นักแสดงใน จีไอโจ สงครามพิฆาตคอบร้าทมิฬ ใครรับบทวายร้ายหลัก?

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ดู 'จีไอโจ สงครามพิฆาตคอบร้าทมิฬ' ฉันรู้สึกเหมือนได้เห็นนักแสดงที่มาจากฉากแอ็กชันและดราม่ามาผสมรวมกันอย่างสนุกสนาน การแสดงหลักของเรื่องมีใครบ้างนั้นจัดเป็นทีมที่น่าจับตามอง: Channing Tatum รับบทเป็น Duke, ให้ความรู้สึกเป็นหัวหน้าฟอร์มดีแบบฮีโร่ยุคใหม่; Marlon Wayans เป็น Ripcord ที่เติมมุมขำและความเป็นมนุษย์ให้กับฉากบู๊; Sienna Miller รับบท The Baroness (Ana/Anastasia) ซึ่งนำความเย็นชาผสมความซับซ้อนมาสู่ตัวร้ายหญิง; Joseph Gordon-Levitt ปรากฏตัวในบท Cobra Commander และสร้างความประหลาดใจด้วยการพลิกบทบาทจากที่คนคุ้นเคย; Dennis Quaid ในบทผู้นำสูงวัย General Hawk มีเสน่ห์แบบเป็นผู้นำที่จริงจังแต่ไม่แข็งกระด้าง; Christopher Eccleston ในบท Destro ให้ความรู้สึกเฉียบคมและน่ากลัวในฐานะนักอุตสาหกรรมผู้ชั่วร้าย. ส่วนตัวแล้ว ฉันชอบการจับคู่ Ray Park กับ Byung-hun Lee ในบท Snake Eyes และ Storm Shadow เพราะทั้งคู่มีพื้นฐานด้านศิลปะการต่อสู้ที่ต่างกัน ทำให้ฉากคัทซีนการต่อสู้ดูมีมิติ สายตาและการเคลื่อนไหวของ Ray Park ทำให้ตัวละครไร้หน้ากากนั้นมีภาษากายเฉพาะตัว ขณะที่ Byung-hun Lee นำความสง่างามแบบนักบู๊สไตล์เกาหลีมาช่วยเติมเต็ม แต่ละคนล้วนมีช่วงที่โดดเด่นในหนัง ไม่ว่าจะเป็นฉากบุกปารีสหรือการปะทะกันภายในฐานที่ทำให้เห็นบทบาทของนักแสดงแต่ละคนชัดเจนขึ้น ยังมีนักแสดงสมทบอื่น ๆ ที่ช่วยทำให้โลกของ 'จีไอโจ สงครามพิฆาตคอบร้าทมิฬ' ดูสมบูรณ์ เช่นทีมวิศวกร ทหาร และตัวประกอบที่สร้างบรรยากาศให้หนังดูมีน้ำหนัก ฉันมักจะนึกถึงความต่างของหนังเรื่องนี้กับภาพยนตร์บล็อกบัสเตอร์แอ็กชันอื่น ๆ อย่าง 'Transformers' — ที่นี่โฟกัสบทบาทตัวละครและการออกแบบตัวร้ายมากพอที่จะทำให้การปะทะระหว่างกลุ่มมีความหมาย ทั้งยังคงมีฉากบู๊อลังการที่แฟนหนังจะยิ้มได้เมื่อตัวละครโปรดมีจังหวะเด่นสักฉาก จบด้วยความรู้สึกว่าแม้หนังจะเน้นความบันเทิง แต่การคัดนักแสดงหลักก็ช่วยทำให้มันไม่กลายเป็นแค่โชว์เอฟเฟกต์อย่างเดียว

โปสเตอร์ของ 'G.I. Joe: The Rise of Cobra' สื่อออกมาชัดเจนว่าหนังพยายามมีตัวละครหลักที่เป็นจุดศูนย์กลางของเรื่องราวหนึ่งคน ในมุมของฉัน ตัวเอกของหนังเรื่องนั้นค่อนข้างชัดเจนว่าเป็น Duke — นิสัย การตัดสินใจ และเส้นเรื่องการเติบโตจากทหารใหม่ไปสู่ผู้นำเป็นแกนหลักที่หนังจับตามอง จุดที่ทำให้รู้สึกแบบนี้ไม่ใช่แค่การโปรโมทหรือภาพการต่อสู้ แต่เป็นการให้เวลาและมุมกล้องกับการเดินทางของเขามากกว่าตัวละครอื่น ๆ Scarlett ถูกวางให้มีบทบาทสำคัญและเป็นตัวแทนอารมณ์ของเรื่อง ส่วนตัวอื่น ๆ ก็มีช่วงฉายเด่น แต่พล็อตใหญ่ไหลรอบการกระทำและการเผชิญหน้าของ Duke เสมอ นี่เป็นรูปแบบที่หนังฟอร์มใหญ่ชอบใช้เมื่ออยากขายฮีโร่เดี่ยว แม้จะยังคงเป็นทีมงานกองกำลังรวม มุมมองที่ซับซ้อนขึ้นคือการยอมรับว่าซีรีส์ 'G.I. Joe' โดยรวมเป็นงานที่เน้นทีมมากกว่าฮีโร่เดี่ยว ฉันมักจะคิดว่าหนังกับคอมมิคพูดคนละเรื่องในแง่การเล่าเรื่อง: คอมมิคดั้งเดิมบางฉบับพลิกมุมไปให้ตัวละครอย่าง Duke หรือคนอื่น ๆ เป็นจุดศูนย์กลางสลับกันไป ทำให้ภาพรวมของแฟรนไชส์เป็นแบบ ensemble-piece มากกว่า protagonist เดียวแน่นอน ดังนั้นเมื่อมองทั้งแฟรนไชส์ อาจจะพูดได้ว่าไม่มีตัวเอกตายตัว แต่ถาจำกัดเฉพาะหนัง 'G.I. Joe: The Rise of Cobra' ฉันให้เครดิตว่า Duke ทำหน้าที่เป็นตัวเอกได้ชัดเจนที่สุด เพราะเรื่องราวและการพัฒนาตัวละครถูกวางให้เขาเป็นขั้วกลางของเหตุการณ์ทั้งหมด สรุปแบบส่วนตัวแล้ว หนังเล่าแบบฮอลลีวูดที่ต้องการคนดูยึดติดกับหน้าเดียวเพื่อความเข้าใจง่าย ซึ่งทำให้ Duke รับบทเป็นตัวเอกในบริบทของหนังเรื่องนั้น แต่ความสนุกที่แท้จริงของแฟรนไชส์ยังคงมาจากการที่แต่ละคนในทีมมีช่วงเวลาของตัวเองและเปลี่ยนบทบาทกันไปเรื่อย ๆ — ข้อนี้ทำให้ชุดตัวละครมีความยืดหยุ่นและน่าติดตามมากกว่าแค่ฮีโร่คนเดียว

นี่คือชุดชื่อนักแสดงที่โผล่ในตัวอย่างของ 'จีไอโจ สงครามพิฆาตคอบร้าทมิฬ' ที่ผมนึกถึงตอนดูครั้งแรก: Channing Tatum, Sienna Miller, Marlon Wayans, Joseph Gordon-Levitt, Rachel Nichols, Ray Park, Christopher Eccleston และ Dennis Quaid. ตัวอย่างเปิดฉากด้วยชุดแอ็กชันหนัก ๆ ที่โชว์ Duke (Channing Tatum) วิ่งสู่สนามรบและการตัดต่อฉากต่อฉากทำให้เราเห็น Scarlett (Rachel Nichols) โผล่มาเป็นหน้าตัด ๆ แล้วสลับไปที่ The Baroness (Sienna Miller) ในลุคเยือกเย็นที่เตะตา ส่วน Ripcord (Marlon Wayans) ก็มีช่วงตึง ๆ ที่แสดงความสัมพันธ์แบบเพื่อนร่วมทีมกับ Duke เหมือนจะเพิ่มมุมตลกผสมความเครียดให้หนัง ฉากกลางตัวอย่างมักจะตัดไปที่ภาพของ Destro (Christopher Eccleston) กับหน้ากากโลหะและโทนเสียงที่หนักแน่น ขณะเดียวกันก็มีภาพสั้น ๆ ของ Snake Eyes (Ray Park) ต่อสู้ด้วยดาบ ทำให้คนดูรู้สึกถึงสไตล์ศิลปะการต่อสู้ที่ชัดเจน ส่วนจุดพลิกผันที่หลายคนจับตามองก็คือการปรากฏตัวของ Cobra Commander ที่แวบมาในตัวอย่าง—ในตอนนั้นเสียงและมุมกล้องทำให้คนคิดถึง Joseph Gordon-Levitt แม้ว่าจะยังไม่เห็นใบหน้าอย่างชัดเจนก็ตาม ผมยังติดใจภาพของ General Hawk (Dennis Quaid) นั่งในศูนย์บัญชาการ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ว่าหนังจะมีมิติทั้งการเมืองทางทหารและฉากแอ็กชันแบบบล็อกบัสเตอร์ สรุปสั้น ๆ ความรู้สึกตอนดูตัวอย่างคือมันพยายามขายทั้งความอลังการ การหักมุมของศัตรู และการโชว์ตัวละครเด่น ๆ หลายคนพร้อมกัน ตัวอย่างทำหน้าที่ดีในการแนะนำคาแรกเตอร์หลักให้คนรู้จักก่อนเข้าไปดูเนื้อหาเต็ม ๆ ซึ่งสำหรับคนที่อยากรู้ว่าใครบ้างในหนัง ตัวอย่างก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ชัดเจนและน่าตื่นเต้นไม่เบา

ฉันชอบเล่าถึงตัวละครหลักใน 'จีไอโจ สงครามพิฆาตคอบร้าทมิฬ' เพราะพวกเขาไม่ได้เป็นแค่ชื่อบนโปสเตอร์ แต่มีไดนามิกกันชัดเจนตั้งแต่ต้นเรื่องจนถึงฉากจบ กลุ่มฝั่งฮีโร่ที่ชัดเจนที่สุดได้แก่ Duke, Ripcord และ Scarlett — Duke รับบทผู้นำแบบตรงไปตรงมา ส่วน Ripcord เป็นคนที่เข้ามาเป็นสายตลกแต่มีโมเมนต์เติบโต ส่วน Scarlett ทำหน้าที่สมดุลทั้งความเฉียบคมและการวางแผน ทำให้ทีมมีทั้งพลังบู๊และเหตุผล อีกคู่ที่ขโมยซีนคือ Snake Eyes กับ Storm Shadow ซึ่งสัมผัสได้ถึงอดีตผูกพันแบบนินจาและการขัดแย้งเชิงอุดมคติ ฝั่งตัวร้ายก็มีบุคลิกเด่นๆ อย่าง Cobra Commander, The Baroness และ Destro ที่แต่ละคนมีแรงจูงใจต่างกัน ทำให้ไม่ใช่แค่ศัตรูธรรมดา แต่เป็นคู่แข่งที่มีมิติโดยรวมแล้วฉากแอ็กชันของหนังทำให้ตัวละครเหล่านี้มีชีวิตขึ้นมา การติดตามว่าแต่ละคนจะเอาตัวรอดหรือเปลี่ยนทิศทางอย่างไรคือความสนุกอย่างหนึ่งของหนัง

การแสดงของนักแสดงหลายคนใน 'จีไอโจ สงครามพิฆาตคอบร้าทมิฬ' ได้รับคำชมจากมุมต่าง ๆ แต่คนที่ฉันมักจะนึกถึงเป็นอันดับแรกคือ Channing Tatum และ Byung-hun Lee เพราะทั้งคู่เติมพลังให้หนังด้วยความเป็นตัวตนที่ชัดเจนของตัวละคร Channing Tatum ให้ความรู้สึกเป็นผู้นำที่มั่นคงและมีเสน่ห์แบบไม่ต้องพยายามมาก ฉากที่เขาต้องรับมือกับสถานการณ์ที่ดราม่าและต้องปะทะกับศัตรูพร้อมกับการเคลื่อนไหวบู๊ ทำให้เห็นว่าความเรียบง่ายในมุมมองของเขาทำให้ตัวละคร Duke มีเชื้อไฟและเข้าถึงได้ ฉากกลางเรื่องที่มีการไล่ล่าและการเข้าห้ำหั่นแบบตัวต่อตัวเป็นตัวอย่างชัดเจนว่าความหนักแน่นของการแสดงสามารถทำให้ฉากบันเทิงมีน้ำหนักขึ้นได้โดยไม่ต้องพึ่งบทพูดยืดยาว Byung-hun Lee โดดเด่นด้วยทักษะการต่อสู้และการถ่ายทอดอารมณ์ผ่านภาษากาย ในฉากต่อสู้เช่นการปะทะบนพาหนะหรือการใช้ดาบ เขาส่งพลังชัดเจนว่า Storm Shadow เป็นนักรบที่มีอดีตและแรงจูงใจ ฉากสั้น ๆ ที่เขาเงียบและเคลื่อนไหวอย่างมีจุดมุ่งหมายทำให้ฉันรู้สึกว่าเขาเติมมิติให้กับเรื่อง แม้บทจะไม่ได้ใหญ่มาก แต่การแสดงของเขาเพิ่มคุณภาพให้ฉากแอ็กชันและความขึงขังของเรื่อง อีกคนที่ได้รับคำชมจากบางกลุ่มคือ Joseph Gordon-Levitt ในมุมของการพลิกบทเป็น Cobra Commander แบบไม่คาดคิด การออกแบบน้ำเสียงและการแสดงออกที่ไม่หวือหวาแต่แฝงความเย็นชา ทำให้บทร้ายดูน่าสนใจกว่าที่คาดไว้ ฉากที่เขาค่อย ๆ เปิดเผยตัวตนและเปลี่ยนโทนการแสดงเป็นช่วงที่ฉันรู้สึกว่าหนังได้เพิ่มเลเยอร์ให้กับความขัดแย้งภายใน แม้ภาพรวมของหนังจะมีทั้งเสียงวิจารณ์บวกและลบ แต่การแสดงจากคนเหล่านี้คือสิ่งที่ทำให้ฉันยังกลับมาดูซ้ำได้โดยไม่เบื่อ

ภาพจำจากฉากแอ็กชันของ 'จีไอโจ สงครามพิฆาตคอบร้าทมิฬ' ทำให้ผมตามดูผลงานของนักแสดงหลายคนต่อจนกลายเป็นแฟนคนหนึ่งที่ชอบเปรียบเทียบบทที่ต่างกัน Joseph Gordon-Levitt ในเรื่องอาจดูเหมือนคนที่เพิ่งเริ่มเข้ามา แต่เส้นทางเขากลับพาผมไปย้อนดูช่วงที่เขาเป็นเด็กฝึกในซีรีส์ '3rd Rock from the Sun' และล่าสุดกับบทบาทในซีรีส์คอมเมดี้-แฟนตาซีอย่าง 'Miracle Workers' ซึ่งเห็นชัดว่าฝีมือการเล่าอารมณ์ของเขาเปลี่ยนไปตามอายุและบทที่รับ Christopher Eccleston นี่แหละที่ทำให้ผมตั้งใจฟังบทบาทของตัวละครเสมอ เขาเคยเป็นด็อกเตอร์คนแรกในยุครีบูตของ 'Doctor Who' และการกลับมาของเขาจากจอทีวีมาสู่บล็อกบัสเตอร์อย่างจีไอโจนั่นทำให้ความหนักแน่นของบทถูกส่งต่ออย่างชัดเจน นักแสดงอีกคนที่ผมติดตามคือ Adewale Akinnuoye-Agbaje ซึ่งมีประวัติแถวหน้าในซีรีส์ใหญ่ระดับฮิตอย่าง 'Lost' และก่อนหน้านั้นในซีรีส์ดราม่าหนักอย่าง 'Oz' การที่เขามาโผล่ในหนังแอ็กชันแบบนี้ทำให้รู้สึกว่าแวดวงภาพยนตร์และทีวีเชื่อมกันได้อย่างเป็นธรรมชาติ Rachel Nichols ก็เป็นคนที่ผมตามมาตั้งแต่ซีรีส์วิทย์-สืบสวน 'Continuum' บทในจีไอโจทำให้เห็นมุมที่ต่างออกไปจากซีรีส์เดิมของเธอ ทั้งหมดนี้ยืนยันว่าหนังเรื่องเดียวสามารถเป็นจุดเชื่อมให้เราไปเจอซีรีส์ดี ๆ อีกหลายเรื่อง ซึ่งผมมักจะเอามาแนะนำเพื่อน ๆ เวลาพูดถึงนักแสดงคนโปรดของตัวเอง

ตั้งแต่วินาทีที่โปสเตอร์ 'G.I. Joe: The Rise of Cobra' ติดตามห้าง ผมรู้เลยว่าหนังเรื่องนี้จะให้ความรู้สึกเป็นหนังบล็อกบัสเตอร์แอ็กชันที่มีตัวละครนำชัดเจน — และคนที่รับบทนำหลักคือ Channing Tatum ในบท Conrad 'Duke' Hauser. ผมชอบที่การแสดงของเขาไม่ใช่แค่หน้าตาและกล้ามเป็นตัวชูโรง แต่ยังพยายามสร้างความเป็นผู้นำให้ตัวละครผ่านจังหวะการต่อสู้และการตัดสินใจที่ค่อนข้างรวดเร็วในหนังแนวทีมทหารแบบนี้ นอกจาก Duke แล้ว หนังยังมีนักแสดงรายสำคัญที่ผลักดันเรื่องราว เช่น Marlon Wayans ในบท Ripcord ซึ่งเติมความเป็นมนุษย์และอารมณ์ขันให้กับทีม ขณะที่ Sienna Miller รับบท The Baroness เป็นฝ่ายตรงข้ามที่มีเสน่ห์และซับซ้อน ผมคิดว่าเธอช่วยเพิ่มมิติให้กับหนังไม่ให้กลายเป็นแค่การระเบิดกับการไล่ล่าอย่างเดียว นอกจากนี้ยังมี Byung-hun Lee ในบท Storm Shadow กับ Ray Park ที่เล่น Snake Eyes ซึ่งทั้งสองคาแรกเตอร์นี่แหละที่ให้ความรู้สึกของมรดกการ์ตูนต้นฉบับและมีซีนแอ็กชันที่เด่นมาก ส่วน Christopher Eccleston ในบท Destro ก็เป็นคนที่ทำหน้าที่เป็นตัวจุดชนวนความขัดแย้งของเรื่องได้ดี ถ้าต้องสรุปแบบไม่เป็นทางการ ผมมองว่า 'G.I. Joe: The Rise of Cobra' เป็นหนังที่มีหัวใจคือ Duke แต่ความน่าสนใจจริงๆ มาจากเคมีของทีมและตัวร้ายที่มีเป้าหมายชัดเจน ฉากไคลแมกซ์ที่เกี่ยวกับนาโนเทคโนโลยีและการเผชิญหน้าแบบเป็นทีมช่วยเน้นให้เห็นว่าแม้ Duke จะเป็นตัวนำ แต่หนังยังต้องพึ่งพาความโดดเด่นของนักแสดงคนอื่นๆ เพื่อทำให้ทุกฉากแอ็กชันมีน้ำหนัก — นี่คือเหตุผลที่ผมมองว่าการคัดเลือกนักแสดงหลักในเรื่องค่อนข้างลงตัวและสนุกเมื่อดูเป็นทีมมากกว่าดูเป็นคนเดียว

การดู 'จีไอโจ สงครามพิฆาตคอบร้าทมิฬ' ครั้งแรกทำให้ผมรู้สึกได้ชัดเจนว่าผู้สร้างตั้งใจจะเปลี่ยนโทนและพื้นที่ของเรื่องไปไกลจากต้นฉบับการ์ตูนยุค 80 มาก งานฉบับเดิมอย่าง 'G.I. Joe: A Real American Hero' และคอมิกส์ของ Marvel มักให้ความสำคัญกับทีมงาน ความหลากหลายของตัวละคร และบทเรียนที่ชัดเจนสำหรับเด็ก—เรื่องราวเป็นเส้นตรง มีฮีโร่ชัดเจนกับวายร้ายชั่วร้ายสุดโต่ง ในขณะที่หนังปี 2009 เลือกจะโมเดิร์นไลซ์ทุกอย่าง: สเกลการทำลายล้างใหญ่ขึ้น เทคโนโลยีเป็นปัจจัยกำหนด (เช่นอุปกรณ์ล้ำสมัยและแกดเจ็ตมากมาย) และตัวละครหลายคนถูกปรับบุคลิกให้เข้ากับหนังแอ็กชันบล็อกบัสเตอร์ของยุคนี้ ประเด็นที่เห็นได้ชัดคือการจัดลำดับความสำคัญของมุมมอง ตัวละครบางตัวจากต้นฉบับถูกลดบทบาทหรือเปลี่ยนที่มา เช่นการออกแบบชุดและฉากหลังที่สีสันสดใสของการ์ตูนถูกแทนที่ด้วยชุดและโทนสีที่เรียบและจริงจังกว่า อีกอย่างคือจังหวะการเล่าเรื่อง—ฉบับการ์ตูนเล่าเป็นตอน ๆ มีจังหวะให้พัฒนาตัวละครชัดเจน หนังกลับเน้นจังหวะรวดเร็วเพื่อความตื่นเต้นและฉากต่อสู้ ทำให้บางมิติของตัวละครรู้สึกตื้นขึ้นสำหรับแฟนเก่า สุดท้ายส่วนตัวแล้วผมยอมรับความสนุกของหนังแบบบล็อกบัสเตอร์ แต่ก็อดอาลัยให้กับความเรียบง่ายและหัวใจแบบทีมของต้นฉบับไม่ได้

มุมมองส่วนตัวของฉันคือบทของตัวเอกใน 'G.I. Joe' ถูกวางให้เป็นสะพานเชื่อมระหว่างผู้ชมกับโลกของหน่วยพิเศษ — Duke (Channing Tatum) ทำหน้าที่เป็นคนที่เราติดตามการเติบโตจากทหารใหม่จนกลายเป็นผู้นำที่ตัดสินใจเฉียบคม เขามาเป็นตัวแทนของการเรียนรู้และความรับผิดชอบ: มีทั้งการฝึกขั้นพื้นฐาน ความผิดพลาดที่ทำให้ทีมเกือบพัง และช่วงที่ต้องยืนในแนวหน้ารับความเสี่ยงเพื่อเพื่อนร่วมทีม ในแง่การแสดง Duke มักเป็นแกนกลางของอารมณ์ เห็นได้จากฉากที่ต้องเผชิญแรงกดดันจากผู้บังคับบัญชาแล้วต้องตัดสินใจแบบจริงจัง เขาไม่ใช่ซูเปอร์ฮีโร่ที่เพอร์เฟกต์ แต่เป็นคนที่โตขึ้นผ่านความผิดพลาด ทำให้ผู้ชมเชื่อมโยงได้ง่ายกว่าเมื่อเทียบกับตัวร้ายที่มีคอนเซ็ปต์ซับซ้อนกว่า ทั้งยังช่วยให้ไดนามิกของทีมมีความสมดุล เพราะมีคนที่คอยรับภาระอารมณ์และการตัดสินใจ ทำให้ฉากแอ็กชันที่ตามมามีน้ำหนักมากขึ้นและทำให้เรื่องดูเป็นมนุษย์มากกว่าการโชว์พลังเฉย ๆ

เวลาผ่านไปแต่ความทรงจำจากฉากแอ็กชันใน 'จีไอโจ สงครามพิฆาตคอบร้าทมิฬ' ยังคงกระตุกต่อมความตื่นเต้นของฉันเสมอ ความรู้สึกโหยหาวัยเด็กผสานกับความเฉลียวฉลาดในการออกแบบฉากแอ็กชันทำให้บทวิจารณ์จากแฟน ๆ มีทั้งคำชมและคำตำหนิไปพร้อมกัน หลายคนพูดถึงความสนุกแบบตีตั๋วเข้าโรงเพื่อดูช็อตใหญ่ ๆ เช่นการไล่ล่าทางอากาศหรือการปะทะระหว่างสายลับกับหน่วยคอบร้า ในมุมของฉัน เสน่ห์ของหนังอยู่ตรงที่มันส่งต่อบรรยากาศค่ายทหาร-สายลับแบบเก่า แต่ก็ต้องยอมรับว่าการปรับลุคตัวละครบางตัวทำให้แฟนรุ่นเดิมรู้สึกแปลก ๆ พาดพิงกับงานการ์ตูนคลาสสิกอย่าง 'G.I. Joe: A Real American Hero' หลายเสียงชื่นชมการนำคาแรกเตอร์หลักกลับมาในภาพยนตร์ แต่ก็มีแฟน ๆ ที่วิจารณ์ว่าบทหนังขาดมิติให้ตัวละครบางคน การเปรียบเทียบมักถูกยกขึ้นมาเทียบกับหนังแอ็กชันระดับบล็อกบัสเตอร์อย่าง 'Die Hard' ที่เน้นจังหวะตื่นเต้นและคาแรกเตอร์ชัดเจน ในฐานะแฟนที่โตมากับทั้งของเล่นและการ์ตูน ผมยืนอยู่ตรงกลางระหว่างความยินดีที่ได้เห็นตัวละครโปรดบนจอใหญ่กับความอยากให้รายละเอียดของเรื่องลึกขึ้นกว่านี้ สรุปแล้ว รีวิวแฟน ๆ สำหรับหนังเรื่องนี้จึงออกมาเป็นโทนผสม: รักในแอ็กชันและความเป็นแฟรนไชส์ แต่คาดหวังให้หนังเล่าเรื่องและให้พื้นที่ตัวละครได้มากกว่านี้ นับเป็นผลงานที่ทำหน้าที่เรียกความทรงจำและสร้างการถกเถียงในกลุ่มแฟนได้ดี