นักแสดงใน สตาร์ เทรค สงครามพิฆาตจักรวาล ใครรับบทกัปตัน?

ย้อนกลับไปสมัยที่ฉันนั่งดูฉากจบของ 'The City on the Edge of Forever' ครั้งแรก รู้สึกได้เลยว่าตัวละครแต่ละคนถูกวางบทให้มีพื้นที่เฉพาะตัวอย่างชัดเจน ในแง่ของรายชื่อตัวละครหลักจากซีรีส์ต้นฉบับที่คนทั่วไปคุ้นเคย ก็น่าจะรวมถึง: กัปตันเจมส์ ที. เคิร์ก (James T. Kirk), นายทหารวิทย์สป็อค (Spock), แพทย์เลโอนาร์ด 'โบนส์' แมคคอย (Dr. Leonard 'Bones' McCoy), มอนต์โกเมอรี 'สก็อตตี้' สก็อตต์ (Montgomery 'Scotty' Scott), นโยตา อูฮูรา (Nyota Uhura), ฮิคารุ ซูลู (Hikaru Sulu) และปาเวล เชคอฟ (Pavel Chekov). ผมชอบที่แต่ละคนมีเอกลักษณ์ทั้งในเชิงจิตวิทยาและทักษะ เช่น สป็อคเป็นตัวแทนเหตุผล แมคคอยเป็นเสียงหัวใจ กับเคิร์กที่เป็นจุดสมดุลของผู้นำและคนมีอารมณ์ การแสดงของ William Shatner, Leonard Nimoy และ DeForest Kelley ทำให้บทเหล่านี้ยืนได้ด้วยตัวเอง ส่วนตัวชอบตอนที่ความขัดแย้งระหว่างตรรกะกับอารมณ์ถูกขับเคลื่อนอย่างเข้มข้นในฉากสำคัญ ๆ — นั่นคือสาเหตุที่ตัวละครพวกนี้ยังคงถูกพูดถึงจนถึงวันนี้

เป็นเรื่องน่าตื่นเต้นเสมอเมื่อได้ย้อนดูงานเก่าของคนที่กลายเป็นไอคอนบนจอของเรา ในมุมมองของผม William Shatner มีผลงานโดดเด่นด้านโทรทัศน์และเวทีมาก่อนจะกลายเป็นกัปตันเคิร์ก — เขาปรากฏตัวในรายการโทรทัศน์หลายเรื่องและมีบทบาทเด่นในตอน 'Nightmare at 20,000 Feet' ของ 'The Twilight Zone' ซึ่งช่วยแสดงฝีมือการแสดงแนวสยองขวัญจิตวิทยา ก่อนหน้าซีรีส์นั้นเขาเป็นนักแสดงเวทีที่คุ้นเคยกับการทำงานแบบสด ส่งผลให้การแสดงของเขาบนสะพานยานดูเท่และมีพลัง อีกคนที่ชัดเจนคือ DeForest Kelley ซึ่งผมมองว่าเป็นนักแสดงฉากหลังที่ผ่านงานตะวันตกและหนังสงครามมาเยอะ แนวทางการเล่นตัวละครของเขาในซีรีส์ได้รับอิทธิพลมาจากบทสมทบในรายการอย่าง 'Gunsmoke' และ 'Bonanza' การเป็นนักแสดงหนังโทรทัศน์รุ่นเก่าทำให้เขาเติมมิติให้มคอยได้อย่างสมจริง ปิดท้ายด้วยความคิดว่าการมีพื้นฐานจากเวทีและซีรีส์แนวตะวันตกคือหนึ่งในเหตุผลที่พวกเขาลงตัวในบทบาทบนยานอวกาศได้ดี

สมัยซีรีส์ต้นฉบับของ 'Star Trek' แขกรับเชิญแต่ละคนมักเป็นนักแสดงระดับบิ๊กที่คนยังพูดถึงกันจนถึงวันนี้ มีชื่อที่เด่นชัดที่สุดคือ Ricardo Montalbán — คนที่แฟนๆ จะจดจำในบท Khan ที่โผล่มาในตอนสุดคลาสสิกและกลับมาอีกครั้งในหนัง ซึ่งบทนี้กลายเป็นหนึ่งในแขกรับเชิญที่ทรงพลังที่สุดของจักรวาลเลยทีเดียว นอกจากนี้ Joan Collins ก็เป็นอีกคนที่มีฉากประทับใจจากตอนคัดสรรของซีรีส์เก่าๆ ทำให้แต่ละตอนมีน้ำหนักทางอารมณ์มากขึ้น ในมุมของผม นักแสดงอย่าง Mark Lenard (ผู้รับบทที่มีความสำคัญกับเรื่องราวของเผ่าวัลแคน) และ Diana Muldaur (ที่ปรากฏทั้งในยุคเก่าและกลับมาในซีรีส์ยุคใหม่ในบทแพทย์) ก็ช่วยเติมสีสันให้โลกของ 'Star Trek' รู้สึกหลากหลายและไม่จำเจ — นี่คือยุคที่การชวนแขกดังมาร่วมตอนหมายถึงการเพิ่มชั้นเลเยอร์ให้ธีมของตอนทั้งเรื่องเลย

แปลกที่บทกัปตันเจนเวย์มักเป็นหัวข้อถกเถียงในหมู่แฟน ๆ เสมอ ฉันจำภาพการให้สัมภาษณ์ของเธอที่เล่าว่าเล่นบทนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ทั้งการแบกรับความเป็นผู้นำหญิงเต็มตัวในช่วงที่ซีรีส์ออกอากาศและการถ่ายทำยาวนานหลายซีซั่น ซึ่งทำให้ต้องรักษาโทนการแสดงที่เข้มข้นตลอดเวลา บทบาทของกัปตันบนยานที่หลงทางอย่างใน 'Star Trek: Voyager' บังคับให้นักแสดงต้องผสมผสานความเด็ดขาดกับความอ่อนโยนในฉากเดียวกัน บทพูดบางฉากต้องแสดงเป็นผู้นำที่ต้องตัดสินใจอย่างรุนแรงแต่ข้างในยังซ่อนความเสียใจไว้ ฉันรู้สึกว่าเมื่อฟังการเล่าของเธอแล้วเข้าใจได้เลยว่าทั้งด้านร่างกายและจิตใจถูกเรียกร้องมากกว่าบทปกติ การได้เห็นเธอทำงานหนักขนาดนั้นทำให้ฉันยกย่องการแสดงที่ไม่เพียงแต่มีเสน่ห์ แต่ยังมีน้ำหนักทางอารมณ์ คิดว่าบทแบบนี้คงท้าทายทั้งการแสดง เทคนิคและการบริหารพลังใจของนักแสดงคนหนึ่งจริงๆ

คิดภาพยานรบสองฝั่งชนกันตรงกลางกาแลกซี่แล้วลองไตร่ตรองจากมุมเทคนิคดูสิ ผมมองว่าเมื่อเปรียบเทียบ 'Star Trek' กับ 'สงครามพิฆาตจักรวาล' ปัจจัยหลักที่ตัดสินผลคือลักษณะอาวุธ วิธีรบ และจำนวนยานที่เข้าปะทะ ฝ่ายของ 'สงครามพิฆาตจักรวาล' มีอาวุธหนักอย่าง 'เวฟโมชันกัน' ที่สามารถปล่อยพลังทำลายได้ในระดับทำลายดาวหรือทำลายกองยานทั้งกองในช็อตเดียว จุดเด่นคือพลังเดี่ยวที่ท่วมท้นและความทนทานของเรือรบหลัก เช่น ยานยามาโตะ ถูกออกแบบมาเพื่อภารกิจเปลี่ยนแปลงสมดุลสงครามด้วยการยิงครั้งเดียวที่มีผลรุนแรงมาก ในทางกลับกัน 'Star Trek' เน้นระบบสงครามที่เป็นเครือข่าย: แปลสัญญาณได้ไกล ระบบโล่ที่ปรับตัวได้ ปืนเฟเซอร์ที่ปรับระดับกำลังได้ และกลยุทธ์ทำงานร่วมกันของกองเรือ ถ้าทีมของสหพันธ์มีเวลาเตรียมการ พวกเขาสามารถใช้การสอดแนมไกล การลอบโจมตีหลายมุม หรือแม้แต่ใช้เทคโนโลยีรบทางอิเล็กทรอนิกส์เพื่อรบกวนการประจุพลังของศัตรู สรุปสั้นๆ ว่าถ้าเป็นการปะทะแบบยานต่อยานโดยตรงและยามาโตะยิงเต็มพลังทันที มันมีโอกาสสูงที่จะชนะ แต่ถ้าเป็นการปะทะแบบกองเรือหรือการรบที่มีเวลาวางแผน 'Star Trek' มีข้อได้เปรียบจากจำนวน เทคนิค และการประสานงาน ผมชอบภาพความขัดแย้งแบบนี้เพราะมันรวมทั้งพลังดิบและยุทธศาสตร์เข้าไว้ด้วยกัน และคิดว่าเรื่องแบบนี้สุดท้ายขึ้นกับสถานการณ์สนามรบมากกว่าจะมีคำตอบเดียวแน่นอน

ตรงนี้ผมบอกได้เลยว่า นักแสดงนำของ 'สตาร์เทรค' เวอร์ชันรีบูต (มักเรียกกันว่าเวอร์ชันปี 2009) คือ คริส ไพน์ ที่รับบทเป็นกัปตันเจมส์ ที. เคิร์ก ผมชอบวิธีที่เขานำความสดใหม่มาให้ตัวละครคลาสสิก — ไม่ได้ลอกเลียนแบบ แต่ให้ความรู้สึกเป็นคนหนุ่มที่โกรธง่าย สนุกสนาน และมีความเป็นผู้นำในแบบของตัวเอง การตีความของคริสทำให้ฉากสำคัญ ๆ อย่างฉากฝึกหรือฉากปะทะกับศัตรูมีแรงขับทางอารมณ์มากขึ้น เขาเข้ากันได้ดีกับทีมงานใหม่ทั้งการเล่นเคมีร่วมกับสป็อกของแซคควารี ควินโต และการกำกับที่ให้โทนภาพทันสมัยกว่าของผู้กำกับ ทำให้ภาพรวมของ 'สตาร์เทรค' เวอร์ชันนี้ดูเหมาะกับผู้ชมยุคใหม่โดยที่ยังรักษาจิตวิญญาณเดิมไว้ได้ โดยรวมผมมองว่าการเลือกคริส ไพน์เป็นหัวใจสำคัญที่ทำให้รีบูตเรื่องนี้เดินหน้าได้ — ไม่ใช่แค่การมีหน้าตาดึงดูด แต่เป็นการสร้างเค้าโครงตัวละครที่เป็นมิตรมากขึ้นและเข้าถึงได้กว่าเดิม

รายชื่อหลักของหนัง 'สตาร์ เทรค ทะยานสู่ห้วงมืด' ค่อนข้างคุ้นตาและเต็มไปด้วยคนที่เล่นเป็นตัวละครไอคอนิกของแฟรนไชส์ การรวบรวมชื่อสำคัญที่เด่นชัดได้แก่ Chris Pine (รับบทเป็น James T. Kirk), Zachary Quinto (Spock), Zoe Saldana (Uhura), Karl Urban (Dr. Leonard 'Bones' McCoy), Simon Pegg (Montgomery 'Scotty' Scott), John Cho (Sulu) และ Anton Yelchin (Pavel Chekov) นอกจากนั้นยังมี Benedict Cumberbatch ในบทสำคัญที่เป็นบุคลิกชวนพูดถึงอย่าง Khan Noonien Singh, Alice Eve รับบท Dr. Carol Marcus, Bruce Greenwood เป็น Captain Christopher Pike, Peter Weller เป็น Admiral Alexander Marcus และ Noel Clarke ในบท Riley ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นคนที่ฉันมักชอบหยิบมาพูดถึงบ่อย ๆ เวลาคุยเรื่องการแคสต์หนังเรื่องนี้ เพราะแต่ละคนช่วยเติมมิติให้กับเวอร์ชันรีบูตได้อย่างชัดเจน

คอหนังยุค 80 คงจำภาพลูกเรือชุดคลาสสิกจาก 'สตาร์เทรค 3' ได้ชัดเจน — ฉันยังชอบย้อนดูบ่อย ๆ เพราะความเป็นทีมที่เด่นมาก นักแสดงหลักที่เห็นได้ชัดคือ William Shatner รับบทเป็นกัปตันเจมส์ ที. เคิร์ก, Leonard Nimoy ในบทสป็อก, DeForest Kelley เป็นดร. แมคคอย, James Doohan ในบทสก็อตตี, George Takei เป็นซูลู, Nichelle Nichols รับบทอูฮูรา, และ Walter Koenig ในบทเชคอฟ นอกจากนี้ยังมี Robin Curtis ที่รับบทซาวิก หลังจากที่คนดูคุ้นกับการปรากฏตัวของตัวละครนี้ในภาพยนตร์ก่อนหน้า และ Christopher Lloyd โผล่มาในบทคูร์ก วายร้ายหลักที่มีพลังและความน่ากลัวเฉพาะตัว ยังมี Majel Barrett ซึ่งให้เสียงคอมพิวเตอร์และปรากฏในบทบาทเล็ก ๆ เสริมบรรยากาศให้แฟนๆ รู้สึกครบชุด สรุปแล้วถ้าชอบบรรยากาศลูกเรือคลาสสิกและการแสดงที่เน้นเคมีระหว่างตัวละคร ชุดนักแสดงชุดนี้ตอบโจทย์ได้ดีและยังคงได้อารมณ์แบบโรงหนังยุค 80 อยู่เสมอ

บอกตรงๆว่าผมมองว่าตัวละครที่เป็นสะพานเชื่อมมักจะไม่ใช่ฮีโร่อย่างเดียว แต่เป็นคนที่ปรากฏข้ามยุค ข้ามซีรีส์ แล้วทำให้โทนเรื่องและธีมต่อเนื่องกันได้ ในกรณีของ 'Star Trek' ผมชอบยกตัวอย่างอย่าง 'Spock' เพราะไม่ว่าจะเป็นซีรีส์ต้นฉบับ หนังยุคต้น หรือการกลับมาในตอนรับเชิญของซีรีส์อื่น ๆ เขาช่วยเชื่อมภาพของสหพันธ์ดาราศาสตร์กับความขัดแย้งทางอุดมคติได้อย่างเรียบง่าย อีกคนที่ทำหน้าที่คล้ายๆ กันคือ 'Worf' — จากฐานะลูกเรือใน 'TNG' จนกลายมาเป็นคีย์ของเรื่องราวการเมืองเคลิงอนใน 'DS9' ทำให้ผู้ชมเห็นมุมมองของเผ่าพันธุ์ที่หลากหลายมากขึ้น ส่วน 'Q' ก็เป็นตัวเชื่อมธีมปรัชญาและบททดสอบของตัวเอกในหลายซีรีส์ เขาไม่ได้เชื่อมแค่พล็อต แต่เชื่อมแนวคิดด้วย พอไปที่ 'สงครามพิฆาตจักรวาล' ผมมองว่า 'Susumu Kodai' เป็นแกนนำที่ทำให้ทุกภาครู้สึกเป็นเส้นเดียวกัน—เขาเติบโตแบบที่ติดตามได้ในหลายฉบับ รวมถึงศัตรูที่กลายเป็นคู่แข่งซับซ้อนอย่าง 'Dessler' ที่ปรากฏทั้งในต้นฉบับและภาคต่อ ทำให้ความขัดแย้งระหว่างมนุษย์กับกามิรัสมีมิติขึ้น อีกองค์ประกอบที่เป็นตัวเชื่อมสำคัญคือเรือ 'Yamato' เอง มันเป็นทั้งสัญลักษณ์และพื้นที่ที่ตัวละครต่างยุคต่างคนมาประสานกันได้ ผมชอบความรู้สึกได้เห็นเส้นเรื่องต่อเนื่องทั้งในฉบับเก่าและรีเมค แบบที่ยังคงภูมิหลังเดิมแต่ให้มุมมองใหม่ๆ