นักแสดงหลักใน สตาร์เทรค 3 คือใครบ้าง?

ย้อนกลับไปสมัยที่ฉันนั่งดูฉากจบของ 'The City on the Edge of Forever' ครั้งแรก รู้สึกได้เลยว่าตัวละครแต่ละคนถูกวางบทให้มีพื้นที่เฉพาะตัวอย่างชัดเจน ในแง่ของรายชื่อตัวละครหลักจากซีรีส์ต้นฉบับที่คนทั่วไปคุ้นเคย ก็น่าจะรวมถึง: กัปตันเจมส์ ที. เคิร์ก (James T. Kirk), นายทหารวิทย์สป็อค (Spock), แพทย์เลโอนาร์ด 'โบนส์' แมคคอย (Dr. Leonard 'Bones' McCoy), มอนต์โกเมอรี 'สก็อตตี้' สก็อตต์ (Montgomery 'Scotty' Scott), นโยตา อูฮูรา (Nyota Uhura), ฮิคารุ ซูลู (Hikaru Sulu) และปาเวล เชคอฟ (Pavel Chekov). ผมชอบที่แต่ละคนมีเอกลักษณ์ทั้งในเชิงจิตวิทยาและทักษะ เช่น สป็อคเป็นตัวแทนเหตุผล แมคคอยเป็นเสียงหัวใจ กับเคิร์กที่เป็นจุดสมดุลของผู้นำและคนมีอารมณ์ การแสดงของ William Shatner, Leonard Nimoy และ DeForest Kelley ทำให้บทเหล่านี้ยืนได้ด้วยตัวเอง ส่วนตัวชอบตอนที่ความขัดแย้งระหว่างตรรกะกับอารมณ์ถูกขับเคลื่อนอย่างเข้มข้นในฉากสำคัญ ๆ — นั่นคือสาเหตุที่ตัวละครพวกนี้ยังคงถูกพูดถึงจนถึงวันนี้

รายชื่อหลักของหนัง 'สตาร์ เทรค ทะยานสู่ห้วงมืด' ค่อนข้างคุ้นตาและเต็มไปด้วยคนที่เล่นเป็นตัวละครไอคอนิกของแฟรนไชส์ การรวบรวมชื่อสำคัญที่เด่นชัดได้แก่ Chris Pine (รับบทเป็น James T. Kirk), Zachary Quinto (Spock), Zoe Saldana (Uhura), Karl Urban (Dr. Leonard 'Bones' McCoy), Simon Pegg (Montgomery 'Scotty' Scott), John Cho (Sulu) และ Anton Yelchin (Pavel Chekov) นอกจากนั้นยังมี Benedict Cumberbatch ในบทสำคัญที่เป็นบุคลิกชวนพูดถึงอย่าง Khan Noonien Singh, Alice Eve รับบท Dr. Carol Marcus, Bruce Greenwood เป็น Captain Christopher Pike, Peter Weller เป็น Admiral Alexander Marcus และ Noel Clarke ในบท Riley ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นคนที่ฉันมักชอบหยิบมาพูดถึงบ่อย ๆ เวลาคุยเรื่องการแคสต์หนังเรื่องนี้ เพราะแต่ละคนช่วยเติมมิติให้กับเวอร์ชันรีบูตได้อย่างชัดเจน

คนส่วนใหญ่ในยุคปี 80 จำได้ดีว่าการถกเถียงทางสื่อรอบ ๆ 'สตาร์เทรค 4' มักจะหันไปที่บทบาทของกัปตันเคิร์กมากที่สุด เพราะเขาเป็นหน้าตาของแฟรนไชส์และทุกการเคลื่อนไหวของวิลเลียม แชตเนอร์ถูกขยายความไปไกลกว่าภาพยนตร์จริง ๆ ผมมองว่าการวิจารณ์ส่วนหนึ่งมาจากความคาดหวัง: เมื่อกัปตันคนเดิมต้องลงมาสู่วิถีชีวิตร่วมสมัยในภาพยนตร์ที่เน้นความขบขันและประเด็นสิ่งแวดล้อม นักวิจารณ์ที่คาดหวังโทนดราม่าหรือการผจญภัยแบบดั้งเดิมก็เลยจับผิดท่าทีของเขา บทพูดที่ขำขันหรือการแสดงออกที่ดูยืดหยุ่นกว่าปกติถูกตั้งคำถามว่าเป็นการทำให้ตัวละครอ่อนลงหรือไม่ การอ่านคอลัมน์เก่า ๆ ทำให้ผมเข้าใจว่าความเข้มข้นของเสียงวิจารณ์ไม่ได้เกิดจากการแสดงเพียงอย่างเดียว แต่รวมถึงการเป็นสัญลักษณ์ของยุคสมัยด้วย ในฐานะแฟน ผมเชื่อว่าแชตเนอร์ถูกจับตามากที่สุดเพราะเขาเป็นศูนย์กลางของเรื่องและสื่อชอบตั้งเป้าไปยังคนที่โดดเด่นที่สุด แต่อย่างไรก็ดี ผลงานภาพยนตร์อย่าง 'สตาร์เทรค 4' ก็มีมุมที่แฟน ๆ ชื่นชอบมากกว่าเสียงวิจารณ์ แม้จะถูกถล่มบ้างก็ตาม

สายสัมพันธ์และความสูญเสียถูกดึงมาขยายจนเห็นชัดใน 'Star Trek III: The Search for Spock' โดยเรื่องราวเริ่มจากผลพวงของเหตุการณ์ในภาคก่อน ที่ทำให้ศพลูกเรือคนสำคัญกลายเป็นปมใหญ่หัวใจของเรื่อง ฉากหลักประกอบด้วยการตัดสินใจของลูกเรือเอนเทอร์ไพรส์ที่จะกลับไปยังดาวเกิดใหม่หรือ 'เจเนซิส' เพื่อเอาศพของสป็อคกลับมา และความขัดแย้งกับฝ่ายนอกดาวอย่างกองกำลังคลิงออนที่อยากใช้พลังของเจเนซิสเป็นอาวุธ ฉันรู้สึกว่าเส้นเรื่องตรงนี้ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเคิร์ก สป็อค และแม็คคอยโดดเด่นขึ้น เพราะผลจากการตายของสป็อคปรากฏเป็นแรงขับให้พวกเขากระทำในสิ่งที่เกือบข้ามเส้นของหน้าที่ ตอนจบที่เกี่ยวข้องกับการคืน 'คาทร่า' หรือวิญญาณของสป็อคให้กับร่าง ทำให้ฉากสุดท้ายมีความเป็นพิธีกรรมทั้งทางอารมณ์และเชิงพิธีกรรมทางวัฒนธรรมของวุลคาน หนังจึงไม่ใช่แค่หนังแอ็กชันหรือไซไฟธรรมดา แต่ยังเป็นเรื่องของมิตรภาพ การเสียสละ และผลของการเลือกทำในสิ่งที่หัวใจบอกไว้แทนคำสั่งทางการ เป็นมุมที่ทำให้ฉันยังคิดถึงบทบาทของตัวละครมากกว่าแค่ฉากการต่อสู้

บอกเลยว่าชื่อกัปตันที่คนพูดถึงในภาพยนตร์เรื่องนั้นคือ 'เจมส์ ที. เคิร์ก' ซึ่งในเวอร์ชันรีบูทปี 2009 รับบทโดยคริส ไพน์ ผมชอบที่การแสดงของคริส ไพน์ทำให้เคิร์กดูทันสมัยและมีพลังหนุ่มแบบที่คนรุ่นใหม่เข้าถึงได้ง่ายกว่าเวอร์ชันคลาสสิก บทของเขามีทั้งความกล้า ความหลงใหล และการเรียนรู้ที่จะเป็นผู้นำ ซึ่งต่างจากเคิร์กของยุคเก่าที่ถ่ายทอดโดยวิลเลียม แชตเนอร์ วิธีเล่นฉากแอ็กชันและฉากที่ต้องตัดสินใจเฉียบขาดของไพน์มีจังหวะที่เร็วและเข้าถึงอารมณ์คนดูรุ่นใหม่ได้ดี ถ้าใครชอบเปรียบเทียบ ผมมักจะคิดถึงฉากบนสะพานบัญชาการในฉบับรีบูทที่แสดงให้เห็นว่าความเป็นผู้นำของเคิร์กพัฒนาอย่างไร ยิ่งได้ดูซ้ำก็ยิ่งเห็นมิติของตัวละครชัดขึ้น เป็นการตีความที่สดและมีเสน่ห์จนยากจะละสายตา

ตรงนี้ผมบอกได้เลยว่า นักแสดงนำของ 'สตาร์เทรค' เวอร์ชันรีบูต (มักเรียกกันว่าเวอร์ชันปี 2009) คือ คริส ไพน์ ที่รับบทเป็นกัปตันเจมส์ ที. เคิร์ก ผมชอบวิธีที่เขานำความสดใหม่มาให้ตัวละครคลาสสิก — ไม่ได้ลอกเลียนแบบ แต่ให้ความรู้สึกเป็นคนหนุ่มที่โกรธง่าย สนุกสนาน และมีความเป็นผู้นำในแบบของตัวเอง การตีความของคริสทำให้ฉากสำคัญ ๆ อย่างฉากฝึกหรือฉากปะทะกับศัตรูมีแรงขับทางอารมณ์มากขึ้น เขาเข้ากันได้ดีกับทีมงานใหม่ทั้งการเล่นเคมีร่วมกับสป็อกของแซคควารี ควินโต และการกำกับที่ให้โทนภาพทันสมัยกว่าของผู้กำกับ ทำให้ภาพรวมของ 'สตาร์เทรค' เวอร์ชันนี้ดูเหมาะกับผู้ชมยุคใหม่โดยที่ยังรักษาจิตวิญญาณเดิมไว้ได้ โดยรวมผมมองว่าการเลือกคริส ไพน์เป็นหัวใจสำคัญที่ทำให้รีบูตเรื่องนี้เดินหน้าได้ — ไม่ใช่แค่การมีหน้าตาดึงดูด แต่เป็นการสร้างเค้าโครงตัวละครที่เป็นมิตรมากขึ้นและเข้าถึงได้กว่าเดิม

เมื่อได้ดู 'Star Trek III: The Search for Spock' ครั้งแรก ฉันรู้สึกเหมือนถูกลากเข้าไปในเรื่องราวที่มีทั้งความเศร้าและความบ้าบิ่นของมิตรภาพที่ไม่ยอมแพ้ เนื้อเรื่องหลักเป็นการตามหาร่างและวิญญาณของสป็อกหลังจากเหตุการณ์ใน 'Star Trek II: The Wrath of Khan' ที่ทำให้สป็อกเสียชีวิตไป แต่มีเบาะแสว่า 'คาทรา' — ส่วนวิญญาณหรือความทรงจำของสป็อก — ถูกเก็บไว้ที่สตาร์เบสของฟลาวนท์ (หรือคนที่เกี่ยวข้องในเรื่อง) ทำให้กัปตันเคิร์กและลูกเรือหลายคนตัดสินใจทำสิ่งผิดกฎเพื่อเอาสิ่งนั้นกลับคืนมา นักแสดงที่มีบทบาทเด่น เช่น เคิร์กและซาอวิก ต้องเผชิญกับการตัดสินใจที่หนักหน่วง และความขัดแย้งกับเคลิงกอนที่ต้องการใช้พลังของ 'เจเนซิส' เพื่อจุดประสงค์ของตัวเอง สิ่งที่ทำให้ฉันติดตามไม่ใช่แค่การผจญภัยแบบไซไฟ แต่เป็นการสำรวจความหมายของคำว่าเพื่อนแท้ กับการยอมเสียสละและผลลัพธ์ที่ตามมา หนังมีทั้งฉากแอ็กชัน ไหวพริบแบบสตาร์เทรค และช่วงเวลาที่นุ่มนวลซึ้งๆ ระหว่างตัวละคร ฉากบนดาวเจเนซิสที่เต็มไปด้วยวิวแปลกตา กับการเผชิญหน้ากับเคลิงกอนทำให้หนังมีจังหวะขึ้นลงชัดเจน สำหรับฉัน นี่คือหนังที่ผสมความเศร้าและความหวังได้อย่างลงตัวและทำให้รู้สึกว่ามิตรภาพในยามวิกฤตมีน้ำหนักมากกว่ากฎการทหาร

เป็นเรื่องน่าตื่นเต้นเสมอเมื่อได้ย้อนดูงานเก่าของคนที่กลายเป็นไอคอนบนจอของเรา ในมุมมองของผม William Shatner มีผลงานโดดเด่นด้านโทรทัศน์และเวทีมาก่อนจะกลายเป็นกัปตันเคิร์ก — เขาปรากฏตัวในรายการโทรทัศน์หลายเรื่องและมีบทบาทเด่นในตอน 'Nightmare at 20,000 Feet' ของ 'The Twilight Zone' ซึ่งช่วยแสดงฝีมือการแสดงแนวสยองขวัญจิตวิทยา ก่อนหน้าซีรีส์นั้นเขาเป็นนักแสดงเวทีที่คุ้นเคยกับการทำงานแบบสด ส่งผลให้การแสดงของเขาบนสะพานยานดูเท่และมีพลัง อีกคนที่ชัดเจนคือ DeForest Kelley ซึ่งผมมองว่าเป็นนักแสดงฉากหลังที่ผ่านงานตะวันตกและหนังสงครามมาเยอะ แนวทางการเล่นตัวละครของเขาในซีรีส์ได้รับอิทธิพลมาจากบทสมทบในรายการอย่าง 'Gunsmoke' และ 'Bonanza' การเป็นนักแสดงหนังโทรทัศน์รุ่นเก่าทำให้เขาเติมมิติให้มคอยได้อย่างสมจริง ปิดท้ายด้วยความคิดว่าการมีพื้นฐานจากเวทีและซีรีส์แนวตะวันตกคือหนึ่งในเหตุผลที่พวกเขาลงตัวในบทบาทบนยานอวกาศได้ดี