บทที่ 1

เกาะมาเก๊า เขตปกครองพิเศษประเทศจีน

ตี๊ด…ตี๊ด…ตี๊ด…

เสียงสัญญาณการเต้นของหัวใจดังออกมาจากเครื่องติดตามสัญญาณชีพ (Patient Monitor) บ่งบอกว่าคนที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงยังคงมีชีวิตอยู่ บนร่างกายตามจุดต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นใบหน้า ลำคอ และศีรษะนั้นมีผ้าพันแผลพันรอบๆ ไปทั่ว ไม่เว้นแม้แต่ดวงตาทั้งสองข้าง อาการเป็นตายเท่ากัน

ในวันเกิดเหตุ ‘ทัพเทวา สุรนาถไมตรี’ เจ้าพ่อกาสิโนแห่งลุ่มแม่น้ำโขงอินโดจีนและสามเหลี่ยมทองคำ ได้เดินทางไปยังมาเก๊าเพื่อร่วมประชุมผู้ประกอบการธุรกิจกาสิโน ซึ่งมี ‘เหลียง หยาง’ มหาเศรษฐีอันดับต้นๆ เจ้าของกาสิโนดังรับหน้าเสื่อเป็นเจ้าภาพ

แต่ทว่าวันนั้นมีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น เมื่อมีการลอบวางระเบิดที่บริเวณหน้าลานจอดรถของโรงแรมเดอะโอเชียนเวิลด์ ยังผลให้ทัพเทวาและเหล่าบรรดาลูกน้องหลายคน ซึ่งกำลังเดินลงมาจากตึกโดนสะเก็ดระเบิดเข้าไปเต็มๆ

เหลียงซึ่งออกจากโรงแรมเดอะโอเชียนเวิลด์ไปก่อนหน้านั้น พอทราบเรื่องก็รีบกลับมาช่วยเหลือทัพเทวาทันที ตลอดสองเดือนเต็มๆ ที่ทัพเทวานอนนิ่งอยู่บนเตียง เหลียงก็ระดมทีมแพทย์ฝีมือดีทุกแขนงที่เกี่ยวข้องมาดูแลอย่างใกล้ชิด จนอาการบริเวณศีรษะและดวงตาเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้รอแค่เพียงให้ชายหนุ่มรู้สึกตัวเท่านั้น

“อาการทั่วไปไม่ว่าจะเป็นสัญญาณชีพจรและการเต้นของหัวใจเกือบจะเป็นปกติแล้วครับคุณเหลียง ถ้าคนไข้รู้สึกตัวเมื่อไหร่ ทางเราจะรีบตรวจอย่างละเอียดอีกครั้งครับ” คุณหมอชาวจีนรายงาน เหลียงพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะเอื้อมมือที่ยับย่นตามวัยไปจับบ่ากว้าง แววตาของคนที่ผ่านโลกมาถึงช่วงบั้นปลายชีวิตมองใบหน้าซูบเซียวอย่างเห็นใจ

“หายใจไว้ไอ้ลูกชาย อย่าปล่อยให้คนที่ทำกับนายมันเสวยสุขได้ง่ายๆ” ชายสูงวัยเอ่ยเบาๆ ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม หลายปีที่อยู่ในวงการสีเทา เหลียงรู้ดีว่าเส้นทางนี้ไม่มีมิตรแท้หรือศัตรูยั่งยืน มิตรพร้อมจะกลายเป็นศัตรูทุกเมื่อหากมีผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้อง แต่สำหรับเขาแล้ว ทัพเทวาเหมือนดั่งลูกชายคนหนึ่งที่ดูแลกันมาตั้งแต่ชายหนุ่มสืบทอดธุรกิจกาสิโนจากครอบครัว เพราะบิดาเป็นเพื่อนรักของเหลียงที่ต่อสู้บุกเบิกมาด้วยกัน

“ฝากด้วยนะหมอ อย่าให้เขาเป็นอะไรเด็ดขาด” เหลียงสั่งคุณหมอเสียงเข้ม

“เป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้วครับคุณเหลียง หมอจะดูแลคนไข้อย่างสุดความสามารถครับ” คุณหมอก้มศีรษะลงเล็กน้อย หลินบุตรสาวของเหลียงเดินไปยังข้างเตียง ก่อนจะกุมมือใหญ่ของทัพเทวาขึ้นมาบีบเบาๆ

“สู้ๆ นะคะพี่เทวา หลินไม่อยากเสียพี่ชายคนนี้ไป...” หญิงสาวบอกเสียงเครือในตอนท้ายอย่างสะเทือนใจ ครั้นจะปล่อยมือของชายหนุ่มก็รู้สึกถึงแรงบีบตอบ เธอจึงต้องนิ่งเพื่อให้แน่ใจ ก่อนที่ไม่กี่อึดใจต่อมาจะมีเสียงพึมพำแหบพร่าดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากหยัก

“สาย-ป่าน...สาย-ป่าน…คุณอยู่ไหน...” ชื่อที่หลุดออกมาทำเอาคนที่ได้ยินถึงกับขมวดคิ้วมุ่น

“สายป่าน คือใครกัน?” หลินกลิ้งกลอกดวงตาไปมาอย่างใช้ความคิด แต่ก่อนที่เธอจะสงสัยไปมากกว่านั้น เสียงจังหวะการเต้นชีพจรของทัพเทวาก็ดังแรงขึ้นเรื่อยๆ จนคุณหมอต้องรีบเข้ามาดูอย่างรวดเร็ว

หลินถอยห่างจากเตียงออกมาเพื่อให้แพทย์เข้าไปตรวจอาการ ก่อนที่สองพ่อลูกจะออกจากห้องไอซียูไปนั่งรอฟังผลที่ห้องรับรอง จากนั้นไม่นานความอลหม่านก็เริ่มขึ้น

เวลาผ่านไปชั่วโมงกว่าๆ เหลียงกับหลินก็ถูกเชิญเข้าไปในห้องไอซียู ดวงตายับย่นของเจ้าพ่อกาสิโนชื่อดังของเกาะมาเก๊ามองไปยังเตียง

“คนไข้รู้สึกตัวแล้วครับคุณเหลียง”

“จริงเหรอ เป็นข่าวดีมากๆ”

 รายงานของคุณหมอทำเอาเหลียงยิ้มออก หลินรีบไปกุมมือหนาแล้วบีบเบาๆ อย่างดีใจ ทัพเทวาปรือตาขึ้นแล้วหลับลงอีกครั้ง พร้อมๆ กับสูดหายใจเข้าสู่ปอดแรงลึก เสมือนทดสอบว่าตัวเองเป็นเพียงวิญญาณหรือยังมีลมหายใจอยู่ ก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

“พี่เทวา หลินเองนะคะ จำหลินได้ไหม...”

เสียงหวานๆ ที่ดังอยู่ข้างตัวทำให้ทัพเทวาพยักหน้าช้าๆ พลางออกแรงบีบมือนุ่มๆ ซึ่งนั่นก็มากพอที่จะเรียกรอยยิ้มของหลินได้

“ลุงเหลียงครับ...” ทัพเทวาหันหน้าไปเรียกหาคนที่ช่วยชีวิต เพราะมั่นใจว่าเหลียงไม่เคยห่างเขาตั้งแต่เกิดเรื่อง ไม่งั้นเขาก็คงตายไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว

“ไงไอ้เสือ หลับยาวเลยนะเที่ยวนี้”

“ผมอยากกลับเมืองไทยครับ ที่นั่นคงวุ่นวายตั้งแต่เกิดเรื่องน่าดู” ทัพเทวาไม่รู้หรอกว่าระหว่างที่เขารักษาตัวอยู่ตลอดสองเดือน หลายอย่างเปลี่ยนไป เหลือบไรที่จ้องเขมือบกาสิโนวิ่งขอเป็นผู้จัดการมรดกจนวุ่นวายไปหมด

“พักให้หายแล้วฟื้นฟูร่างกาย แข็งแรงเมื่อไหร่ค่อยออกไปลุยนะ” เหลียงบอกอย่างสุขุม ทัพเทวาได้ยินก็เดาได้ไม่ยากว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง

“หลินจะดูแลพี่เองนะคะ”

“ให้พยาบาลดูแลพี่ดีกว่านะหลิน พี่กลัวหลินเหนื่อย” ทัพเทวาบอกอย่างเกรงใจ หลินคลี่ยิ้ม ขณะกุมมือหนาไม่ยอมปล่อย

“ไม่ต้องเลยนะคะ สมัยเด็กๆ หลินไม่สบายพี่ยังดูแลหลินเลย แต่วันนี้พี่ไม่สบาย หลินก็ต้องดูแลพี่ตอบแทนบ้าง หรือจะให้สาวๆ มาดูแล ว่าไงคะ…” หลินแกล้งทำเสียงงอนๆ ซึ่งในตอนท้ายของประโยคดังกล่าวนั้น ทำเอาทัพเทวาต้องเลิกคิ้วขึ้นสูงจนปรากฏรอยย่นบนหน้าผาก ก่อนที่ชายหนุ่มจะประหวัดคิดไปถึงใครบางคนที่ทำให้หัวใจแกร่งต้องปิดประตูตายสำหรับความรัก

“ไม่เอาน่าหลิน ชวนพี่เขาคุยมากไม่ดีนะ ให้พี่เขาพักก่อนดีกว่า พรุ่งนี้พวกเราค่อยมาใหม่” เหลียงบอกบุตรสาวแล้ววางมือบนหลังมือหนาอีกข้างของทัพเทวา “พรุ่งนี้ลุงจะมาใหม่นะ”

“ขอบคุณครับที่ช่วยชีวิตผมไว้”

“ที่นี่จะไม่มีคนชื่อทัพเทวา จะมีก็แต่ ‘ชุน หยาง’ ว่าที่คู่หมั้นของหลินเท่านั้น”

“พ่อ…” หลินอุทานด้วยความตกใจเพราะเธอมีคนที่รักอยู่แล้ว “พ่อทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ หลินกับพี่เทวาไม่ได้รักกัน จะแต่งงานกันได้ยังไง”

“พ่อทำทุกอย่างเพื่อความปลอดภัยของเทวาและเพื่ออนาคตของลูกเอง เทวาไม่มีปัญหาใช่ไหม” เหลียงหันไปถาม ทัพเทวาถึงกับนิ่งไปเป็นครู่ ก่อนจะเอ่ยตอบออกไป

“ครับพ่อบุญธรรม”

“พี่เทวา…” หลินไม่คิดว่าทัพเทวาจะรับปากบิดา เพราะตลอดเวลาที่รู้จักกัน ชายหนุ่มกับเธอรักกันฉันพี่น้องเท่านั้น

“งานหมั้นจะมีขึ้นหลังจากที่นายหายเป็นปกติ ตอนนี้รักษาตัวไปก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน”

พูดจบเหลียงก็เดินนำหน้าบุตรสาวออกจากห้องไป ปล่อยให้ทัพเทวาได้พักฟื้นต่อ แต่ชายหนุ่มยังคงคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ซึ่งคิดไปได้ไม่นานก็รู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง

“โอ๊ย...ทำไมปวดอย่างนี้”

พยาบาลได้ยินเสียงร้องก็รีบเปิดประตูเข้ามา เมื่อเห็นคนไข้เอามือกุมที่ขมับก็กดเรียกคุณหมอทันที ไม่นานคุณหมอก็สั่งยาระงับปวดจนชายหนุ่มอาการทุเลาและหลับไปในที่สุด…