ฉากดารุมะหน้าโหดมันติดตาฉันตั้งแต่เห็นครั้งแรกและเพลงที่ขึ้นในฉากนั้นมีพลังมากจนไม่อาจแยกออกจากภาพได้เลย
ส่วนเพลงที่มักถูกพูดถึงบ่อยที่สุดคือ 'In the Hall of the Mountain King' ของ Edvard Grieg ซึ่งมีลักษณะเป็นคอมม์โพสชันที่ค่อยๆ เพิ่มจังหวะและพลังขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ช่วงเวลาที่หน้าตัวละครบิดเบี้ยวหรือแปลงโฉมออกมาดูมีน้ำหนักและตลกร้ายไปพร้อมกัน คนทำมิวสิกมักใช้ชิ้นงานคลาสสิกแบบนี้เมื่อต้องการสร้างความตึงเครียดแบบที่พังลงมาเป็นมุกหรือฉากหักมุม
มุมมองส่วนตัวของฉันคือเสียงเบสและการเร่งจังหวะของเพลงชิ้นนี้เข้ากันได้ดีกับการซูมเข้าแววตาและการตัดต่อที่เร็ว ทำให้ความโหดของหน้าดารุมะกลายเป็นทั้งน่ากลัวแล้วก็ขำในเวลาเดียวกัน ฉากที่ใช้เพลงนี้มักจะทิ้งรอยยิ้มแบบแปลก ๆ บนหน้า และเมื่อฟังทำนองซ้ำ ๆ ก็เข้าใจได้ว่าทำไมคนตัดต่อเลือกมันเป็นพื้นหลังสำหรับมุขชนิดนี้