มังงะและอนิเมะ Jojo Bizzarre Avventure แตกต่างกันอย่างไร?

เราโตมากับการ์ตูนที่เล่าเรื่องเป็นพาร์ทยาว ๆ แบบนี้ เลยชอบอธิบายแบบแบ่งพาร์ทตรง ๆ: ฉบับทีวีอนิเมะของ 'JoJo's Bizarre Adventure' ไม่ได้ดัดแปลงมาจากบทเดียว แต่หยิบแต่ละพาร์ทของมังงะมาทำเป็นซีซั่นตามลำดับ เริ่มจากพาร์ทแรก 'Phantom Blood' ตามด้วย 'Battle Tendency', แล้วต่อด้วย 'Stardust Crusaders', 'Diamond is Unbreakable', 'Golden Wind' และล่าสุดคือ 'Stone Ocean' ซึ่งแต่ละพาร์ทแทบจะเป็นเรื่องยาวอิสระที่มีโทนและตัวละครต่างกันโดยสิ้นเชิง พอพูดถึงการดัดแปลง ก็ต้องยอมรับว่าทีมงานมักจะเลือกตัดหรือปรับจังหวะบางฉากเพื่อให้เหมาะกับความยาวของซีซั่น เช่น ฉากเปิดตัวของ Dio ใน 'Phantom Blood' กับการปะทะสุดท้ายระหว่าง Jonathan กับ Dio ถูกจับมาทำเป็นจุดไคลแมกซ์ของพาร์ทแรกในอนิเมะได้คมและชัดเจน ความรู้สึกเมื่อดูฉากนั้นบนจออนิเมะมันแตกต่างจากอ่านในมังงะ แต่สาระหลักและอารมณ์สำคัญยังอยู่ครบ นี่แหละข้อดีของการดัดแปลงแบบพาร์ทต่อพาร์ท — คนที่อยากตามเรื่องครบ ๆ ก็สามารถย้อนกลับไปหาเล่มมังงะของพาร์ทนั้นได้ทันทีโดยไม่ต้องสับสน ถ้าต้องสรุปสั้น ๆ แบบไม่ลงรายละเอียดเชิงตัวเลข: แต่ละซีซั่นของอนิเมะสัมพันธ์ตรงกับพาร์ทของมังงะตามชื่อพาร์ทเลย และถ้าใครอยากข้ามตรงจุดไหนก็ควรมองชื่อพาร์ทเป็นตัวนำทาง มากกว่าจะมองเป็นแค่ตอนเดียวของมังงะ เท่าที่เป็นแฟนมา วิธีนี้สะดวกและทำให้เข้าใจทิศทางของเรื่องได้ง่ายขึ้น

แผงหน้ากระดาษของมังงะมีพลังที่ต่างจากแอนิเมะอย่างชัดเจน ผมชอบวิธีที่เส้นหมุดของอารากิ (Araki) ถูกใช้เป็นภาษาในการเล่าเรื่อง—เส้นหนา เงาเข้ม และไดนามิกการจัดคอมโพสิตที่ทำให้มุมกล้องในหัวเราของผมชัดเจนขึ้นกว่าการ์ตูนที่เคลื่อนไหวได้ การอ่าน 'JoJo's Bizarre Adventure' ฉบับมังงะทำให้ผมคุมจังหวะเองได้: หยุดอยู่ที่เฟรมเดียว ลากสายตาอ่านฟองคำพูด หรือกลับไปดูท่าทางสุดประหลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซึ่งฉากต่อสู้ในช่วง 'Battle Tendency' ให้ความรู้สึกแน่นและตึงกว่ารอยต่อของแอนิเมะมาก ความเงียบระหว่างพาเนลกับการวางโซนไล่เชิงเส้นทำให้การลงหมัดแต่ละคำพูดหนักแน่นกว่าที่เสียงดนตรีจะบอก อีกจุดคือเอฟเฟกต์ออนะโตะ (onomatopoeia) ที่วางบนหน้าเพจในมังงะ—ตัวอักษรที่ใหญ่โตและบิดเบี้ยว บางครั้งผมรู้สึกว่าเสียงนั้นเป็นส่วนหนึ่งของภาพ มากกว่าจะเป็นสิ่งที่เพิ่มเข้ามาภายหลัง ซึ่งเป็นเสน่ห์เฉพาะของต้นฉบับที่แอนิเมะพยายามถ่ายทอดแต่ไม่เคยเหมือนต้นฉบับเป๊ะ ๆ

ความแตกต่างระหว่างตอนจบของ 'Fullmetal Alchemist' ในมังงะกับอนิเมะสะท้อนถึงความต่างของเป้าหมายเรื่องราวกับการตีความธีมอย่างชัดเจน พล็อตของมังงะพาเราไปสู่ไคลแมกซ์ที่ต่อเนื่อง มุ่งเน้นสมดุลของเหตุผลและผลลัพธ์ — ความเป็นเหตุเป็นผลของการแลกเปลี่ยนที่ต้องจ่ายค่าเหมาะสม และการไถ่บาปของตัวละครหลัก ถูกถ่ายทอดด้วยรายละเอียดเชิงโครงเรื่องที่สอดประสานกัน นั่นทำให้ผมรู้สึกว่าฉากจบแบบในมังงะให้ความรู้สึกสมบูรณ์และหนักแน่น เพราะทุกเงื่อนปมมีการคลายอย่างมีเหตุผล ในทางกลับกันอนิเมะเวอร์ชันแรก (2003) เลือกเดินเส้นทางของการตีความที่แตกต่าง อารมณ์ที่เกิดขึ้นมีความเป็นอภิปรัชญาและบางครั้งก็เน้นการผสานความรู้สึกมากกว่าการอธิบายรายละเอียดเชิงโลกความจริง ฉากจบของอนิเมะเวอร์ชันนี้จึงให้ความรู้สึกดิบและขมปนหวาน ซึ่งตอนนั้นผมชมอย่างอินเพราะมันสร้างความสะเทือนใจแบบไม่คาดคิด แต่ก็มองเห็นข้อจำกัดในแง่ของการคลายปมที่บางครั้งรู้สึกขาด ๆ หาย ๆ สรุปแล้วมังงะให้ความสำเร็จทางโครงเรื่องและธีมที่กระชับกว่า ขณะที่อนิเมะต้นแบบสะท้อนอารมณ์และการตีความที่กล้าหาญ ทั้งสองเวอร์ชันต่างเติมเต็มกัน คนที่ชอบความชัดเจนเชิงโครงเรื่องน่าจะมองว่ามังงะลงตัวกว่า ส่วนคนที่ติดความเร้าอารมณ์และความไม่แน่นอนอาจหลงใหลในเวอร์ชันอนิเมะมากกว่า แต่สำหรับผม ทั้งสองเวอร์ชันมีคุณค่าของตัวเอง และมันทำให้เรื่องราวนี้ยังถูกพูดถึงจนถึงวันนี้

เราเจอความต่างชัดเจนระหว่างมังงะกับอนิเมะของ 'โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ' ตั้งแต่การเล่าเรื่องเชิงภาพไปจนถึงอารมณ์ที่ได้รับ การอ่านมังงะให้ความรู้สึกเป็นงานศิลป์แบบนิ่ง ๆ ที่ออกแบบมาให้หยุดดูทุกเฟรม เส้นไลน์ของฮิโรฮิโกะ อารากิ เต็มไปด้วยรายละเอียดและการจัดเฟรมที่ดุดัน—การวางมุมกล้องในหน้าเพจเดียวสามารถทำให้ฉันหยุดอ่านเพื่อเพ่งดูท่าทางหรือมู้ดของตัวละครได้นาน ในขณะที่อนิเมะจะใช้เสียง ภาพเคลื่อนไหว และเพลงประกอบเข้ามาเสริม จังหวะการต่อสู้ถูกขยายให้ดราม่าขึ้น เสียงพากย์และสกอร์เพลงทำให้ความรู้สึกของฉากแปลกประหลาดหรือระทึกขวัญเด่นชัดขึ้น เช่น การเคลื่อนไหวของสแตนด์หรือซาวด์เอฟเฟกต์ที่เพิ่มเข้ามาช่วยสร้างความหนักแน่นให้ฉากแอ็กชั่น นอกจากเรื่องเสียงและการเคลื่อนไหวแล้ว การให้สีในอนิเมะก็เปลี่ยนการอ่านภายในการรับรู้ไปมาก เส้นขรึมในมังงะบางครั้งสื่อถึงความโหดและเงาได้เข้มข้นกว่า แต่เมื่อถูกเติมสี อารมณ์จะถูกชี้นำไปทางเฉพาะมากขึ้น เช่น โทนสีสว่างของฉากตลกหรือสีมืดตึงเครียดของฉากดราม่า นอกจากนี้ การตัดทอนหรือต่อยอดบางฉากเกิดขึ้นบ่อย—มีฉากใน 'Phantom Blood' ที่มังงะให้รายละเอียดความคิดของตัวละครเป็นคอมเมนต์ขาวดำ แต่อนิเมะเลือกตัดพาร์ตนั้นหรือเปลี่ยนมุมเล่าเพื่อรักษาจังหวะ นั่นทำให้แฟนที่ชอบรายละเอียดเชิงภาพมังงะอาจรู้สึกว่าขาดอะไร ในขณะที่คนที่ชอบประสบการณ์โสตทัศน์จะรู้สึกว่าอนิเมะเติมชีวิตให้กับการ์ตูนได้ดี สรุปแล้ว ทั้งสองเวอร์ชันมีจุดแข็งคนละแบบ—มังงะเน้นการออกแบบหน้ากระดาษและลีลาการวาด ส่วนอนิเมะเติมพลังด้วยเสียง การเคลื่อนไหว และการแสดงออกของนักพากย์ ทำให้ฉากคลาสสิกอย่างการปะทะใน 'Stardust Crusaders' ได้มิติใหม่ที่อ่านบนหน้ากระดาษไม่สามารถให้ได้เหมือนกัน

ภาพเคลื่อนไหวกับภาพนิ่งใน 'Demon Slayer' ให้ความต่างที่ชัดเจนทั้งด้านอารมณ์และรายละเอียดเชิงภาพ เราเห็นความแตกต่างชัดที่สุดตอนฉากสำคัญของตัวเอก เช่นช่วงที่ต้นจิโร่ใช้เทคนิค 'Hinokami Kagura' ในมังงะ เส้นเสน่ห์ ความเข้มของเงา และช่องวางภาพทำหน้าที่เล่าอารมณ์ได้แน่นและกดดันมาก แต่พอเป็นอนิเมะ เสียงกลอง เสียงดาบ และการเคลื่อนไหวทำให้ฉากนั้นกลายเป็นประสบการณ์หลายมิติ เหมือนถูกยัดอารมณ์ใส่เข้าไปข้างในตัวเรา ส่วนตัวละครน้อยใหญ่ก็ถูกปรับจูนแตกต่างกันไป เราเห็นว่าเนซึโกะได้รับการเติมความนุ่มนวลจากสีและแสงในฉากเธอไม่ใช่แค่เส้นขาวดำอีกต่อไป ขณะที่ท่านเสาหลายคนในมังงะอาจดูนิ่งและทรงพลังด้วยเฟรมนิ่ง แต่ในอนิเมะการตัดต่อและดนตรีช่วยผลักให้แต่ละคนมีบุคลิกที่ยิ่งใหญ่ขึ้นเป็นคนจริง ๆ โดยรวมแล้วมังงะให้ความลึกของกรอบภาพและความคิดภายใน ส่วนอนิเมะมอบพลังของการเคลื่อนไหวและโสตประสาท เราจึงไม่สามารถบอกว่าฝั่งไหนดีกว่าในเชิงทั่วไป แต่ยอมรับเลยว่าการรวมกันของทั้งสองทำให้ 'Demon Slayer' กลายเป็นงานที่มีมิติและน่าจดจำ

การตัดสินใจว่าจะอ่านมังงะหรือดูอนิเมะ 'JoJo's Bizarre Adventure' ก่อนมันมีความสนุกของตัวเองทั้งสองแบบ และทางที่ฉันมักแนะนำให้คนที่อยากสัมผัสต้นฉบับจริง ๆ คือเริ่มจากมังงะ เราเห็นรายละเอียดศิลปะของฮิโรฮิโกะ อารากิ ชัดกว่าในหน้าเพจ — คอมโพสชั่นเฟรม การขีดเส้น และหน้าสีเก่าที่บอกเล่าบรรยากาศยุคสมัยได้ดี ฉากเปิดใน 'Phantom Blood' เมื่อแสงทะลุผ่านหน้าต่างปราสาทหรือการวางมุมกล้องตอนการเผชิญหน้าครั้งแรกระหว่างโจนาธานกับดิโอ มันให้ความรู้สึกเต็มไปด้วยแรงกระตุ้นที่อ่านได้ตามจังหวะของเราเอง แต่ก็ต้องยอมรับว่าอนิเมะทำให้ช่วงจังหวะการต่อสู้แบบสแตนด์มีพลังมากขึ้น เสียงประกอบกับการเคลื่อนไหวช่วยเติมอารมณ์ที่บางครั้งมังงะปล่อยให้จินตนาการเติมเอง ฉันมักแนะนำวิธีผสมผสาน: อ่านมังงะเพื่อเข้าใจเส้นและคอนเซ็ปต์ แล้วกลับมาดูอนิเมะเมื่ออยากสัมผัสพลังของเพลงและเสียงพากย์ ทั้งสองแบบเติมเต็มกันและกัน ถ้าจะให้เลือกอย่างใดอย่างหนึ่งสำหรับผู้เริ่มต้น แนะนำให้เริ่มจากมังงะก่อน แล้วค่อยกลับมาดูอนิเมะเพื่อประสบการณ์ที่สมบูรณ์กว่า

มาดูภาพรวมกันก่อน: ฉบับมังงะและอนิเมะของ 'Prince of Tennis' ให้ความรู้สึกคนละแบบทั้งในเชิงเนื้อหาและการนำเสนอ แม้โครงเรื่องหลักและตัวละครจะมาจากงานของ Takeshi Konomi เหมือนกัน แต่วิธีเล่าและสิ่งที่โดดเด่นกลับต่างกันอย่างชัดเจน มังงะต้นฉบับเป็นการอ่านที่รวดเร็วกว่า มีการจัดหน้ากระดาษและพาเนลที่แสดงกลยุทธ์ เทคนิค และความคิดภายในของตัวละครได้ชัดเจนกว่า เพราะเป็นสื่อภาพนิ่งขาว-ดำที่ผู้เขียนสามารถคุมจังหวะการเล่าได้โดยตรง ในทางกลับกันอนิเมะเติมมิติทั้งสี เสียง เพลงประกอบ และการเคลื่อนไหวเข้ามา ทำให้ฉากการแข่งขันมีความตื่นเต้นและดราม่าขึ้น เหมาะกับคนที่อยากเห็นลูกตีที่เป็นภาพเคลื่อนไหวพร้อมซาวด์เอฟเฟกต์และเสียงพากย์ที่ช่วยเพิ่มอารมณ์ให้ตัวละคร จุดต่างที่เห็นเด่นชัดคือจังหวะการเล่าและเนื้อหาเสริม: มังงะมักเดินเนื้อเรื่องไปตรงจุด ไม่ค่อยมีฉากผ่อนคลายยืดยาด ซึ่งทำให้ได้เห็นพัฒนาการเชิงเทคนิคและจิตวิทยาการเล่นของแต่ละคนได้เต็มที่ ส่วนอนิเมะมีทั้งตอนเสริม ตอนเดี่ยวของตัวละคร และแมตช์ที่ขยายรายละเอียดออกไปจนกลายเป็นฟิลเลอร์ นี่ไม่ใช่เรื่องแย่เสมอไป เพราะหลายครั้งฉากเติมเหล่านั้นช่วยให้คนดูรักตัวละครมากขึ้น ได้เห็นมุมที่มังงะแค่ผ่านๆ หรือไม่ได้ลงรายละเอียด นอกจากนี้อนิเมะยังชอบขยายท่าพิเศษให้ดูเว่อร์วังขึ้น—เอฟเฟกต์ภาพ แสง สี และโมชันเพิ่มพลังจนบางครั้งรู้สึกเหมือนดูซีรี่ส์ซูเปอร์ฮีโร่บนคอร์ทเทนนิส ขณะที่มังงะจะอธิบายท่าและเหตุผลทางเทคนิคมากกว่า ทำให้รู้สึกสมจริงในเชิงกีฬา การตีความตัวละครและอารมณ์ต่างกันตามสื่อด้วย: ในมังงะบางบทบาทหรือจังหวะของตัวละครถูกเล่าแบบกระชับและตรงไปตรงมา ส่วนอนิเมะมักให้เวลาในฉากสั้นๆ เพื่อเรียกน้ำตาหรือสร้างความประทับใจ เช่น การใส่ซาวด์แทร็กรองรับซีนพีค หรือการใส่แอนิเมชันช็อตโกลว์บนลูกตี การมีเสียงพากย์ทำให้บุคลิกบางคนโดดเด่น เช่น ท่าทางเยือกเย็น ความหล่อ หรือมุกตลกเล็กๆ ที่เมื่อได้ยินแล้วจดจำง่ายขึ้น นอกจากนี้อนิเมะยังมีเวอร์ชันภาพยนตร์และ OVA ที่ต่อเติมพล็อตหรือแมตช์สำคัญ ทำให้โลกของเรื่องกว้างขึ้น แต่ถ้าอยากได้รับประสบการณ์ที่เป็นต้นฉบับที่สุด มังงะยังคงเป็นแหล่งข้อมูลหลักและมักมีรายละเอียดเชิงเทคนิคที่มากกว่า สรุปความรู้สึกส่วนตัว: ถ้าต้องเลือกอ่านหรือดูหนึ่งอย่างก่อน ถ้าชอบความเร็วและการวิเคราะห์ เล่าเรื่องตรงคมหน่อยเริ่มจากมังงะ แต่ถ้าอยากได้ความมันส์เต็มรูปแบบแบบภาพ+เสียง ให้เริ่มจากอนิเมะแล้วค่อยกลับมาหามังงะเติมรายละเอียด ความจริงคือทั้งสองสื่อเสริมกันได้ดีมาก การอ่านมังงะแล้วตามด้วยอนิเมะจะทำให้รักการตีลูกของ Ryoma และเพื่อนๆ มากขึ้นกว่าที่คาดไว้

การตีความนางฟ้าปีศาจใน 'Gabriel DropOut' ทำให้เห็นความแตกต่างระหว่างมังงะกับอนิเมะชัดเจนกว่าที่คิด ในมังงะถ้อยคำและกรอบภาพมักเน้นมุขเสียดสีกับการเปลี่ยนบทบาทของตัวละคร—นางฟ้าที่กลายเป็นเกรียนติดเกม—ด้วยช่องว่างระหว่างเฟรมที่เปิดให้จินตนาการ ฉันชอบการได้อ่านบับเบิลคิดของตัวละครซึ่งทำให้เห็นความขัดแย้งภายในได้ละเอียดกว่า แอนิเมะกลับใช้โทนเสียง สีสัน และการวางจังหวะเพื่อผลักมุขให้ชัดขึ้น เสียงพากย์และดนตรีเพิ่มมิติของความขบขันจนซีนสั้นๆ กลายเป็นมุกฮาที่ยาวขึ้น ฉากเคลื่อนไหวเล็กๆ อย่างท่าทางขี้เกียจหรือสายตาเย็นชาของตัวละคร ถูกขยายให้รู้สึกมีน้ำหนักขึ้น ขณะเดียวกันบางบรรทัดคิดที่แยบยลในมังงะถูกตัดหรือย่อเพราะพื้นที่เวลา ทำให้รายละเอียดจิตวิยาของนางฟ้าปีศาจบางจุดหายไป สรุปคือ มังงะมักเน้นมิติภายในและเสน่ห์ของภาพนิ่ง ส่วนแอนิเมะเติมชีวิตด้วยเสียง สี และจังหวะ ซึ่งทั้งสองเวอร์ชันให้ความสนุกคนละแบบ แต่ก็เติมเต็มกันได้ดีในมุมมองของแฟนที่ชอบทั้งอ่านและดู

ช่วงแรกที่ดูเวอร์ชันอนิเมะของ 'Diamond is Unbreakable' ผมรู้สึกได้ทันทีว่าบรรยากาศถูกปรุงเนื้อใหม่ให้เป็นภาพเคลื่อนไหวที่มีจังหวะและอารมณ์ต่างจากในมังงะอย่างชัดเจน ในมังงะของ 'Diamond is Unbreakable' อารากิเน้นการจัดหน้าและท่าทาง (poses) ที่มีพลังมาก—ภาพนิ่งแต่ส่งพลังและรายละเอียดแฟชั่นออกมาได้เยอะกว่าที่จอจะเล่าให้เห็นทั้งหมด ผมชอบตรงที่มังงะมอบพื้นที่ให้จินตนาการต่อยอดจากกรอบภาพและเสียงประกอบที่คำบรรยายบนหน้ากระดาษไม่สามารถให้ได้ แต่ในทางกลับกัน อนิเมะเติมเต็มช่องว่างพวกนั้นด้วยเสียงพากย์ เพลงประกอบ และการเคลื่อนไหว ทำให้ตัวละครเช่นโจสุเกะและโคอิจิมีมิติทางอารมณ์ที่เราอาจไม่ทันรู้สึกจากหน้ากระดาษ เช่นจังหวะการเปลี่ยนจากฉากชิล ๆ ในเมืองมาที่ฉากสยองก็ทำได้ไหลลื่นจากดนตรีและคัทที่ต่อเนื่อง อีกจุดที่เด่นคือการจัดจังหวะกับเนื้อหา ในมังงะบางตอน Araki จะยืดหรือรวบฉากเล็ก ๆ เพื่อเล่นมุกภาพนิ่งหรือรายละเอียดของตัวละคร แต่อนิเมะมักยืดเวลาในฉากบรรยากาศเพื่อสร้างความรู้สึกของเมืองมอริโอ (Morioh) และขยายจังหวะเมื่อจำเป็น เช่นฉากที่ทำให้ตัวร้ายค่อย ๆ ถูกเปิดเผยหรือฉากบู๊ที่อนิเมะใช้การเคลื่อนไหวเพิ่มความลื่นและเพลงกระตุ้น ทำให้การเผชิญหน้าบางอย่างรู้สึกตื่นเต้นขึ้น ในทางตรงกันข้าม มังงะมีความกระชับและดุตรงสไตล์ภาพนิ่ง บางภาพโหดและสยองกว่าเมื่อเทียบกับทีวีที่ต้องระวังการเซ็นเซอร์แต่ก็แลกมาด้วยความละเอียดด้านสีสัน ท่าทาง และเสียงที่ทำให้ฉากซึ้ง ๆ หรือตลก ๆ ติดตราใจมากขึ้น โดยสรุป ผมคิดว่าเวอร์ชันทั้งสองเติมเต็มกัน—มังงะให้สัมผัสดิบของงานศิลป์และจังหวะการเล่าเรื่องในกรอบภาพ ส่วนอนิเมะให้จังหวะอารมณ์ผ่านดนตรี สี และการพากย์ ทำให้ 'Diamond is Unbreakable' เป็นงานที่เปลี่ยนรสชาติได้ตามสื่อซึ่งแต่ละแบบมีเสน่ห์ไม่เหมือนกัน

ตำนานตระกูลโจสตาร์ใน 'JoJo's Bizarre Adventure' ถูกถ่ายทอดเป็นมหากาพย์ยาวที่ไล่เลียงผ่านคนในครอบครัวเดียวกันหลายชั่วอายุคนและเปลี่ยนแนวทางเล่าเรื่องจากการ์ตูนต่อสู้แนวโกธิกไปสู่เรื่องราวที่มีทั้งความแปลก ประหลาด และมีสไตล์เป็นเอกลักษณ์ โครงเรื่องเริ่มจาก 'Phantom Blood' ที่เล่าเรื่องของโจนาธาน โจสตาร์ กับเส้นทางการปะทะกับพลังมืด และต่อด้วย 'Battle Tendency' ที่ขยับโฟกัสไปยังฮีโร่คนใหม่และศัตรูรูปแบบใหม่ ฉันชอบที่ทั้งสองพาร์ทแรกใช้พลังแบบโบราณอย่าง 'Hamon' เป็นแกนหลัก แต่พอเรื่องดำเนินไปแล้วจะพบว่าผู้สร้างค่อยๆ กลับมาออกแบบโลกใหม่ๆ ทั้งเรื่องราวของพันธสัญญา ความเป็นตระกูล และวิธีการเล่าเรื่องที่ไม่เคยหยุดนิ่ง สิ่งที่ทำให้ฉันติดเรื่องนี้ไม่ได้มีแค่พล็อตหรือการต่อสู้เท่านั้น แต่เป็นภาษาทางภาพ ท่าทางการโพส และไอเดียแปลกๆ ที่ชวนให้ตกตะลึง ซึ่งทุกอย่างช่วยให้ตระกูลโจสตาร์กลายเป็นเรื่องเล่าที่ไม่เหมือนใครและเต็มไปด้วยสีสันกึกก้องในใจคนอ่าน