มาตาลดา Ep 19 ฉากท้ายตอนหมายความว่าอะไร

ฉันแต่งงานกับหัวหน้ามาเฟียมัตเตโออย่างลับๆ ทุกครั้งที่เขาเอากับรักแรกสมัยเด็ก เขาจะให้สัญญากับฉันว่าจะจัดงานแต่งงานที่สมเกียรติ ต่อหน้าห้าตระกูลใหญ่ ตลอดห้าปีที่ผ่านมา มัตเตโอให้สัญญากับฉันถึงเก้าสิบเก้าครั้ง และทั้งเก้าสิบเก้าครั้ง เขาก็ทิ้งฉันไว้ที่แท่นพิธี ครั้งแรก แมวประกวดรางวัลชนะเลิศของเซซิเลียตาย เพื่อไปปลอบใจเธอ เขาเลื่อนงานแต่งงานออกไปถึงสามเดือน ฉันยืนอยู่ที่แท่นพิธีเพียงลำพัง ขอบตาแดงก่ำ พยายามระงับอารมณ์ของเหล่าผู้อาวุโสในตระกูล ครั้งที่สอง เซซิเลียอาละวาดในคาสิโนและทำแจกันโบราณมูลค่าร้อยล้านดอลลาร์แตกละเอียด เขาเปลี่ยนเส้นทางเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวที่เตรียมไว้สำหรับงานแต่งงาน แล้วรีบบินฝ่าความมืดในคืนนั้นเพื่อไปสะสางปัญหาให้เธอ และทุกครั้งก่อนจะถึงพิธีแต่งงานของเรา รักแรกสมัยเด็กของเขาก็มักจะมีเรื่องฉุกเฉินบางอย่างเกิดขึ้นเสมอ ฉันร้องไห้ ฉันกรีดร้อง ฉันถึงขั้นเอาปืนจ่อหัวเขาด้วยซ้ำ แต่มัตเตโอก็แค่กดร่างฉันไว้กับผนัง และปิดปากฉันด้วยจูบที่เย็นชาและรุนแรง “เธอมันก็แค่ที่ระบายความใคร่ แต่คุณคือคุณนายฟัลโคน หัดทำตัวให้มีระดับหน่อย” หลังจากครั้งที่เก้าสิบเก้า ในที่สุดฉันก็พอสักที ฉันเลื่อนเอกสารไปบนโต๊ะ น้ำหมึกยังไม่แห้งสนิท พร้อมตราประทับของตระกูลฟัลโคนที่ประทับอยู่ด้านล่าง “การแต่งงานของเรา พันธมิตรของเรา... มันจบลงแล้ว”

ในตระกูลวาเลนติ คุณเกิดมาพร้อมกับชิปตัวหนึ่ง มันถูกหลอมรวมเข้ากับนาฬิกาชีวภาพบนข้อมือ หน้าปัดดิจิทัลของมันคอยนับถอยหลังทุกวินาทีที่คุณเหลืออยู่บนโลกใบนี้ ทุกคนต่างเห็นตัวเลขที่กำลังนับถอยหลังบนนาฬิกาของน้องสาวฝาแฝดของฉัน และบนนาฬิกาของฉัน พวกเขาทุกคนรู้ดีว่าเธอจะตายในวันเกิดครบรอบอายุ18 ปีของเรา วิเวียนจึงกลายเป็นเจ้าหญิงผู้สูงส่งที่ใครก็มิอาจแตะต้องได้ในโลกอันโหดร้ายของเรา ชุดราตรีประดับเพชรทุกชุดเป็นของเธอ อัญมณีที่หายากที่สุดก็เป็นของเธอ แม้กระทั่งเศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์สุดท้ายของพ่อก็ยังเป็นของเธอ ความอบอุ่นเพียงน้อยนิดที่เขาจะแสดงออกมาก็ต่อเมื่อเก็บปืนเข้าซองไปแล้วเท่านั้น ฉันเคยสงสารเธอ เวลาของเธอกำลังจะหมดลงแล้ว แต่วาบหนึ่งในใจ... พระเจ้า ฉันอิจฉาเธอเหลือเกิน เธอมีทุกอย่างที่ฉันไม่เคยมี นั่นคือความรักจากพ่อแม่ แล้วคืนวันงานเลี้ยงฉลองวันเกิดครบรอบ 18 ปีของเธอก็มาถึง พ่อกับแม่กลัวว่าฉันจะไปก่อเรื่องวุ่นวาย กลัวว่าฉันจะไปทำให้หัวหน้ามาเฟียของตระกูลพันธมิตรขุ่นเคืองใจ พวกเขาก็เลยขังฉันไว้ในห้องใต้ดิน ทั้งชื้น ทั้งหนาวเหน็บ ในขณะที่พิษไข้รุนแรงกำลังแผดเผาไปทั่วร่างของฉัน ฉันทุบประตูไม้โอ๊กหนาทึบ เสียงแหบพร่า "แม่คะ ได้โปรด! ปล่อยหนูออกไปที! หนูตัวร้อนไปหมดแล้ว หัวหนูจะระเบิดอยู่แล้ว..." จากด้านนอก เสียงของแม่ฟังดูเย็นชาและเด็ดขาดราวกับกับดักเหล็กกล้า "พอที เซียนนา! วันนี้เป็นวันเกิดอายุ 18 ของน้องสาวแกนะ วันสุดท้ายที่เธอจะมีชีวิตอยู่! เลิกเล่นละครได้แล้ว! ทนทุกข์เงียบๆ เพื่อเป็นเกียรติเป็นศรีแก่ตระกูลไม่ได้หรือไง?" "แต่หนูป่วยจริงๆ นะคะ..." เสียงส้นตึกของแม่ก้าวเดินจากไป ก่อนจะค่อยๆ เงียบหายไปในความว่างเปล่า แล้วความมืดมิดก็กลืนกินฉันไปทั้งตัว และบนข้อมือของฉัน นาฬิกาชีวภาพกำลังกะพริบเตือนสถานะวิกฤต แจ้งเตือนวิกฤต: สัญญาณชีพไม่ตรงกัน ข้อมูลชิปที่จับคู่ไม่เข้ากัน กรุณาตรวจสอบยืนยันตัวตนผู้ใช้งาน

เพราะเคราะห์กรรมซวยทำให้"ลัลนา"ไหลตายในวัยยี่สิบสี่แต่เธอกลับโชคดีได้ตื่นลืมตาขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับได้เห็นหน้าชายผู้มีพระคุณที่กล่าวกับเธอว่า"กูเรียกเมื่อใด ใกล้ไกลมึงต้องมา"

ไอลดา จบชีวิตลงอย่างน่าเศร้า จากอุบัติเหตุหลังจากถูกรามสูรย์หักหน้าบอกเลิกเธอในงานวันแต่งงานของเราสองคน เธอจากไปทั้งที่ยังไม่ได้รักและไม่ได้ถูกรักจริง ๆ แต่ก่อนดวงวิญญาณดับสิ้น เธอกลับได้ยินเสียงกระซิบจากผู้เฝ้าชะตาว่า "ไอลดาเอ่ย เจ้าร้องไห้มามากพอแล้ว เจ้าคิดว่าถ้าเจ้าได้โอกาสกลับไปอีกครั้ง เจ้าจะทำแบบเดิม หรือ จะยอมทิ้งคนที่ทำให้เจ้าเจ็บปวด.." และเมื่อเธอลืมตาขึ้น…พบว่าตัวเองย้อนเวลากลับไป หกเดือนก่อนวันงานแต่ง ครั้งนี้เธอสาบานว่า จะไม่วิ่งตาม จะไม่ทำตัวเป็นนางร้าย จะใช้ชีวิตเพื่อตัวเอง แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เพราะรามสูรย์ที่เคยไม่เคยชายตามอง กลับเริ่มสนใจ “นางร้ายที่ไม่อยากเอาอะไรกับเขาแล้ว” เข้าอย่างจัง

ตอนที่ลูก้า โมเร็ตติ เลือกเครื่องประดับสำหรับงานแต่งงานของเรา เขายังคงซื้อมาสองชิ้นแล้วปล่อยให้เบียงก้า พี่สาวฝาแฝดของฉันเป็นฝ่ายเลือกก่อน ชิ้นหนึ่งเป็นกำไลข้อมือทับทิมจากการประมูลในซิซิลี ส่วนอีกชิ้นเป็นสร้อยข้อมือสีดำสำเร็จรูป แบบที่มีขายตามร้านเครื่องประดับในห้างสรรพสินค้าทั่วไป เป็นครั้งแรกที่ฉันเอื้อมมือออกไปก่อนที่เบียงก้าจะทันตั้งตัว ฉันชี้ไปที่กำไลทับทิม "ครั้งนี้ ฉันขอเลือกก่อนได้ไหมคะ" ลูก้าวางฝ่ามือลงบนศีรษะของฉันด้วยความเอ็นดูตามใจแบบที่เขาชอบใช้เพื่อทำให้ฉันว่าง่าย "เบียงก้าเป็นคนหัวรั้นเรื่องคุณภาพมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ถ้าไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุด เธอไม่มีวันรับมันไปหรอก เธอไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้วนี่ เอเลน่า อีกชิ้นก็ไม่ได้แย่นะ" ฉันไม่ได้ตอบกลับในทันที ความรู้สึกบางอย่างในอกก็เงียบลง ในครอบครัวของฉันเอง เบียงก้ามักจะได้เค้กชิ้นแรก ได้ที่นั่งที่สะอาดสะอ้าน และได้ห้องพักฝั่งที่เห็นทิวทัศน์สวยงามเสมอ แม่บอกว่าเธอจำเป็นต้องได้รับสิ่งที่ดีที่สุดเพราะเธอเหมาะสมกับชื่อตระกูลเบลลินีมากกว่า ส่วนพ่อก็บอกว่ามันคือความเหมาะสมตามหลักความเป็นจริง การแต่งงานก็เป็นไปในทำนองนั้นเช่นกัน ตระกูลเบลลินีและตระกูลโมเร็ตติต่างหมั้นหมายลูกสาวคนหนึ่งไว้กับทายาทของโมเร็ตติ ตั้งแต่ก่อนที่พวกเราคนใดคนหนึ่งจะรู้จักว่าความรักคืออะไรด้วยซ้ำ ใคร ๆ ต่างก็คิดว่าลูกสาวคนนั้นต้องเป็นเบียงก้า ทว่าเธอกลับแสดงจุดยืนอย่างชัดเจนว่า เธอเลือกที่จะรักษาอิสรภาพและภาพลักษณ์อันไร้ที่ติของเธอไว้ มากกว่าต้องกลายมาเป็นคุณนายโมเร็ตติ ลูก้าเลยหันมาหาลูกสาวตระกูลเบลลินีคนที่เหลืออยู่ ฉันรู้จักลูก้ามานานถึงยี่สิบปี และในโลกของเขา ฉันมักจะเป็นคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเบียงก้าเสมอ ฉันมองสร้อยข้อมือสีดำบนโต๊ะแล้วดันมันกลับไป "เบียงก้าเอาไปทั้งสองชิ้นเลยก็ได้ค่ะ ฉันไม่เลือกแล้ว" ฉันไม่อยากได้ของเหลือจากการเลือกของคนอื่นอีกต่อไปแล้ว ไม่ใช่อีกต่อไป

เพราะรักนางจึงยอมทุกอย่าง แต่สุดท้ายเขากลับมอบความรักให้สตรีอื่น ในเมื่อเดินมาจนถึงสุดทางแล้วนางก็ไม่คิดจะยื้อไว้อีกต่อไป ไปเถิดข้าปล่อยมือท่านแล้ว ส่วนข้าจะเดินจากไปพร้อมกับบุตรในครรภ์