อารัมภบท

“ลัลนา”

“จ๋าแม่”

เสียงหวานขานรับเมื่อได้ยินเสียงของผู้เป็นแม่ดังขึ้นอยู่หลังประตูไม้ไผ่ภายในเรือนหลังเล็กที่เธอนั้นอาศัยอยู่คนเดียว ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นแล้วเดินไปหยุดยืนอยู่หลังประตูโดยเปิดแง้มไว้เพียงแค่เล็กน้อยให้แม่ของเธอสามารถเดินเข้ามาได้

“เหตุใดไม่ออกไปนอกเรือนบ้าง”

“...ข้ายังรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวเท่าไหร่น่ะจ้ะ”

“อาการเก่ากำเริบอีกแล้วรึ”

“ไม่จ้ะ”

“อะไรของเอ็งวะ ไหนมาให้ข้าดูใกล้ ๆ จะได้เร่งพาไปหาพ่อครูให้เขาช่วย”

“ไม่ไปนะจ๊ะ แค่นอนพักเดี๋ยวก็หาย”

ลัลนารีบปฏิเสธเมื่อได้ยิน วันนา คนเป็นแม่เอ่ยบอกว่าจะพาไปหาพ่อครู ทำให้สายตาของผู้ที่อาบน้ำร้อนมาก่อนหรี่ลงแล้วมองจ้องใบหน้าของลูกสาวเพียงคนเดียวอย่างจับผิด

“เอ็งไปทำอะไรมา”

“ข้าอยู่แต่ในเรือน แม่จะให้ข้าทำอะไรล่ะจ๊ะ”

“ก็เพราะอยู่แต่ในเรือนนี่แหละข้าถึงได้ไม่วางใจ อย่าให้ข้ารู้เชียวว่าเอ็งแอบร่ำเรียนอาคมอันใด สำเหนียกไว้เสียบ้างว่าตัวของเอ็งมันไม่ได้สมประกอบเหมือนผู้อื่นเขา”

“ข้าก็เหมือนผู้อื่น”

“ตอนที่ข้าเบ่งเอ็งออกมาจากท้องน่ะใช่ แต่พอโตมาน่ะไม่ใช่”

สายตาคมดุของวันนาที่อยู่ภายใต้หัวสวมมองจ้องไปยังใบหน้าเรียวเล็กของลัลนาที่ไร้ซึ่งหัวสวมด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและหวาดกลัว เพราะตัวเธอนั้นไม่อยากจะเสียลูกสาวเพียงคนเดียวไปอีกเป็นครั้งที่สอง...

ลัลนา หญิงสาวอายุยี่สิบห้าปี ผู้มีใบหน้าเรียวเล็กเพียงเท่าฝ่ามือดวงตาคู่คมที่ล้อมรอบไปด้วยแพรขนตายาว เสริมให้ดวงตาเธอนั้นแสนมีเสน่ห์ และเป็นสายตาที่คนเป็นแม่นั้นมั่นใจว่าหากชายใดได้พบสบตาจะต้องถวิลหาและอยากครอบครองนางเป็นแน่

อีกทั้งจมูกยังโด่งคมรับกับริมฝีปากสีสดโดยไม่ต้องเติมแต่ง ผิวกายที่ขาวจัดเพราะเธอมักจะหมกตัวอยู่แต่ในเรือนและรูปร่างที่แสนจะสะโอดสะอง แม้ว่าเธอจะตัวเล็กแต่หน้าอกที่ถูกผ้าพันอกบดบังไว้กลับเบียดชิดและล้นขึ้นมาด้านบนเป็นเนินใหญ่แสนอวบอิ่ม หน้าท้องก็แบนราบรับกับเอวคอดและสะโพกผายแสนเย้ายวน

ทุกอย่างที่เป็นเธอคนเป็นแม่กล้าพูดได้เต็มปากว่าลัลนาเป็นหญิงที่ชายหนุ่มทุกคนต่างปรารถนาและต้องการจะได้เป็นเมีย

“หัดออกนอกเรือนเสียบ้าง มิเช่นนั้นเอ็งคงจะหาผัวแล้วออกเรือนไปเหมือนผู้อื่นเขาไม่ได้”

“...”

“หรือเอ็งมีใจให้ผู้ใดอยู่แล้ว”

แก้มขาวพลันขึ้นสีเมื่อคนเป็นแม่เอ่ยถามราวกับว่ามองเธอออกจนทะลุปรุโปร่งพร้อมกับรีบก้มหน้าหลบสายตาแม้ว่าตอนนี้จะไม่ทันแล้วก็ตาม

“ผู้ใด เอ็งบอกข้ามา”

“...”

“พ่อครูรึ”

“ไม่ใช่นะจ๊ะ”

“แล้วมันเป็นผู้ใด แน่นอนว่าหากเป็นเจ้าผืนป่าเอ็งก็เสียท่าโดนหญิงจากข้างนอกมันแย่งชิงไปแล้ว รึว่าที่เอ็งเป็นเช่นนี้เพราะตรอมใจอย่างนั้นรึ”

“ไม่ใช่พี่ผืนป่าจ้ะ ข้าไม่เคยคิดอะไรกับพี่เขาเช่นนั้นเลย”

“แล้วมันเป็นผู้ใด ไม่ใช่พ่อครู ไม่ใช่ผืนป่า หรือว่าจะเป็นเจ้าผืนฟ้า เจ้าควันธูป”

วันนายังคงเอ่ยถามไล่ต้อนลูกสาวเพราะนอกเหนือจากกลุ่มคนที่เอ่ยชื่อมาเธอก็ไม่คิดว่าจะมีผู้ใดที่เข้าท่าและเข้าตาลูกสาวเธอได้

และก็ยิ่งทำให้วันนานั้นมั่นใจเพราะหลังจากที่พูดจบลัลนาก็ยืนเงียบไปด้วยใบหน้าที่ขึ้นสี

“ข้าชอบพอผู้ใดแล้วอย่างไรเล่า เพราะเขาผู้นั้นไม่ได้ชอบพอข้าจ้ะแม่”

“ก็เพราะพวกมันไม่ได้เห็นเหมือนที่ข้าเห็นต่างหาก”

“เช่นนั้นยิ่งไร้ค่า หากเขาจะพึงใจอยากมีข้าเพียงเพราะปรารถนาอยากเสพสม”

“แล้วจะให้พวกมันชอบพอเอ็งได้อย่างไร ในเมื่อเอ็งเอาแต่อยู่ในเรือน”

“ข้ายืนอยู่ตรงหน้า เขาก็ยังไม่ชายตาแลข้าเลย”

ลัลนาเอ่ยพูดด้วยความน้อยใจเพราะพิธีเลือกคู่ที่ผ่านมาเป็นครั้งแรกที่เธอกล้าจะออกไปยืนเผชิญหน้ากับชายหนุ่มที่เธอรัก แต่นอกจากเขาจะไม่เลือกเธอแล้วยังไม่แม้จะปรายตามองมาสักนิด

สิ่งเดียวที่เยียวยาหัวใจของเธอได้คือการที่เห็นว่าเขาก็ยังไม่เลือกหญิงใดเป็นคู่เช่นเดียวกัน

“หากอยากมีผัวเอ็งก็จะต้องหมั่นเข้าหาและทำให้มันหลงรักเอ็ง ไม่ใช่มัวแต่โศกเศร้าเสียใจอยู่ในเรือน เพราะเอ็งก็รู้ว่าการเลือกคู่คือการที่ชายและหญิงต่างตกลงปลงใจชอบพอกันจากจิตใจมิใช่หน้าตา”

“ข้ารู้ แต่ช่างเถอะข้าไม่ได้ทุกข์ร้อนขนาดนั้น”

“เออ แล้วแต่เอ็ง”

“แล้วแม่มาหาข้าด้วยเหตุใด”

ลัลนาถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยถามถึงเรื่องที่ทำให้คนเป็นแม่นั้นต้องมาหาเมื่อสายตาทอดมองออกไปนอกเรือน แล้วเห็นว่าตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มหม่นแสงและความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามากลืนกิน เป็นสัญญาณบอกว่าใกล้ถึงเวลาแล้ว

“เขาพูดกันหนาหูว่าตอนดึกเห็นผีหญิงงามออกมาเดินล่อลวงอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเรือนของชายไร้คู่”

“เรือนชายไร้คู่?”

“เออน่ะสิ คงอยากจะลวงด้วยความงามแล้วพรากลมหายใจพวกมันไปทีหลัง”

“ไม่จริง”

“อะไรที่ไม่จริง ผีรึ มีคนเห็นกับตาเอ็งจะมาว่าไม่จริงได้อย่างไร”

“ไม่มีอะไรจ้ะ แล้วแม่มาบอกข้าทำไม”

“ก็บอกไว้เผื่อเอ็งนึกอยากออกมาเพ่นพ่านตอนค่ำมืดจะได้ระวังตัว เพราะมันอาจจะเห็นความงามของเอ็งแล้วนึกอยากได้ความงามนั้นไปเสียเอง”

“ข้าไม่ได้งามปานนั้นหรอกแม่”

“ข้าบอกว่างามก็งามสิวะ คอยดูเอาเถอะยามใดที่เอ็งมีผัวแล้วเอ็งจะรู้ว่าภัยของหญิงงามมันคืออะไร”

“อะไรล่ะจ๊ะ”

ลัลนาเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้ เพราะหากจะต้องรอถึงตอนนั้นก็ดูเหมือนว่าจะนานเกินไป

“อยากรู้เอ็งก็รีบมีผัวสิ”

“งั้นคืนนี้ข้าจะถอดผ้าแล้วเดินเข้าไปหาเขาเสียเลย”

“ลัลนา!”

“แม่กลับเรือนไปได้แล้วจ้ะ ข้าไม่ออกไปไหนค่ำมืดหรอก จะนอนแล้ว”

“หากเอ็งคิดทำอะไรงามหน้าดั่งที่พูด ข้าจะให้พ่อครูเปลวเทียนจับเอ็งถ่วงหม้อ!”

วันนาเอ่ยเรียกชื่อลูกสาวด้วยความตกใจแต่ลัลนากลับไม่ได้สนใจแล้วดันตัวคนเป็นแม่ออกไปจากเรือน หลงเหลือไว้เพียงเสียงก่นด่าที่ดังเข้ามาในเรือนก่อนที่จะเงียบหายไป

“ถ่วงหม้อเหรอ...”

อีกด้าน

กลางดึก

ร่างสูงที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงไม้ไผ่ภายในเรือนที่อยู่ริมนอกสุดห่างจากเรือนอื่น ๆ ขาข้างหนึ่งยกขึ้นตั้งชันโดยมีแขนข้างขวาวางพาดพร้อมกับถือของบางอย่างไว้ในมือ

สายตาคมดุมองจ้องไปยังหม้อดินใบเล็กด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบ แต่ไอดำมืดที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับรุนแรงราวกับเขากำลังโกรธเคืองอะไรบางอย่าง

เขามองจ้องมันอยู่สักพักก่อนจะหลับตาลงพร้อมกับริมฝีปากที่ขยับเอื้อนเอ่ย

“มะอะอุ สิวังพรหมา จิตตัง มานิมามาจิตตัง อาคัจฉายะ อาคัจฉาหิ เอหิมะมะ”

“...”

“หากวันนี้กูไม่ได้เห็นหน้า ไอ้หน้าไหนก็ช่างที่เห็นมึงรวมทั้งตัวมึง กูเอาตาย”