ตอนที่ 1 : งานแต่งของเรา

ห้องสูทสุดหรู ประดับไปด้วยดอกไม้นานาพันธ์ นำเข้าตรงจากต่างประเทศ วันนี้เป็นฤกษ์งามยามดี ของคู่รักอย่าง ไอลดา หญิงสาวผู้งดงาม แถมยังเป็นนางแบบสาวชื่อดัง กับ รามสูร หนุ่มหล่อดีกรีลูกนักธุรกิจชั้นแนวหน้าของประเทศ

ไอลดายืนยิ้มหวานอยู่หน้าห้องสูทเธอใส่ชุดแต่งงานสีขาวที่สั่งตัดจากดีไซน์ชื่อดัง ยืนยิ้มหวานต้อนรับแขกส่วนว่าที่เจ้าบ่าวไม่รู้ตอนนี้หายหัวไปไหน ยิ่งคิดเธอยิ่งเหนื่อยใจกับเขา

“ลูกสะใภ้แม่สวยดีจริงๆ” คุณหญิงพิชาดา ผู้เป็นแม่ของคนรักเอ่ยทักเธอ

“สวัสดีค่ะ คุณแม่ ไอสวยไม่เท่าคุณแม่หรอกค่ะ” เธอยกมือไหว้ผู้ใหญ่พร้อมกับรอยยิ้มบาง ๆ ให้ท่าน

"ปากหวาน แล้วลูกชายแม่ไปไหนเนี่ย ปล่อยให้เจ้าของแสนสวยทิ้งไว้แบบนี้ได้ยังไง" หญิงวัยกลางคนหันซ้ายขวามองหาลูกชายคนเล็ก ที่มักจะมีปัญหากับทุกเรื่องแถมชอบทำตัวขว้างโลกเหมือนพ่อไม่ผิด

“พี่คิมกำลังไปตามค่ะ น่าจะเมาหนักเห็นว่าเมื่อคืนมีปาตี้สละโสดนะคะ”

“ไอ้ลูกคนนี้” แม่ชายหนุ่มกำลังจะเอ่ยปากบ่นเขาอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ลูกชายตัวดีที่เป็นหัวข้อของบทสนทนา เดินตรงดิ่งมาสวมกอดแม่ของเขาจากด้านหลังพร้อมกับหอมแก้มเธอ

“บ่นมากระวังแก่เร็วนะครับ”

“ราม อย่ามาแซวเมียพ่อ” วรวุฒิที่เห็นภรรยากำลังจะเอ่ยปากอีกรอบต้องรีบห้ามปรามไม่งั้นงานนี้ได้เละ ไม่ต้องได้จัดงานแต่งกันแล้ว

“แม่จะถือว่าวันนี้เป็นวันดี ไม่เอาเรื่องรามทีหลังตรงต่อเวลาอย่าให้ผู้หญิงต้องมารอ แม่ไม่ชอบ”

คุณหญิงพิชาดา มองใบหน้าที่เศร้าสร้อยของคู่หมั้นลูกชายเธอยิ่งนึกสงสาร เหมือนกับเธอตอนสมัยสาว ๆ ไม่ผิด ไอ้ผู้ชายบ้านนี้ DNA มันแรงเกินไปจริง ๆ สินะ มีดีที่เหมือนเธอก็คงมีแต่ลูกชายคนโตที่ตอนนี้แต่งงานได้ดีไปแล้ว

"แม่ครับ นี่ผมก็แต่งให้แล้ว แม่อย่ามาหาเรื่องผมได้ไหม" สีหน้าเบื่อหน่ายโลก หันไปสบตากับว่าที่ภรรยา เขาถอนหายใจออกมา

เขารู้สึกหัวเสียชนิดที่ว่า ไม่อยากจะมองหน้าผู้หญิงที่ได้ชื่อว่ากำลังจะเป็นภรรยา เกลียดที่ถูกบังคับเขานึกย้อนอดีตไปเมื่อ สี่ปีที่แล้วตอนชายหนุ่มพลาดมีความสัมพันธ์กับเธอในวันเกิดพี่ชายของไอลดา ตอนนั้นรามสูรย์จำได้แค่ราง ๆ ว่าหล่อนมาช่วยพยุงเขาที่เมาแอ้ พึ่งเดินมาจากห้องน้ำ พยุงกันยังไงไม่รู้ เช้ามาเขาไปโผล่อยู่ในห้องของเธอแถมเนื้อตัวยังล่อนจ้อน พยายามคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก แถมทุกอย่างราวกับจัดฉากไปหมด ไหนจะพี่ชายเธอที่เป็นเพื่อนสนิทที่เดินเข้ามาต่อยหน้าหล่อ ๆ ของเขาไม่พอ ยังเรียกคนที่บ้านเขามาคุยอีก แม่งโคตรจะมัดมือชก

“พูดอะไรเกรงใจเจ้าสาวของแกหน่อย” วรวุฒิปรามลูกชายเหตุการณ์เดจาวูมันคล้ายกับเรื่องของท่านสมัยหนุ่ม ๆ แถมภรรยาเขายังเอ็นดูหญิงสาวเอามาก เธอชอบบอกว่าชีวิตของเด็กคนนี้เหมือนกันกับเธอ

“พ่อก็เอากับเขาด้วยหรือไง ถ้าพูดมากันขนาดนี้ผมพังงานทิ้งเลยดีไหม” ประโยคแรกเสียงดังฟังชัด แต่ประโยคท้ายที่เขาเอ่ยออกมา เหมือนกับลมซะมากกว่า

“พี่รามค่ะ อย่าอารมณ์เสียเลยค่ะ วันนี้วันดี” คนร่างบางเจ้าของงานรีบเอ่ยปากบอกเจ้าบ่าวของตน เธอรู้ดีชายหนุ่มถ้าพูดขู่ขนาดนี้เขาเอาจริงแน่

“เหอะ ไอลดาเธอมีความสุขมากเลยใช่ไหม อยากได้ฉันจนตัวสั่นเลยไม่ใช่หรือไง!” ร่างสูงเดินย่างก้าวเข้าไปใกล้เธอ เขาก้มลงกระซิบข้างใบหู ก่อนจะผละออกมาแสยะยิ้มขนลุกให้เธอ

“ก็คงงั้นค่ะ ไออยากได้พี่รามจนตัวสั่นไปหมด!”

หล่อนรอเขามานาน ตอนแรกเขาขอหมั้นปากเปล่า เมื่อสี่ ปีที่แล้ว เธอไปเรียนต่างประเทศเมื่อสองปีก่อน ตอนนี้เธอก็อายุ 25 แล้วส่วนเขา อายุ 27 มันก็สมควรที่จะแต่งแล้วไหมพอเธอพูดถึงงานแต่งทีไรเขามักจะทำตัวเสเพลไปหาผู้หญิงคนอื่นให้หล่อนต้องตามไปอาละวาดทำตัวเหมือนนางร้ายในละครหลังข่าว ยิ่งคิดยิ่งโมโห

“เหอะ น่ารำคาญ” เขากล่าวจบพร้อมกับทิ้งเธอไว้หน้าห้องแล้วส่วนตัวเขาเดินเข้าไปหาโต๊ะเพื่อนตัวเอง

ไอลดายืนต้อนรับแขกยิ้มจนหน้าแห้งไร้เงาเจ้าบ่าวที่ตอนนี้เข้าไปเมากับเพื่อนฝูง พิธีการดำเนินไปเรื่อยๆ ตามขั้นตอนนักข่าวมากันเต็มไปหมด แทบจะเป็นงานที่มีแต่คนให้ความสนใจก็ว่าได้ จนถึงตอนสุดท้ายที่เธอกับเขายืนอยู่ด้วยกัน จู่ ๆ ชายหนุ่มด้วยอาการเมาหรืออะไรไม่รู้เขาเดินไปบนเวที แย่งไมค์นักร้องมาประกาศสิ่งที่ทำให้หญิงสาวแทบจะหยุดหายใจ

"งานแต่งวันนี้ผมขอให้มันไม่เคยเกิดขึ้นนะครับ ผมไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้น! ไม่เคยคิดจะแต่งด้วยซ้ำ!"

เขาเมาเลยพูดออกมาแบบนี้ หรือ มันอยู่ใต้จิตสำนึกของเขา ไอลดายืนตัวสั่นน้ำตาคลออยู่ด้านล่างเวที มีเพียงคิมหันต์พี่ชายของเธอที่รีบวิ่งขึ้นไปฉุดเพื่อนตัวดีลงเวที คิมหันต์คิดไว้แล้วมันต้องทำแบบนี้มันพยายามที่จะถอนหมั้นกับน้องเขา แต่ครั้งนี้เห็นทีคงต้องยอม มันเล่นประกาศออกไมค์ให้น้องเขาเสื่อมเสียขนาดนี้

“มึงพูดเหี้ยไรเนี่ย”

เหตุการณ์ชุลมุนไปหมด ที่เจ้าบ่าวของานล้มงานแต่งตัวเอง ไม่มีใครได้สังเกตเลยว่าไอลดาได้เดินหายไปจากงาน หญิงสาวหยิบกุญแจรถพี่ชายขับตรงไปทั้งที่ใส่ชุดแต่งงานรุ่มร่ามนี่ใบหน้าที่ถูกต้องแต่งให้สวยงาม เพื่อให้เขาดูตอนนี้มันกลับเละไปหมดด้วยคราบน้ำตาที่ไหลมาไม่ขาดสาย

ปลายทางที่รถสปอร์ตคันหรูขับออกมา คงเป็นร้านเหล้าระแวงนั้นตอนนี้ในหัวสมองไม่อยากจะคิดอะไรแค่อยากจะเมาให้ลืมเรื่องราวของวันนี้ ให้ลืมใจที่กำลังบีบรัด

เสียงโทรศัพท์ต่างโทรเข้ามาจ้าละหวั่นแทบไม่มีสายว่าง แต่หล่อนเลือกไม่รับ ปล่อยให้มันสั่นอยู่แบบนั้น ถึงจะพอทำใจมาบางว่าสักวันมันจะมาถึงแต่แค่ไม่คิดว่าเขาจะทำให้เธอต้องอับอายจากสังคมขนาดนี้

ขากลับเธอพยายามตั้งสติขับรถ ในใจก็นึกเสียใจกับเรื่องที่ผ่านมา เธอรักเขา รักตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเขาแทบจะเป็นทุกอย่างครั้งแรกในชีวิตของเธอ ทำไมเขาถึงไม่เข้าใจในความรักที่เธอมีให้เขา

ไอลดาสำหรับรามสูรย์คือ อีนางตัวแสบ ทำตัวร้าย ๆ เผื่อให้เขาสนใจแต่เปล่าเลย นอกจากเขาจะไม่สนใจเธอเขายังทำท่าทีนึกรังเกียจหล่อน หนำซ้ำเข้าพยายามจะควงผู้หญิงให้เธอเป็นบ้าทำทุกทางให้เธอถอนหมั้น

ยิ่งนึกถึงเหตุการณ์พวกนี้น้ำตายิ่งไหลเธอแทบจะมองไม่เห็นทาง จนขับมาได้สักพักไอลดาเผลอก้มหน้าลงกับพวงมาลัยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา เห็นไฟสองดวงที่มันสว่างเต็มตา รถบรรทุกเสียการควบคุมกำลังพุ่งตรงมาที่รถของเธอ หญิงสาวหักหลบจนรถหมุนเหวี่ยงไปชนกับเสาไฟฟ้ายาวถึงห้าต้น รถยนต์แทบจะไม่เหลือเค้าโครง

เธอเจ็บร้าวไปทั่วร่างก่อนที่สติจะเลือนหายเธอเพียงนึกถึงหน้าชายหนุ่มที่ยิ้มดีใจที่คนอย่างเธอมันตายไปสักที