ยันเดเระ คือ บุคลิกตัวละครแบบไหนในอนิเมะสมัยใหม่?

รู้ไหมว่าคำว่า 'ยันเดเระ' มันแฝงความซับซ้อนมากกว่าที่เห็นอยู่ตรงหน้า — มันคือคำอธิบายคนที่รักแบบสุดขั้วจนกระทั่งความรักเปลี่ยนรูปเป็นควบคุมและทำร้าย ทั้งในทางอารมณ์และบางครั้งก็กายภาพ ฉันมักนึกถึงบุคลิกแบบสองหน้า: ด้านหนึ่งหวาน อ้อน แสดงความเอาใจใส่จนคนรอบข้างหลงเชื่อ ด้านหนึ่งกลับขาดเหตุผลเมื่อถูกคุกคามหรือถูกปฏิเสธ เช่นใน 'Mirai Nikki' ที่ตัวละครหญิงสุดโต่งแสดงความรักในรูปแบบที่ปกติไม่ยอมรับได้ เธอสามารถเป็นคนปกติ หลงใหล และพร้อมทำลายทุกสิ่งเพื่อให้ได้ใกล้ชิดคนรัก แต่ก็ยังมีช่วงเวลาที่น่าสงสาร เพราะรากของพฤติกรรมมาจากความกลัวการสูญเสียและการยึดติด จากมุมมองของคนที่ชอบวิเคราะห์ตัวละคร ฉันมองยันเดเระเป็นเครื่องมือทางเรื่องเล่า — ใช้เพื่อขับเน้นความอันตรายของความรักแบบผิดเพี้ยนและเปิดเผยแง่มุมมืดของตัวละครหลัก มันไม่ใช่แค่การแสดงออกสุดโต่งเพื่อช็อกผู้ชมเท่านั้น แต่ยังสะท้อนปัญหาทางจิตใจ เช่น ความไม่มั่นคง หรือตรอกลงในช่องว่างที่สังคมมองข้าม จบแบบนี้ทำให้ฉันรู้สึกทั้งขนลุกและยากจะละสายตา

ยืนกรานได้เลยว่ายานเดเระคือหนึ่งในคำอธิบายสั้น ๆ ที่ทำให้โลกอนิเมะทั้งหวั่นไหวและตกใจพร้อมกัน ยานเดเระในนิยามพื้นฐานคือคนที่แสดงความรักแบบสุดขั้วจนพฤติกรรมกลายเป็นอันตรายต่อผู้อื่นหรือแม้แต่ตัวเอง ลักษณะเด่นคือความหลงใหลแบบไม่ลืมหูลืมตา เปลี่ยนจากความน่ารักเป็นความรุนแรงได้ในพริบตา หน้ากากของยิ้มหวานหรือทำนองนุ่มนวลมักเป็นชั้นแรก ก่อนจะมีฉากที่เผยสภาพจิตใจด้านมืด เช่น การสะสมของส่วนตัว การติดตาม หรือแม้แต่การทำร้ายคนที่ขวางทางรัก ในมุมมองของแฟนคลับ ผู้ชอบบางคนถูกดึงดูดโดยความสุดโต่งนี้เพราะมันให้ความตึงเครียดทางอารมณ์สูง เห็นได้ชัดในฉากที่ความรักกลายเป็นการครอบครอง อย่างฉากจบของ 'School Days' ที่เปลี่ยนโทนจากความสัมพันธ์วัยรุ่นเป็นฝันร้าย นั่นคือภาพชัดเจนของยานเดเระที่กลายเป็นตัวตายตัวแทนของการหลงรักจนไม่สามารถควบคุมได้ พูดกันตรง ๆ ว่าความชอบต่อยานเดเระบอกอะไรบางอย่างเกี่ยวกับความอยากเห็นอารมณ์มนุษย์ที่สุดขั้ว และอาจเตือนให้ระวังเส้นบาง ๆ ระหว่างความรักและการครอบงำ ส่วนตัวแล้วมองว่ามันเป็นเครื่องมือเล่าเรื่องที่ทรงพลัง แต่ต้องใช้ด้วยความระมัดระวัง มิฉะนั้นจะกลายเป็นการยกย่องพฤติกรรมที่อันตรายซึ่งไม่ควรรับรองในโลกจริง

ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาเมื่อพูดถึงยันเดเระคือภาพของความรักที่เบี่ยงเบนจนกลายเป็นอันตราย ฉันมักจะนึกถึงภาพของตัวละครที่ดูหวานแต่ซ่อนความคลั่งไว้ภายใต้รอยยิ้ม ซึ่งตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดคงต้องยกให้ 'Mirai Nikki' กับตัวละครอย่างยูโนะ กาซาอิ ที่กลายเป็นมาตรฐานสำหรับยันเดเระยุคใหม่ — ทั้งความช่างสังเกต ความหวงแหนแบบสุดขั้ว และพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องคนรัก โดยเปรียบเทียบ ฉากจาก 'School Days' ก็ให้ภาพอีกมิติหนึ่งของยันเดเระ คือความแตกสลายทางจิตใจที่ค่อย ๆ ก่อตัวจากความไม่แน่นอนในความสัมพันธ์ การเปลี่ยนแปลงของโทโทโนฮะทำให้เห็นการลุกลามของความรู้สึกที่ไม่ได้ถูกจัดการอย่างเหมาะสม จนสุดท้ายกลายเป็นโศกนาฏกรรมที่รุนแรง ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้คนดูรู้สึกทั้งหวาดกลัวและสะเทือนใจ ฉันรู้สึกว่าสองเรื่องนี้ช่วยนิยามกรอบทั่วไปของยันเดเระ: หนึ่งคือการหลงใหลจนไม่ยอมปล่อย และสองคือความรุนแรงที่ซ่อนอยู่ข้างใน ทั้งสองแบบถูกนำไปพัฒนาในงานอื่น ๆ ต่อมา แต่เมื่อลงรายละเอียด ตัวละครแต่ละคนยังมีแรงจูงใจและบริบทที่แตกต่างกัน ซึ่งทำให้แนวนี้ยังคงน่าสนใจและมีมุมใหม่ ๆ ให้พูดถึงเสมอ

พอพูดถึงสาวยันเดเระ ภาพที่เด้งขึ้นมามักเป็นรอยยิ้มหวานที่ซ่อนมีดไว้ภายใต้ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหลและอันตราย ฉันชอบมองยันเดเระไม่ใช่แค่ว่าเธอน่ากลัว แต่เพราะเธอเป็นกระจกสะท้อนความรักที่บิดเบี้ยวและความอ่อนแอของตัวละครรอบข้าง ใน 'Mirai Nikki' Yuno Gasai คือตัวอย่างคลาสสิก: เธอดูน่ารัก ทุ่มเทจนแบบสุดโต่ง แต่ทุกการกระทำมีเหตุผลภายในหัวใจของเธอเอง ฉันมักจะชอบการเล่นกับความไม่แน่นอนในเรื่องเล่า — เธออาจดูเป็นผู้ช่วยหรือผู้คุ้มกัน แต่ฉากที่เธอเผยความจริงออกมาทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนสีทันที ความน่ากลัวของยันเดเระไม่ได้เกิดจากความรุนแรงอย่างเดียว แต่มันมาจากความใกล้ชิดจนเกินพอดี ฉันเคยหยุดสังเกตว่าบางฉากใช้มุมกล้อง แสง และเสียงเพลงเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อทำให้ฉากที่ควรหวานกลับกลายเป็นฝันร้าย ความขัดแย้งภายในของ Yuno ทำให้ฉากที่เธอทำสิ่งสุดโต่งรู้สึกทั้งน่าเศร้าและน่ากลัวไปพร้อมกัน นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันยังคงกลับไปดูซ้ำ แม้จะรู้ว่ามันทำให้หัวใจเต้นแรงกว่าปกติ การเขียนยันเดเระดี ๆ ต้องบาลานซ์ระหว่างเสน่ห์และแรงขับเคลื่อนที่จะแสดงออกมาเป็นการกระทำที่ไม่สามารถยกเลิกได้ — นั่นแหละคือเหตุผลที่ Yuno กลายเป็นไอคอนจนถึงทุกวันนี้

นิยามของซึนเดเระคือการผสมกันระหว่างความเย็นชาและการดูแลที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกแข็ง — แบบที่ทำให้คนดูอดยิ้มตามไม่ได้เมื่อเปลือกนั้นเริ่มหลุดออกมา ผมว่าแก่นของซึนเดเระไม่ได้อยู่ที่คำพูดรุนแรงหรือหน้าแดงเพียงอย่างเดียว แต่เป็นความไม่ชัดเจนทางอารมณ์ที่ทำให้การติดต่อระหว่างตัวละครเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความน่าติดตาม ในหลายเรื่องที่ชอบดู บทบาทซึนเดเระมักใช้โทนเสียงคม ๆ และการตอบโต้แบบเกรี้ยวกราดเป็นเฟรมแรก ก่อนจะค่อย ๆ เผยชั้นของความห่วงใย เช่นฉากที่ตัวละครยืนเผชิญหน้ากันด้วยคำดุด่า แต่ดวงตาสะท้อนความห่วงใยแบบไม่เต็มใจ ซึ่งฉากแบบนี้เกิดอารมณ์ได้ดีมากใน 'Toradora!' กับ Taiga ที่พยายามปกป้องอย่างแข็งกร้าวแต่ในใจนุ่มนวล การแสดงซึนเดเระที่ชอบเห็นคือการบาลานซ์ระหว่างการปฏิเสธกับการกระทำที่จริงใจ — อย่างใน 'Kaguya-sama: Love is War' ที่มีทั้งการวางกลเม็ดทางความคิดและการหลบเลี่ยงความรู้สึกออกมาเป็นคำดุด่า การได้เห็นช่วงเวลาที่ตัวละครทำสิ่งดี ๆ แบบเงียบ ๆ หลังจากมีท่าทางแข็งกระด้าง ทำให้คนดูรู้สึกได้ถึงพัฒนาการด้านอารมณ์โดยไม่ต้องพูดตรง ๆ สุดท้ายแล้วซึนเดเระจึงเป็นประเภทที่ทำให้ฉันชอบติดตาม เพราะมันให้ความสุขแบบค่อยเป็นค่อยไป ไม่หวือหวาแต่กินใจ

ยอมรับเลยว่าการเขียนตัวละครแบบยันเดเระให้สมจริงต้องเริ่มจากการทำให้ผู้อ่านเห็น 'คน' ก่อนจะเห็นความคลั่ง เราเชื่อว่าหัวใจของยันเดเระที่น่าเชื่อคือความเปราะบางที่ถูกปิดไว้ด้วยการเอาใจใส่และการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวัน ลองให้เธอหรือเขามีมุมอ่อนโยนที่ทำให้ผู้อ่านเอาใจช่วย เช่น ทำอาหารให้ ช่วยดูแลสิ่งเล็ก ๆ ที่อีกฝ่ายลืม แล้วค่อย ๆ สอดแทรกสัญญาณเตือนที่นุ่มนวล—ความหึงหวงที่ไม่สอดคล้องกับสถานการณ์ เล็บที่ขบเมื่อเห็นการสนทนาในโทรศัพท์ หรือการจดจำรายละเอียดเรื่องเล็ก ๆ แบบผิดปกติ การเพิ่มฉากที่ทำให้ผู้อ่านได้เห็นเหตุผลเบื้องหลัง เช่น ประวัติการถูกทอดทิ้ง ความกลัวการสูญเสีย หรือความทรงจำที่บิดเบี้ยว จะทำให้การเปลี่ยนผ่านจากความเอาใจใส่เป็นความรุนแรงดูสมเหตุสมผลกว่าแค่ติดป้ายว่า "บ้า" เราใช้ตัวอย่างจาก 'Mirai Nikki' เป็นกรอบความคิด: ฉากที่ตัวละครแสดงความน่าเชื่อถือในชีวิตประจำวันก่อนจะเผยความสุดโต่ง ช่วยให้การกระทำรุนแรงมีน้ำหนัก เพราะผู้อ่านรู้จักเธอในมุมที่อ่อนโยนก่อน การเล่าเชิงภายใน (internal monologue) ที่ขัดแย้งกับการกระทำด้านนอกก็สำคัญ—ให้ผู้อ่านได้ยินเสียงที่บิดเบี้ยวแต่ไม่ลอยเกินไป และอย่าลืมส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์รอบข้าง การที่คนรอบข้างเริ่มสังเกต เหนื่อยล้า หรือหวาดกลัว จะยกระดับสถานการณ์เป็นเรื่องจริงจัง ไม่ใช่แค่โชว์ฉากสุดโต่งเพียงอย่างเดียว สุดท้ายเราแนะนำให้ลดการใช้คำอธิบายมากเกินไป ใช้ภาพเล็ก ๆ รายละเอียดประจำวัน แล้วค่อย ๆ เพิ่มทอนเสียงให้แหลมขึ้น การให้พื้นที่แก่ความขัดแย้งในจิตใจและผลของการกระทำทำให้ยันเดเระของคุณไม่ใช่แค่คาแรกเตอร์สต็อก แต่กลายเป็นบุคคลที่ผู้อ่านจดจำได้อย่างยากจะลืม

ความเงียบในฉากหนึ่งสามารถพูดแทนความสะเทือนใจได้ — นี่คือความคิดแรกที่วิ่งเข้ามาตอนมองพฤติกรรมแบบยันเดเระจากมุมมนุษยศาสตร์และความเป็นแฟนตัวยงของเรื่องที่ชอบจับรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ฉันมักมองพฤติกรรมของตัวละครเหล่านี้เป็นผลลัพธ์ของการขาดความมั่นคงทางอารมณ์ สมมติฐานทางสังคม และการมองความรักแบบสุดโต่งมากกว่าจะเป็นแค่การ 'ชั่ว' ล้วน ๆ ความรักที่แปรสภาพเป็นการครอบครอง มักถูกตั้งรากมาจากบาดแผลในวัยเด็ก การถูกทอดทิ้ง หรือการขาดทักษะการสื่อสารที่เหมาะสม เมื่อพินิจรายละเอียดใกล้ ๆ ฉันเห็นสัญญาณซ้ำ ๆ — ความหึงหวงที่เปลี่ยนเป็นการตามติด การตีความการกระทำของอีกฝ่ายแบบสุดโต่ง และการใช้ความรุนแรงเป็นวิธีแก้ปัญหา ทั้งหมดนี้ถูกขับเคลื่อนด้วยความกลัว สิ่งที่น่าสนใจคือผู้สร้างมักใช้เส้นเรื่องแบบนี้เพื่อสะท้อนหรือวิพากษ์สังคม ตัวอย่างที่ชัดเจนคือ 'Mirai Nikki' ที่แสดงให้เห็นถึงการพันกันของความรัก ความไม่มั่นคง และอคติการให้คุณค่าชีวิตของผู้อื่น ในภาพรวม ฉันอ่านยันเดเระเป็นคำเตือนและบทสนทนา ไม่ใช่ตำนานของความรักที่ควรลอกเลียน การตีความจึงควรยืดหยุ่น: อ่านพฤติกรรมเหล่านี้ในกรอบของสภาวะจิตใจและบริบททางสังคม แต่ยังต้องยอมรับความเสี่ยงของการโรแมนติกหรือทำให้พฤติกรรมรุนแรงดูน่ารักได้ ฉันมักจบการดูด้วยความคิดว่าตัวละครแบบนี้เป็นกระจกที่เราควรสำรวจมากกว่าจะนิยามว่าเป็นเพียง 'คนบ้า' — และนั่นทำให้การดูมีมิติยิ่งขึ้น

ความสัมพันธ์แบบ 'ยันเดเระ' ในซีรีส์โทรทัศน์มักถูกนำเสนอเป็นความรักที่เกินขอบเขตจนกลายเป็นการครอบงำและควบคุมอย่างรุนแรง — เป็นการผสมผสานระหว่างความหลงใหล ความหวงแหน และความรุนแรงที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกของความอ่อนโยน. ฉันมองว่าตัวละครแนวนี้ไม่ได้แค่เป็นแฟนที่หวงเกินเหตุเท่านั้น แต่เป็นสัญลักษณ์ของความไม่สมดุลในความสัมพันธ์: คนหนึ่งให้ความรักจนสุดโต่ง ขณะที่อีกคนถูกกลืนกินความเป็นตัวเองจนสูญเสียความเป็นอิสระ. บ่อยครั้งเรื่องราวจะสลับฉากระหว่างโมเมนต์หวานซึ้งกับฉากช็อกเพื่อเน้นความแตกต่างของบุคลิก ทั้งการสื่อสารทางอารมณ์ที่ผิดปกติ การตามติดชีวิต การจับผิด และการใช้ความรุนแรงเป็นเครื่องมือควบคุมเมื่อความรักดูเหมือนจะสั่นคลอน. การนำเสนอบทบาทแบบนี้บนหน้าจอทีวีทำให้ผู้ชมต้องเผชิญกับคำถามเกี่ยวกับขอบเขตของความรักและความปลอดภัยในความสัมพันธ์ ซีรีส์มักใช้ตัวละครยันเดเระเป็นตัวขับเคลื่อนพล็อตเพื่อสร้างความตึงเครียดทางอารมณ์และความไม่แน่นอน เช่น การแสดงให้เห็นว่าความอ่อนโยนสามารถเปลี่ยนเป็นการคุกคามได้อย่างไรหรือว่าการยอมจำนนต่อความต้องการของอีกฝ่ายนำไปสู่ผลลัพธ์ร้ายแรงเพียงใด. มุมมองด้านจิตวิทยาถูกนำมาใช้เพื่ออธิบายแรงผลักดันของตัวละคร เช่น ความกลัวการสูญเสีย การยึดติดกับภาพอดีต หรือลักษณะพฤติกรรมที่สื่อถึงการบาดเจ็บทางจิตใจ แต่การตีความแบบนี้ก็มีความเสี่ยงเพราะบางครั้งงานสร้างอาจให้ความรู้สึกเหมือนยกย่องความรุนแรงซ่อนตัวในความโรแมนติก แทนที่จะตั้งคำถามหรือวิพากษ์อย่างชัดเจน. ตัวอย่างที่เห็นชัดเจนบนจอทีวีสมัยใหม่คือซีรีส์ที่มีตัวละครชอบตามติดและพร้อมทำทุกอย่างเพื่อตามหาความสัมพันธ์ แม้ต้องทำสิ่งผิดกฎหมายหรือรุนแรง เช่น บทบาทของ 'Joe' และ 'Love' ใน 'You' ที่แสดงทั้งมุมรักสุดขั้วและการเป็นภัยคุกคามต่อชีวิตคนรักหรือคู่แข่ง, หรือความสัมพันธ์แบบลักลอบและคร่ำครวญใน 'Killing Eve' ที่แสดงด้านมืดของการหลงใหลในรูปแบบที่แตกต่าง. นอกจากนั้นภาพยนตร์-ละครคลาสสิกอย่าง 'Fatal Attraction' หรือ 'Misery' แม้จะไม่ใช่ซีรีส์ทั้งหมด แต่ก็ช่วยเป็นกรอบความเข้าใจว่าคนที่ถูกมองว่าเป็นยันเดเระจะใช้การควบคุม ความข่มขู่ หรือการสร้างสถานการณ์คับขันเพื่อล็อกความสัมพันธ์ให้อยู่คู่ตัวเอง. เมื่อดูภาพรวมแล้ว ความสัมพันธ์แบบนี้บนหน้าจอทำหน้าที่สองอย่างพร้อมกัน: เป็นสัญลักษณ์เตือนถึงอันตรายของความครอบงำ และเป็นวัสดุสำหรับการสร้างดราม่าที่จับใจผู้ชม. ฉันรู้สึกว่าตราบใดที่ผู้สร้างยังหยิบยกแนวนี้มาเล่า เราก็ยังต้องคอยตั้งคำถามกับวิธีนำเสนอ — จะทำให้เห็นความน่ากลัวอย่างชัดเจน หรือจะเผลอไปโรแมนติกความรุนแรง ซึ่งผลลัพธ์ทั้งสองแบบมีผลต่อทัศนคติของผู้ชมอย่างไม่อาจมองข้ามได้.

แฟชั่นของยันเดเระมักจะผสมผสานความหวานกับความน่ากลัวในจุดเดียว ทำให้ฉากที่เธอปรากฏดูทั้งน่ารักและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน ผมชอบสังเกตรายละเอียดเล็ก ๆ ที่บอกนิสัยผู้หญิงประเภทนี้ได้ชัด เช่น ชุดนักเรียนเรียบ ๆ ที่มีรอยปะติดปะต่อ ริบบิ้นที่คลายออกเล็กน้อย หรือกระโปรงที่อาจมีคราบอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ สีโทนพาสเทล—โรสพิงค์ ม่วงอ่อน ขาวครีม—มักถูกใช้เพื่อเบลอความเป็นอันตราย ทำให้ฉากความหึงหวงหรือการตามล่าดูยิ่งน่าตื่นเต้นขึ้น เพราะมันชนกับองค์ประกอบที่บ่งบอกถึงความรุนแรงได้อย่างมีชั้นเชิง ตัวอย่างที่ชัดเจนคือลุคของ 'Mirai Nikki' ซึ่งริบบิ้นและเครื่องแต่งกายแบบนักเรียนกลายเป็นสัญลักษณ์ของความหลงใหลที่ปกปิดความดุดัน อีกมุมหนึ่งใน 'Happy Sugar Life' คือการใช้ชุดหวาน ๆ และตุ๊กตาเป็นพร็อพ เพื่อสร้างความรู้สึกไม่สมดุลระหว่างความบริสุทธิ์ที่แสดงกับสิ่งที่ปกปิดอยู่เบื้องหลัง สิ่งที่ผมชอบมากคือการเล่นกับวัสดุ—ผ้าลูกไม้ เงินเงา หรือวัสดุที่ดูบอบบางแต่ถูกจัดวางร่วมกับเครื่องประดับที่มีคม เช่นเข็มกลัดรูปหัวใจที่แอบเหมือนเข็ม หรือสร้อยคอที่มีลวดลายไม่น่าไว้วางใจ สรุปสไตล์ที่ผมเห็นบ่อย ๆ จึงเป็นการบิดความน่ารักให้กลายเป็นอาวุธทางสายตา การแต่งตัวไม่ได้แค่สื่อถึงความงาม แต่มันเล่าเรื่องว่าเธอพร้อมจะปกป้องความสัมพันธ์ของเธอด้วยทุกวิธีที่มี และนั่นแหละคือเสน่ห์แบบยันเดเระที่ผมติดใจ

รายชื่อยันเดเระในญี่ปุ่นที่คนพูดถึงมากที่สุดมักจะเริ่มต้นด้วยชื่อเหล่านี้ ฉันมักจะพูดถึง 'Mirai Nikki' ก่อนเสมอ เพราะ Yuno Gasai เป็นมาตรฐานของคำว่า ยันเดเระ—ความรักที่แฝงไปด้วยความคลั่งและความเปราะบางในเวลาเดียวกัน ทำให้คนดูทั้งหวาดกลัวและเอาใจช่วย ความสุดขั้วของเธอถูกใช้เป็นบรรทัดฐานเมื่อจะอธิบายยันเดเระคนอื่น ๆ และฉันก็ยังรู้สึกถึงพลังของการเล่าเรื่องที่ทำให้เธอดูน่าสมจริงแม้การกระทำจะสุดโต่ง อีกชื่อที่ยังคงฮิตในวงกว้างคือ Kotonoha Katsura จาก 'School Days' การเปลี่ยนแปลงของเธอจากสาวเงียบ ๆ เป็นคนที่ลืมตัวด้วยความเจ็บปวดส่งผลกระทบหนัก ต่อผู้ชมหลายคน เพราะมันสะท้อนการถูกทำร้ายทางใจและการตอบสนองที่สุดโต่งได้อย่างน่ากลัว นอกจากนี้ Lucy จาก 'Elfen Lied' มีกลิ่นอายยันเดเระแบบดิบ ๆ ผสมกับเรื่องราวโศกนาฏกรรมที่ทำให้ความคลั่งกลายเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ในระดับหนึ่ง ยุคหลังยังมีตัวอย่างกรณีศึกษาอย่าง Satou Matsuzaka จาก 'Happy Sugar Life' ที่จับเอาแนวคิดความรักผิดเพี้ยนไปไกลกว่าแค่ความหวง แต่เป็นความพยายามควบคุมทั้งโลกเพื่อคนเดียว ทั้งหมดนี้สะท้อนว่าความนิยมของยันเดเระไม่ได้มาจากการยกย่องพฤติกรรม แต่จากการที่ตัวละครเหล่านี้สะท้อนความกลัวและความอยากได้รักอย่างสุดขั้ว ซึ่งเป็นเรื่องที่ฉันมักเอามาคุยกับเพื่อน ๆ อยู่บ่อย ๆ