ยันเดเระ Novels & Stories

เสียงของหญิงวัยเข้าห้าสิบแต่ยังสวยสะพรั่งถามหลานสาวเต็มตัวของเธอ “สวยมากค่ะป้าดา” ป้าดาหรือยลดา ยลดาเป็นสาวสวยและไม่มีครอบครัว เป็นคนที่ชาร์มมี่รักมากเพราะยลดาและแม่ช่วยกันเลี้ยงเธอมาด้วยความยากลำบาก เรื่องเงินไม่ใช่เรื่องยากลำบากของชีวิตเธอ แต่สิ่งที่ยากลำบากคือเร ื่องของเพศสภาพ และการเข้ามายุ่งเกี่ยวของครอบครัวผู้เป็นปู่ย่า

นาธานจ้องตาหญิงสาวตรงหน้า “ใช่ฉันรักเขา แล้วไง มันสำคัญแค่ไหนกัน เพราะเขาไม่ได้รักฉัน เขาผิดหวังจากคนรักเก่า วันนี้เขาก็มีใหม่แล้ว ฉันมันแค่ของเล่น นายได้ยินไหม ฉันมันแค่ของเล่น” มินรญาตะคอกเสียงใส่เพื่อนพร้อมหยดน้ำตาที่ไหลพรั่งพรูออกมาแบบไม่ต้องกักกลั้นมันไว้อีกต่อไป แล้ว

พี่ชายอย่างงั้นหรอ…กูเป็นมากกว่านั้นอีก’ ธาราธรได้แต่คิดในใจอย่างหงุดหงิดคนตรงหน้า “ผมชื่อเจตน์ เจตนิพัทธ์ครับ เราเคยเจอกันแล้วครั้งนึง...ผมเป็นพี่ชายของเจนจิราเพื่อนสนิทของน้องตะวันครับ

แทนไทและอักษรสุดาเห็นรถของฝ่ายชายมาก็ออกจากบ้านเดินตรงมาทางเรือนไทย "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อกานดาเป็นแม่ของตาแผ่นดินค่ะ" "ชื่อกานดา?" ก่อนจะรับไหว้แม่ของฝ่ายชายขอตกใจชื่อก่อนแล้วกัน "มีอะไรหรือเปล่าคะ" กานดาแม่ของแผ่นดินเห็นว่าทุกคนมองแปลกๆ

ดังระงมสู้ลมระเบียง "ซี้ดดดด! ปากโคตรดีเลยมึง! ดูดควยกูแน่นฉิบหาย! เลียหัวมันรัวๆ เลยอีตัวดี!" ภีมเกร็งหน้าท้อง สบถครางเสียงหลง มือหนากระชากผมยาวสลวยสับเอวกระแทกควยเข้าปากเธอเน้นๆ "อั่ก! อั่ก! อื๊อออ!" "กูจะแตกแล้วมึง! กลืนน้ำกูเข้าไปให้หมดอย่าให้เหลือแม้นิดเดีย ว!"

“หยางเกา” “หยางเกา? ลูกแกะน่ะหรือ” “พ่ะย่ะค่ะ ธงของมันใช้สัญลักษณ์ลูกแกะ” แค่ได้ยินชื่อ เสี้ยวพักตร์คมเข้มไร้อารมณ์เป็นนิจก็แปรเปลี่ยนเป็นเดือดดาลในทันที ไอ้รองแม่ทัพระยำคนนี้มันจงใจใช้ชื่อนี้ข่มทัพหมาป่าของเขา น่าสนุกดีไม่น้อย

เสียงขานรับดังออกมาจากลำคอหนา เลโอเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวอยู่ครู่ใหญ่ก่อนกลับออกมาพร้อมกับชุดลำลองสบายๆ ดวงตาคมมองร่างเล็กในชุดเดรสสั้นตัวเดิม ใบบัวกระชับเสื้อคาร์ดิแกนเข้าหากันก่อนติดกระดุมเม็ดบนสุด

เธอรบเร้า “ยายเด็กบ๊องนี่ยังไง” แดนตะวันส่ายหน้าไปมา เหลือเชื่อกับความคิดของอัญชัญจริงๆ “เฮีย... ไม่มีอารมณ์กับอัญเลยเหรอ”

เธอทำหน้าเอ๋อ จนเพื่อนๆ ในห้องขำรอบสอง “ช่วยตอบอันดาหน่อยสิว่าบิดาแห่งพันธุศาสตร์ชื่ออะไร” “เกรเกอร์ โจฮันน์ เมนเดลค่ะ/ครับ อาจารย์” อันดายิ้มแหยๆ ให้อาจารย์และเพื่อนๆ เธอยกมือไหว้อาจารย์ กล่าวขอโทษเบาๆ

"จำได้ไหมผู้ชายที่เราชอบมาตลอด เขาเป็นเจ้าของโรงงานผลิตและส่งออกรถหรู" "เขาคือเมสัน" รษาเม้มปากแน่นอีกครั้งที่ชื่อนี้สร้างความกลัวให้เธออย่างมาก