ยันเดเระ Novels & Stories

นาธานจ้องตาหญิงสาวตรงหน้า “ใช่ฉันรักเขา แล้วไง มันสำคัญแค่ไหนกัน เพราะเขาไม่ได้รักฉัน เขาผิดหวังจากคนรักเก่า วันนี้เขาก็มีใหม่แล้ว ฉันมันแค่ของเล่น นายได้ยินไหม ฉันมันแค่ของเล่น” มินรญาตะคอกเสียงใส่เพื่อนพร้อมหยดน้ำตาที่ไหลพรั่งพรูออกมาแบบไม่ต้องกักกลั้นมันไว้อีกต่อไป แล้ว

แทนไทและอักษรสุดาเห็นรถของฝ่ายชายมาก็ออกจากบ้านเดินตรงมาทางเรือนไทย "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อกานดาเป็นแม่ของตาแผ่นดินค่ะ" "ชื่อกานดา?" ก่อนจะรับไหว้แม่ของฝ่ายชายขอตกใจชื่อก่อนแล้วกัน "มีอะไรหรือเปล่าคะ" กานดาแม่ของแผ่นดินเห็นว่าทุกคนมองแปลกๆ

“หยางเกา” “หยางเกา? ลูกแกะน่ะหรือ” “พ่ะย่ะค่ะ ธงของมันใช้สัญลักษณ์ลูกแกะ” แค่ได้ยินชื่อ เสี้ยวพักตร์คมเข้มไร้อารมณ์เป็นนิจก็แปรเปลี่ยนเป็นเดือดดาลในทันที ไอ้รองแม่ทัพระยำคนนี้มันจงใจใช้ชื่อนี้ข่มทัพหมาป่าของเขา น่าสนุกดีไม่น้อย

เสียงขานรับดังออกมาจากลำคอหนา เลโอเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวอยู่ครู่ใหญ่ก่อนกลับออกมาพร้อมกับชุดลำลองสบายๆ ดวงตาคมมองร่างเล็กในชุดเดรสสั้นตัวเดิม ใบบัวกระชับเสื้อคาร์ดิแกนเข้าหากันก่อนติดกระดุมเม็ดบนสุด

เธอรบเร้า “ยายเด็กบ๊องนี่ยังไง” แดนตะวันส่ายหน้าไปมา เหลือเชื่อกับความคิดของอัญชัญจริงๆ “เฮีย... ไม่มีอารมณ์กับอัญเลยเหรอ”

เธอทำหน้าเอ๋อ จนเพื่อนๆ ในห้องขำรอบสอง “ช่วยตอบอันดาหน่อยสิว่าบิดาแห่งพันธุศาสตร์ชื่ออะไร” “เกรเกอร์ โจฮันน์ เมนเดลค่ะ/ครับ อาจารย์” อันดายิ้มแหยๆ ให้อาจารย์และเพื่อนๆ เธอยกมือไหว้อาจารย์ กล่าวขอโทษเบาๆ

"จำได้ไหมผู้ชายที่เราชอบมาตลอด เขาเป็นเจ้าของโรงงานผลิตและส่งออกรถหรู" "เขาคือเมสัน" รษาเม้มปากแน่นอีกครั้งที่ชื่อนี้สร้างความกลัวให้เธออย่างมาก

2 เสม็ด ฉันกำลังคิดว่าฉันมาอยู่จุดนี้ได้ยังไง ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในรถของโซ่ เขาเป็นคนขับส่วนฉันนั่งข้างๆด้านหลังมีเพื่อนเขาอีกสามคน ซึ่งแต่ละคนก็หล่อเหมือนไอดอลเกาหลีไม่มีผิด คนนิ่งๆเงียบๆดูหยิ่งๆมีชื่อว่าบอส ตั้งแต่ขึ้นรถมาฉันยังไม่ได้ยินเขาพูดอะไรเลยสักคำ

เมื่อโดนพี่ฝ่ามืออรหันต์ของพี่สาวเบิ๊ดกะโหลกไปที อนาคตมือขวาก็ถึงกับร้องโหยหวนเสียแล้ว ชายหนุ่มได้แต่กลั้นขำก่อนพูดแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะออกไปแบบไม่จริงจัง "ฮึ... สวัสดีเสี่ยวอัน ฉันชื่อจางหยุนเป็นมือซ้ายคนใหม่ของบอสนาย ที่เพิ่งได้รับมอบหมายให้ทำงานสำค ัญน่ะ ฝากตัวด้วยนะ"

นายหล่ากลืนน้ำลายเฮือก เธอเห็นสภาพการหายใจถี่ของตานี่แล้วไม่น่ารอด หากแล้วเธอก็ต้องผิดหวัง “ผมก็อยากนะ แต่กลัวตายมากกว่า รถคันนี้มีสัญญาณติดตาม” “สงสารฉันเถอะนะ ปล่อยฉันลงที่หมู่บ้านไหนก็ได้” “ไม่ได้หรอก เพราะฉันจะเอาเธอไปให้หัวหน้า” “หัวหน้าอะไร” “หัวหน้าแคมป์ ชื่อพล โทโซเต็ง”