รีวิว ใบไม้ที่หายไป อนิเมะน่าดูแค่ไหน

เคยมีช่วงที่รู้สึกเบื่อๆ กับอนิเมะแนวชีวิตประจำวันจนเกือบจะหยุดดูไปแล้ว แต่ 'ใบไม้ที่หายไป' ทำให้เปลี่ยนใจทันที เรื่องนี้สอนให้เรามองชีวิตประจำวันผ่านมุมมองที่ละเอียดอ่อนขึ้น แม้แต่การกินข้าวกับครอบครัวหรือการเดินไปโรงเรียนในตอนเช้า ก็ถูกเล่าผ่านรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้ทุกช่วงเวลาดูมีความหมาย

ตัวละครหลักพัฒนาตัวเองอย่างน่าสนใจ เราเห็นเธอเติบโตจากเด็กผู้หญิงขี้อายมาเป็นคนที่กล้าเผชิญความจริง แม้บางครั้งความจริงนั้นจะเจ็บปวดก็ตาม แฟนๆ ที่ชอบอนิเมะแนวคิดสะท้อนชีวิตน่าจะตกหลุมรักเรื่องนี้เหมือนที่ตกหลุมรัก 'Your Lie in April' หรือ 'A Silent Voice' เลยล่ะ

ใบไม้ที่หายไป เป็นอนิเมะที่พลิกมุมมองการเล่าเรื่องชีวิตในแบบที่คาดไม่ถึงเลยนะ ตัวเรื่องเริ่มจากเด็กสาวคนหนึ่งที่ค้นพบความลับของครอบครัวผ่านสมุดบันทึกเก่าๆ เราจะได้เห็นการเดินทางทั้งทางกายและใจของเธอ ที่ผสมผสานความลึกลับ ความทรงจำ และความสัมพันธ์ระหว่างคนในครอบครัวอย่างลงตัว

สิ่งที่ทำให้อนิเมะเรื่องนี้โดดเด่นคือการใช้สีสันและแสงเงาที่สื่ออารมณ์ได้อย่างน่าทึ่ง ทุกฉากเหมือนถูกออกแบบมาให้รู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน บางตอนรู้สึกอบอุ่นด้วยโทนสีส้มของแสงอาทิตย์ตอนเย็น บางช่วงก็เย็นชาด้วยสีฟ้าเทาของวันฝนตก เสียงเพลงประกอบก็เข้ากันได้ดีกับบรรยากาศ พอได้ยินทีไรใจก็รู้สึกหวั่นไหวไปตามเนื้อเรื่องทุกครั้ง

สำหรับคนที่ชอบงานแนวศิลปะและการทดลอง 'ใบไม้ที่หายไป' คือมินิมัลมาสเตอร์พีซเลยทีเดียว ทุกเฟรมเหมือนภาพวาดที่มีชีวิต การเคลื่อนไหวของตัวละครเรียบง่ายแต่สื่ออารมณ์ได้ลึกซึ้งมาก บางครั้งแค่การที่ตัวละครเงยหน้าหรือหันหลังไป ก็บอกเล่าเรื่องราวได้มากกว่าคำพูดเป็นร้อยคำ

พล็อตเรื่องอาจไม่ได้ตื่นเต้นเร้าใจแบบหนังแอคชั่น แต่เต็มไปด้วยความลึกซึ้งที่ค่อยๆ เผยออกมาในแต่ละตอน ช่วงแรกอาจรู้สึกช้าไปหน่อย แต่เมื่อเข้าไปถึงกลางเรื่องแล้ว จะพบว่าทุกฉากที่ดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกัน กลับเชื่อมโยงกันอย่างแยบยลในตอนจบ