บทที่ 1

เมื่อพิษเศรษฐกิจทำใครๆ ชักหน้าไม่ถึงหลังหลายคนหันหลังให้เมืองศิวิไลเก็บกระเป๋ากลับไปอยู่บ้านเกิดที่ค่าครองชีพต่ำกว่าเมืองกรุงเพราะอยู่เมืองหลวงไปเงินก็ไม่พอใช้ แม้แต่คนทำงานมีเงินเดือนครึ่งแสนก็โดนผลกระทบส่งผลให้เงินไม่พอใช้เช่นกัน

ใช่..ไม่พอใช้

ผมนี่แหละ..

ผมชื่อ เลขา วุฒิวัฒณา ชื่อเล่นกับชื่อจริงเดียวกันบางทีเพื่อนก็เรียกเลบางครั้งก็โดนเรียกว่าขาไม่ซีเรียสอยู่แล้ว

ตอนนี้อายุยี่สิบห้าปีเบญจเพศพอดีเด๊ะ

ผมนั่งจ้องบิลค่าน้ำค่าไฟค่าเช่าคอนโดค่าผ่อนรถผ่อนบัตรเครดิตรสลับกับเงินเดือนในแอปธนาคารตัวเองพยายามใช้เครื่องคิดเลขเข้าช่วยก็แล้วปัดเศษก็แล้วยังไม่รวมค่าอาหารที่ต้องซื้อกินในแต่ละวันแล้วอยากจะเป็นลม...

ไม่พอ...ห้าหมื่น...ไม่เหลือเลย..สักบาท

มันมาอยู่ในจุดนี้ได้อย่างไร? คนเงินเดือนห้าหมื่นอาศัยในใจกลางกรุงเงินไม่พอใช้

ได้ฟังผ่านๆ มาบ้างว่าพิษเศรษกิจจะรุนแรงขึ้นรัฐประกาศขึ้นค่าครองชีพทุกสิ่งอย่างหุ้นตกน้ำมันแพงบลาๆๆ ไม่เคยสนใจเลยกระทั่งตอนนี้ที่พอเงินเดือนออกแล้วไม่ดีใจแม้แต่นิดเดียว

ใครมันจะไปรู้ว่าเงินจะเฟ้อได้ถึงขนาดนี้ คุณย่าอุตส่าส่งเสียให้เรียนโรงเรียนอินเตอร์มาตั้งแต่อ้อนแต่ออกเพื่อจะได้มีงานที่เงินเดือนสูงๆ แต่สังคมระดับเด็กอินเตอร์ทำงานบริษัทการค้าระหว่างประเทศรสนิยมสูงย่อมต้องใช้เงินมากตามไปด้วย

แค่ค่าผ่อนคอนโดก็ปาไปหมื่นห้าบวกค่าน้ำค่าไฟที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำตลอดเวลาอีกเดือนละห้าพัน

ค่างวดรถอีกหนึ่งหมื่น ค่าน้ำมันห้าพัน รวมค่าล้างกับซ่อมบำรุงอีกหลายบาท

ค่ากาแฟแบรนด์ดังแก้วละร้อยกว่าเดือนละสี่พันไหนจะสังสรรค์กับเพื่อน ซื้ออุปกรณ์เสริมใหม่ๆ ของแบรนด์เนม ภาษีสังคม ใส่ซองผ้าป่า/แต่งงาน/งานบวช/เพื่อนคลอดลูก...

เบิ้ดคำสิเว่า..

ขอเงินคุณย่าได้ไหมนะ?..

ไม่ได้ๆ ตั้งแต่ทำงานมาสามปีจำได้ว่าส่งให้ย่าแค่..ปีละครั้งเองถ้าคนอื่นรู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

ย่าบอกว่าขายผลไม้ในสวนได้ไม่เดือดร้อนเรื่องเงินเรื่องกินบ้านก็อยู่ฟรีข้างบ้านก็มีลำธาร ค่าไฟก็น้อยเพราะติดแผงโซล่าเซล

คุณย่าไม่เคยทวงบุญคุญที่เลี้ยงมาไม่เคยขอเงินสักครั้งทั้งที่พ่อกับแม่ทำเจ็บแสบไว้กับท่านด้วยการเอาผมมาทิ้งให้ท่านเลี้ยงตั้งแต่เล็กแล้วหายไป

ย่าเป็นคนใจดีใจกว้างที่สุดแล้ว..อาจเพราะย่าเป็นคนง่ายๆ จึงทำให้พ่อแม่ผมรวมทั้งผมไม่ค่อยสนใจท่านเพราะคิดว่ายังไงท่านก็อยู่ได้

ตั้งแต่เรียนจบมีงานทำผมก็ไม่กลับไปบ้านสวนอีกแค่จันทบุรีก็ไม่คิดจะกลับไป ความเคยชินกับงานเอกสารในห้องแอร์เย็นฉ่ำทำให้จินตนาการว่าบ้านไม้เก่ากลางสวนผลไม้ของย่าคือป่าดงดิบที่มีแต่ความลำบากน่าหวาดกลัวและอาจจะมีปีศาจโผล่ออกมา..เป็นจินตนาการที่เอาไว้ใช้หลอกตัวเองเพื่อไม่ให้กลับไป

ย่าจึงต้องมาเยี่ยมบ่อยครั้งทุกครั้งที่มาก็หอบผลไม้จากสวนมาเต็มไปหมด..ไม่ได้กินเอาไปแจกเพื่อนกับเจ้านายหมดเพราะเบื่อ

เอาจริงๆพอนึกย้อนกลับไปทำไมผมต้องขวนขวายมาเป็นคนเมืองน่ะเหรอ?

สิบปีที่แล้ว

กรุงเทพฯเมืองในฝัน ที่นี่คือศูนย์รวมความเจริญก้าวหน้าชีวิตดีๆ ที่ลงตัวความพิเศษเหนือจินตนาการ ทุกอย่างที่นี่จะเปลี่ยนให้คุณเป็นคนพิเศษดหนือใคร

โฆษณาชวนเชื่อในวัยสิบห้าปีของวัยรุ่นที่เบื่อหน่ายชีวิตเรียบง่ายตากแดดตากลมตื่นเช้ากินอาหารธรรมดาๆ ทำสวนเหงื่อซกกรีดร้องเมื่อเจอหนอน เผลอเปรียบเทียบชีวิตในตอนนั้นกับภาพโฆษณาของทางเมืองกรุงที่มีตึกลามบ้านช่อง ดาราหล่อสวย พนักงานออฟฟิศสวมสูทสุดเท่ อาหารหน้าตาอลังการสวยสดบนตึกสูงวิวดีมีคลาส ดูสูงส่ง ผู้คนตัวขาวสะอาดแต่งกายด้ววแฟชั่นแปลกตาละลานผิวขาวราวกับอาบน้ำทาแป้งทุกนาที

นั่นกระมังจุดเริ่มต้นที่ขอย่าเข้าเรียนโรงเรียนอินเตอร์เมื่อขึ้นมอสี่

แล้วพอเข้าสังคมอินเตอร์ความคิดเปิดกว้างของเพื่อนต่างชาติและเพื่อนคนรวยก็ถูกยัดเข้ามาแทนที่ความคิดเดิมๆ

ความภาคภูมิใจในการเป็นลูกหลานชาวสวนก็ลดลงมีเป้าหมายใหม่ว่าจะต้องทำงานให้ได้เงินเยอะเพื่อพาตัวเองเข้ามาอยู่ใจกลางเมืองหลวงให้จงได้

และมันก็สำเร็จ

จบเกียรตินิยมมีคนจองตัวมาทำงานบริษัทชั้นนำสตาทเงินเดือนเด็กจบใหม่สูงลิ่ว สิ่งนั้นทำให้ลื่นไหลไปในวังวนชนชั้นสูง กลายเป็นคนที่ต้องทำตามสังคมเมืองไม่ว่าจะดูไร้สาระมากเพียงใดก็ตาม

และวันที่คิดว่าได้เป็นคนกรุงโดยสมบูรณ์ก็มาถึงเมื่อเลือกเป็นหนี้ด้วยการตัดสินใจตั้งรกรากใจกลางกรุงที่มีค่าครองชีพสูงที่สุดในประเทศด้วยการผ่อนคอนโดผ่อนรถพร้อมกันในปีที่สองของการทำงาน

เป็นวันเดียวกันกับที่รัฐออกมาประกาศรัดเข็มขัดเพราะค่าเงินบาทเฟ้อมากที่สุดในรอบหลายสิบปี...นั่นแหละหายนะหลังจากวันนั้นทวความแรงขึ้นไม่หยุดหย่อน

เงินที่เคยใช้สุรุ่ยสุร่ายเที่ยวกินสังสรรค์กว่าครึ่งกลายมาเป็นค่าผ่อนของ ทุกคนการเงินแย่ไปตามๆ กันรู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นคนจนในคราบผู้ดีเสียแล้ว

ถ้าย่ารู้ว่าไม่มีเงินต้องชวนกลับไปอยู่สวนที่จันทบุรีแน่ๆ

ถ้าจ่ายบิลทั้งหมดเงินห้าหมื่นก็ไม่เหลือเงินไว้ใช้อีกยี่สิบเก้าวัน

...จะใช้ชีวิตยังไงให้พ้นเดือนกันละเนี่ย!

ตู้ดดด ตู้ดดดด

"ฮัลโหล" เสียงหญิงชราใจดีปลายสายอันคุ้นเคยเอ่ยขึ้น

"คุณย่า..เลขานะครับ"

เสียงออดอ้อนยามคุยกับผู้ปกครองหนึ่งเดียวกรอกเสียงตามสายด้วยความไร้ที่พึ่งอย่างน้อยก็ขอกำลังใจซักหน่อยก็ยังดี

ร่างบางในชุดนอนแขนขายาวนอนแผ่กลางเตียงวางโทรศัพท์ข้างหูเปิดไฟสลัวข้างเตียงหลับตาลงขยับปากบางๆ เจื้อยแจ้วกับผู้ปกครองที่เหลือเพียงคนเดียวด้วยความคิดถึง

"ว่าไงลูกทำไมเสียงอ่อนระโหยแบบนั้น"

ย่าก็คือย่าคนที่เป็นทุกอย่างให้หลานมาตั้งแต่จำความได้คนอื่นมีพ่อแม่ญาติเยอะแยะแต่บ้านผมมีแค่ย่าแต่เพราะท่านเลี้ยงดูมาอย่างดีอะไรๆที่เคยสงสัยเกี่ยวกับคนอื่นก็ไม่อยากรู้เพราะไม่มีประโยชน์อะไร

"ย่า..เลเหนื่อยจัง"

"มีอะไรหรือเปล่าลูก?"

"เลเรียนจบมาตั้งสามปีแล้วมีคอนโดมีรถมีงานดีๆ ทำแต่ไม่รู้ทำไมมันรู้สึกเหนื่อยขึ้นหนักขึ้นทุกวันเลไม่มีแรงเลย"

"เลอยากมีแฟนเหรอลูก?"

"เปล่า..เลไม่มีเวลาให้ใครเลยทำงานหนักทุกวันตัวเองยังเอาตัวไม่รอดเลยครับจะดูแลใครได้"

"วันนี้วันเงินเดือนออกไม่ใช่เหรอลูก ไม่รู้สึกหายเหนื่อยสักนิดเลยเหรอหลานย่า"

"เห้อ~ถ้าเลสารภาพบางอย่างย่าอย่าดุเลนะ"

"ย่าเคยดุด่าเราด้วยหรือไงเด็กคนนี้~"

"ตอนนี้เลได้เงินเดือนเดือนละห้าหมื่นบาทหักภาษีแล้วคุณย่าพอจะทราบใช่ไหมครับ"

"อื้ม~ย่ารู้สมกับที่เลพยายามเรียนให้ได้เกรดดีเลยใช่ไหมล่ะเงินเดือนสูงกว่าใครเพื่อนเลย"

"ตอนแรกเลก็รู้สึกแบบนั้นอุตส่าเชิดหน้าชูคอมาตลอดแถมยังอัปเกรดตัวเองเพราะเป็นพนักงานบริษัทดังด้วยการผ่อนคอนโดผ่อนรถพร้อมกันทีเดียวให้ใครๆ อิจฉาเล่นด้วย..แต่"

"เงินไม่พอใช้เหรอลูก?"

"ย่ารู้ได้ไงอ้ะ?"

"ย่าดูข่าวเศรษกิจประเทศเราเห็นว่าเลอยู่ในย่านใจกลางเมืองที่ค่าครองชีพสูงที่สุดใช่ไหม แล้วตอนนี้เงินก็เฟ้อหนัก ลูกหลานคนจังหวัดเรากลับมาอยู่บ้านกันเยอะมากเลยไม่มีเงินเก็บกลับมาสักบาททั้งที่ทำงานมาเป็นสิบปี"

"...เลอยากอยู่ในเมืองย่าก็รู้เลไม่ชอบแดดไม่ชอบหนอน เล...ไม่อยากเป็นชาวสวน"

"ย่าก็ไม่ได้ว่าอะไรแต่ถ้าเลอยู่ตรงนั้นไม่ไหวก็ลองปล่อยภาระที่แบกไว้ลงบ้างนะไม่อย่างนั้นมันอาจจะทำลายความสุขความหวังความฝันของเล ย่าไม่อยากเห็นเลเป็นผีดิบ"

"คุณย่าหมายถึงโรคจิตเหรอครับ?

"ย่าเป็นห่วง เห็นข่าวคนฆ่าตัวตายเพราะเงินแล้วใจคอไม่ดี ย่ามีเลคนเดียวนะอยากให้เลมีความสุขเหมือนตอนที่อยู่ด้วยกัน"

"คุณย่า...อย่าพูดแบบนี้..เลประสบความสำเร็จมาครึ่งนึงแล้วเหลืออีกครึ่งเดียวเอง มันจะต้องดีขึ้นสิ"

"ก็ถ้า..เงินเดือนมากกว่าครึ่งของเลหายไปกับภาระที่มี เลควรต้องคิดจริงจังได้แล้วนะว่าจะแบกมันไปได้อีกนานแค่ไหน การเป็นผู้ใหญ่ไม่ใช่แค่ต้องรับผิดชอบทุกอย่างให้ได้นะลูก แต่ต้องมีความสุขระหว่างการเติบโตด้วย ยิ้มสวยของหลานย่าค่อยๆหายไปนะรู้ตัวไหม?"

"....คุณย่า"

"ถ้าไม่ไหวก็กลับมาหาย่านะเล..บ้านสวนมันอาจจะร้อนไปบ้างชื้นบ้างไม่สวยเท่าเมืองกรุงแต่ที่นี่มีรากเหง้าของเล มีความรักที่ย่าให้ไม่เคยหมด มีผักผลไม้สดสะอาดให้เลกิน อยากให้ย่าส่งไปให้ไหม~"

"...ย่า"

"ย่ารักเลนะหลานรักของย่า"

...