รีวิวสมปรารถ จากนักวิจารณ์คนไทยมีความเห็นอย่างไร?

อีกมุมหนึ่งที่เจอในวงวิจารณ์คือการจับประเด็นเชิงสัญลักษณ์ นักวิจารณ์รุ่นใหม่มักพูดถึงการใช้สัญลักษณ์ใน 'สมปรารถ' ว่าเป็นดาบสองคม: บางฉากสื่อแรงและมีเลเยอร์ แต่อีกหลายฉากกลับรู้สึกตั้งใจมากเกินไปจนดูเป็นเครื่องหมายมากกว่าธรรมชาติ พวกเขาเอาไอเดียนี้ไปเทียบกับงานที่กล้าทดลองของวงการไทยอย่าง 'คนทรง' ซึ่งเลือกภูมิหลังทางวัฒนธรรมเป็นพลังขับเคลื่อน ทำให้การสัญลักษณ์ทำงานได้อย่างลื่นไหล นักวิจารณ์กลุ่มนี้จึงเสนอว่า 'สมปรารถ' ยังต้องปรับจูนการใช้สัญลักษณ์ให้กลมกลืนกับโทนภาพและบทพูด แต่ยังชมการแสดงของนักแสดงนำที่พาเรื่องไปได้ไกลกว่าบทที่มีอยู่ โดยสรุป น้ำหนักของความเห็นไทยต่อ 'สมปรารถ' จึงไม่ถึงกับแตกเป็นสองขั้วชัดเจน แต่เป็นการต่อรองระหว่างสุนทรียะกับความชัดเจนทางโครงเรื่อง — ใครให้ความสำคัญคนละเรื่อง ผลลัพธ์จึงขึ้นกับว่าผู้ชมอยากได้ประสบการณ์แบบไหน

เคยนั่งอ่านบทวิจารณ์ที่เขียนอย่างละเอียดของคนไทยหลายคนแล้วรู้สึกว่ามีความแตกต่างในการให้ค่านิยมกับ 'สมปรารถ' มากกว่าที่คิด บทวิจารณ์เชิงบวกมักเน้นไปที่การแสดงที่หนักแน่น โดยเฉพาะฉากเงียบๆ ที่ตัวละครต้องถ่ายทอดอารมณ์ผ่านสายตาและจังหวะคำพูดที่ไม่ยืดเยื้อ นักวิจารณ์กลุ่มนี้ชอบว่าผู้กำกับเลือกพื้นที่ให้เรื่องเดินด้วยความละเอียดอ่อน แทนที่จะพุ่งตรงสู่ไคลแม็กซ์ตลอดเวลา พวกเขาเปรียบเทียบการจัดองค์ประกอบภาพกับงานในอดีตของวงการที่ใช้ความเงียบเป็นเครื่องมือ เช่นฉากบ้านเก่าใน 'พี่มาก..พระโขนง' ที่ให้ความรู้สึกของสถานที่และความทรงจำ ซึ่งช่วยให้ความบางของเรื่องหนักแน่นขึ้นในเชิงอารมณ์

อีกประเด็นที่ได้รับคำชมคือการแต่งเพลงประกอบและซาวนด์ดีไซน์ นักวิจารณ์รุ่นหนึ่งเขียนว่าซาวนด์คือผู้เล่าเรื่องที่สอง ช่วยย้ำอารมณ์โดยไม่ต้องมีบทพูดมากมาย ทิศทางนี้ทำให้ภาพรวมของหนังเป็นงานศิลป์ที่ค่อยเป็นค่อยไป ไม่ใช่ละครที่ผลักดันอารมณ์จนเกินจำเป็น นอกจากนี้การนำเสนอประเด็นทางสังคมในหนัง แม้จะไม่หวือหวา แต่ก็แทรกไว้พอดี ทำให้คนไทยหลายคนรู้สึกเชื่อมโยงกับบริบทของหนังได้ง่าย

ในขณะเดียวกัน นักวิจารณ์อีกกลุ่มก็มีความเห็นตรงกันว่าข้อจำกัดของ 'สมปรารถ' อยู่ที่จังหวะการเล่าเรื่องที่บางครั้งอาจทำให้ผู้ชมทั่วไปรู้สึกตื้อหรือไม่เข้าถึง การตัดต่อที่ยืดเยื้อรวมกับเหตุการณ์รองที่ไม่ถูกพัฒนาให้ชัดเจน ทำให้ภาพรวมบางช่วงขาดแรงขับเคลื่อน พวกเขายกตัวอย่างฉากที่คาดว่าจะเป็นจุดเปลี่ยนแต่กลับถูกปล่อยให้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ซึ่งลดน้ำหนักของเรื่องลง นั่นไม่ใช่คำพูดอคติ แต่เป็นการชี้ให้เห็นว่าในความพยายามจะรักษาเสน่ห์แบบเรียบง่าย บางส่วนของหนังกลับขาดความชัดเจนด้านโครงสร้าง สรุปแล้วมุมมองของนักวิจารณ์ไทยจึงเป็นการผสมผสานระหว่างการยกย่องความอ่อนโยนและการตั้งคำถามต่อจังหวะเล่าเรื่อง — คนชอบงานที่ละเอียดอ่อนจะรักมัน คนที่ต้องการความชัดเจนรวดเร็วอาจรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย