Romans & histoires วาสนานี้ข้ามิอยากได้

"คุณหนูเวินดูอารมณ์ร้อนอยากเจอหน้าข้ายิ่งนักหรือเสน่หาในตัวข้ากันเล่า" "ท่านมันคนปลิ้นปล้อน! ใครให้ท่านไปสู่ขอหมั้นหมายข้าโดยไม่ถามความเห็นข้าสักคำ เราสองคนรู้จักกันแค่ไหนเชียว"

ซินหยานถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ "องค์ชายสาม ข้ายังไม่ได้ใช้ชีวิตของข้าเลย ท่านก็จะให้ข้าออกเรือนแล้วหรือ" นางยังอยากออกไปเห็นให้ทั่วแคว้นเซี่ย อุตส่าห์ข้ามมิติมาทั้งที

ฮั่วซูเม่ยไม่อยากได้ยินชื่อนี้ “หากเจ้าเป็นกังวลมากนักอยากกลับก็กลับไปก่อนเถอะ” นางไม่มีอารมณ์และไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้าเซียนหยางในตอนนี้มีแต่จะพาลทำให้อารมณ์ขุ่นมัวไปเปล่า ๆ

อยากทำกับมันด้วยแต่ว่า. “มึงไม่ได้เป็นอะไรกับกู” “หรือมึงอยากข้ามเส้นล่ะ!” “......”!

ข้าหันกลับไปมองนาง "ไปเอาใบรายการสินเดิม ของข้ามา" นางอ้าปากค้างแต่ไม่กล้าซักไซ้อะไรต่อ ได้แต่หมุนตัววิ่งกลับไปยังเรือนพักอย่างรวดเร็ว

“มันคือศักดิ์ศรีของมาเฟีย ใครก็อยากอยู่ที่หนึ่งกันทั้งนั้นไปไหนก็มีแต่คนนับหน้าถือตา ฉันเองก็อยากได้เหมือนกันแต่ดันได้เธอซะก่อน” “งั้นก็กลับไปสิคะ” “หึ ปล่อยให้ไอ้ทาคาชิมันบ้าคนเดียวเถอะ ฉันพอแล้ว...”

แบบนี้มันจะเร้าใจอะไรล่ะ "อยากได้แรงกว่านี้อีกเหรอถ้าไม่ไหวบอกนะ ซี๊ดด อาา า"

ซิ่วอิง เป็นคนยุคปัจจุบันด่านางเอกในนิยายจีนโบราณที่รักเขาข้างเดียว ถูกหลอก จับตัวไป พระเอกไม่ไปช่วย ในใจของนางเอกก็ยังรักเขาไม่เปลี่ยนแปลง ท้ายที่สุดนางตัดสินใจ ปลิดชีวิตตัวเอง ซิ่วอิงขว้างนิยายเล่มนั้นทิ้งโยนลงถังขยะ ไม่รู้ว่าเวรกรรมใดอายุยี่สิบห้าทำให้ซิ่วอิงอายุสั้นประสบอุบัติเหตุ ทำให้จิตย้อนเข้าไปสิงร่างของนางเอกนิยายที่เธอด่าว่าโง่

ชีโยวเอ่ยออกมาด้วยความไม่พอใจ “ช่างคนพวกนั้นเถอะ… เป็นเพราะข้ามิอาจทำให้เขารักได้ เขามิรักก็มิอาจมีลูกได้ ท่านแม่ของเขาก็คงจะอยากให้เขามีทายาทนั่นแหละ ขอเพียงพวกนางอยู่ในพื้นที่ของพวกนาง ข้าก็มิได้มีปัญหาอันใดหรอก เพราะจะช้าหรือเร็ว เขาก็คงรับพวกนางเข้ามาอยู่ดี”