ร้านหนังสือยังมีโดจิน แนวดราม่าแย่งรักฉบับรวมเล่มขายไหม?

คำถามนี้ทำให้ผมนึกถึงเวลาที่ตามหาโดจินเข้มข้นๆ จนต้องตั้งใจจริงๆ ถึงจะเจอ—เลยอยากเล่าทางที่ใช้แล้วได้ผลแบบละเอียดให้ฟังกัน ผมเป็นคนชอบอ่านแนวดราม่าแย่งรักแบบหนักๆ จนบางทีก็เสพความตึงเครียดได้เหมือนดูละครเวที วิธีแรกที่ผมมักเริ่มคือมองหาแหล่งที่ผู้สร้างลงขายโดยตรง เช่นแพลตฟอร์มที่นักวาดและวงโดจินมักใช้เพื่อวางขายผลงานแบบถูกลิขสิทธิ์ อย่าง BOOTH หรือ DLsite เวอร์ชันญี่ปุ่นบางงานมีแพ็กเกจดิจิทัลหรือไฟล์ PDF ที่ซื้อได้ตรงจากคนทำ บางครั้งวงหรือเซอร์เคิลที่ชอบก็จะมีบัญชีขายบนแพลตฟอร์มเหล่านี้แล้วเขารับชำระด้วยบัตรหรือวิธีอื่นๆ ซึ่งเป็นวิธีที่ผมสบายใจที่สุดเพราะได้สนับสนุนคนทำงานอย่างตรงไปตรงมา นอกเหนือจากร้านขายตรง ผมยังแนะนำให้ติดตามวงการแฟนคอมมูนิตี้ของคนไทยที่แปลกันเอง แต่ต้องเน้นว่าให้เลือกกลุ่มที่เคารพสิทธิ์ผู้สร้างจริงๆ กลุ่มแบบนี้มักประกาศบอกว่าผลงานชิ้นไหนแปลด้วยการขออนุญาต หรือถ้าไม่สามารถขออนุญาตได้เขาก็มักจะโพสต์เป็นสรุปเนื้อหาแทน ไม่แจกไฟล์ละเมิดลิขสิทธิ์ การเข้าร่วมกลุ่ม Facebook เฉพาะทาง, Discord หรือ Telegram จะช่วยให้เจอคนคอเดียวกัน และได้ข้อมูลว่ามีวงไหนแปลงานแนวดราม่าแย่งรักบ้าง อีกอย่างที่ผมชอบทำคือไปงานอีเวนต์ในไทยที่มีโซนขายโดจิน บางครั้งมีแผงของวงไทยหรือเอเชียที่แปลไทยแล้ววางขายเป็นเล่ม ทำให้ได้อ่านแบบเป็นเล่มสวยๆ และได้คุยกับคนขายโดยตรงด้วย สุดท้ายผมมักจะแนะนำวิธีเป็นมิตรกับคนทำงาน: ถ้าชอบเรื่องไหนให้ลองซื้อหรือบริจาคให้คนแปล พูดคุยแบบสุภาพเมื่อขอไฟล์ทดลองอ่าน และถ้าอยากได้งานที่ยังไม่มีแปล อาจลองหาแปลกฎหมายที่รับจ้างแปลแบบถูกลิขสิทธิ์หรือคอนแท็กต์กับเจ้าของผลงานเพื่อขอสิทธิ์แปล ซึ่งอาจใช้เวลาสักหน่อย แต่เป็นการให้เกียรติผู้สร้างและรักษาวงการให้ยั่งยืน ผมมักจบด้วยการบอกว่าอ่านงานดราม่าที่ดีมันทั้งเจ็บและฟินในเวลาเดียวกัน—แค่การหาแหล่งที่ถูกต้องจะทำให้ความฟินนั้นยั่งยืนกว่าเท่านั้น

สมัยก่อนผมคลั่งไคล้โดจินแนวดราม่าแย่งรักจนอ่านไม่หยุด แม้จะไม่ได้บอกชื่อวงหรือผลงานแบบยิบย่อย แต่เส้นทางหาโดจินที่ถูกกฎหมายกับที่เป็นเถื่อนมันต่างกันแบบชัดเจนสำหรับผม การสนับสนุนผู้สร้างโดยตรงไม่เพียงแต่ทำให้ได้งานคุณภาพแต่ยังรักษาวงการให้มีผลงานแบบนี้ต่อไปได้ ทำให้ผมมักมองหาแหล่งที่ซื้อ/ดาวน์โหลดแบบจ่ายเงินแทนการใช้ไฟล์จากที่ผิดกฎหมาย เว็บสโตร์ที่คอนเทนต์ดิจิทัลขายตรงมักสะดวกและปลอดภัย เช่นร้านที่มีระบบดาวน์โหลดทันทีหลังจ่ายเงิน พร้อมทั้งมีหน้าจอแสดงคำเตือนเนื้อหาและข้อมูลผู้วาด ซึ่งช่วยให้เลือกงานแนวดราม่าแย่งรักที่ตรงใจได้ง่ายขึ้น การซื้อแบบดิจิทัลยังแก้ปัญหาภาษาหรือการส่งสินค้าต่างประเทศได้บ้าง บางที่มีหน้าร้านภาษาอังกฤษและวิธีชำระเงินสากล ทำให้การรับงานเร็วไม่ต้องเสี่ยงกับลิงก์ที่ไม่น่าเชื่อถือ อีกมุมหนึ่ง ผมก็ชอบซื้อแบบปกกระดาษเมื่อมีโอกาส เพราะสัมผัสของกระดาษกับภาพวาดลายเส้นทำให้เรื่องดราม่ามีน้ำหนักกว่า การไปร่วมงานวงการหรือซื้อจากแหล่งที่เป็นร้านขายโดจินจริง ๆ ยังเปิดโอกาสให้พบวงที่ไม่ลงสโตร์ใหญ่และสั่งตรงจากวงได้ บางวงมีเพจขายตรงที่รับรองว่ารายได้เข้าสู่ผู้สร้างทันที ไม่ใช่การเผยแพร่แบบผิดลิขสิทธิ์ สรุปแล้วถ้าชอบแนวดราม่าแย่งรัก แนะนำมองหาทางเลือกที่จ่ายตรงให้ผู้สร้าง ตรวจสอบคำอธิบายและเรตติ้งของผลงาน รวมทั้งเตรียมรับคอนเทนต์แบบหนักข้อได้ตามสไตล์ ยิ่งสนับสนุนถูกวิธี งานดี ๆ ก็จะมีให้ตามหาอีกเพียบ

ขอเล่าแบบตรงไปตรงมาว่าโลกของโดจินโรแมนติกรวมเล่มกว้างกว่าที่หลายคนคิด และมีร้านที่เหมาะกับคนสะสมทุกรูปแบบ—ทั้งคนอยากได้งานใหม่ป้ายแดงและคนชอบหาของมือสองหายาก ผมเริ่มสะสมด้วยความชอบเรื่องเล่าระหว่างตัวละครมากกว่าภาพ จึงมักมองหาฉบับรวมเล่มที่จัดหน้าเรียบร้อย อ่านง่ายและเก็บรักษาง่ายกว่าเล่มฟ็อลเดอร์ งานแบบนี้มักไปเจอได้ในร้านเฉพาะทางของญี่ปุ่นหรือแพลตฟอร์มดิจิทัลที่เน้นงานโดจิน ถ้าตั้งใจสั่งจากญี่ปุ่น ให้ลองมองที่ร้านออนไลน์ของร้านดังอย่าง 'Toranoana' หรือ 'Melonbooks' ซึ่งทั้งสองที่มักรับฝากขายงานของวงและมีหน้าแยกประเภทชัดเจน ทำให้ค้นหาโดจินโรแมนติกตามธีม หรือตามคู่ถูกใจได้ง่าย อีกทางที่ดีสำหรับของมือสองหรือของที่หายากคือร้านอย่าง 'Mandarake' ที่มีสต็อกเก่าหลายชิ้นและรายละเอียดสภาพหนังสือชัดเจน ส่วนถ้าอยากได้แบบไฟล์ดิจิทัลที่ซื้อแล้วดาวน์โหลดได้ทันที ให้ดูที่ 'DLsite' ซึ่งมีทั้งงานใหม่และรีมาสเตอร์จากวงต่าง ๆ อย่าลืมเช็กรายละเอียดว่าเป็นงานรวมเล่มจริงหรือเป็นชุดเล่มสั้น รวมถึงอาจต้องใช้บริการพ็อกซีหรือฝากซื้อถ้าร้านไม่ส่งตรงต่างประเทศ ประสบการณ์ส่วนตัวแนะนำให้เริ่มจากการกำหนดว่าต้องการสะสมแบบไหน: เน้นปกใหม่ชัดสวย หรือชอบหา rare/first print ที่มีเสน่ห์เฉพาะตัว การซื้อพิมพ์ใหม่จากร้านหลักจะได้สภาพสมบูรณ์ แต่ถ้าต้องการความหายากการตามร้านมือสองหรือกลุ่มแลกเปลี่ยนจะสนุกและได้เรื่องราวเพิ่มขึ้นด้วย อีกเรื่องที่ผมระวังคือค่าขนส่งและภาษีนำเข้า—หลายครั้งหนังสือรวมเล่มหลายเล่มรวมกันก็หนักเกินคาด จัดกลุ่มสั่งพร้อมกันหรือใช้บริการรวมพัสดุจะช่วยลดต้นทุนได้ สุดท้ายแล้วการสะสมโดจินโรแมนติกรวมเล่มคือความสุขแบบส่วนตัว ใครชอบบรรยากาศอบอุ่นของเรื่องราวความรักแบบซีนเฉพาะตัว จะพบว่าเส้นทางหาเล่มโปรดนี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของความสนุก

บอกตรงๆ ผมมักจะเริ่มจากแพลตฟอร์มที่วงการนักเขียนวงการวงในใช้กันมากที่สุด อย่าง BOOTH เพราะที่นั่นหลายวงลงขายฉบับรวมเล่มของ 'Black Butler' จริงจังและเป็นของแท้จากวงต่างๆ แพลตฟอร์มนี้มักมีหน้าร้านของวง (circle) พร้อมรายละเอียดการพิมพ์และบอกว่าจัดจำหน่ายในงานไหน ซึ่งช่วยให้รู้ว่าผลิตโดยใครและเป็นฉบับรวมเล่มจริงหรือไม่ การซื้อจากร้านญี่ปุ่นอย่าง Toranoana หรือ Melonbooks ก็เป็นทางเลือกยอดนิยมของผมเช่นกัน ทั้งสองร้านมีหมวดโดจินที่จัดเป็นเล่มและมีการจัดเก็บข้อมูลสภาพหนังสือ เมื่อไม่อยากเสี่ยงกับของปลอม ร้านมือสองชื่อดังอย่าง Mandarake หรือ Surugaya มักเป็นที่พึ่งเพราะเขาตรวจสภาพและระบุรายละเอียดอย่างชัดเจน นอกจากนี้ถ้าอยากได้ของสะสมหายาก บางครั้ง Yahoo! Auctions หรือ Mercari.jp ก็มีคนลงขายฉบับรวมเล่มของวงที่เลิกพิมพ์ไว้ แต่ต้องระวังเรื่องสภาพและเช็กประวัติผู้ขาย ผมมักจะเลือกซื้อจากหน้าเพจวงหรือร้านที่มีประวัติดี ถึงแม้จะต้องรอค่าส่งและการใช้บริการตัวกลางบ้าง แต่แลกมาด้วยความสบายใจว่าได้ของแท้จริงจากวงที่เรารัก เช่นเดียวกับตอนที่เคยตามหาโดจินของ 'Touken Ranbu' จนเจอของครบชุด ความรู้สึกตอนเปิดเล่มครั้งแรกยังติดตราตรึงอยู่

มีหลายช่องทางที่ฉันชอบเข้าไปดูเมื่ออยากได้บทสรุปแบบไม่สปอยของโดจินแนวดราม่าแย่งรัก โดยแนวทางแรกที่ได้ผลเสมอคือการมองที่หน้าผลิตภัณฑ์ของวงหรือร้านขายตรง: บน 'BOOTH' หรือหน้าเพจของวงที่มักจะมีคำอธิบายเรื่องสั้น ๆ (あらすじ/概要) ซึ่งส่วนใหญ่เป็นข้อมูลพื้นฐานที่ไม่เฉลยจุดหักมุม ฉันมักจะอ่านคำอธิบายตรงนี้ก่อนตัดสินใจซื้อหรือตามหาเซ็ตรีวิวสั้น ๆ ที่วงโพสต์บนทวิตเตอร์ เพราะเป็นแหล่งที่เขาอยากให้ผู้อ่านรู้แนวเรื่องโดยไม่ทิ้งสปอยล์หนัก ๆ อีกวิธีที่ช่วยได้คือการเช็กแท็กและเรตติ้งบนหน้าเว็บขาย เช่นบน 'DLsite' ซึ่งจะบอกหมวดหมู่ รายละเอียดธีม และภาษา ข้อมูลพวกนี้บอกได้ว่าเป็นดราม่าแบบตัดพ้อ ทะเลาะ หรือเน้นความสัมพันธ์สามเส้า ฉันมักแปลคำอธิบายญี่ปุ่นสั้น ๆ ด้วยตัวแปลภาษาเพื่อให้ได้ใจความโดยไม่ต้องเจอเนื้อหาเชิงสปอยล์ นอกจากนี้ พวกรีวิวสั้น ๆ ในฟอรัมหรือคอมเมนต์มักให้ความเห็นแบบรวม ๆ ว่าอารมณ์งานเป็นอย่างไร โดยหลีกเลี่ยงการอ่านรีวิวยาว ๆ ถ้าอยากหลีกเลี่ยงสปอยล์จริง ๆ สรุปว่าให้มองที่หน้าผลิตภัณฑ์กับคำพูดสั้น ๆ ของวงก่อน แล้วค่อยขยับไปดูคอมเมนต์ถ้าต้องการมุมมองเพิ่ม — มันทำให้ยังคงความเซอร์ไพรส์ไว้ได้ตามที่ต้องการ

ขอแนะนำให้เริ่มจากงานที่เล่นกับความรู้สึกแบบเข้มข้นและไม่มีคำตอบง่าย ๆ — งานที่ทำให้หัวใจเต้นแรงแม้จะรู้ว่าเหตุการณ์กำลังพังทลายอยู่แล้ว ฉันชอบชนิดของโดจินที่ยกเอาแนวคิดของความผิดหวัง ความริษยา และความผิดศีลมาสร้างเป็นฉากสั้น ๆ ซึ่งบางครั้งแรงกว่าพล็อตยาว ๆ เยอะ ยกตัวอย่างเช่น หากอยากสัมผัสดราม่าแบบคมและบาดลึก ลองหาโดจินที่ได้แรงบันดาลใจจาก 'Kuzu no Honkai' — ไม่จำเป็นต้องเป็นงานที่ยกตัวละครมาตรง ๆ แต่ให้มองหางานที่มีสามเหลี่ยมความสัมพันธ์แบบคนสองคนใช้ความรักเป็นบันไดขึ้นลง มีการสลับมุมมองระหว่างตัวละคร และเน้นการเผชิญหน้าทางอารมณ์มากกว่าฉากรักหวือหวา งานลักษณะนี้มักจะลงรายละเอียดในบทสนทนา ท่าทาง และการกระทำเล็ก ๆ ที่ทำให้ผู้อ่านเชื่อมโยงกับความเจ็บปวดได้ทันที วิธีอ่านของฉันคือเลือกงานที่มีโฟกัสเรื่องมุมมอง (POV) ชัดเจน เช่น ตอนเริ่มต้นอ่านจากมุมของคนที่ถูกแย่งรักก่อน แล้วย้อนกลับมาอ่านมุมของคนที่แย่งเพื่อจับความแตกต่างของข้อแก้ตัวและความจริง ระวังเนื้อหาที่มี trigger เช่นการใช้ความรุนแรงทางอารมณ์หรือการบดบังความยินยอม แต่ถ้าอยากให้ไหลลื่นจริง ๆ ให้มองหางานที่มีอารมณ์ตึงเครียดสลับผ่อนคลายเป็นช่วง ๆ เพราะจะได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของตัวละครอย่างชัดเจน ส่วนงานที่เน้นความเศร้าเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วจบแบบเปิดปลายมักสร้างผลกระทบทางอารมณ์ได้ยาวกว่าที่คาดไว้ สุดท้ายแล้วการอ่านโดจินแนวนี้สำหรับฉันคือการยอมรับความไม่สมบูรณ์ของตัวละครและสนุกกับการวิเคราะห์ว่าทำไมคนถึงเลือกทำร้ายกัน — นั่นแหละความสวยงามแบบหม่น ๆ ของแนวนี้

ความแตกต่างที่ทำให้ใจสะเทือนที่สุดคือวิธีที่งานสองประเภทนี้จัดการกับความเจ็บปวดและความหึงหวงของตัวละคร ผมเข้าไปอ่านแฟนฟิคที่จับสามเส้าจริงจังมาหลายเรื่อง แล้วก็เห็นความละเอียดในมุมมองภายในเยอะกว่าเสมอ แฟนฟิคมักจะใช้พื้นที่บรรยายความคิด ความทรงจำ และการเปลี่ยนแปลงภายในจิตใจของใครสักคนจนคนอ่านรู้สึกว่าได้ 'อยู่ในหัว' ของตัวละครนั้น เช่น ฉากที่ตัวละครลังเลจะสารภาพรักในงานแฟนฟิคที่หยิบเอาเส้นเรื่องจาก 'Naruto' มาเล่น มักจะลงรายละเอียดความกลัว ความอับอาย และการคิดย้อนซ้ำๆ ซึ่งนั่นทำให้ดราม่ามีเนื้อหาทางอารมณ์ที่ลึกกว่า ตรงกันข้าม โดจินที่เป็นภาพนิ่งหรือการ์ตูนสั้นมักใช้พลังภาพและมุมกล้องมาเป็นตัวเล่าอารมณ์ การแย่งชิงความรักในโดจินมักถูกถ่ายทอดผ่านการสบตา เส้นเฉือนใบหน้า และการจัดเฟรมอย่างฉับพลัน ทำให้ความตึงเครียดเกิดขึ้นทันทีแต่ได้รับการตีความจากผู้อ่านเองมากกว่า ผลคือโดจินจะได้อารมณ์ที่กระแทกและเห็นภาพชัด ในขณะที่แฟนฟิคจะค่อยๆ เคี่ยวจนน้ำซึมเข้าไปในเนื้อเรื่อง อีกเรื่องหนึ่งคือเรื่องของกฎเกณฑ์และความคาดหวังจากผู้อ่าน แฟนฟิคมักยืดหยุ่นกับการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างของเนื้อเรื่องและความจบ เช่น การเขียนโอเวอร์จากจุดจบของ 'Sailor Moon' ให้ตัวละครเลือกอีกคนหนึ่ง ในขณะที่โดจินซึ่งมุ่งเน้นภาพมักดันคอนเซ็ปต์ให้สุด ไม่ว่าจะเป็นแนววาบหวิวหรือแนวดราม่าจัดจ้าน ผลก็คือคนอ่านแฟนฟิคมักต้องการความลุ่มลึกและการเติบโตของตัวละคร ส่วนคนอ่านโดจินต้องการความเข้มข้นของฉากและการสื่อสารด้วยภาพ ในมุมของคนอ่านธรรมดาอย่างฉัน มันเลยเหมือนเลือกว่าจะกินซุปที่เคี่ยวนานหรือช็อตเอสเพรสโซที่เข้มข้นสั้นๆ แล้วแต่โอกาสและอารมณ์ในวันนั้น

อยากให้คุณเริ่มจากการมองหาศิลปินที่ชอบเล่นกับความขัดแย้งของความสัมพันธ์มากกว่าการเน้นฉากหวาน ๆ เพราะโดจินแนวดราม่าแย่งรักดี ๆ มักเกิดจากการวางพล็อตที่ซับซ้อนและการออกแบบคาแรกเตอร์ที่มีมิติ ประสบการณ์ส่วนตัวของฉันแนะนำให้สังเกตงานที่ลงในแท็ก 'love triangle' หรือ 'rivalry' บนแพลตฟอร์มอย่าง Pixiv กับ Booth เพราะศิลปินที่ถนัดแนวนี้มักมีผลงานหลายเรื่องในธีมเดียวกัน งานแบบเรียลลิสติกที่ใช้โทนสีมืดและมุมกล้องเน้นอารมณ์จะบอกได้ทันทีว่าเจ้าของผลงานถนัดดราม่า นอกจากนี้ ให้ดูคอมเมนต์และรีวิวจากผู้อ่านเก่า ๆ — ถ้าผู้คนพูดถึงการบีบหัวใจหรือฉากสะเทือนใจบ่อย ๆ นั่นคือสัญญาณดี ท้ายที่สุด ฉันชอบตามวงที่ออกผลงานเป็นซีรีส์สั้น ๆ เพราะจะเห็นพัฒนาการการเล่าเรื่องและการจัดจังหวะความขัดแย้ง ถ้าเจอวงที่ขยันอัปเดต มีแนวโน้มว่าพวกเขาจะมีโดจินแนวดราม่าที่สมบูรณ์และหนักแน่นกว่าแบบช็อตเดียว

เราเป็นคนชอบเดินวนดูชั้นรวมเล่มการ์ตูนในร้านใหญ่ๆ อยู่เสมอ และ 'จินโด' ถ้ามีลิขสิทธิ์ไทยก็จะลงชั้นเดียวกับพวกรุ่นฮิตของเกาหลีและญี่ปุ่นเลย ร้านที่มีโอกาสสูงว่าจะมีฉบับรวมเล่มแบบถูกลิขสิทธิ์ได้แก่ Kinokuniya (สาขาใหญ่ในห้างหรูมักมีสต็อกการ์ตูนนำเข้าและแปลไทย), SE-ED Book Center กับ B2S ที่สโตร์ใหญ่ ๆ มักสั่งเข้ามาเมื่อมีความนิยมเพียงพอ และร้านนายอินทร์หรือAsia Books ในบางสาขาก็มีช่องสำหรับมังฮวาหรือหนังสือการ์ตูนนำเข้า นอกจากนี้ลองเช็กหน้าเว็บของสำนักพิมพ์ไทยที่มีลิขสิทธิ์นำเข้า เพราะถ้าเป็นงานที่ซื้อลิขสิทธิ์จริง มักจะประกาศว่ามีวางขายที่ไหนบ้าง เราเองมักใช้ตัวอย่าง 'Solo Leveling' เป็นบรรทัดฐานว่าถ้าเป็นซีรีส์ที่มีการแปลไทยจริง ร้านเหล่านี้จะมีวางจำหน่ายทั้งเล่มปกอ่อนและบางครั้งเป็นอีบุ๊กด้วย ดังนั้นหากอยากได้ฉบับรวมเล่มของ 'จินโด' ให้เริ่มเช็กจากร้านดังที่ว่าหรือสั่งผ่านร้านออนไลน์ของร้านเหล่านั้น แต่ต้องสังเกตโลโก้สำนักพิมพ์และ ISBN เพื่อให้แน่ใจว่าเป็นของแท้ ก่อนจะซื้อเก็บไว้บนชั้นเป็นความสุขแบบเดียวกับที่เรามีเวลาว่าง ๆ

วงการคอมมูนิตี้โดจินที่คึกคักในไทยมักจะเจอกันตามงานและย่านที่คนรักหนังสือรวมตัวกันมากที่สุด ผมชอบไปงานมาร์เก็ตที่จัดโดยกลุ่มแฟนคลับและสมาคมนักวาด เพราะที่นั่นจะมีโต๊ะของกลุ่มผู้สร้างอิสระขายนิยายแปล-แปลมือและโดจินรวมเล่มแบบไม่ติดเรท บางงานเน้นงานวรรณกรรม บางงานเน้นโดและแฟนอาร์ต ทำให้ได้เจอของแปลก ๆ ที่ไม่เข้าร้านใหญ่ ตัวอย่างแนวที่มักเจอได้บ่อยคือผลงานแฟนอาร์ตจากซีรีส์อย่าง 'Touhou Project' ซึ่งมักถูกทำเป็นโดจินหลายรูปแบบ นอกจากงานแล้ว ย่านขายหนังสือมือสองในห้างบางแห่งกับร้านแผงเล็ก ๆ รอบสยาม-มาบุญครองก็เป็นจุดแวะ ส่วนใหญ่เป็นของมือสองหรือสั่งตรงจากนักวาดไทยที่รับรวมเล่มไว้ขาย งานกระจายตัวแบบนี้ทำให้การตามหาโดจินที่ไม่ติดเรทมีทั้งความสนุกและท้าทาย เหมือนการล่าสมบัติเล็ก ๆ ที่ได้คุยกับคนขายและนักวาดด้วยกันเอง