สัมภาษณ์ล่าสุดของ ซอง จุน พูดถึงโปรเจกต์อะไร

ความจริงแล้วคิม จุน-ฮันเป็นนักแสดงชาวเกาหลีที่โด่งดังมากจากซีรีส์ 'Descendants of the Sun' ที่ฉายทางช่อง 3 HD เมื่อปี 2016 ซีรีส์เรื่องนี้ทำให้เขากลายเป็นที่รู้จักในไทยอย่างรวดเร็ว เพราะทั้งเคมีระหว่างเขากับนักแสดงนำหญิง การแสดงที่เข้มข้น และฉากแอ็กชันที่ตื่นเต้น นอกจากนี้เขายังแสดงในภาพยนตร์เรื่อง 'The Battleship Island' ที่เข้าฉายในไทยปี 2017 เป็นเรื่องราวประวัติศาสตร์เกี่ยวกับเกาะฮาชิมะในยุคญี่ปุ่นครองเกาหลี หนังเรื่องนี้ก็ได้รับความนิยมพอสมควรในกลุ่มคนที่ชอบแนวประวัติศาสตร์หรือดราม่าเข้มข้น แม้ว่าจะไม่ดังเท่า 'Descendants of the Sun' แต่ก็แสดงให้เห็นความสามารถในการแสดงที่หลากหลายของเขา

ฉากสยองของจุนจิ อิโต้มักสะท้อนความกลัวที่ไม่ใช่แค่หวาดผวาชั่วคราว แต่เป็นความรู้สึกว่าตัวตนของเราถูกเคลื่อนย้ายหรือกลืนหายไปทีละน้อย บางครั้งภาพก้นหอยใน 'Uzumaki' ทำให้ฉันหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะมันไม่ใช่แค่สัญลักษณ์ แต่เป็นกระบวนการที่คืบคลานเข้ามาอย่างช้า ๆ และแน่นอน ชีวิตประจำวันถูกบิดให้ผิดรูปราวกับฟองสบู่ที่จะแตกเสมอ งานของอิโต้ชอบเล่นกับความเป็นไปไม่ได้ที่ค่อย ๆ กลายเป็นความจริง เช่น คนที่หมกมุ่นกับก้นหอยจนรู้สึกว่าหน้าตาและความคิดถูกเปลี่ยน การใช้ภาพใกล้ ๆ ให้เห็นรายละเอียดของผิวหนัง ตา ลายก้นหอย ทำให้ผู้อ่านรู้สึกว่าความเป็นมนุษย์ถูกทำลายลงทีละชิ้น นอกจากมุมมองเชิงกายภาพ ความกลัวที่ฉันได้รับจากงานของเขายังเป็นความกลัวเชิงปรัชญา—ความไร้เหตุผลของจักรวาลหรือความบิดเบี้ยวของโลจิกที่โดดเข้ามาในชีวิตประจำวัน ฉากที่ดูธรรมดาเช่นทางเดินหรือบ้าน กลับถูกเปลี่ยนให้เป็นกับดักทางสายตาและจิตใจ เหมือนมีเสียงกระซิบจากภาพที่บอกว่า 'ไม่มีอะไรปลอดภัย' สิ่งนี้ทำให้ฉากสยองของอิโต้ไม่เคยล้าสมัย เพราะมันไม่ใช่แค่อุปกรณ์หวาดกลัว แต่เป็นการสะท้อนความเปราะบางของการมีอยู่ในโลกที่เราเข้าใจได้ไม่หมด ฉันออกจากหน้าหนังสือด้วยความรู้สึกหนักแน่นและความคิดที่ว่าความปกติของวันพรุ่งนี้อาจจะไม่เหมือนเดิม

สิ่งแรกที่ทำให้ผิวขนลุกเมื่ออ่าน 'Tomie' คือความรู้สึกว่าความงามถูกใช้เป็นกับดักอย่างเย็นชาและต่อเนื่อง ฉันหลงใหลในวิธีที่อิโต้ฉาบความสวยงามของตัวเอกไว้เหนือความเป็นมนุษย์ จนความใคร่และความคลั่งไคล้กลายเป็นแรงกระทำที่ทำร้ายตัวละครรายรอบได้อย่างไร้ปราณี เรื่องสั้นหลายตอนในเล่มนี้เล่นกับการเกิดใหม่ของ 'โทมิเอะ' อย่างไม่หยุดหย่อน — เธอกลับมาหลังการตาย มีชิ้นส่วนร่างกายที่แยกตัวแล้วกลับรวมกัน และผู้คนที่ตกหลุมรักจนพร้อมจะทำสิ่งสยดสยองเพื่อเธอ ฉันรู้สึกขนลุกทุกครั้งที่เห็นภาพรอยยิ้มเยือกเย็นของเธอกับฉากที่คนใกล้ชิดค่อยๆ สูญเสียความเป็นตัวเองไป การเล่าเรื่องในเล่มนี้ไม่ใช่แค่สยองอย่างผิวเผิน แต่มันสะเทือนจิตแบบติดอยู่ในคอ — ความคลุมเครือของสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวละครทำให้ผู้อ่านต้องเติมเต็มช่องว่างเอง บางตอนชวนให้นึกถึงหนังสยองขวัญคลาสสิกที่ใช้บรรยากาศมากกว่าฉากเลือด ฉันอ่านมันตอนค่ำในห้องที่ไฟสลัวแล้วรู้สึกว่าทุกเงาในบ้านมีชีวิต โดยเฉพาะฉากที่โทมิเอะแทรกซึมเข้าไปในชีวิตคนธรรมดาอย่างช้าๆ ไม่โหมประโลม แต่แนบเนียนจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ปิดเล่มแล้วยังมีภาพติดตาอยู่นาน — ไม่ใช่แค่ภาพเลือดหรือการผ่าตัด แต่เป็นการถูกทำให้หวาดกลัวในระดับจิตใจที่ลึกกว่าเยื่อชั้นผิว นี่แหละเหตุผลที่ฉันมักแนะนำ 'Tomie' ให้คนที่อยากลองสัมผัสงานของจุนจิ อิโต้ ถ้าชอบความสยดสยองที่ทำให้คิดวนไปวนมา แถมภาพสวยงามทว่าร้ายกาจ เล่มนี้ตอบโจทย์ได้ดี

คนที่อยากเริ่มอ่านงานของอิโต้ จุนจิ แล้วหาไม่ถูก ผมขอแนะนำให้เริ่มจากงานที่เป็นตัวแทนสไตล์และอารมณ์ของเขาก่อน เพื่อให้รู้สึกว่าคุณกำลังเข้าสู่โลกของความหลอนที่ค่อย ๆ แทรกเข้ามาในชีวิตประจำวัน ไม่ต้องเริ่มด้วยผลงานยาวทันที แต่ลองเปิดดูชุดเรื่องสั้นและหนึ่งหรือสองผลงานไล่ระดับความเข้มข้นจะดีที่สุด เริ่มจาก 'Tomie' ก่อนแล้วค่อยขยับไปยัง 'Uzumaki' — สองชิ้นนี้เป็นประตูที่คนส่วนใหญ่แนะนำเพราะให้ภาพรวมชัดเจนของความหลอนแบบอิโต้ 'Tomie' คือชุดเรื่องสั้นที่เล่าเรื่องหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งไม่ตายและสร้างความสับสน วนลูปของความหลงใหลและความรุนแรงในชุมชน อ่านแล้วจะเข้าใจว่าทำไมธีมการกลับมาอย่างไม่รู้จบและการบิดเบี้ยวทางสังคมถึงเป็นของถนัดของเขา งานนี้อ่านง่ายเป็นตอน ๆ เหมาะกับคนที่ยังไม่คุ้นชินกับโทนหลอนแบบญี่ปุ่น หลังจากค่อย ๆ ทำความคุ้นเคยกับบรรยากาศแบบเรื่องสั้นแล้ว ให้ลองเปิด 'Uzumaki' ต่อ ความแตกต่างคือมันเป็นนิยายสยองขวัญเชิงธีมเดียวที่ขยายตัวไปเรื่อย ๆ จนกลายเป็นจักรวาลของ 'ลวดลายเกลียว' ที่คืบคลานเข้ามาในชีวิตผู้คนและสถานที่ งานนี้แสดงให้เห็นความสามารถของอิโต้ในการยืดความไม่สบายใจจากภาพเล็ก ๆ ให้กลายเป็นความหวาดกลัวเชิงคติภาพ ใบหน้า ลายเส้น และการจัดแผงภาพช่วยเพิ่มความรู้สึกอึดอัดอย่างต่อเนื่อง ฉากบางฉากจะฝังอยู่ในใจนานหลังวางหนังสือ อย่าลืมเก็บรวมเล่มเรื่องสั้นของเขาไว้บ้าง เพราะงานสั้นบางเรื่องสั้นแต่ทรงพลังมาก เช่นเรื่องที่ขึ้นมาทำให้เหงื่อเย็นตามจังหวะ และผลงานอื่น ๆ อย่าง 'Gyo' จะเป็นขั้นต่อไปถ้าคุณต้องการความหลอนเชิงไบโอเมคคานิคที่แหวกแนวขึ้น โดยรวมให้ลองอ่านตามลำดับ: เรื่องสั้นเพื่อสำรวจ รู้จักธีมจาก 'Tomie' แล้วโดดเข้า 'Uzumaki' เพื่อสัมผัสความต่อเนื่อง และถ้าพร้อมค่อยขยับไปยังงานยาวหรือชุดรวมเรื่องสั้นที่แปลแล้วในตลาดไทย สรุปว่าการเริ่มต้นกับอิโต้จึงควรให้เวลากับจังหวะที่เขาเล่า งานบางชิ้นเหมาะกับการอ่านทีละตอนเพื่อซึมซับภาพ ในขณะที่งานยาวต้องการการอ่านต่อเนื่องเพื่อเห็นความบิดเบี้ยวที่ค่อย ๆ ทอเข้าด้วยกัน ผมยังรู้สึกว่าทุกครั้งที่หยิบ 'Tomie' หรือ 'Uzumaki' ขึ้นมาอ่าน จะได้เจอรายละเอียดใหม่ ๆ ที่ทำให้ใจเต้นไม่เท่ากัน อารมณ์แบบนี้เป็นเหตุผลที่ยังคงกลับไปหาเขาเสมอ

งานเบื้องหลังของหนังผีมักมีรายละเอียดเล็กๆ ที่คนดูแทบไม่สังเกต แต่ถ้าซื้อของข้างนอกจะไม่พอ ต้องปรับแต่งทั้งสีและผิวสัมผัสให้เข้ากับคาแรคเตอร์ หลายครั้งเราเลือกกระดาษที่บางกว่าซองจริงเล็กน้อยเพื่อให้มีการพับและยับที่ดูเป็นธรรมชาติ จากนั้นก็จะทำการแต่งสีโดยใช้หมึกจางหรือแต้มสีน้ำให้ไม่สดจนเกินไป การเขียนตัวหนังสือบนซองก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง โดยส่วนใหญ่จะใช้การพิมพ์ฟอนต์ที่ใกล้เคียงกับลายมือแล้วผ่านการบิดเบือนเล็กน้อยเพื่อให้ดูเก่า แต่ก็มีซองสำหรับช็อตที่ต้องระยะใกล้จริงๆ ที่จะให้ช่างเขียนลายมือโดยตรงเพื่อความสมจริง ในกองถ่ายแบบที่ทำฉากหลักของ 'Shutter' ทีมงานยังใส่รายละเอียดเช่นรอยดิน รอยน้ำ และคราบน้ำมันเล็กๆ บนซองเพื่อสื่อถึงประวัติของวัตถุชิ้นนั้น สุดท้ายจะเตรียมสำรองหลายชิ้นไว้สำหรับการเดินกล้องหลายมุมและการทำซ่อมฉุกเฉินที่ไม่กระทบต่อลงทุนการถ่ายทำ

ฉันยอมรับเลยว่าเป็นคนที่ตามเขามาตั้งแต่สมัยกลุ่มยังดัง แต่สิ่งที่ทำให้ภาพลักษณ์ของคิม ซอง กยูเปลี่ยนไปอย่างชัดเจนสำหรับฉันคือช่วงที่เขาเริ่มเดินออกมาทำงานเดี่ยวและขึ้นเวทีแบบที่เน้นเสียงมากกว่าการเต้น งานโซโล่ครั้งแรกของเขาทำให้คนเห็นอีกมิติหนึ่ง — เสียงที่มีรายละเอียด อารมณ์ที่ถ่ายทอดได้ลึกกว่าบทเพลงที่ร้องรวมในวง กลายเป็นคนที่ไม่ได้ถูกกำหนดแค่ว่าเป็นไอดอลหล่อ ๆ ที่เต้นเข้าจังหวะ แต่เป็นนักร้องที่เลือกเพลง เลือกสไตล์การเรียบเรียงและสามารถคอนโทรลโทนเสียงให้สื่อความหมายต่าง ๆ ได้ งานโชว์สดแบบอะคูสติกและมิวสิคัลที่เขารับเล่นก็ยิ่งตอกย้ำภาพนั้น เพราะมันบังคับให้เราเห็นความสามารถด้านการแสดงและการสื่อสารทางอารมณ์ของเขาอย่างชัดเจน สำหรับฉัน ความเปลี่ยนแปลงไม่ใช่แค่เรื่องลุค แต่เป็นการย้ายจากคำว่า 'ไอดอล' ไปสู่คำว่า 'ศิลปิน' — คนที่มีตัวตนทางดนตรีเป็นของตัวเอง และนั่นทำให้ผมประทับใจจนยังตามผลงานต่อจนถึงวันนี้

ยินดีเลยนะที่ถามเรื่องช่องทางติดต่อแฟนคลับของคิ ม ซอง ก ยู — เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ฉันสนุกมากเวลาเล่าให้เพื่อนๆ ฟัง เพราะมันเป็นเหมือนประตูเข้าไปสู่ความเป็นชุมชนของศิลปินคนนึง ฉันมักจะแนะนำให้เริ่มจากช่องทางอย่างเป็นทางการก่อน ได้แก่ เว็บไซต์หรือเพจของต้นสังกัด เพราะข่าวกิจกรรมใหญ่ๆ อย่างงานแฟนมีต งานคอนเสิร์ต หรือประกาศเกี่ยวกับการเปิดรับสมัครสมาชิกแฟนคลับจะลงผ่านช่องทางนั้นเป็นหลัก สำหรับคิ ม ซอง ก ยู ให้หาเพจหรือเว็บไซต์ของต้นสังกัดเพื่อเช็กประกาศล่าสุดเสมอ นอกจากนั้นยังมีช่องทางยอดนิยมที่แฟนๆ ทั่วโลกใช้ติดต่อกันและติดตามข่าวสารได้ง่ายๆ ดังนี้: แฟนคาเฟ่ (Daum Cafe) ซึ่งเป็นพื้นที่สำคัญของแฟนเกาหลี ประกาศสำคัญและการสื่อสารจากศิลปินมักจะขึ้นที่นี่ การสมัครอาจต้องยืนยันตัวตนแบบเกาหลี แต่มีโพสต์แนะนำสำหรับแฟนต่างประเทศอยู่มาก ถัดมาคือโซเชียลมีเดียอย่างอินสตาแกรมหรือทวิตเตอร์/เอ็กซ์ ของศิลปินเองและของต้นสังกัด รวมถึงช่อง YouTube ที่มักลงมิวสิกวิดีโอ เบื้องหลัง และไลฟ์ต่างๆ อีกช่องทางที่ไม่ควรมองข้ามคือชุมชนแฟนคลับที่จัดตั้งโดยแฟนๆ เอง เช่น เพจเฟซบุ๊ก กลุ่มในทวิตเตอร์ หรือ Discord/Telegram ของแฟนด้อมเหล่านี้มักมีการแปลข่าวสาร แจกปฏิทินกิจกรรม และช่วยเหลือเรื่องการซื้อบัตรคอนฯ หรือส่งของให้ศิลปิน นอกจากนี้ถ้าต้องการส่งจดหมายหรือของขวัญ ควรเช็กนโยบายของต้นสังกัดเรื่องการรับของขวัญและที่อยู่สำหรับส่งของอย่างละเอียด เพราะบางงานมีกฎเข้มงวดเรื่องพัสดุและอาหาร สำหรับแฟนต่างชาติ คำแนะนำของฉันคือ: ติดตามหลายช่องทางพร้อมกัน ตรวจสอบว่าเป็นบัญชีที่ยืนยันตัวตนจริง และเข้าร่วมกลุ่มแฟนต่างประเทศเพื่อรับคำแนะนำเกี่ยวกับการสมัครแฟนคาเฟ่และการส่งของ ซึ่งจะช่วยให้การเป็นแฟนที่มีส่วนร่วมปลอดภัยและสนุกขึ้นมากกว่าแค่การดูคลิปอย่างเดียว

ความนิยมของ 'กูจุนฮเว' ในช่วงปีสองปีมานี้ช่างน่าสนใจ! ถ้าลองสังเกตดีๆ จะเห็นว่าวัฒนธรรมป๊อปเกาหลีตอนนี้เน้นไปที่การสร้างตัวละครที่มีเสน่ห์เฉพาะตัว แบบที่เรียกว่า 'anti-fragile' คือไม่ใช่แค่ดูดีหรือเก่งอย่างเดียว แต่ต้องมีด้านมืดหรือความเปราะบางที่คนทั่วไปเข้าถึงได้ ตัวอย่างที่เห็นชัดคือซีรีส์ 'The Glory' ที่ตัวละครหลักอย่างดงอึนแจดูโหดเหี้ยมแต่กลับมีแฟนคลับเพียบ เพราะคนดูสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ ต่างจากยุคก่อนที่ฮีโร่ต้องสมบูรณ์แบบเสมอ ส่วนเพลงป๊อปก็เช่นกัน เนื้อหาที่พูดถึงความล้มเหลวหรือความเหงากลายเป็นเทรนด์แทนการเล่าเรื่องความสำเร็จ ตัวกูจุนฮเวเองก็มีลักษณะนี้ คือดูเป็นคนเรียบร้อยแต่แฝงไปด้วยความตัดสินใจเด็ดขาด ที่สำคัญคือการผสมผสานวัฒนธรรมแบบนี้ทำให้ผลงานเกาหลีเข้าถึงผู้ชมทั่วโลกได้ง่ายขึ้น