บทที่ 1

เข้าสู่ช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง สายฝนโหมกระหน่ำมักจะตกลงมาบ่อยครั้ง

เซิ่งจือหว่านยืนอยู่ใต้ระเบียงจวนผิงหลาน หยาดฝนที่ร่วงหล่นหยิมๆ ตรงหน้าถักทอร้อยเรียงกันราวกับม่านไข่มุก

“องค์หญิง ท่านซื่อจื่อทรงยืนตากฝนอยู่ข้างนอกนั่นมาหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้วนะเพคะ บาดแผลเก่ายังไม่ทันหายดีก็ต้องมาตากฝนเช่นนี้ หากทรงประชวรไข้หวัดจนเสียการเสียงานในพิธีรับพระราชทานรางวัลต่อหน้าวันพรุ่งจะทำเยี่ยงไรเพคะ?”

“อีกอย่าง ท่านซื่อจื่อก็ทรงถูกผู้อื่นวางแผนร้ายถึงได้มีความสัมพันธ์กับแม่นางชาวนาผู้นั้น องค์หญิงเห็นแก่ความจริงใจที่เขายอมรับผิด รับนางเข้ามาเสียก็จะเป็นไรไปเล่าเพคะ?”

“อย่างไรเสียก็นางเป็นเพียงหญิงชาวนาคนหนึ่ง จะสูงส่งไปกว่าพระองค์ได้อย่างไร? ก็แค่แบ่งจวนเล็กๆ ให้อยู่อย่างทิ้งขว้างไปก็สิ้นเรื่อง”

ห้วนจูหัวหน้านางกำนัลยืนพร่ำบ่นอยู่ข้างหลังนางไม่หยุดปาก

ร่างกายของเซิ่งจือหว่านที่นิ่งค้างอยู่นานพลันหมุนตัวกลับมา

ชาติก่อน นางก็เพราะเชื่อคำพูดของห้วนจูนี่แหละ ถึงได้ยอมรับเมิ่งยางหญิงชาวนาผู้นั้นเข้าบ้าน แต่ผลสุดท้ายล่ะ?

จากหญิงชาวนาที่ดูเหมือนจะถูกรังแก กลายเป็นเถ้าแก่เนี้ยตระกูลเมิ่งผู้มีร้านค้ากระจายทั่วเมืองหลวง จนกระทั่งกลายเป็นอนุภรรยาของซื่อจื่อที่ยอมทุ่มเงินมหาศาลเพื่อช่วยราษฎรผู้ประสบภัย จนคนทั้งเมืองต่างพากันยกย่อง และได้รับพระราชทานยศเป็นภรรยาเหมือนกัน

จนกระทั่งวาระสุดท้าย เมิ่งยางนางนั้นเดินเชิดหน้าอุ้มท้องแก่มาหยุดอยู่ต่อหน้าเซิ่งจือหว่านที่ล้มป่วยหนักจนยากจะรักษา อีกทั้งยังถูกตราหน้าว่าเป็นหญิงขี้อิจฉาจนถูกถอดถอนยศเป็นเพียงสามัญชน

“องค์หญิงทรงทราบหรือไม่ว่า เหตุใดพระองค์ถึงไม่มีทายาทเสียที ทั้งยังต้องนอนป่วยติดเตียงเช่นนี้?”

“พระองค์ควรจะคิดได้ตั้งนานแล้ว แต่พระองค์กลับไม่ยอมคิดเองต่างหาก”

“ในเมื่อถึงวาระสุดท้ายแล้ว ข้าก็จะช่วยให้ท่านตาสว่างเสียหน่อย เป็นท่านพี่ชูเซี่ยนที่บอกว่า ในเมื่อพระองค์เคยทำให้หม่อมฉันต้องเสียลูกไป ชาตินี้พระองค์ก็ควรชดใช้ด้วยการไม่มีลูกไปตลอดชีวิต ดังนั้น ถุงหอมที่เขาพกติดตัวทุกครั้งที่ไปหาพระองค์ จึงเป็นของที่ปรุงขึ้นมาเป็นพิเศษ”

“พระองค์ได้กลิ่นมันอยู่ทุกวันจะตั้งครรภ์ได้อย่างไรเล่า?”

ภาพชายกระโปรงสีแดงฉานของเมิ่งยางลอยเข้ามาในหัวของเซิ่งจือหว่านอีกครั้ง

ใช่แล้ว ในตอนนั้นฉีซูเซี่ยนไม่ใช่ซื่อจื่อตกยากที่ต้องอาศัยบารมีของนางเพื่อยืนหยัดในเมืองหลวงอีกต่อไป เขามีกำลังทหารในมือถึงแสนนาย มีอำนาจล้นฟ้าเป็นขุนนางขั้นหนึ่ง แม้แต่เสด็จพ่อของนางยังต้องยอมถอดยศนางให้เป็นสามัญชนเพียงเพราะโทสะของเขา

ทั่วทั้งเมืองหลวงจะมีใครกล้าปากมากเรื่องที่สตรีอันเป็นที่รักของเขา ที่สวมใส่ชุดสีแดงที่เป็นสัญลักษณ์ของภรรยาหลวงกันเล่า?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เซิ่งจือหว่านก็ไม่อาจกลั้นรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปากได้

จนในที่สุด นางก็หลุดหัวเราะออกมาดังลั่น

ห้วนจูงุนงงกับเสียงหัวเราะนั้น“องค์หญิง หม่อมฉันสงสัยนัก พระองค์ทรงหัวเราะอะไรหรือเพคะหรือว่าทรงคิดตกแล้ว? แต่อันที่จริงเรื่องนี้จะไปโทษท่านซื่อจื่อฝ่ายเดียวก็ไม่ได้นะเพคะ”

เซิ่งจือหว่านฟังแล้วพลางพินิจพิจารณานางกำนัลที่นางเคยไว้ใจมาตลอดกว่ายี่สิบปีในชาติก่อนอย่างละเอียด

ที่แท้ นางก็แอบรักฉีซูเซี่ยนตั้งแต่ตอนนั้นแล้วรึ?

มิเช่นนั้น จะมารู้สึกปวดใจแทนเขาที่ยืนตากฝนอยู่แค่เพียงหนึ่งวันหนึ่งคืนได้อย่างไร

“ไปกันเถอะ ตามข้าไปดูท่านพี่เสียหน่อย”

“เพคะองค์หญิง!” ห้วนจูเก็บซ่อนความดีใจไว้ในแววตาไม่มิด

……

ก่อนจะตาย เซิ่งจือหว่านไม่ได้พบหน้าฉีซูเซี่ยนมาเกือบปี

แม้ว่านางจะพยุงร่างกายที่เจ็บป่วย ทำซุปด้วยตัวเองเพื่อไปส่งให้เขาที่หน้าเรือนหนังสือ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงเสียงพูดคุยหัวเราะต่อกระซิกที่แว่วออกมาจากข้างในเท่านั้น

พร้อมกับคำพูดที่เย็นชาขององครักษ์ที่ว่า “ท่านอัครเสนาบดีฝ่ายขวากำลังติดธุระ องค์หญิงโปรดกลับไปเถิด”

แต่ในวันนี้ ชายที่นางยากจะพบหน้าได้ไม่ว่าจะพยายามเพียงใด กลับกำลังยืนโชกโชนไปด้วยเม็ดฝน และข้างกายของเขา มีหญิงสาวในชุดผ้าเนื้อหยาบที่ไม่อาจซ่อนความบอบบางเอาไว้ได้ กำลังเกลี้ยกล่อมให้เขาเปี่ยมไปด้วยความกังวลให้เขากลับไป

เซิ่งจือหว่านยกมือขึ้นเล็กน้อย เหล่านางกำนัลที่แบกเกี้ยวก็หยุดเท้าลงทันที

ห้วนจูถ่มน้ำลายอย่างแรง “ถุย! อีแพศยาไร้ยางอาย! ไพร่ชั้นต่ำอย่างมันกล้าดียังไงมาฉุดกระชากลากถูท่านซื่อจื่อ! องค์หญิง หม่อมฉันจะไปสั่งสอนมันแทนพระองค์เดี๋ยวนี้แหละเพคะ!”

สิ้นคำ นางก็ไม่รอให้เซิ่งจือหว่านอนุญาต แต่กลับเดินตรงดิ่งเข้าไปหาคนทั้งสองทันที

เซิ่งจือหว่านหัวเราะในลำคอเบาๆ อีกครั้ง

จนกระทั่งเสียงฝ่ามือของห้วนจูฟาดลงบนใบหน้าของเมิ่งยางอย่างแรงและเฉียบขาด ทั้งสองคนจึงดูเหมือนจะสังเกตเห็นนาง และหันมามองพร้อมกัน

ฉีซูเซี่ยนรีบดึงตัวเมิ่งยางไปซ่อนไว้ข้างหลังตามสัญชาตญาณ “แม่นางจือหว่าน เรื่องนี้ข้าเป็นฝ่ายผิดต่อเจ้าเอง แต่เมิ่งยางนางไม่เกี่ยวข้องด้วย”

“นางต้องพลอยรับเคราะห์เพราะข้า! เจ้าเคยบอกเองไม่ใช่หรือว่าสตรีในโลกนี้ใช้ชีวิตลำบากเพียงใด ฐานะอย่างนางหากข้าไม่รับผิดชอบแต่งเข้าจวน ก็เท่ากับบีบให้นางไปตาย เจ้าทนเห็นนางตายไปต่อหน้าต่อตาได้ลงคอเชียวหรือ?”

“ก็แค่ฐานะอนุเท่านั้น ข้าขอสัญญาว่าหลังจากนี้จะไม่ไปพบนางอีก!” ชายหนุ่มรูปงามยืนหลังตรงแน่วแน่

เมิ่งยางกุมแก้มข้างที่ถูกตบ พลางมองแผ่นหลังของเขาด้วยสายตาเหม่อลอย

ผ่านม่านฝน นางมองเห็นสตรีผู้งดงามสง่าที่นั่งอยู่บนเกี้ยวอันหรูหรา รอบกายของสตรีผู้นั้นช่างดูสูงส่งล้ำค่า ส่วนการมีอยู่ของนาง กลับเป็นเหมือนเศษโคลนที่แปดเปื้อนความหรูหรานั้น

อนุอย่างนั้นหรือ? ท่านพี่รู้หรือไม่ว่าแค่ฐานะเดียวนี้ มันเพียงพอที่จะทำให้ข้ากลายเป็นตัวตลกไปทั่วทั้งเมืองหลวง?” เซิ่งจือหว่านจิกเล็บลงบนฝ่ามือ

ในตอนนั้น เพื่อให้ได้ราชโองการสมรสพระราชทานมา นางยอมคุกเข่าหน้าตำหนักจื่อเซิ่งถึงสามวันสามคืน ถึงขั้นยอมอดอาหารเอาชีวิตเข้าแลก ยามนั้นจวนกั๋วกงตระกูลฉีตกอับจนเหลือเพียงแต่เปลือก ทุกคนต่างพากันหัวเราะเยาะว่านางที่เป็นถึงองค์หญิงกลับฝักใฝ่แต่เรื่องความรักจนเสียสติเพื่อผู้ชายคนเดียว

และผลที่ได้...

ช่างน่าขันสิ้นดี!

ฉีซูเซี่ยนขมวดคิ้วอย่างไม่เห็นด้วย “ก็แค่ชื่อเรียก จะไปเทียบกับชีวิตคนได้อย่างไร?”

“เหอะ” เซิ่งจือหว่านปรายตาไปมองเมิ่งยางที่อยู่ข้างหลังเขา “แล้วเจ้าล่ะ? หากข้ามอบเงินให้เจ้าก้อนหนึ่ง ประกันว่าชีวิตครึ่งหลังของเจ้าจะอยู่อย่างไร้กังวล เจ้ายังอยากจะเป็นอนุของเขาอยู่อีกหรือไม่?”

น้ำเสียงของนางไม่ดังนัก และไม่ได้แฝงแววหาเรื่อง แต่คำพูดเพียงประโยคเดียวนี้กลับทำให้ร่างที่ยืนกลางสายฝนนั้นสั่นคลอนราวกับถูกค้อนหนักพันชั่งทุบเข้าใส่ จนต้องเซไปหลายครั้งกว่าจะทรงตัวอยู่

“หม่อมฉัน... ไม่เพคะ... หม่อมฉันขอองค์หญิงโปรดเมตตา หม่อมฉันเสียตัวให้เขาไปแล้ว หากไม่ได้แต่งให้เขา หม่อมฉันต้องถูกท่านพ่อและคนในครอบครัวทุบตีจนตายแน่ๆ เพคะ”

เมิ่งยางหน้าซีดเผือด นางกัดริมฝีปากคุกเข่าลงกลางสายฝน

เซิ่งจือหว่านหลุบตาลง“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ห้วนจูไปเชิญหมอหลวงซ่งให้จัดยาไร้ทายาทมาชุดหนึ่ง”