หนัง 2023 แนวสยองขวัญเรื่องไหนน่าดูคืนนี้?

แนะนำให้เริ่มจาก 'Talk to Me' ก่อนเลย — หนังสยองขวัญที่ใช้รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ มาทำให้คนดูรู้สึกไม่สบายทั่วทั้งเรื่อง แม้จะเป็นหนังแนวผีสิงแบบคลาสสิค แต่วิธีเล่าและโครงเรื่องที่เน้นการสัมผัสและผลกระทบทางจิตใจทำให้ฉากธรรมดากลายเป็นน่ากลัว ฉากที่ตัวละครต้องเผชิญกับการครอบงำผ่านวัตถุเล็ก ๆ และการตัดต่อเสียงที่ฉันคิดว่ายังหลอกหลอนอยู่ คือสิ่งที่ทำให้หนังติดตา ผมชอบที่หนังไม่ได้พยายามอธิบายทุกอย่างจนหมด แต่กลับเลือกให้ความรู้สึกค่อย ๆ พอกพูน ความสัมพันธ์ระหว่างคนเล่นกับคนที่ถูกผีเข้าถึงได้และโทนเพลงประกอบกับซาวด์ดีไซน์คือหัวใจของความหลอน เหมาะกับคืนนอนดึกที่อยากโดดขึ้นจากเก้าอี้บ้าง ถ้ามาดูเรื่องนี้อยากให้เตรียมไฟแค่พอดี ๆ และตั้งใจฟังรายละเอียดเสียง เพราะนั่นแหละเป็นที่มาของความน่ากลัวอย่างแท้จริง

คืนนี้อยากได้หนังกระชากอารมณ์ไหม? ลองให้ 'Hereditary' เป็นตัวเลือกดูแล้วกัน — หนังที่ทำให้ฉันต้องหยุดหายใจหลายครั้งเพราะความไม่แน่นอนของความสัมพันธ์ในครอบครัวและความหวาดหวั่นที่ค่อย ๆ แทรกเข้ามา ฉากที่โดดเด่นสำหรับฉันไม่ใช่แค่ความน่ากลัว แต่เป็นการแสดงที่แตกสลายและภาพที่ฝังใจ Toni Collette เล่นได้ทรงพลังจนฉันรู้สึกว่าอารมณ์พังทลายตามตัวละครไปด้วย ดนตรีกับมุมกล้องช่วยสร้างความอึดอัดแบบเรื้อรัง เหมาะเวลาที่อยากดูหนังหนัก ๆ ที่ไม่ต้องการคำอธิบายทุกอย่าง ถ้าชอบหนังสยองแบบทึบ ๆ มีชั้นความหมายและทำให้คุยกันยาวหลังดู 'Hereditary' จะตอบโจทย์ มันเป็นประสบการณ์มากกว่าความตกใจชั่วคราว และถ้าอยากลองดูคนเดียวตอนกลางคืนก็จะเข้ากับอารมณ์ได้ดี — ส่วนตัวแล้วหนังเรื่องนี้ทำให้ฉันมองเรื่องครอบครัวในมุมมืดขึ้นอีกนิด

แฟนหนังสยองอย่างฉันยังคงเชียร์งานที่เน้นบรรยากาศหนักๆ มากกว่าฉากกระโดดหวาดเสียวเป็นช่วงๆ เพราะความหลอนแบบติดทนนานมักมาจากเสียง เงา และพื้นที่ว่างของเรื่องราว มากกว่าจะเป็นเลือดสาดตรงหน้า ตัวเลือกคลาสสิกที่ยังน่าดูเสมอคือ 'Ringu' — หนังที่สร้างนิยามใหม่ให้ผีสไตล์ญี่ปุ่น ด้วยโทนสีหม่นๆ และซาวด์ดีไซน์เรียบๆ ที่ทำให้ความกลัวซึมเข้ามาแทนที่จังหวะจัมพ์สแคร์โดยตรง ผมชอบการออกแบบภาพที่ใช้สิ่งเล็กน้อย เช่นเทปวีดีโอหรือเงาบนผนัง เป็นตัวกำกับอารมณ์ให้ผู้ชมตึงเครียดโดยไม่ต้องร้องขอ บรรยากาศแบบชวนอึดอัดอีกแบบหนึ่งที่จะสะกดใจได้คือ 'Kairo' ของคิโยชิ กุโรซาวะ งานชิ้นนี้ฉีกแนวด้วยการเอาเทคโนโลยีและความโดดเดี่ยวของเมืองมาบิดเป็นความหวาดกลัวเชิงปรัชญา ดูแล้วจะรู้สึกว่าความเหงากลายเป็นตัวร้ายเอง ส่วนใครอยากลองความหลอนแบบสไตล์สารคดีผสมสยองขวัญ แนะนำ 'Noroi: The Curse' เพราะวิธีเล่าแบบฟาวด์เทจชวนให้รำลึกถึงรายละเอียดเล็กๆ หลังจากหนังจบ ความน่าสะพรึงไม่มีฉากช็อกเยอะ แต่อาศัยการปลูกปมทีละน้อยจนความกลัวขยายกว้าง การดูหนังพวกนี้ควรตั้งใจฟังเสียงเบาๆ ปิดไฟ และให้เวลาให้หนังได้ค่อยๆทำงานในหัวเรา จะได้ความรู้สึกว่าความหลอนฝังลงไปในสมองมากกว่าหนังที่แค่ตบจัมพ์สแคร์แล้วจบ

คืนนี้ฉันอยากชวนให้ลองเริ่มคืนผีด้วยหนังที่ชนิดที่ยังคงอยู่กับคุณหลังไฟปิดแล้ว 'Evil Dead Rise' คือหนึ่งในตัวเลือกที่ฉันคิดถึงทันที — มันเป็นความสยองแบบไม่ปราณี การออกแบบเสียงกับเอฟเฟกต์แบบใช้ของจริงทำให้ฉากในอพาร์ตเมนต์และความรู้สึกถูกปิดล้อมนั้นจุดระเบิดความหวาดหวั่นได้ดีมาก ฉากบางฉากทำให้หัวใจเต้นแรงจนต้องเอาผ้าห่มมาคลุมหน้าก่อนจะกล้าดูต่อ อีกเรื่องที่ต่างทางแต่สะกดคนดูได้เหมือนกันคือ 'Infinity Pool' ซึ่งให้ความรู้สึกลึกและแปลก เช่นเดียวกับก้อนหินที่ขรุขระในใจ ฉันชอบที่มันผสมความงามกับความรุนแรงเชิงแนวคิด ทำให้ไม่ใช่แค่หวาดแต่ยังค้างอยู่ในหัวหลังออกจากโรงหนัง เหมาะกับคนที่อยากได้มากกว่ากรี๊ดแล้วจบ แต่เป็นคืนที่เราจะคุยย้อนไปมาว่าเหตุการณ์และตัวละครสะท้อนอะไรในชีวิตจริง ถ้าต้องเลือกเพื่อความสนุกแบบทันทีและเสียงกรี๊ดรวมถึงเสียงหัวเราะแผ่วๆ เลือก 'Evil Dead Rise' แต่หากอยากคืนผีที่ให้อภิปรายหลังดูและยังมีความงามในภาพ เลือก 'Infinity Pool' อีกทริคเล็กๆ ของฉันคือเตรียมแสงน้อยๆ กับของกินไว้ จะช่วยเพิ่มบรรยากาศและลดความตึงเครียดได้บ้าง ที่สำคัญคือเลือกตามเพื่อนร่วมดู — บางคนต้องการแหวะแบบเต็มที่ บางคนอยากจมกับความคิด แล้วคืนผีก็จะสนุกขึ้นได้จริงๆ

ต้องยอมรับว่าปี 2024 เป็นปีที่วงการหนังสยองขวัญไทยพยายามทดลองแนวทางใหม่ ๆ มากขึ้น และจากมุมมองของคนชอบดูหนังจนดึกฉันมองว่าเรื่องที่นักวิจารณ์พูดถึงมากที่สุดคือ 'คืนทมิฬ' กับ 'สายเลือด' ซึ่งให้บรรยากาศและเทคนิคต่างกันสุดขั้ว 'คืนทมิฬ' เด่นตรงการใช้เงา ไฟ และเสียงในการสร้างความไม่สบายใจ จังหวะการตัดต่อทำให้ฉากที่ควรน่ากลัวยืดออกแบบมีชั้นเชิง นักวิจารณ์ชื่นชมการกำกับที่ไม่พึ่งกระโดดขวัญหรือเอฟเฟกต์ราคาสูง แต่เลือกใช้รายละเอียดเล็ก ๆ อย่างการเคลื่อนไหวของใบไม้ เสียงลมหายใจ และมุมกล้องที่บิดเบี้ยวแทน ฉันชอบการที่หนังให้ความสำคัญกับบรรยากาศและการแสดงภายในจิตใจตัวละครมากกว่าฉากเลือดสาด อีกมุมคือ 'สายเลือด' ซึ่งสอดแทรกเรื่องราวครอบครัวที่ค่อย ๆ เปิดเงื่อนงำออกมา หนังเรื่องนี้ใช้ธีมสายเลือดกับคำสาปเป็นแกน ทำให้ความสยองมีทั้งด้านจิตวิทยาและพื้นบ้าน นักวิจารณ์ชี้ว่าบทที่ค่อย ๆ คลี่คลายความลับและการแสดงที่เข้าถึงตัวละครทำให้คนดูรู้สึกผูกพันก่อนที่เหตุร้ายจะตามมา ฉันรู้สึกว่าทั้งสองเรื่องนี้แทนการเติบโตของแนวสยองขวัญไทย — ไม่ยึดติดกับสูตรเดิม และยังคงมีงานภาพกับซาวนด์ดี ๆ ให้คอหนังได้พูดถึงยาว ๆ ด้วยความรู้สึกค้างคาในหัวใจ

แฟนหนังแนวสยองอย่างฉันมักจะชอบหนังที่เล่นกับจิตใต้สำนึก และถ้าจะเลือกจากปี 2022 เรื่องหนึ่งที่กล้ามากพอจะทำให้ขนลุกทั้งเรื่องคงต้องพูดถึง 'Smile' หนังเรื่องนี้ไม่ใช้แค่ผีหรือปีศาจแบบเดิม ๆ แต่มันเอารอยยิ้มมาใช้เป็นเครื่องมือของความไม่สบายใจ พอฉากเริ่มขึ้นก็เหมือนมีแรงกดดันเล็กๆ ค่อยๆ เพิ่มขึ้น จากฉากการพบปะทางสังคมที่ดูธรรมดา กลายเป็นการส่องสะท้อนความเจ็บปวดภายในของตัวละครหลัก การแสดงสีหน้าโดยเฉพาะช่วงที่ต้องเปลี่ยนจากปกติเป็นบิดเบี้ยว มันทำให้ฉันต้องเบือนสายตาไปแล้วกล้ากลับมาดูอีกครั้ง นอกจากนี้การใช้เสียงประกอบกับมอนตาจที่ฉลาดช่วยสร้างจังหวะหลอกล่อคนดูจนแทบหายใจไม่ออก พร้อมทั้งยังทิ้งความหลอนให้คิดต่อหลังหนังจบ เหมาะกับคนอยากได้ทั้งความลุ้นและความคิดตาม ไม่ใช่แค่การตกใจฉับพลันอย่างเดียว

เราอยากเริ่มจากหนังที่ยังคงติดอยู่ในหัวหลังดูจบ นั่นคือ 'His House' — หนังแนวสยองขวัญเชิงจิตวิทยาที่ผสมผสานประเด็นสังคมไว้แน่นหนา โทนหนังเป็นแบบช้าๆ แต่กดดันตลอดทั้งเรื่อง การเล่าเรื่องเน้นความทรงจำและความผิดบาปของตัวละครหลักสองคนที่เป็นผู้ลี้ภัย ห้องแคบๆ ภายในบ้านเหมือนเป็นตัวละครหนึ่งที่บีบคั้นทั้งความกลัวและความเศร้า งานภาพกับเสียงทำหน้าที่เรียกความไม่สบายใจได้ดีมาก ไม่มีฉากสยองเยอะเป็นระเบียบ แต่ฉากที่ใช้แสงเงาและเสียงร่วมกันสามารถทำให้ขนลุกจนต้องหยุดหายใจ เสน่ห์ของหนังอยู่ที่การผสมกันระหว่างสยองเหนือธรรมชาติกับปมชีวิตจริงของตัวละคร ฉากจบมีทั้งความโหดและความเศร้าแบบค้างคา ใครชอบหนังที่ให้เวลาให้ตัวละครหายใจและชอบการตีความหลายชั้น จะได้อะไรคุ้มค่าแน่นอน