ระทึกขวัญ Novels & Stories

เพลงขวัญพูดด้วยน้ำเสียงที่ตะกุกตะกักเพราะสีหน้าท่าทางของเขาดูไม่น่าไว้ใจ "ปลอบขวัญของฉันมีอยู่อย่างเดียว" หลังจากที่พูดประโยคเเรกจบ เรย์ก็ก้มใบหน้าเข้ามาใกล้กับเพลงขวัญเพื่อกระซิบอะไรบางอย่างบอกเธอ "คือเธอเเละฉันรวมร่างกัน เธอจะได้รู้สึกอบอุ่นใจ เเละหายกลัวไง" สี หน้าร้ายกาจกับน้ำเสียงที่กระเส่าบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เเละเขาต้องการอะไรจากเธอ ไหนจะประโยคล่าสุดของเขาอีก วันนี้ยังไงเธอก็ไม่รอดเเน่นอน "คุณเรย์บ้า~" เพลงขวัญหลบหน้าคมคายด้วยความเขินอาย

เค้าขยับตัวช้าๆ แล้วกอดเธอแน่น มองใบหน้าสวยหวาน ที่กำลังมีความสุข แล้วกระซิบบอกคำว่ารัก อย่างอ่อนโยน "ครีมจ๋า ครีมของพี่ พี่รักครีม " คนที่หวังจะฟันแล้วทิ้ง พร่ำบอกคำว่ารัก ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ความรู้สึกที่มีให้ มันมากจนล้นเอ่อออกมา ความหวงแหนที่มากขึ้นทุก วัน มันทำให้เค้า อยากจะเร่งเวลา ให้เร็วขึ้น แต่ตอนนี้ สิ่งที่ทำได้ คือการ ทำให้เธอมีความสุข และ อบอุ่นใจ เมื่อได้ใช้ชีวิต อยู่ด้วยกัน "รักพี่อาร์ตค่ะ " เธออ้อนแบบนี้ แล้วเค้าจะต้านทานอะไรได้

จบบริบูรณ์ ขอบคุณน้ำใจและกำลังใจในทุกยอดโหลดนะคะ

[คำพูดข้างบน พูดได้ดีมาก ตบรางวัลสิ] [ตบรางวัลก็ตบรางวัลสิ ฉันรวยและไม่ได้ขาดเงินอยู่แล้ว] ในเวลาไม่กี่นาที ก็ได้มงกุฎมาสามอัน ร่างเล็กรีบอธิบาย “ทุกท่าน ไม่รู้ว่าพวกคุณเคยดูหนังสยองขวัญรึเปล่า มีเรื่องหนึ่งชื่อว่า หนึ่งสี่ศูนย์แปด ห้องสุสานแตก ฉันชอบหนังเรื่องนี ้มาก ซึ่งวันนี้เรื่องที่พวกเราจะมาสตรีมกันก็คือห้องที่สยองของโรงแรมแห่งนี้”

ปากหนานุ่มจูบที่ริมฝีปากเธอ อย่างรุนแรง เขาจู่โจม เข้ามา แล้ว ดังชุดของเธอ ขึ้นมา พร้อมๆกัน "คุณโก้ " เสียงของเธอ สั่นสะท้าน เพราะ กำลัง ตื่นเต้น และหวาดกลัว "มันทำไม พูดแบบนี้ พริสา "

ใบหน้าหล่อเหล่าที่เคร่งขรึมและขมวดคิ้วมุ่นค่อยๆ คลายออกมา พร้อมกับรอยยิ้มที่ผุดขึ้นมุมปากหนาเล็กน้อย “ข้าจะได้เจอเมื่อไหร่รึ” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นสั่นเครือ ดวงตาคมกริบวูบไหวแฝงด้วยอารมณ์มากมาย ทั้งดีใจ ทั้งตื่นเต้นและรู้สึกกังวลในคราเดียวกัน ลูกกระเดือกกระเพื่อมสั ่นไหว ซ่งเจิ้งอี้พลางเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของร่าง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเป็นสามีของนางและบิดาพร้อมๆ กันในคราวเดียวกัน

้สึก เพียงขวัญก็กรีดร้องระงม เกร็งร่างปลดปล่อยความหวานฉ่ำซ่านกระเซ็น “อ๊าย!” เพียงขวัญมีเวลาซึมซับความสุขล้ำเพียงชั่วระยะเวลาหอบหายใจเข้าออกไม่กี่ครั้งเท่านั้น เพราะเมื่อเสียงหวานกรีดร้อง ร่างใหญ่ก็โหย่งตัวขึ้น จับส่วนปลายแข็งขึงกดลงตรงร่องรักชุ่มฉ่ำ แล้วรุกแร งในคราเดียว โน้มกายลงแนบชิด กอดเอาร่างที่สั่นสะท้านเพราะความสุขสมยังแล่นพล่านในกระแสเลือดไว้แน่น

ขอขวัญรู้สึกเหมือนกับในกายเต็มไปด้วยเพลิงไฟที่พร้อมปะทุด้วยความโกรธชายตรงหน้าที่ยังมีรอยยิ้มตรงมุมปาก แต่ไม่ใช่ใบหน้าและดวงตาซึ่งดุดันและแข็งกร้าว น่ากลัวจนสองขาเพรียวยาวถึงกับสั่น ที่เธอยังฮึดฮัดเรียกความกล้าออกมาสู้ เรื่องอะไรจะให้ผู้ชายที่ไม่รู้จักมาย่ำยีร่าง กายและทำร้ายหัวใจกันเล่า “ปากอย่างคุณนะ ไปลงนรกขุมที่สิบแปดไม่ต้องผุดต้องเกิดดีกว่า” ขอขวัญตวัดค้อนใส่คนที่ใบหน้ายิ้มแย้มแต่ดวงตากลับแข็งกร้าววงโต ก่อนเท้าบอบบางกระแทกปึงปังไปคว้าชุดที่แขวนไว้ยังมือจับตู้ผ้า

เพลงขวัญพูดกับมาวินที่ตอนนี้รู้สึกว่าจะขับรถเร็วซะเหลือเกิน "รีบไปเอาของขวัญจากหนูไงครับ อยากรู้แล้วเนี่ยว่าหนูจะให้อะไร" เพลงขวัญได้ยิ้มส่ายหน้าให้กับความรีบร้อนของคนตัวโต จนมาถึงคอนโดของเขา

บุญยืนเร่งจังหวะเร็วขึ้น ก่อนจะโน้มร่างลงมาประกบปากบดจูบอย่างดูดดื่ม ขวัญยังคงไม่หยุดเคลื่อนไหวด้านหลัง เติมเต็มในทุกแรงกระแทกที่เริ่มรุนแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ “ไหนว่าเกลียดพวกเราไง…” ขวัญกระซิบ “ทำไมตอนนี้อ้าขาให้กระแทก ร้องครางไม่หยุดแบบนี้ล่ะ หืม”