หนัง ฟา ส 10 มีฉาก Easter Egg อะไรที่แฟนต้องสังเกต

‘กูก็แค่เอ็นดูเธอ กูไม่เอาเด็กที่อายุเกือบเท่าน้องชายตัวเองมาทำเมียหรอก’ เฮียฟาริคมาเฟียหนุ่ม ได้กล่าวไว้

'เจมส์' หลวมตัวกดเข้าไปเล่นเกมสุดกากที่เพิ่งออกมาใหม่ด้วยความเบื่อหน่าย พระเอกในเกมนั้นกลับเป็นตัวดึงดูดความโชคร้ายจนทำให้เขาหัวร้อน พลาดลื่นล้มหัวโขกหน้าจอตาย เขากลับไม่ได้ขึ้นสวรรค์หรือตกนรก พระเอกได้สติขึ้นมาในความมืดโดยมีสิ่งที่เรียกตัวเองว่า 'ระบบ' 'ระบบ' บอกว่าเขามาเกิดใหม่ในโลกแห่งเกมน่าโมโหที่เขาเพิ่งเล่นไปและชีวิตยังผูกติดกับโฮสต์ซึ่งก็คือพระเอกดวงกุดในเกมนั้นอย่าง 'เฟลิกซ์' อีก แถมวิธีที่จะกลับไปยังโลกเดิมได้โดยไม่เป็นวิญญาณไร้ร่างให้สิงสู่คือต้องช่วยเฟลิกซ์ทำภารกิจช่วยเจ้าหญิงที่ถูกมังกรแดงลักพาตัวไปให้สำเร็จเพื่อไปขอพรจากโหรหลวงอีกต่างหาก โดยที่พวกเขาไม่รู้เลยว่าในภารกิจมีอันตรายแอบแฝงอยู่ ออกเดินทางก็ต้องมีอาวุธ เจมส์กับเฟลิกซ์ไปตามหาดาบเวทประจำตระกูลของเฟลิกซ์กลับได้สมาชิกร่วมปาร์ตี้มาเป็นเอล์ฟขี้เมากับนักบวชขี้เซาผู้ถูกสาปโดยสิ่งที่เรียกว่า 'ร่องรอยแห่งอนธการ' จากนั้นยังได้เหยื่อของร่องรอยแห่งอนธการอีกตัวอย่างนกเรเวนปากแจ๋วมาร่วมกลุ่ม การเดินทางสุดโบ๊ะบ๊ะขายขำของคณะผู้กล้าทั้งห้า เพื่อไปช่วยเจ้าหญิงผู้ถูกมังกรแดงลักพาตัวไปและสืบหาเบื้องหลังของร่องรอยแห่งอนธการจึงเริ่มต้นขึ้น

ใครจะคิดว่าคนที่สาวๆรุมล้อมไม่ขาดอย่างหมอสายฟ้าคนหล่อ จะพลาดไปมีความสัมพันธ์กับสาวบริสุทธ์เพราะความเมาได้ แถมยังไม่รู้ด้วยว่าเธอคือใครเพราะที่จำได้ก็แค่กลิ่นและเสียงเท่านั้น... "ไอ้ภาส! แต่กูตื่นมาในห้องพักที่กูตรวจคนไข้.." "ห้ะ!?" "ภาส...เมื่อคืน...กูนอนกับใครวะ" "ชิบหายแล้วฟ้า..." "อือ...ชิบหายแล้วภาส"

เมื่อฮานาและโกฮัน นักเรียนห้องม.5/B ถูกส่งไปทำภารกิจปราบเงาปีศาจที่สวนสนุกต้องสาปแห่งหนึ่งซึ่งมีเพียงแค่พวกเขาเท่านั้นที่จะสามารถต่อสู้กับพวกมันได้....เหตุการณ์หน้าระทึกจะเป็นอย่างไรโปรดติดตาม

ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ หลังจากเกือบจะเสียเลือดจนตาย ฉันก็ได้ให้กำเนิดทายาทแก่ตระกูลรอสซี่ แต่คาร์เตอร์ สามีของฉัน ผู้เป็นถึงรองหัวหน้าแก๊งตระกูลรอสซี่ กลับยอมให้โซเฟีย คนสนิทของเขา ถ่ายวิดีโอตอนฉันกำลังคลอดลูก เพียงเพราะเธอบอกว่าเธอกำลังเบื่อ เธอเก็บภาพไว้ทุกอย่าง ทั้งตอนที่ฉันสูญเสียการควบคุมร่างกาย เสียงกรีดร้อง และใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดทรมาน หลังจากนั้น เธอก็แคปภาพหน้าจอแล้วเอาไปทำเป็นมีมตลกขบขัน แล้วส่งต่อกันในกลุ่มแชตส่วนตัวของกลุ่มวงในของตระกูล ฉันได้ยินเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของโซเฟีย ผ่านบานประตูห้องพักในโรงพยาบาล "คาร์เตอร์ นี่คือความบันเทิงที่ดีที่สุดในรอบปีเลย คุณมักจะรู้ใจกันเสมอว่าฉันต้องการอะไร" "แต่สโลนต้องอาละวาดแน่ถ้าเธอตื่นมาเห็นมันเข้า" ฤทธิ์ยาสลบยังไม่หมดไป เปลือกตาของฉันยังคงหนักอึ้ง และท่ามกลางความพร่ามัวนั้น ฉันก็ได้ยินน้ำเสียงเมินเฉยอันเป็นปกติของคาร์เตอร์ "เธอไม่โกรธจริงจังหรอก คุณก็รู้จักสโลนดี เธอเชื่อฟังคำสั่งผมเสมอแหละ" "ผมก็แค่ต้องพูดจาหวาน ๆ ล่อลวงเธอสักหน่อย อีกอย่าง ในเมื่อมีทายาทอยู่ที่นี่แล้ว เธอไม่มีทางทิ้งผมไปไหนหรอก" นิ้วมือของฉันที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มกำเข้าหากันแน่น ในหัวพรั่งพรูไปด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันยอมสละเพื่อเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา คาร์เตอร์คงจะลืมไปแล้วว่าใครเป็นคนส่งเสริมให้เขากลายเป็นชายผู้มีอำนาจปกครองย่านแถวนี้ ในเมื่อคุณชอบเล่นเกมนัก ฉันก็จะเล่นเกมของจริงกับคุณดูบ้าง วันที่ฉันเดินจากไป พวกคุณทุกคนจะต้องเสียใจ

“ป้ากวา ป้ากวาคะ” ฉันจอดจักยานของตัวเองพร้อมคว้าปิ่นโตหน้ารถมาไว้ในมือจากนั้นก็เดินขึ้นเรือนทรงไทยมาถึงระเบียงที่ถูกออกแบบในยื่นเยื้องออกไปเพื่อรับกับวิวพื้นไร่ชากว่าหลายร้อยไร่ก็ไม่ได้รับเสียงตอบรับเลย “ป้ากวาคะอยู่มั้ยแม่ให้น้อยเอาแกงฟักมาให้ค่ะ” ฉันจึงเดินเข้าไปอีกฟากหนึ่งซึ่งเป็นครัวที่ถูกแบ่งออกจากกันอย่างชัดเจนตรงที่ฉันยืนเป็นครัวแบบฝรั่งว่าในขณะที่วางปิ่นโตเสียงอะไรไม่รู้ดังมาจากห้องอีกฝั่งดังตึ่ง “ปะ ป้ากวาคะ น้อย...” คนที่ยืนปะจันหน้าไม่ใช่ป้ากวาแต่เป็นผู้ชายตัวสูงโปร่งมีรอยสักเด่นออกมาจากเสื้อเชิ้ตดำท่าทางดูง่วงมากถึงมากสูด “พี่เป็นใคร เข้ามาบ้านคนอื่นได้ยังไงกัน ขโมยเหรอ!” “…” เขาไม่ตอบแต่กับกอดอกยืนยิ้มเหมือนคนบ้าวินาทีนั้นฉันคว้าไม้กวาดมากะเป็นอาวุธ “นี่บ้านป้ากวานะ ขโมยอะไรป้ากวาเอาตายเลย” “…” เขาเปลี่ยนนัยน์ตาเป็นเรียบเฉยแต่จ้องฉันไม่วางสายตา “ตกลงเป็นใคร พี่เป็นใคร” “โตขึ้นเยอะเลย” “ต้องเป็นคนบ้าแน่ๆ” “เป็นลูกกวางของเธอไงยัยเด๋อ”