หนัง เมซ รันเนอร์ ไข้มรณะ ถ่ายทำที่ไหนในโลกจริง

บอกตรงๆ ว่าการดู 'เมซ รันเนอร์ ไข้มรณะ' ครั้งแรกทำให้หัวใจเต้นจนอยากจะพูดถึงนักแสดงหลักทุกคนเลย — รายชื่อที่เด่นที่สุดคือ Dylan O'Brien ในบท Thomas, Kaya Scodelario ในบท Teresa Agnes, Thomas Brodie-Sangster ในบท Newt, Ki Hong Lee ในบท Minho, Rosa Salazar ในบท Brenda, Jacob Lofland ในบท Aris, Aidan Gillen ในบท Janson, Barry Pepper ในบท Vince และ Patricia Clarkson ในบท Ava Paige. การแสดงของแต่ละคนมีสีสันต่างกัน: Dylan มีวิธีเล่นที่ฉันรู้สึกว่าเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและความเหนียวแน่น, Kaya ถ่ายทอดความสับสนทางจิตใจของ Teresa ได้ละเอียด, ส่วน Thomas Brodie-Sangster ให้มิติของ Newt ที่นุ่มนวลแต่จมด้วยความเศร้า ฉากที่ติดตาฉันที่สุดจากหนังภาคนี้คือช่วงการเผชิญหน้าภายในฐานของ WCKD — แววตาและภาษากายของตัวละครทำให้ช่วงนั้นเจ็บปวดจริงจัง ซึ่งก็ยิ่งเน้นบทบาทของ Aidan Gillen และ Patricia Clarkson ในการเป็นฝ่ายตรงข้ามที่เย็นชากับกลุ่มหลัก ฉันรู้สึกว่าการจัดวางนักแสดงชุดนี้ช่วยยกเรื่องราวและอารมณ์ให้เข้มข้น เต็มไปด้วยการทุ่มเทที่เห็นได้ชัด และยังคงเก็บความประทับใจไว้ได้นานหลังหนังจบ

จะเล่าแบบไม่อ้อมค้อมเกี่ยวกับตอนจบของ 'Maze Runner: The Death Cure' ให้ฟังแบบรู้เรื่องเลย ฉันตามดูมาตั้งแต่ภาคแรกจนภาคจบ แล้วตอนท้ายของเรื่องนี้ให้ความรู้สึกทั้งโล่งและเจ็บปนกันไป—ทีมของโธมัสบุกเข้าไปในเมืองสุดท้ายเพื่อช่วยเพื่อนที่ถูกจับไปและปะทะกับองค์กรที่พยายามใช้เด็กภูมิคุ้มกันเพื่อหาวิธีรักษาไวรัส Flare. เหตุการณ์รุนแรงขึ้นจนมีการสูญเสียตัวละครสำคัญ คนที่เราผูกพันด้วยต้องเผชิญชะตากรรมที่ไม่ได้สวยงามทั้งหมด แต่ก็มีการแลกด้วยความกล้าหาญและการเสียสละ ฉากไคลแม็กซ์คือการเผชิญหน้าในศูนย์วิจัยและการพยายามปล่อยผู้ที่ถูกขังให้รอดพ้น ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครหลักถูกทดสอบอย่างหนัก หมายถึงการตัดสินใจที่ทำให้บางคนพลิกบทบาทจากศัตรูมาเป็นผู้ช่วยจนถึงที่สุด สุดท้ายกลุ่มรอดบางส่วนหนีออกมาได้ พร้อมกับผลของการกระทำที่เปลี่ยนเส้นทางชีวิตของพวกเขาไปตลอดการผจญภัยครั้งนี้ — ความหวังไม่ถูกทำลายทั้งหมด แต่ก็แลกมาด้วยการสูญเสียที่รู้สึกได้ ถึงตรงนี้ฉันนึกถึงบรรยากาศตึงเครียดคล้ายฉากบางฉากใน 'The Last of Us' ซึ่งจับอารมณ์การต่อสู้เพื่อมนุษยธรรมท่ามกลางความหายนะได้ดี ตอนจบของเรื่องไม่ได้ให้คำตอบทุกอย่าง แต่ให้ภาพของคนที่ยังอยากเริ่มต้นใหม่หลังจากฝ่าฟันความโหดร้ายได้ ซึ่งสำหรับฉันแล้วให้ทั้งความสะเทือนใจและความอุ่นใจในเวลาเดียวกัน

เราอยากเริ่มจากภาพรวมก่อนว่าเวอร์ชันภาพยนตร์ของ 'The Maze Runner' ตัดแต่งนิยายออกไปเยอะเพื่อให้จังหวะเร็วและเน้นแอ็กชันมากขึ้น การเล่าในหนังกระชับกว่าในหนังสืออย่างเห็นได้ชัด — ฉากชีวิตประจำวันของกลุ่ม Gladers ถูกย่อให้เหลือฉากสำคัญเพื่อผลักดันให้เกิดความขัดแย้งและฉากหลบหนีกลาง Maze มากขึ้น ในหนังสือมีเวลาทำความรู้จักบทบาทหน้าที่ของแต่ละคน งานของ Keeper ต่างๆ และระบบสังคมใน Glade ถูกอธิบายละเอียดกว่า ทำให้ผู้อ่านเข้าใจแรงกดดันภายในกลุ่มได้ลึกกว่า ส่วนหนังลดรายละเอียดพวกนี้เพื่อให้คนดูเข้าใจเร็วและเข้าถึงความน่ากลัวของ Maze ได้ทันที ตัวละครหลักถูกปรับโทนด้วย — Thomas ในหนังกลายเป็นคนที่ลงมือทำและแก้ปัญหาทันที มากกว่าการค่อยๆ ค้นพบตัวเองแบบในหนังสือ และ Teresa ถูกวางบทให้เป็นกุญแจทางภาพยนตร์มากขึ้น เช่นฉากการสื่อสาร/การทรยศถูกทำให้ชัดและรวดเร็วกว่า หนังสือพยายามปูความสัมพันธ์ผ่านความทรงจำที่พร่าๆ และประเด็นด้านจริยธรรมขององค์กร WCKD (หรือ WICKED) ก็ถูกตัดหรือย่อให้เป็นกรอบปมแทนการอธิบายเชิงลึก นอกจากนี้การออกแบบ Grievers กับบรรยากาศ Maze ในหนังเน้นภาพและเสียงเพื่อสร้างความหลอน ขณะที่หนังสือให้รายละเอียดเชิงกายภาพและความน่ากลัวในเชิงจิตวิทยามากกว่า ผลลัพธ์คือหนังให้ความตื่นเต้นแบบโรงภาพยนตร์ ส่วนหนังสือให้ความลุ่มลึกและคำถามเชิงศีลธรรมที่ติดตามหลังจบเรื่อง — เป็นการแลกเปลี่ยนที่เห็นได้ชัดระหว่างสื่อสองแบบ และเราก็ชอบทั้งสองแบบในเหตุผลที่ต่างกัน

พอพูดถึงสถานที่ถ่ายทำของ 'เมซ รันเนอร์' ผมมักจะนึกถึงความหลากหลายของภูมิประเทศที่ทำให้แต่ละภาคมีอารมณ์ต่างกันไป หนังชุดนี้ไม่ได้ยึดอยู่กับประเทศเดียว แต่ใช้พื้นที่จริงจากหลากหลายรัฐและหลายประเทศเพื่อสร้างโลกหลังหายนะที่สมจริง โดยหลักๆ สถานที่ถ่ายทำสำคัญจะกระจายอยู่ในสหรัฐอเมริกา แคนาดา และแอฟริกาใต้ ซึ่งแต่ละแห่งมีเหตุผลทั้งเชิงภาพและเชิงปฏิบัติที่ต่างกันออกไป ฉากส่วนใหญ่ของภาคแรกถูกถ่ายทำในสหรัฐอเมริกา โดยเลือกพื้นที่ชนบทและป่าที่ให้ความรู้สึกถูกกักขังและโดดเดี่ยว ซึ่งช่วยยกระดับความน่ากลัวของเขาวงกตให้เห็นเป็นมวลใหญ่ที่แท้จริง ส่วนภาคที่สองยังคงใช้สหรัฐฯ เป็นฐานหลัก แต่ขยับไปถ่ายฉากทะเลทรายและพื้นที่แห้งแล้งในรัฐต่างๆ เพื่อสร้างบรรยากาศร้างสะท้อนถึงโลกที่พังพินาศ การเลือกถ่ายในหลายรัฐช่วยให้ทีมงานสามารถจับภาพภูมิทัศน์หลากหลายตั้งแต่ป่าเขียวชอุ่มไปจนถึงทะเลทรายที่แผดเผา ซึ่งเป็นคีย์สำคัญของเรื่องราวที่เปลี่ยนจากการเอาตัวรอดในเขาวงกตไปสู่การเดินทางในดินแดนแห้งแล้ง ภาคสุดท้ายมีการขยายการถ่ายทำไปยังต่างประเทศมากขึ้น เพื่อให้ได้ฉากเมืองที่พังทลายและสเกลที่ใหญ่ขึ้น ทีมงานใช้ทั้งแคนาดาและแอฟริกาใต้ในการถ่ายทำ ซึ่งสองประเทศนี้ให้ทั้งสตูดิโอขนาดใหญ่ โครงสร้างพื้นฐานทางการถ่ายทำ และภูมิทัศน์ที่ลงตัวสำหรับฉากเมืองที่ถูกทำลายหรือฉากแอ็กชันขนาดใหญ่ นอกจากนี้ การถ่ายทำในแคนาดายังช่วยเรื่องสภาพอากาศและสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับทีมงาน ส่วนแอฟริกาใต้ให้ความหลากหลายทางภูมิประเทศและมุมมองที่ไม่ซ้ำกับสหรัฐฯ ทำให้ภาพรวมของโลกในหนังดูแปลกใหม่และกว้างขึ้นอย่างชัดเจน มองในมุมของคนดู ผมชอบที่ทีมสร้างไม่ยึดติดกับที่เดียว เพราะการสลับใช้สถานที่ถ่ายทำจากหลายประเทศทำให้แต่ละภาคมีโทนและความรู้สึกต่างกันอย่างชัดเจน พื้นที่ป่าทึบทำให้ภาคแรกรู้สึกอึดอัดและลึกลับ ฉากทะเลทรายในภาคสองให้ความดิบและสิ้นหวัง ส่วนฉากเมืองพังของภาคสามทำให้เรื่องมีน้ำหนักทางสังคมและการเมืองมากขึ้น ทั้งหมดนี้ช่วยให้ประสบการณ์การดูเป็นการเดินทางจริงๆ จากมุมมองของคนที่ติดตามซีรีส์มาตั้งแต่ต้น ผมยังรู้สึกว่าการใช้สถานที่จริงมากกว่าฉากเขียวหน้าจอช่วยยกระดับความสมจริงและอารมณ์ของเรื่องได้อย่างมาก

เริ่มตรงนี้: แหล่งที่ง่ายที่สุดในการหา 'The Maze Runner' แบบถูกลิขสิทธิ์คือบริการเช่าหรือซื้อดิจิทัลที่รองรับภูมิภาคของเรา เช่น ร้านหนังสือออนไลน์และแพลตฟอร์มวิดีโอที่เปิดให้เช่า/ซื้อแบบดิจิทัล เป็นแฟนหนังแนวผจญภัยวัยรุ่นมานาน เลยคุ้นกับการเจอหนังชุดนี้ถูกสลับลิขสิทธิ์ไปมาระหว่างผู้ให้บริการ ถ้าต้องการชมฉากวิ่งหลบกับดักในเขาวงกตอย่างภาพคมชัด แนะนำมองหาเวอร์ชันเช่าหรือซื้อบน 'Apple TV' หรือ 'Google Play Movies' (บางประเทศอาจขึ้นชื่อเป็น 'YouTube Movies') เพราะมักมีตัวเลือกความละเอียดสูงพร้อมคำบรรยายไทย ส่วนบริการสมัครสมาชิกแบบสตรีมมิ่งรายเดือน เช่น Netflix หรือ Prime Video อาจมีภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นครั้งคราว ขึ้นกับสัญญาลิขสิทธิ์ ณ ขณะนั้น ผมมักเช็คว่าต้องการดูแบบสะดวกหรือประหยัดกว่า: อยากดูทันทีเช่ารายเรื่อง หากชอบเก็บไว้ก็ซื้อดิจิทัลหรือหาซื้อแผ่นดีวีดี/บลูเรย์ที่มีซับไทย การตรวจสอบบนแพลตฟอร์มใหญ่ๆ และเลือกตัวเลือกที่มีการระบุภาษา/ซับไตเติลชัดเจน จะช่วยให้ได้ประสบการณ์ดูที่ไม่สะดุดและถูกลิขสิทธิ์จริงๆ

การดูคลิปเบื้องหลังของ 'เมซ รันเนอร์ ไข้มรณะ' ทำให้ผมตื่นเต้นทุกครั้งเพราะเห็นนักแสดงทุ่มเทในหลายมิติ ไม่ได้มีแค่การให้สัมภาษณ์บนพรมแดง แต่มีฟุตเทจสั้นๆ ที่นักแสดงหลักออกมาคุยถึงบทบาท เทคนิคการเล่นฉากแอ็กชัน และการสร้างความสัมพันธ์ในกอง ในมุมที่ผมชอบที่สุด นักแสดงนำมักเป็นคนที่ให้รายละเอียดเชิงเทคนิคกับผู้ชม เช่นการเล่าถึงการฝึกทักษะการวิ่งในเขาวงกต การทำคิวสตันท์ และการซ้อมบาดแผลบนหน้าที่ต้องใช้เวลาทาหรือแต่งหน้าเป็นพิเศษ ส่วนใหญ่บทสัมภาษณ์แบบเบื้องหลังบนดีวีดีหรือคลิปโปรโมตจะมีช่วงที่นักแสดงพูดตรงๆ ถึงความยากของฉากนั้นๆ และการทำงานร่วมกับทีมสตันท์และทีมภาพ เช่นการต้องวิ่งผ่านทางแคบๆ ภายใต้ความกดดันของเวลาหรือการซ้อมซ้ำๆ จนออกมาราบรื่น นอกจากนักแสดงนำแล้ว ผมสังเกตว่าทีมงานเลือกให้หลายเสียงมาเล่าร่วม ไม่ว่าจะเป็นนักแสดงสมทบที่ได้ฉากสะเทือนอารมณ์ นักแสดงเด็กที่แชร์ความกดดันของการถ่ายทำกลางแจ้ง หรือแม้แต่ผู้กำกับกับทีมเทคนิคที่สลับมุมกล้องเพื่อทำให้ทุกช็อตมีพลัง เมื่อนำมารวมกัน บทสัมภาษณ์เหล่านี้ให้ภาพรวมที่ชัดเจนว่าการสร้าง 'เมซ รันเนอร์ ไข้มรณะ' เป็นงานที่ใช้ทั้งความคิดสร้างสรรค์และความทุ่มเททางร่างกาย ทำให้ผมรู้สึกใกล้ชิดกับตัวละครมากขึ้น และเข้าใจว่าฉากที่ดูเข้มข้นบนจอ ต้องแลกมาด้วยการเตรียมตัวที่ไม่ธรรมดา

โธมัสใน 'เมซ รันเนอร์ ไข้มรณะ' เป็นคนที่ฉันคิดว่าสะดุดตาที่สุดในแง่ของฉากเด่น เพราะการแสดงของเขารวมทั้งความดิบของอารมณ์และความกระฉับกระเฉงทางร่างกายไว้ด้วยกันอย่างแนบเนียน ผมจำความรู้สึกตึงของฉากที่เขาต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็วเพื่อปกป้องเพื่อน ๆ ได้ดี — ความเร่งรีบของการวิ่ง หน้ากล้องที่จับเหงื่อและความดื้อรั้นในแววตา มันทำให้ฉากหนีเป็นมากกว่าการเล่นฉากแอ็กชันธรรมดา ๆ สำหรับผม มันคือการแสดงออกถึงภาระผู้นำที่โธมัสแบกรับ ทั้งการตัดสินใจผิดพลาดและความพยายามแก้ไขที่ตามมา ทำให้ฉากหนึ่ง ๆ มีน้ำหนักทางอารมณ์มากขึ้น นอกจากสเกลใหญ่แล้ว ฉากที่โธมัสมีปฏิสัมพันธ์กับตัวละครอื่น ๆ ก็โดดเด่นไม่แพ้กัน — บทสนทนาสั้น ๆ ที่เต็มไปด้วยคำพูดขาด ๆ หาย ๆ หรือการสบตาที่เปี่ยมไปด้วยความคลุมเครือต่อ 'เทเรซา' มันเผยมิติของตัวละครมากกว่าคำอธิบายยาว ๆ เพราะการแสดงของนักแสดงนำช่วยให้ผู้ชมเข้าใจแรงจูงใจและความสับสนของเขาโดยไม่ต้องพูดมาก การผสมผสานระหว่างฉากไล่ล่า ฉากเผชิญหน้าเชิงอารมณ์ และมุมกล้องที่เน้นการแสดงใบหน้า ทำให้บทบาทนี้กลายเป็นฉากเด่นที่ยากจะลืม ถ้ามองจากมุมมองของแฟนหนังที่ชอบทั้งแอ็กชันและดราม่า ฉากของโธมัสจึงรู้สึกสมดุลและครบถ้วนที่สุด — ทั้งแรงกระแทกของเหตุการณ์และความเป็นมนุษย์ในบทบาท ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างชัดเจน และนั่นคือเหตุผลที่ผมมักจะนึกถึงฉากของเขาก่อนฉากอื่น ๆ เมื่อพูดถึงความทรงจำของภาพยนตร์เรื่องนี้

หัวข้อของความเป็นฝั่งร้ายใน 'เมซ รันเนอร์: ไข้มรณะ' มักโฟกัสไปที่องค์กรและตัวละครที่ยืนอยู่เบื้องหลังแผนการโหดเหี้ยม เราเห็นว่า 2 นักแสดงที่ถูกมองว่าเป็นตัวร้ายหลักในภาพยนตร์ตอนนี้คือ Patricia Clarkson ในบท 'Ava Paige' และ Aidan Gillen ในบท 'Janson' — ทั้งคู่ทำหน้าที่เป็นแรงผลักดันให้เรื่องมีความขัดแย้งและความหวาดหวั่นตลอดเรื่อง การแสดงของ Patricia Clarkson ให้ความรู้สึกเย็นชาจับต้องได้ ในฐานะหัวหน้าองค์กร WCKD เธอไม่ได้เป็นแค่คนสั่งการ แต่เป็นภาพแทนของความเชื่อมั่นที่ผิดเพี้ยน—สิ่งที่เธอทำล้วนดูมีเหตุผลของตัวเองแม้จะโหดร้าย การเห็นเธออยู่ในห้องประชุมหรือปะทะประเด็นกับตัวเอก ช่วยเน้นให้ผู้ชมเข้าใจว่าอันตรายของเรื่องไม่ได้มาจากคนบ้าเพียงคนเดียว แต่จากระบบที่ยอมสละมนุษยธรรมเพื่อจุดประสงค์ที่ดูเทคนิค ทางกลับกัน Aidan Gillen ในบท Janson ให้ความรู้สึกเป็นตัวแทนของความรุนแรงที่เป็นรูปธรรมกว่า—เขาเป็นคนลงมือ ทำให้การคุกคามของ WCKD ไม่ได้เป็นแค่คำพูดบนกระดาษ แต่ถูกแปลงเป็นการกระทำจริง ๆ การปรากฏตัวของเขาทำให้ฉากไล่ล่าและการทรมานเล็ก ๆ น้อย ๆ มีความน่ากลัวขึ้น เพราะผู้ชมจะรู้สึกว่ามีคนที่พร้อมทำทุกอย่างเพื่อให้แผนเดินหน้า นอกจากสองคนนี้แล้ว จะพูดถึงตัวละครที่มีความคลุมเครืออย่าง 'Teresa' (แสดงโดย Kaya Scodelario) ก็ช่วยเติมมิติให้ฝ่ายตรงข้ามเพราะเธออยู่ตรงกลางระหว่างความภักดีและการทรยศ เราเลยคิดว่าฝ่ายร้ายในหนังไม่ใช่เพียงแค่ชื่อคน แต่เป็นชุดของความคิด ความเชื่อ และโครงสร้างที่เอื้อต่อการทำชั่ว ซึ่งการแสดงของนักแสดงเหล่านี้ช่วยกันวาดภาพความเป็นศัตรูได้ชัดเจนและน่าติดตาม

ฉันรวบรวมรายชื่อนักแสดงหน้าใหม่ที่เข้ามาเสริมทัพใน 'เมซ รันเนอร์ ไข้มรณะ' ไว้ตามที่จำได้ โดยโฟกัสที่คนที่เข้ามาเป็นใบหน้าที่ไม่เคยปรากฏในสองภาคแรกของซีรีส์มาก่อน คนที่เด่นที่สุดสำหรับฉันคือ 'Giancarlo Esposito' กับ 'Aidan Gillen' — สองคนนี้ไม่ได้เป็นนักแสดงหน้าใหม่ในวงการ แต่สำหรับโลกของ 'เมซ รันเนอร์' พวกเขาเป็นการเติมเต็มตัวละครสำคัญที่ไม่ได้ปรากฏในภาคก่อน ทำให้บรรยากาศของภาคนี้ดูลึกและมีน้ำหนักขึ้นอย่างชัดเจน 'Giancarlo Esposito' รับบทเป็นตัวละครที่มีเสน่ห์และความลึกลับ เขาเข้ามาเติมความเท่และความแน่นให้กับกลุ่มผู้รอดชีวิต ในขณะที่ 'Aidan Gillen' นำพลังของบทบาทฝ่ายตรงข้ามที่เยือกเย็นและมีตรรกะของตัวเองเข้ามา ทั้งสองคนทำให้บทสนทนาและฉากปะทะในภาคนี้มีสีสันกว่าเดิม เมื่อตัวละครใหม่ๆ เข้ามา พื้นที่เล่าเรื่องก็ขยายออกจากวงแก๊งแกนนำไปสู่เครือข่ายขององค์กรและการเมืองภายในโลกของหนัง ซึ่งช่วยปรับโทนภาพรวมของเรื่องให้โตขึ้นทันที นอกจากสองชื่อหลักแล้ว ภาคนี้ยังมีนักแสดงสมทบหน้าใหม่อีกหลายคนที่อาจไม่ได้ถูกโฆษณาเท่ากับนักแสดงดาราดัง แต่ก็มีบทบาทสำคัญในการเคลื่อนเรื่อง เช่นผู้ที่รับบทเป็นเจ้าหน้าที่องค์กร หรือกลุ่มผู้รอดชีวิตที่ใหม่ต่อสายตาแฟน การมาของพวกเขาเพิ่มความสมจริงให้กับสังคมหลังหายนะในหนัง และยังช่วยเน้นให้ตัวละครหลักแสดงมิติใหม่ๆ ได้เต็มที่ ในมุมฉัน การเอานักแสดงที่คุ้นเคยจากวงการโทรทัศน์และภาพยนตร์เข้ามาเล่นบทสำคัญในภาคสุดท้าย ทำให้หนังมีความเป็นผู้ใหญ่ขึ้น แต่ก็ยังรักษาจังหวะแอ็กชันและอารมณ์ที่แฟนๆ คาดหวังไว้ไว้ได้อย่างลงตัว

รายการนักแสดงจาก 'เมซ รันเนอร์ ไข้มรณะ' มีหลายคนที่ผมติดตามผลงานต่อหลังจากดูภาพยนตร์เรื่องนี้ครั้งแรกแล้ว Dylan O'Brien โผล่มาเป็นตัวละครนำที่ทำให้คนจำได้ไม่ยาก แต่สิ่งที่ผมชอบคือการที่เขาเลือกงานหลากหลายทั้งซีรีส์และหนังโรง สมัยก่อนเห็นเขาในซีรีส์วัยรุ่นแล้วก็นึกไม่ออกว่าต่อไปจะเล่นบทดราม่าหรือแอ็กชั่นได้ขนาดนี้ แต่ผลงานอย่าง 'Teen Wolf' ที่ทำให้เขาเริ่มมีฐานแฟน และต่อมาที่ทำให้เห็นสเกลตัวละครใหญ่ขึ้นอย่าง 'American Assassin' กับฉากแอ็กชั่นเข้ม ๆ ก็แสดงให้เห็นมิติใหม่ของเขา อีกเรื่องที่ผมแนะนำให้คนลองดูคือ 'Love and Monsters' ซึ่งเป็นหนังแนวผจญภัย-คอมเมดี้ที่เขาแบกรับบทได้น่ารักและมีเสน่ห์ แตกต่างจากบทเกรี้ยวกราดในบางเรื่อง Kaya Scodelario สำหรับผมเธอเป็นกรณีศึกษาการเติบโตแบบชัดเจนจากจอทีวีสู่หนังใหญ่ ในซีรีส์ 'Skins' เธอแสดงบทหนุ่มสาวที่ออกจะซับซ้อน แต่พอมาถึงหนังอย่าง 'Crawl' ที่เป็นหนังสยองขวัญเอาตัวรอด ก็เห็นพลังการแสดงอีกแบบหนึ่งและความสามารถรับบทนำในหนังแนวพึ่งพาความเข้มข้นของอารมณ์ ส่วนงานแฟรนไชส์อย่าง 'Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales' ก็แสดงให้เห็นว่าเธอสามารถเล่นในโปรเจ็กต์บล็อกบัสเตอร์ได้ด้วย Thomas Brodie-Sangster และ Will Poulter ต่างก็เป็นตัวอย่างของนักแสดงที่ไม่ยึดติดกับภาพเดิม Thomas ที่ผู้คนหลายคนอาจจำได้จาก 'Love Actually' ตอนเด็ก แต่ผมกลับประทับใจการกลับมาของเขาในบทผู้ใหญ่ที่ซับซ้อนอย่างใน 'The Queen's Gambit' ที่ทำให้เห็นการเติบโตในมุมการแสดง ส่วน Will Poulter มีความสามารถในการดึงคนดูด้วยการแสดงที่แปลกและมีพลัง จากหนังคอมเมดี้อย่าง 'We're the Millers' มาถึงงานหนักหน่วงอย่าง 'Midsommar' หรือบทเล็กแต่ทรงพลังใน 'The Revenant' — แต่ละคนเลือกเส้นทางไม่เหมือนกันและนั่นแหละที่ทำให้ผมอยากติดตามผลงานต่อ