หนังวิลล์ สมิธ เรื่องไหนที่เหมาะดูเป็นหนังครอบครัว?

เริ่มจากการแบ่งตามช่วงอายุเพื่อให้ตัดสินใจง่ายขึ้น: สำหรับเด็กเล็ก (ก่อนวัยเรียนถึงประถมต้น) ควรเลือกงานของวิลล์ สมิธที่เป็นมิตรกับเด็กภาพรวม เช่นบทบาทพากย์ใน 'Shark Tale' หรือการแสดงใน 'Aladdin' เวอร์ชันคนแสดง (2019) ที่มีสีสัน เพลงเพราะ และมุกตลกมากมาย แม้ทั้งสองเรื่องจะมีฉากตื่นเต้นหรือการเผชิญหน้า แต่ไม่ถึงกับสะเทือนใจหนัก ถ้าต้องการหลีกเลี่ยงฉากที่อาจทำให้เด็กกลัวจริงๆ ให้เตรียมใจว่าจะหยุดหรือเลื่อนไปช่วงที่สงบกว่าได้ อีกทางคือเลือกฉากสั้นๆ มาดูพร้อมกันเพื่อชี้ให้เห็นความกลมเกลียวของมิตรภาพและการแก้ปัญหาแทนการโฟกัสที่ความรุนแรง ขยับมาที่เด็กประถมกลาง-ปลายและวัยรุ่นตอนต้น งานอย่าง 'The Pursuit of Happyness' ให้บทเรียนเรื่องความพยายาม ความรักของครอบครัว และการไม่ยอมแพ้ เหมาะจะให้เด็กโตดูพร้อมผู้ปกครองแล้วคุยเปิดใจกัน ส่วนหนังแนวแอ็กชันคอมเมดี้อย่าง 'Men in Black' หรือ 'Hitch' เหมาะกับวัยรุ่นที่ชอบความสนุกชัดๆ แต่ต้องระวังคำหยาบหรือมุกที่อาจไม่เหมาะสำหรับเด็กน้อย ในกรณีนี้การดูด้วยกันแล้วชี้ให้เห็นมุมดีมุมที่ต้องติจะช่วยให้เด็กรับชมได้เป็นบทเรียน ไม่ใช่การเลียนแบบพฤติกรรมที่ไม่เหมาะ สำหรับวัยรุ่นโตและผู้ที่พร้อมรับเนื้อหาหนักขึ้น สามารถพิจารณา 'I Am Legend' หรือ 'Hancock' ในด้านการเล่าเรื่องและธีมของการสูญเสีย ความโดดเดี่ยว และการไถ่บาปได้ แต่ต้องเตือนถึงความรุนแรงและบรรยากาศที่อาจทำให้เครียด ในขณะที่ 'King Richard' เป็นตัวอย่างดีของชีวประวัติที่เน้นแรงบันดาลใจและกระบวนการเลี้ยงดูลูกให้เป็นนักกีฬา เหมาะจะดูร่วมกันเป็นกิจกรรมครอบครัวและใช้เป็นจุดเริ่มต้นการคุยเรื่องค่านิยม ความพากเพียร และการรองรับความแตกต่าง การเลือกจริงจังควรดูเรตติ้ง (เช่น G, PG, PG-13, R) และอ่านคำอธิบายเนื้อหาล่วงหน้า รวมทั้งเตรียมตัวสำหรับการดูร่วม (co-viewing): หยุดเพื่ออธิบายประเด็นที่ยาก แนะนำการจัดการอารมณ์เมื่อพบฉากน่ากลัว และชี้ว่าแอ็กชันในหนังเป็นการแสดง ไม่ใช่ตัวอย่างจริงของพฤติกรรมที่ควรทำ โดยส่วนตัวแล้ว, ผมมักจะเลือกเรื่องที่มีข้อความสร้างแรงบันดาลใจเมื่อต้องดูกับเด็ก เช่น 'The Pursuit of Happyness' หรือ 'King Richard' เพราะนอกจากจะสนุกแล้ว ยังเปิดโอกาสให้คุยเรื่องความพยายามกับความอ่อนโยนได้ด้วยความรู้สึกที่อบอุ่น

ไม่มีใครปฏิเสธว่า 'Bad Boys' คือผลงานที่แฟนๆ มักยกให้เป็นหนังแอ็กชันคลาสสิกของวิลล์ สมิธ นั่นไม่ใช่แค่เพราะฉากระเบิดหรือการไล่ล่ารถเท่านั้น แต่เป็นพลังเคมีระหว่างตัวละครหลักที่ฉายออกมาจากทุกเฟรม ผมชอบวิธีที่หนังจับจังหวะความเป็นเพื่อนร่วมงานที่ทะเลาะกันแล้วกลับพร้อมลุยในเสี้ยววินาทีเดียวกัน — มันให้ความรู้สึกทั้งตึงและขำ ช็อตการไล่ล่าในเมือง ช็อตรถพลิก และซาวด์แทร็กที่เข้าจังหวะกันกลายเป็นส่วนหนึ่งของภาษาแอ็กชันยุคนั้นไปเลย ความเท่ของวิลล์ในบทที่ยิงมุกแล้วเปลี่ยนเป็นสายบู๊ทันทีทำให้ฉากแอ็กชันมีมิติ ไม่ใช่แค่ระเบิดลอยเดี่ยว ในมุมมองของผม ผลงานของผู้กำกับยังส่งผลเยอะมากกับการรับรู้ว่าหนังเรื่องนี้คือคลาสสิก — การถ่ายภาพที่เน้นมุมกล้องคม และการตัดต่อที่พาอารมณ์ไปได้เร็ว ทำให้ฉากบู้ดูได้ทั้งตื่นเต้นและสนุก ฉากที่ทั้งคู่ต้องใช้ไหวพริบมากเท่าฝีมือการยิงปืน มันคือเหตุผลที่แฟนๆ ยังคุยถึง 'Bad Boys' กันไม่หยุด แม้เวลาจะผ่านไปนานแล้วก็ตาม

เริ่มจากผลงานที่ทำให้หลายคนรู้สึกผูกพันกับเขาเลยคือ 'The Pursuit of Happyness' เพราะมันเป็นการเปิดประสบการณ์การรับชมแบบใกล้ชิดและเต็มไปด้วยอารมณ์ที่จริงจังและอบอุ่นใจ ผมคิดว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีถ้าอยากเข้าใจมิติด้านการแสดงที่ไม่ใช่แค่หน้าตาดีแล้วพูดคูล แต่เป็นการแสดงที่ต้องแบกรับความเศร้า ความยากลำบาก และความหวังไว้บนบ่าของตัวละคร หนังเรื่องนี้ทำให้เห็นความสามารถของวิลล์ในการสื่อสารความละเอียดอ่อนของตัวละครพ่อคนหนึ่งที่สู้ทุกอย่างเพื่ออนาคตลูก การดูเรื่องนี้ก่อนจะทำให้บทบาทอื่น ๆ ของเขารู้สึกมีน้ำหนักและเชื่อมโยงได้มากขึ้น ต่อมาก็แนะนำให้ขยับไปทางคาแรกเตอร์ที่เบาสบายแต่เปี่ยมเสน่ห์อย่าง 'Men in Black' และชุด 'Bad Boys' ถ้าต้องการเห็นมุมตลก แอ็คชั่น และเคมีระหว่างตัวละคร ใน 'Men in Black' วิลล์โชว์คาแรกเตอร์ที่เฉียบคม ผสมด้วยมุกตลกร้ายเล็ก ๆ กับคู่หูที่ต่างสไตล์ ส่วน 'Bad Boys' กับมาร์ติน ลอว์เรนซ์ จะได้อารมณ์เพื่อนซี้ป่วนเมืองซึ่งเป็นอีกด้านหนึ่งของวิลล์ที่ทำให้คนดูยิ้มตาม บทพวกนี้ช่วยให้เข้าใจสัดส่วนความหลากหลายของเขาในงานบล็อกบัสเตอร์และอารมณ์ขันที่เป็นธรรมชาติ ถ้าต้องการสำรวจพาเลตต์การแสดงที่ลึกและหลากหลายมากขึ้น ให้หยิบ 'Ali' กับ 'King Richard' มาดูเป็นลำดับต่อมา ใน 'Ali' เราจะเห็นวิลล์พยายามโอบอุ้มภาพบุคคลสาธารณะที่ซับซ้อน ขณะที่ 'King Richard' เป็นบทที่มาจากชีวิตจริงและสะท้อนมุมพ่อผู้มุ่งมั่นอย่างชัดเจน ทั้งสองเรื่องช่วยให้เห็นว่าเขาไม่ได้ติดอยู่กับบทแอ็คชั่นหรือคอเมดี้เพียงอย่างเดียว นอกจากนี้ถ้าอยากได้ความตึงเครียดทางไซไฟและบรรยากาศโดดเด่น 'I Am Legend' ก็เป็นตัวอย่างที่ดีของการแบกรับความโดดเดี่ยวและภาวะวิกฤต ในทางกลับกัน 'Seven Pounds' กับ 'Concussion' จะพาไปทางดราม่าที่ซับซ้อนและท้าทายทางศีลธรรม ส่วน 'Focus' ให้มุมการแสดงที่เซ็กซี่และชาญฉลาดอีกแบบหนึ่ง สรุปแนะนำลำดับคร่าว ๆ ที่ผมมักแนะนำเพื่อนคือเริ่มด้วย 'The Pursuit of Happyness' เพื่อรับรู้หัวใจของการแสดง ต่อด้วย 'Men in Black' และ 'Bad Boys' เพื่อเห็นเสน่ห์และมุมฮา จากนั้นก้าวไปดู 'I Am Legend' และ 'Ali' เพื่อสำรวจพลังการแสดงที่เข้มข้น แล้วตามด้วย 'Seven Pounds'/'Concussion'/'Focus' และปิดท้ายด้วย 'King Richard' เพื่อสัมผัสบทพ่อ-ผู้ปกครองที่มีความลึก ถ้าดูตามนี้จะได้เห็นวิวัฒนาการทั้งด้านบทบาทและสไตล์การแสดงของเขาอย่างครบ ๆ สำหรับผม วิลล์เป็นคนที่ดูได้บ่อย ๆ ไม่ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ไปกับเขา มันให้ความรู้สึกอบอุ่นและมีแรงบันดาลใจทุกครั้ง

จริงๆแล้วเมื่อพูดถึงหนังของวิลล์ สมิธ ที่รับประกันได้ว่าอยู่บนแพลตฟอร์มบางแห่ง ใจผมเลยนึกถึงงานที่เป็น 'Netflix Original' ก่อนสุด เพราะสิ่งพวกนี้มักจะอยู่บน Netflix ตลอดเวลา เช่น 'Bright' ซึ่งเป็นหนังแอ็กชันแฟนตาซีที่ปล่อยโดย Netflix และยังมีเวอร์ชั่นแอนิเมะอย่าง 'Bright: Samurai Soul' ที่เป็นคอนเทนต์เฉพาะของ Netflix ด้วยกันทั้งคู่ ผมชอบที่สองเรื่องนี้ให้ความรู้สึกต่างจากหนังฮอลลีวูดแบบเดิม ๆ — ปะทะกันด้วยสีสันและโลกแบบแฟนตาซีที่แปลกตา นอกจากฝั่ง Netflix แล้ว ฝั่ง Disney+ จะหนักไปที่งานที่เป็นของดิสนีย์เองอย่างชัดเจน เรื่องที่โดดเด่นคือ 'Aladdin' เวอร์ชันไลฟ์แอ็กชันปี 2019 ที่วิลล์รับบทเป็นจินนี่ ซึ่งถ้าคุณเป็นแฟนเพลงและความบันเทิงแนวครอบครัว เรื่องนี้มักจะอยู่บน Disney+ เพราะเป็นทรัพย์สินของดิสนีย์เอง นอกจากนี้ยังมีเนื้อหาแบบสารคดี/รายการที่เขาเป็นเจ้าภาพบางอย่างที่ปรากฏบนช่องทางของเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิกซึ่งอยู่ภายใต้ร่มของ Disney+ ในบางประเทศ ผมมองว่า Disney+ เหมาะสำหรับงานที่ครอบครัวดูร่วมกันหรือหนังที่เป็น IP ของดิสนีย์ ส่วน Netflix ให้ความรู้สึกเปิดกว้างกับโปรเจกต์ที่ทดลองมากกว่า

เราโตมากับความบ้าคลั่งของรถไล่ล่า ดนตรีหนักๆ และมุขตลกคู่อีกคนหนึ่ง—นั่นแหละคือเสน่ห์ของแฟรนไชส์ 'Bad Boys' ที่มีภาคต่อจริงจังที่สุดในผลงานของวิลล์ สมิธ 'Bad Boys' เริ่มจากหนังปี 1995 ที่เปิดตัวความเข้ากันได้ของคู่หูสายตำรวจ ก่อนจะตามมาด้วย 'Bad Boys II' (2003) และภาคที่กลับมาสดๆ ร้อนๆ อย่าง 'Bad Boys for Life' (2020) ซึ่งแสดงให้เห็นทั้งการเติบโตของตัวละครและการปรับโทนจากหนังบู๊คอมเมดี้ไปสู่บทที่มีความจริงจังและอารมณ์สะเทือนใจมากขึ้น การเห็นไมค์ โลว์รีย์ (ตัวละครของวิลล์) ยังคงรักษาสไตล์การยิงมุกในสถานการณ์ตึงเครียดคือหนึ่งในเสน่ห์ที่ทำให้แฟนๆ ยึดติด ในมุมมองของคนที่ชอบทั้งฉากแอ็กชันจัดเต็มและการเล่นเคมีระหว่างนักแสดง ภาคต่อของ 'Bad Boys' ทำหน้าที่ได้ดีทั้งการสานต่อมุกเก่าและเพิ่มชั้นของความสัมพันธ์ที่ลึกขึ้น ระหว่างดูฉากไล่ล่าทางถนนหรือการเผชิญหน้าที่มีจังหวะตลกร้าย ฉันมักจะยิ้มแล้วก็ลุ้นไปพร้อมกัน ถ้าชอบหนังที่ให้ความบันเทิงแบบไม่หยุดและยังมีหัวใจ แฟรนไชส์นี้เป็นหนึ่งในตัวเลือกลำดับต้นๆ

มีฉากหนึ่งที่ยังคงติดตาฉันทุกครั้งที่นึกถึงช่วงประกาศรางวัลใหญ่ ๆ ของวงการภาพยนตร์ การแสดงของวิลล์ สมิธ ในบทบาทของริชาร์ด วิลเลียมส์ ในภาพยนตร์เรื่อง 'King Richard' ทำให้เขาคว้ารางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากงานออสการ์ (Academy Award) มาครองได้สำเร็จ นี่เป็นอีกก้าวที่สำคัญในเส้นทางการแสดงของเขา เพราะบทนี้ไม่ได้เน้นแค่ความมีเสน่ห์หรือคาแรกเตอร์เดิม ๆ แต่ต้องแสดงให้เห็นความซับซ้อนของพ่อที่ต่อสู้เพื่อสร้างอนาคตให้ลูกสาวนักเทนนิสสองคน ผู้ชมจะได้เห็นทั้งมิติความเข้มแข็ง ความอ่อนโยน และความตั้งใจที่ไม่ยอมแพ้ ซึ่งนำเสนอออกมาอย่างละเอียดและหนักแน่น สิ่งที่ทำให้การแสดงชิ้นนี้โดดเด่นสำหรับฉันคือการผสมผสานระหว่างการเว้นจังหวะ การใช้น้ำเสียง และภาษากายที่สื่อสารความเป็นผู้นำแบบบ้าน ๆ ไม่หวือหวา แต่ทรงพลัง เมื่อเทียบกับผลงานก่อนหน้า เช่น 'The Pursuit of Happyness' ที่มีความดราม่าและอารมณ์เข้มข้นเช่นกัน บทของ 'King Richard' ให้โอกาสเห็นการพัฒนาความสามารถของเขาในแง่มุมการสร้างตัวละครที่สมจริงและสะเทือนใจ ผลลัพธ์คือรางวัลนักแสดงนำชายจากออสการ์ซึ่งเป็นเครื่องยืนยันว่าเสียงวิจารณ์และความรู้สึกของผู้ชมสอดคล้องกันในครั้งนี้

ตั้งแต่เริ่มดูผลงานของวิลล์ สมิธ ความหลากหลายของเขาทำให้ฉันประหลาดใจอยู่เสมอ — ไม่ใช่แค่ความเท่หรือมุกตลก แต่เป็นการสลับบทที่ทำให้คนดูรู้สึกว่าเขาเปลี่ยนสภาพจิตใจได้จริง ๆ เริ่มที่ 'The Pursuit of Happyness' ก่อนเลย เพราะถ้าต้องการเห็นมุมที่ทำให้ใจอ่อนและเข้าใจการแสดงเชิงอารมณ์ของเขา หนังเรื่องนี้เป็นบทพิสูจน์ชั้นยอด ถึงแม้บรรยากาศจะเศร้าบ้าง แต่การแสดงของเขามีความเป็นมนุษย์เต็มๆ ทำให้เข้าใจว่าทำไมคนถึงยกย่องผลงานนี้และรู้สึกผูกพันกับตัวละครได้อย่างง่ายดาย หลังจากรับความหนักของเรื่องดราม่าแล้ว เปลี่ยนบรรยากาศมาที่ 'Men in Black' จะได้เห็นอีกด้านที่สนุก สนุกแบบไม่ได้เบา ๆ แต่คาแรกเตอร์ของเขาในหนังแนวไซไฟ-คอมเมดี้ชัดเจนมาก เสียงพูด ท่าทาง และเคมีร่วมกับเพื่อนนักแสดงทำให้บทนี้กลายเป็นไอคอน เหมาะกับวันที่อยากพักจากความจริงและหัวเราะไปกับการโต้ตอบที่ฉลาด ในมุมนี้จะเห็นว่าความสามารถทางคอมเมดี้ของวิลล์ก็ไม่ได้ด้อยกว่าดราม่า ปิดท้ายด้วย 'I Am Legend' ถ้าต้องการสำรวจวิลล์ในบทบาทที่เดี่ยวและหนักแน่น หนังเรื่องนี้แสดงให้เห็นความสามารถของเขาในการแบกรับภาพยนตร์ทั้งเรื่องไว้บนบ่าคนเดียว การแสดงไม่หวือหวาแต่เต็มไปด้วยความเข้มข้นและความเหงาทางอารมณ์ ซึ่งเป็นการตอกย้ำว่าเขาทำได้ทั้งความอบอุ่น ตลก และความเคร่งครัดทางอารมณ์ ถ้าวันไหนอยากดูการเปลี่ยนโหมดของนักแสดงจากดราม่าไปตลกแล้วลงที่แอ็กชัน-ไซไฟ แบบเข้มข้น นี่คือเส้นทางที่ฉันชอบแนะนำ เพื่อให้เข้าใจความยืดหยุ่นของเขาและเลือกดูได้ตามอารมณ์ของตัวเอง

ในบรรดาผลงานภาพยนตร์ของวิลล์ สมิธ นักวิจารณ์จำนวนมากมักยก 'King Richard' ให้เป็นผลงานที่โดดเด่นที่สุดของเขาในเชิงการแสดงและการตีความบทบาทจริงจัง ภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกพูดถึงว่าเป็นผลงานที่ผสานความละมุนและความซับซ้อนของตัวละครเข้าด้วยกันอย่างลงตัว นักวิจารณ์ชื่นชมการแสดงที่มีการควบคุมอารมณ์อย่างแน่นอน—ไม่ใช่การแสดงที่ฉีกกระหน่ำเพื่อเรียกความสนใจ แต่เป็นการขีดเส้นให้ตัวละครมีทั้งความทะเยอทะยาน ความดื้อรั้น และความเปราะบาง ซึ่งทุกองค์ประกอบนั้นปรากฏชัดในหลายฉากของเรื่อง เช่น ช่วงที่ตัวละครแสดงความเชื่อมั่นอย่างดื้อรั้นต่อแผนการฝึกฝนลูกสาว หรือฉากส่วนตัวที่เผยให้เห็นข้อบกพร่องของเขา นักวิจารณ์มักจะหยิบยกว่าการแสดงแบบนี้เปิดมุมมองใหม่ให้กับภาพแทนของ 'ฮีโร่พ่อ' — ไม่ได้ถูกลดทอนเป็นคนดีทั้งหมด แต่เป็นคนที่มีทั้งดีและผิดพลาด และนั่นเองที่ทำให้บทนี้มีน้ำหนัก มุมมองด้านเทคนิคของงานก็ถูกยกย่องควบคู่ไปด้วย งานกำกับและบทช่วยเน้นทิศทางการแสดงให้โดดเด่น ภาพถ่ายและจังหวะการตัดต่อคอยเสริมอารมณ์ ทำให้การปะทะทางอารมณ์ในฉากสำคัญมีแรงกระแทกมากขึ้น ในฐานะแฟนหนัง ผมเห็นว่าความท้าทายของบทคือการทำให้ผู้ชมยังคงเห็นหัวใจของตัวละครแม้จะไม่ยอมรับพฤติกรรมบางอย่างของเขา นั่นคือเหตุผลที่นักวิจารณ์หลายคนมองว่าในแง่ของการแสดงผู้ใหญ่และการรับบทตัวจริงจังครั้งนี้ วิลล์ สมิธไปได้ไกลกว่าที่เคย สุดท้ายแล้ว หลายบทวิเคราะห์ชี้ว่ารางวัลและการยอมรับจากเวทีวิจารณ์ไม่ได้มาจากความดังของนักแสดงเท่านั้น แต่มาจากการเลือกบทที่เปิดช่องให้แสดงด้านที่ซับซ้อนและมีความเป็นมนุษย์มากขึ้น ซึ่งทำให้ผลงานชิ้นนี้ถูกมองว่าเป็นหนึ่งในจุดสูงสุดของเส้นทางการแสดงของเขา ในมุมมองส่วนตัว งานนี้รู้สึกเหมือนเป็นการเติบโตที่ครบถ้วนของศิลปินคนหนึ่ง และเป็นบทที่ช่วยให้คนดูมองเห็นด้านใหม่ของนักแสดงที่คุ้นเคยอย่างชัดเจน

ในมุมมองของเรา เรื่องที่ทำรายได้สูงสุดตลอดกาลของวิลล์ สมิธคือ 'Aladdin' (2019) — เวอร์ชันคนแสดงจากดิสนีย์ที่ทำรายได้ทั่วโลกทะลุพันล้านดอลลาร์ โดยภาพรวมรายได้ประมาณ 1.05 พันล้านดอลลาร์ ซึ่งถือเป็นก้าวสำคัญในอาชีพของเขา การที่หนังทำเงินได้ขนาดนี้ไม่ได้มาจากแค่ชื่อวิลล์ สมิธ คนเดียว แต่มาจากการผสมผสานหลายอย่างเข้าด้วยกัน: ความคิดถึงที่ผู้คนมีต่อแอนิเมชันต้นฉบับ ความเก๋าของโปรดักชัน และการตลาดระดับโลกที่ชนชั้นครอบครัวเข้าถึงได้ง่าย อีกปัจจัยคือการที่บทบาท 'จีนี่' ถูกออกแบบใหม่ให้มีสีสันและฮิวเมอร์ที่เข้ากับสไตล์วิลล์ ทำให้แฟนทั้งรุ่นเก่าและรุ่นใหม่อยากดูพร้อมกัน เมื่อนำไปเทียบกับหนังที่เขาเล่นซึ่งทำเงินระดับสูงอื่น ๆ อย่าง 'I Am Legend' หรือแฟรนไชส์ 'Men in Black' จะเห็นว่า 'Aladdin' โดดเด่นในเชิงตัวเลขระดับโลกและความเป็นงานครอบครัวที่ดึงตลาดต่างประเทศได้มากขึ้น นี่ไม่ได้แปลว่าหนังเรื่องอื่นเลวร้าย แต่เป็นตัวอย่างที่ชัดว่าการจับคู่สตูดิโอใหญ่กับบทที่เป็นมิตรต่อผู้ชมทั่วโลกสามารถสร้างสถิติได้จริง — และสำหรับเรา นี่คือภาพยนตร์ที่สะท้อนพลังการเป็นสตาร์ของเขาได้ชัดที่สุด

มาดูกันว่าผลงานของวิลล์ สมิธ เรื่องไหนเคยคว้ารางวัลกลับบ้านบ้าง เพราะบางครั้งภาพยนตร์ที่เขาเล่นไม่ได้เป็นแค่ผลงานของนักแสดง แต่ยังเป็นตัวพาเวทีต่าง ๆ ให้ยอมรับทั้งงานแสดงและองค์ประกอบอื่น ๆ ของงานหนังด้วย ในระดับที่ชัดเจนที่สุดและได้รับการพูดถึงมากที่สุดคือผลงานปี 2021 ที่ชื่อ 'King Richard' ซึ่งพาให้เขาได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากรางวัลออสการ์ เป็นช่วงเวลาที่โดดเด่นเพราะเป็นครั้งแรกในอาชีพที่นำไปสู่รางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำชาย และแคมเปญรอบรางวัลของหนังเรื่องนี้ยังทำให้เขาได้รับการยกย่องจากหลายสถาบันวิจารณ์และสมาคมนักแสดงด้วย พูดถึงงานที่เป็นรางวัลของภาพยนตร์ที่เขาเล่นโดยรวมแล้ว ก็มีตัวอย่างที่น่าสนใจอย่าง 'Men in Black' ซึ่งเคยได้รับรางวัลออสการ์ในสาขางานด้านแต่งหน้าและสร้างสรรค์ลุคตัวละคร (ซึ่งเป็นรางวัลของทีมงานเบื้องหลัง ไม่ใช่รางวัลสำหรับตัวนักแสดงโดยตรง) นี่เป็นภาพสะท้อนว่าบางครั้งหนังบล็อกบัสเตอร์เชิงความบันเทิงก็ได้รางวัลในหมวดเทคนิคและผลงานออกแบบที่โดดเด่น ส่วนผลงานอย่าง 'Ali' และ 'The Pursuit of Happyness' ถึงแม้จะไม่ได้พาเขาไปคว้ารางวัลออสการ์ แต่สองเรื่องนี้ทำให้วิลล์สมิธได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลใหญ่ ๆ และได้รับคำชมจากนักวิจารณ์ ซึ่งก็ถือว่าเป็นความสำเร็จในเชิงการยอมรับทางศิลปะ สุดท้ายยังมีรายการทีวีและรางวัลจากเวทีต่าง ๆ ที่สะท้อนความนิยมของเขาในฐานะนักแสดงทีวีด้วย อย่างเช่นผลงานสร้างชื่ออย่าง 'The Fresh Prince of Bel-Air' ที่ทั้งตัวซีรีส์และทีมนักแสดงได้รับการเสนอชื่อและชนะรางวัลในเวทีที่เน้นคนดูและชุมชน เช่น รางวัลจากสมาคมต่าง ๆ และรางวัลด้านความนิยม ทั้งนี้ผลงานของเขาทั้งในบทบาทแสดงนำและผลงานด้านเพลง-บันเทิงก็สะสมรางวัลจากหลากหลายเวที ทั้งรางวัลที่มอบให้กับตัวหนัง รางวัลสำหรับทีมนักสร้าง และรางวัลสำหรับผลงานเฉพาะด้านที่มีความโดดเด่นโดยตรงในงานเดียว ๆ สรุปสั้น ๆ คือ ถ้าถามว่าภาพยนตร์หรือรายการทีวีที่มี 'วิลล์ สมิธ' เรื่องไหนได้รางวัลบ้าง คำตอบคือมีทั้งผลงานที่พาเขาไปคว้ารางวัลนักแสดงใหญ่ ๆ อย่างออสการ์จาก 'King Richard' และมีผลงานที่ตัวหนังชนะรางวัลด้านเทคนิคหรือรางวัลจากเวทีประชาชนอย่าง 'Men in Black' และรายการทีวียอดนิยมอย่าง 'The Fresh Prince of Bel-Air' ก็ได้รับการยกย่องในหลายเวทีด้วย ตอนอ่านรายชื่อเหล่านี้แล้วก็ยังอดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้ว่าเส้นทางของเขาครอบคลุมทั้งความบันเทิงระดับประชาชนและการยอมรับทางวิชาชีพ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมชื่นชมในอาชีพของเขา