LOGIN
บทนำ
คอนโดมิเนียมสุดหรูย่านใจกลางเมือง ภายในห้องตกแต่งสไตล์เรียบหรูธีมสีน้ำเงินเทาเฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างเน้นทำจากหินวีเนียร์ เน้นความเรียบง่ายสบายตา ระเบียงข้างนอกมองออกไปเห็นวิวได้ทั่วทั้งเมือง “ไอ่ธามรีบยิงสิวะ!” เสียงเจ้าของห้องดังขึ้น ร่างชายหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โซฟากลางห้องนั่งเล่น โทรทัศน์ก็เปิดรายการแข่งรถทิ้งไว้ เขาคือ วิคเตอร์ วาลิคก้า ที่หลายคนรู้จักขนานนามว่า แฝดนรก หรือหนึ่งในแก๊ง เดมอนดีม “รู้แล้ว กูก็ยิงอยู่ ทีมนุ้นแม่งเก่งใช่ย่อย ซิ๊ด!” เสียงกระเส่าของธามไทเล็ดลอดออกมาจากในเกม “ไม่ใช่ว่ามึงตอกสาวตอนเล่นเกมอยู่นะ” วาโยพูดขึ้น “กูไม่ได้ตอกเด็กมันมือไม่นิ่ง” “ไอ่เวร!” วิคเตอร์สบถด่าเพื่อนอย่างหัวเสีย “กูไม่ผิดนะเว้ย” ธามไทรีบค้านขึ้นมา “เออมึงไม่ผิด แต่มึงไม่โปรว่ะ เสียวแค่นี้ถึงกับเล่นเกมไม่ได้ อ่อน” แฟร้งค์ที่เงียบอยู่นานเอ่ยเยาะเย้ยเพื่อนด้วยความหมั่นไส้ แกร็ก!!! เสียงประตูเปิดออกพร้อมเสียงฝีเท้าหญิงสาวในร่างชุดนักศึกษาสวมเสื้อช็อปสีน้ำตาลทับข้างนอกเดินเข้ามามือทั้งสองข้างถือของพะรุงพะรัง เธอคือ เมเบล ณิรินดา กันติพิพัฒน์ นักศึกษารุ่นน้องจากมหาลัยคู่อริของวิคเตอร์ “วิค…เบลซื้อก๋วยเตี๋ยวร้านประจำมาให้” เธอพูดขึ้นขณะกำลังยืนถอดรองเท้าและไม่ทันได้สังเกตว่าเขาทำอะไรอยู่เสียงของเธอดังจนหลายคนในเกมต่างได้ยินชัดเจน “เสียงใครวะ? ” แฟร้งค์เอ่ยถามด้วยความสังสัย “แม่บ้านกู” วิคเตอร์ตอบนิ่ง ๆ ก่อนปิดเสียงแล้วยกมือหนากวักเรียกเมเบลให้มาหา เธอถือของวางไว้บนเคาน์เตอร์ครัวก่อนเดินไปนั่งบนพื้นระหว่างขาของวิคเตอร์ที่เดิม มือเล็กเอื้อมจับรีโมทเปลี่ยนช่องจากการแข่งรถที่ดุดันเป็นการ์ตูนสำหรับเด็กน้อยซึ่งคนที่นั่งบนโซฟาค่อนข้างชินกับการกระทำของเธอแล้ว จนเวลาล่วงเลยไปพระอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า ข้างนอกมืดสนิท เสียงท้องร้องของเธอเริ่มท้วงขึ้น “เล่นเสร็จยังอะ? ” “ใกล้แล้วครับ หิวหรอ? ” เมเบล พยักหน้าเป็นคำตอบก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงไปยังครัว ร่างบางยืนแกะอาหารใส่จานไว้รอเขาเดินตามมาทีหลัง ฟอด! วิคเตอร์สวมกอดเธอจากข้างหลัง ริมฝีปากหนาหอมเข้าที่แก้มขวาของเธอ “ทำไมวันนี้ซื้อเยอะจังครับ” “ไม่รู้สิ อะไรก็น่ากินไปหมด” “เป็นเมนหรือเปล่า? ” มือหนาจับแขนเธอให้หมุนเข้าหา ก่อนสายตาจะมองสำรวจร่างกายเธอ “น่าจะมั้ง” เมเบลทำท่านึกวันที่ประจำเดือนมาเดือนที่แล้วก็ประมาณช่วงนี้แหละ สงสัยคงจะเป็นอย่างที่เขาพูด “เอากันตอนนี้ยังทันนะ” วิคเตอร์รีบสอดมือเข้าใต้กระโปรงสาว เพี๊ยะ! มือบางฟาดเข้าแขนแกร่ง วิคเตอร์แทนที่จะร้องเจ็บแต่ใบหน้าคมกลับยกยิ้มมุมปาก “ทะลึ่ง” หลังจากทานอาหารเสร็จแล้วทั้งสองก็พากันไปอาบน้ำ กิจวัตรพวกเขาจะเป็นแบบนี้แทบทุกวันเหมือนคู่รักทั่วไปแต่สถานะแท้จริงกลับไม่ใช่ ไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องมันมาถึงจุดนี้ได้ยังไง รู้ตัวอีกทีก็ไม่อยากให้ทุกอย่างมันจบลง วิคเตอร์เดินเข้ามาพร้อมทิ้งตัวนอนลงข้าง ๆ เมเบล แขนแกร่งดึงร่างเธอเข้าไปกอดแน่น สายตาคมกริบนั้นจ้องมองคนในอ้อมกอดที่ไม่สนใจเขาเลยสักนิดเอาแต่จ้องโทรศัพท์ ในนั้นมันมีอะไรดีนักหนา “คุยกับใคร ยิ้มหน้าบานเชียว” “เพื่อน” เมเบลตอบเสียงนิ่ง “เพื่อนหรือไอ่เหี้ยนั่น” “อย่าเรียกพี่ต้าร์แบบนั้นนะ” เธอหันมาตวาดเสียงใส่วิคเตอร์จนลืมตัว บ่อยครั้งที่เขามักจะใช้คำหยาบเรียกแทนชื่อแฟนเธอ “พี่ต้าร์ เหอะ!” วิคเตอร์มองด้วยความไม่พอใจเช่นกัน เขาเค้นเสียงออกมาอย่างน้อยใจ “วิคลืมอะไรไปหรือเปล่า” “อะไร? ” “พี่ต้าร์แฟนเบล” ประโยคย้ำชัดที่เธอบอกเขามาหลายปีแม้ข้างในจะเจ็บปวดที่เธอไม่เคยเลือกเขาแต่วิคเตอร์ไม่สนใจ เขายอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เธอมาครอง “ไม่ลืมแต่ไม่จำ” “…” “สมองจำแค่เมเบลคือ เมีย ของผู้ชายที่ชื่อวิคเตอร์คนเดียวเท่านั้น” " งั้นก็อย่าลืมนะว่าเรื่องของเรามันเริ่มต้นจากอะไร ? "ตอนที่ 9 จังหวะนรก หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป@ คอนโดของเมเบล (เบลลูก เทอมหน้าน้องอัยจะไปเรียนภาคฤดูร้อนที่ออสเตรเลีย) (พูดมาเถอะค่ะ) (หนูหาเงินจ่ายค่าเทอมเองไปก่อนนะ พ่อต้องเก็บเงินไว้ให้น้อง) ร่างบางของเจ้าของห้องนอนแผ่นอยู่บนพื้น แขนแกร่งก่ายหน้าผากอย่างคิดไม่ตก เธอเอาแต่นึกถึงคำพูดของคนเป็นพ่อที่โทรมาเมื่อตอนเช้าคำว่าน้องที่เขาพูดถึงคือลูกติดเมียใหม่ มันสำคัญกว่าลูกแท้ ๆ แบบเธอไปได้ยังไงกันแม้จะน้อยใจยังไงแต่ก็ไม่อาจที่จะตัดขาดกับพ่อได้เพราะบ้านหลังนั้นเป็นบ้านของแม่และเป็นที่ที่เธอควรอยู่ครอบครองเป็นเจ้าของเพียงคนเดียวเท่านั้น “เหลือไม่ถึงแสนจะพอถึงปีสี่ไหมเนี่ย” ดวงตากลมจ้องมองตัวเลขในบัญชีที่มีเงินเก็บทั้งหมดแค่หลักหมื่นยังไงก็คงไม่พอต่อค่าเทอมอีกหลายเทอมเป็นแน่เพราะตอนนี้เธอไม่มีรายได้จากไหนเลยหลังจากเกิดเรื่องวันนั้นเมเบลก็ไม่ได้ติดต่อวิคเตอร์อีกเลยเพราะเขาจำกัดข้อความเธอทุกช่องทางเงินที่เขาเคยให้แลกค่าทำความสะอาดห้องรายวันก็ไม่ได้มาเป็นอาทิตย์แล้วแถมความสัมพันธ์ดูใกล้จะจบสิ้นดี เห็นอย่างนั้นเธอรีบค้นหางานในโทรศัพท์ทันที@ BOOMPUBเมเบลเดินมาหยุดอยู่หน้าผับแห่งหนึ่งซึ่งมั
ตอนที่ 8 รู้ว่าเจ็บแต่ไม่ปล่อย@ คอนโดขิม เมเบลแบกร่างเดินโซซัดโซเซขึ้นมายังหน้าห้องของขิมเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่รู้ทุกแทบจะทุกเรื่องในชีวิตของเธอยกเว้นเรื่องของวิคเตอร์มือเล็กเคาะประตูสองสามที ประตูถูกเปิดแต่คนที่เปิดนั้นไม่ใช่ขิมเพื่อนเธอแต่อย่างใดเขาคืออัคคีเพื่อนในกลุ่มและหนึ่งในสมาชิกนิลกาฬร่างสูงอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบนดูก็รู้ว่าพวกมันคงมานั่งทำโปรเจ็คห้องขิมอีกเช่นเคย “เอ้า! ไอ่เบล มาไงวะ” อัคคีเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจเวลานี้ เมเบลควรจะอยู่ห้องเพราะปกติเธอแทบจะไม่ออกไปไหนเลย “ขอเข้าไปหน่อย” เธอเอ่ยเสียงเบาก่อนเดินแทรกตัวเข้าห้อง “ไงเบล หายตัวไปเลยนะคนสวย” “จริง เจ้านายมึงใช้งานหนักขนาดนั้นเลยหรอวะ? ” “ขิมล่ะ? ” เมเบลไม่ได้ตอบคำถามธันวาแต่เธอกลับสำรวจรอบห้องเพื่อมองหาขิม “มันเก็บของอยู่ในห้อง” ภีมชี้ไปทางประตูห้องนอน ขิมไม่ตอบเดินเปิดประตูเข้าไปทันที พร้อมกดล็อกประตูไม่ให้ใครเข้า ขิมที่นั่งเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้เธอเพียงได้ยินเสียงเปิดประตูไม่ได้หันมองคนที่มาใหม่ว่าเป็นใคร “กูบอกว่าจะเก็บของ อย่ากวน” “บะ…เบลเอง” เบลเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่น “เบล” ขิมหันไปมองต้นเสียง เธ
ตอนที่ 7 นอกใจเหมือนกันเมเบลเดินลงมายังหน้าประตูทางเชื่อมเข้าตัวสนามสายตาหวานกวาดมองบรรยากาศรอบ ๆ โดยที่ไม่รู้ว่ามีลูกน้องของวิคเตอร์เดินตามอยู่ไม่ห่างวิคเตอร์กับวินเซนต์เก่งมากที่อายุแค่นี้แต่บริหารสนามได้จนติดอันดับของประเทศ ในขณะที่กำลังเชยชมวิคเตอร์อยู่นั้นสายตาดันสะดุดเข้ากับร่างชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังนัวเนียกันอยู่ข้างกำแพงมองแวบแรกเมเบลจำแผ่นหลังที่คุ้นเคยนั้นได้เป็นอย่างดี มือของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าแฟนกำลังลูบไล้เอวบางของคนอื่นเมเบลเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตาก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเหมือนคนจะร้องไห้ ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนเดียวกับที่เธอเคยเจอที่คอนโดเขา “พะ…พี่ต้าร์กับผู้หญิงคนนั้น” ขาเรียวไม่มีแม้แต่แรงที่จะก้าว เธอได้แต่ยืนมองอยู่ตรงนั้นทั้งน้ำตาฝ่ามือหนาของใครสักคนเอื้อมมาบังตาไม่ให้เธอเห็นอะไรมากกว่านี้ “ถ้าเห็นแล้วเจ็บก็อย่ามอง” วิคเตอร์อุ้มเมเบลขึ้นมาบนห้องพักส่วนตัวของเขาแม้ในใจเขาจะรู้สึกดีใจที่เมเบลได้รู้ความจริงสักทีแต่ก็ไม่สบายใจที่เห็นเธอนั่งนิ่งเหมือนรูปปั้นน้ำแข็ง ไร้รอยยิ้มบนใบหน้าสิ่งที่น่าแปลกคือเมเบลยืนนิ่งน้ำตาไหลเพียงเท่านั้น ไม่มีเสียง
ตอนที่ 6 คำถามของวินเซนต์@ สนามแข่งรถ VV สนามแข่งรถแห่งใหญ่ในระดับเบอร์ต้นของประเทศ ซึ่งวันนี้ผู้คนค่อนข้าง คึกคักกว่าปกติ เนื่องจากมีเดิมพันนัดสำคัญ กับของเดิมพันที่มีมูลค่ามหาศาลจะมีเพียงแค่นักแข่งกับทีมของบริหารของเจ้าของสนามเท่านั้นที่จะรู้ว่าของเดิมพันข้างในคืออะไร เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกตรวจสอบจากพวกตำรวจรับจ้างฝั่งสีเทาที่ตั้งแง่จะกวาดล้างสนามคู่แข่งให้สิ้นซากเพื่อดันตัวเองขึ้นอันดับหนึ่งของประเทศตลอดทางวิคเตอร์จับมือเมเบลไว้แน่นเพราะเธอสวมหมวกปิดหน้าไม่พอยังก้มหน้าเดินอีก จะกลัวใครเห็นนักหนา อารมณ์เขาค้างตั้งแต่เมื่อกี้ไม่พอยิ่งเห็นเธอทำแบบนี้แล้วยิ่งหงุดหงิดสองเท้าก้าวเดินเข้าห้องสี่เหลี่ยมชั้นบนสุดของสนามที่ไม่มีใครสามารถเข้าได้นอกจากแฝดนรกเพราะเขาทำระบบป้องกันสแกนนิ้วอย่างแน่นหนาไว้ แม้แต่เพื่อนจะเข้ามาต้องรอเขาอนุญาตก่อน “สวัสดีครับคนสวย” วาโยเอ่ยทักทายสาวคนข้างกายวิคเตอร์ “สวัสดีค่ะ” เมเบลโค้งหัวทักทายวาโยอย่างสุภาพอาจเพราะเจอกันครั้งแรกเลยทำตัวไม่ถูกก่อนหันมายกมือให้วินเซนต์ “ไง วินเซนต์” “ไง เมเบลคนสวยของวิน” “มึงรู้จักเมียกูตอนไหนวะ” วิคเตอร์มั่นใจว่าเขาไม่เ
ตอนที่ 5 เช็คของ Ncทั้งสองสบตากันอยู่นาน วิคเตอร์เห็นถึงสายตาที่ลังเลของเมเบลทำให้เขารู้สึกได้ว่าเธออาจจะเริ่มมีใจ เพียงแค่ไม่รู้ตัวเอง “วิคจะรู้ได้ยังไงว่าที่เบลพูดมาทั้งหมดคือความจริง” วิคเตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลง มือหนาเกลี่ยปรอยผมที่ปรกอยู่ตามกรอบหน้าเธอ เมเบลเห็นอย่างนั้นเธอเริ่มคลายความกลัวออกจากใจปรับเปลี่ยนสายตายั่วยวนคนตรงหน้า “ลองเช็คดูสิ ว่ามันยังแน่นเหมือนเดิมหรือเปล่า” ไม่พูดเปล่า เธอจับมือของเขาแตะเนินช่วงล่างของตัวเอง มืออีกข้างเกลี่ยบนแผงอกแกร่ง “ก็ต้องแน่นอยู่แล้วเพราะของวิคใหญ่กว่าของมันแน่นอน” วิคเตอร์ไม่ยอมเหมือนกัน เขาจับมือที่แตะแผงอกลดลงมาลูบแก่นกายยักษ์ที่กำลังเริ่มผงาดแข็งตัวขึ้นผ่านใต้กางเกง “ใหญ่สู้ปากเบลได้หรอ? ” เมเบลเขย่งเท้าให้ตัวสูงพอที่จะกระซิบข้างหูของเขาได้ ประโยคท้าทายที่ออกจากปากของเธอทำเขาแทบบ้าความอดทนอดกลั้นขาดลงในชั่วพริบตา “แม่งเอ้ย!!!” พลั่ก! วิคเตอร์ผลักเมเบลลงบนโซฟาตัวโปรดก่อนร่างสูงโดดขึ้นคร่อมตัวเธอไว้ แขนแกร่งเท้าพนักโซฟากักตัวเธอไว้ไม่ให้หนี “อื้อ จุก แต่อยากจุกมากกว่านี้อ่ะ” เมเบลไม่เกรงกลัวเลยสักนิด เธอกัดริมฝีปากตัวเอง
ตอนที่ 4 เก็บความสงสัยไว้ “รอยนี้หรอ ไม่มีอะไร แมวไอ่เคนมันข่วนพี่อ่ะ” มือหนาชี้เข้าหัวไหล่ตัวเองก่อนเอ่ยบอกคนบนตักด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เมเบลหรี่ตามองอย่างจับผิด “หรอคะ? ” “หนูไม่เชื่อพี่หรอ” “ไม่ได้บอกว่าไม่เชื่อค่ะ พี่ต้าร์หนูไว้ใจพี่นะคะ” เธอจับมือของเขาสอดนิ้วประสานกุมไว้แน่นบนตักตัวเอง “อย่าคิดมากเลย พี่รักหนูคนเดียว” คำพูดหว่านล้อมดวงตาสื่อความจริงใจการแสดงทั้งเพของต้าร์ล้วนทำให้เมเบลเชื่อได้ในพริบตา “ปากหวานจัง” ใบหน้าวานเอียงคอมองแฟนหนุ่ม “รู้ได้ยังไงครับ เด็กแถวนี้ยังไม่เคยชิมเลยนะ” มือหนาลูบแก้มบางของเธอก่อนมองแฟนสาวด้วยสายตาเสือร้ายที่จ้องตะครุบเหยื่อตรงหน้า “ก็…อื้อส์” ไม่ทันที่เมเบลจะตอบ ต้าร์คว้าคอเธอโน้มใกล้ใบหน้าเขาฉกจูบอันแสนหวาน นี่คงเป็นครั้งแรกตั้งแต่คบกันมาที่เขาได้ใกล้ชิดเธอมากขนาดนี้ เมเบลที่ตอนแรกเหมือนจะขัดขืนพอเริ่มปรับตัวได้เธอเคลิ้มตามเขาแต่กลับมีภาพใบหน้าของวิคเตอร์ฉายเข้ามาในหัวซะก่อน เธอจึงรีบผละตัวออก “นะ…หนูยังไม่พร้อม” “เราคบกันเข้าปีที่สามแล้วนะ” ต้าร์แสดงท่าทีอาการหัวเสียเล็กน้อย “รออีกหน่อยได้ไหมคะ? ” “โอเคครับพี่รอได้เพ







