หนังเถ้าแก่น้อยเต็มเรื่องมีความยาวกี่นาที?

จากทายาทพันล้านต้องกลายเป็นเพียงลูกสาวของชาวบ้านยากจนที่มีชีวิตแสนจะลำบาก แถมยังโดนคนในสกุลสายหลักคอยเอาเปรียบและรังแกไม่เคยได้รับความเป็นธรรม นางที่ไม่เคยยอมแพ้ให้กับใครมีหรือจะยอมโดน

เสี่ยดาร์ก (35) หล่อ รวย หยาบปนฮา ปากดีแต่ใจอ่อน เจ้าของบริษัทพันล้านที่ไม่มีใครกล้ายั่ว…จนเจอ “เปรี้ยวซอยเจ็ด” เสี่ย: > “เสี่ยไม่ใช่พระเอกนะหนู เสี่ยเป็นผู้ร้าย…แต่ผู้ร้ายมีเงิน” --- น้องเปรี้ยว (18) เด็ก ม.ปลาย หุ่นแซ่บ ปากไว แสบจนเสี่ยอยากปรับทัศนคติด้วยการ “เปย์” เธอไม่ยอมให้ใครมาจีบฟรี ๆ ทุกอย่างต้องมีราคา แต่ราคาใจเธอ...เสี่ยจ่ายเท่าไหร่ก็ยังไม่ถึง

เสี่ยครับ… ผมไม่เด็กแล้วนะถ้าจะเอา…ก็เอาให้สุด อย่ามาทำเป็นใจแข็ง เด็กขายหมูปากดีกับเสี่ยเจ้าของตลาดที่ขึ้นชื่อว่าไม่เคยใจอ่อนให้ใครแต่ดันมาแพ้ทางหมาเด็กคนเดียว…

เงื่อนไขเป็นเพียงข้ออ้าง แต่แค่เสี่ยหล่อ ทุกอย่างก็จบค่ะ! เขาอยู่ในจุดที่เอื้อมถึงยาก ที่ยอมลดตัวลงมา ก็แค่เห็นว่าเธอเป็น “ของเล่น” “ก็แล้วถ้าหนูไม่เต็มใจ มาทำงานแบบนี้ทำไมล่ะครับ” คำดูถูกที่แฝงอยู่ในเสียงนุ่มนวลนั้น..

นิยายเรื่องสั้น มีทั้งหมด4เรื่องพระเอกเป็นมาเฟีย เป็นแนวพระเอกโบ้ พระเอกร้ายและคลั่งรั

ในคืนวันครบรอบสามปีของเรา คิลเลียนพลาดมื้อค่ำอีกครั้ง เขาพิมพ์ข้อความมาบอกว่าติดงานดึกอยู่ที่อู่ซ่อมรถ ฉันมองเค้กราคา 5.90 ดอลลาร์ที่วางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งเป็นเค้กราคาลดล้างสต็อกที่ฉันต้องไปเบียดเสียดกับผู้คนมากมายในซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อแย่งซื้อมา ฉันกลืนก้อนความขมขื่นลงคอไปอย่างยากลำบาก เราต้องเก็บเงินเพื่อซื้อบ้านจริงๆ ในบรูคลิน ฉันบอกตัวเองแบบนั้น ก่อนจะเก็บเค้กเข้าตู้เย็น ฉันกระชับเสื้อโค้ทราคาถูกเข้าหากันแน่น แล้วเดินออกไปในอากาศหนาวเหน็บเพื่อส่งอาหารเดลิเวอรี่รอบดึกหาเงินเพิ่ม ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะได้มาเจอ "สามีผู้ยากจน" ของตัวเองที่โรงแรมหรูแห่งหนึ่งในแมนแฮตตัน เขาเดินลงมาจากรถโรลส์-รอยซ์ในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบ พลางโยนธนบัตรใบละร้อยดอลลาร์ให้พนักงานนำรถไปจอดอย่างไม่ใส่ใจ หญิงสาวสุดเซ็กซี่ที่สวมทับทิมเลือดนกพิราบราคาประเมินค่าไม่ได้เดินตามหลังเขามา พร้อมกับคล้องแขนเขาไว้อย่างสนิทสนม "คิลเลียนคะ หิมะตกหนักขนาดนี้ คุณจะกลับไปบรูคลินเพื่อเล่นบทผัวเมียกับยัยภรรยาบ้านนอกซื่อบื้อนั่นจริงๆ เหรอคะ?" เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อน คิลเลียนมองแหวนเงินราคาถูกและหมองคล้ำบนนิ้วของเขา แววตาที่เย็นชาของเขามีร่องรอยความอ่อนโยนปรากฏขึ้นชั่วครู่ "สามปีมานี้ เธอทำงานวันละห้าอย่างเพื่อชดใช้หนี้ปลอมๆ ที่ฉันกุขึ้นมา แม้แต่ตอนที่ป่วย เธอก็ยังไม่ยอมไปหาหมอเลยด้วยซ้ำ" "พอเถอะค่ะ เธอผ่านบททดสอบของคุณแล้วนี่คะ เมื่อคุณจัดการพวกหนูในตระกูลได้แล้ว ก็ค่อยบอกความจริงกับเธอเถอะค่ะ มอบเกียรติยศที่เธอควรได้รับในฐานะนายหญิงของคุณให้เธอสักที" หญิงสาวกัดริมฝีปาก "แล้วถ้าเกิดเธอรู้ว่าคุณเป็นถึงเจ้าพ่อมาเฟีย แล้วเธอเข้ามาเพราะหวังเงินของคุณล่ะคะ? ทำไมไม่ลองบอกเธอไปว่าคุณป่วยระยะสุดท้ายดูล่ะคะ... ดูซิว่าเธอจะยอมทุ่มเงินเก็บทั้งหมดที่มีเพื่อช่วยชีวิตคุณไหม ทดสอบเธออีกสักครั้งเถอะค่ะ..." คิลเลียนนิ่งเงียบไปนาน ในที่สุด เขาก็พยักหน้า "บททดสอบสุดท้าย หลังจากนี้ ฉันจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดให้เธอ" ลมหนาวพัดกรรโชก ฉันกำถุงกระดาษใส่อาหารในมือแน่น น้ำตาร่วงหล่นลงมาโดยไม่มีเสียงสะอื้นแม้แต่น้อย ฉันพอแล้ว... กับความรักที่เต็มไปด้วยคำโกหกและความเย่อหยิ่งของเขา