เป็นไปไม่ได้!

กึก กึก กึก ติง ติง ติง!

“เรียนท่านผู้โดยสารทุกท่าน ขณะนี้เครื่องบินเกิดตกหลุมอากาศ ขอให้ผู้โดยสารทุกท่านโปรดรัดเข็มขัดนิรภัยและนั่งประจำอยู่กับที่ของตนเองเพื่อความปลอดภัยดะ...”

วูบบ

ยังไม่ทันที่หลินหลินจะได้ฟังคำพูดของพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินจบประโยค ทุกอย่างก็ดับวูบลงไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบ

.

.

.

“โม่เอ๋อร์! โม่เอ๋อร์เจ้าได้ยินแม่หรือไม่ลูกรัก โม่เอ๋อร์ โม่เอ๋อร์...”

เสียงเรียกชื่อของใครบางคนดังขึ้นอย่างเลือนราง ข้าง ๆ หูของหลินหลิน มันเป็นเสียงที่ดูกระวนกระวายใจ ตกใจ เป็นห่วงและเต็มไปด้วยความรัก

เฮือก!!!

ในที่สุดเปลือกตาที่ปิดสนิทไร้หนทางที่จะลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งของเด็กสาวที่กำลังนอนหมดสติในอ้อมกอดของผู้เป็นมารดาก็กลับลืมตาพรึ่บขึ้นมา พร้อมกับอาการหายใจหอบเล็กน้อย

“อะ...เจ็บจัง”

หลินหลินเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งยกมือขึ้นจับไปที่บาดแผลตรงท้ายทอยของตนเองด้วยอาการเจ็บปวดเป็นอย่างมาก

“โม่เอ๋อร์ลูกแม่! ฮือ ๆ ขอบคุณสวรรค์ ขอบคุณที่ให้ลูกสาวของข้ากลับคืนมา อึก”

น้ำเสียงสั่นเครือที่เต็มไปด้วยความยินดีของ จ้าวฟาน ผู้เป็นมารดาของเด็กน้อยเอ่ยขึ้น ทั้งที่ยังกอดรัดร่างของบุตรสาวคนเล็กของตนเองเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

“อื้อ! ท่านแม่ลูกไม่เป็นอะไรแล้ว ท่านแม่ปล่อยข้าก่อนดีหรือไม่ข้ารู้สึกหายใจไม่ออกแล้วเจ้าค่ะ”

จ้าวโม่ (วิญญาณหลินหลิน) เอ่ยบอกกับมารดาของตนหลังจากที่ถูกอีกฝ่ายกอดแน่นเสียจนรู้สึกหายใจไม่ออกแล้ว

“โอ๊ะ! แม่ขอโทษด้วยลูก แล้วเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกเจ็บตรงไหนหรือไม่ลูกรัก?”

นางฟานซื่อเอ่ยถามบุตรสาวตรงหน้าด้วยความเป็นห่วง พร้อมกันนั้นนางก็ยังใช้สายตามองสำรวจทั่วร่างกายของเด็กสาวเพื่อหาบาดแผล

“ท่านแม่ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

จ้าวโม่เอ่ยตอบกลับพร้อมกับส่งรอยยิ้มบางเบาไปให้กับผู้เป็นมารดาเพื่อให้อีกฝ่ายคลายความกังวลลงไป

“เช่นนั้นก็ลุกขึ้นไปทำงานบ้านเสีย อย่ามัวแต่มานั่งสำออยให้เสียเวลา!”

เพียงแค่จบคำพูดของเด็กสาว เสียงตะโกนอย่างฉุนเฉียวก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของพวกนางสองแม่ลูก

“พี่สะใภ้หลิว โม่เอ๋อร์นางบาดเจ็บไม่อาจฝืนทำงานบ้านต่อได้แล้วในวันนี้”

นางฟานซื่อเอ่ยกับนาง หลิวตาน พี่สะใภ้ใหญ่ของตนเองอย่างต้องการความเห็นใจจากอีกฝ่าย

“แต่สิ่งที่ข้าเห็นอยู่ในตอนนี้นางก็ดูสบายดีไม่ใช่หรืออย่างไร เจ้าไม่ต้องมาแก้ตัวแทนนางรีบไสหัวไปทำงานได้แล้วอย่ามัวแต่ขี้เกียจ!”

นางหลิวซื่อ หรือ หลิวตาน สะใภ้คนโตของสกุลจ้าวสายหลัก หญิงวัยกลางคนอายุ 48 ปี ยังคงเอ่ยกับสองแม่ลูกอย่างไม่สนใจใยดีแม้แต่น้อย

“พี่สะใภ้หลิว ข้าขอร้องท่านละ ประเดี๋ยวข้าจะเป็นคนทำงานทั้งหมดเอง ข้าขอเพียงแค่ให้โม่เอ๋อร์ได้กลับไปนอนพักได้หรือไม่?”

นางฟานซื่อยังคงเอ่ยขอร้องพี่สะใภ้ใหญ่ด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนอย่างถึงที่สุด เพื่อให้บุตรสาวที่บาดเจ็บของนางได้กลับไปนอนพักที่บ้าน

“หึ เอาอย่างนั้นก็ได้ แล้ววันหลังอย่าให้ข้าเห็นอีกนะว่าพวกเจ้าสองแม่ลูกอู้งานจนทำงานไม่เสร็จ ไม่อย่างนั้นข้าจะบอกให้สามีของข้าจัดการสั่งสอนพวกเจ้าทั้งครอบครัวเสีย!”

นางหลิวซื่อเอ่ยทิ้งท้ายเอาไว้เพียงเท่านั้น นางก็สะบัดตัวหันหลังเดินกลับเข้าไปภายในบ้านในทันที โดยไม่คิดที่จะสนใจสองแม่ลูกสกุลจ้าวอีกต่อไป

“ท่านแม่ ข้าไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ ข้าจะอยู่ช่วยท่านทำงานให้เสร็จก่อนแล้วพวกเราจะได้กลับบ้านไปพักผ่อนพร้อมกัน”

จ้าวโม่เอ่ยขึ้นหลังจากที่เห็นว่านางหลิวซื่อเดินจากไปแล้ว แต่คำตอบที่ได้รับกลับมาจากผู้เป็นมารดาก็ทำให้เด็กสาวจำต้องทำตามอย่างขัดไม่ได้

“ไม่เป็นไร ลูกกลับบ้านไปพักผ่อนเถิด อย่าดื้อรั้นและทำให้แม่ต้องเป็นห่วงไปมากกว่านี้เลยนะลูกรัก”

“ก็ได้เจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าจะกลับไปพักตามที่ท่านแม่เอ่ยมานะเจ้าคะ แต่ท่านแม่อย่าฝืนตัวเองมากเกินไปจนตัวเองไม่ไหวนะ”

จ้าวโม่เอ่ยกำชับกับมารดาทิ้งท้ายเอาไว้ ก่อนที่นางจะพาร่างอันบอบช้ำของตัวเองเดินกลับไปยังบ้านที่อยู่ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมเพื่อพักผ่อนในทันที

หลังจากที่จ้าวโม่เดินตามเส้นทางกลับบ้านได้สักพักหนึ่ง ในที่สุดเด็กสาวก็มาหยุดลงที่หน้าบ้านโทรม ๆ หลังหนึ่งที่ในความทรงจำของเด็กสาวนั้นคือบ้านของพวกเขาสกุลจ้าวสายรอง

ใช่แล้ว ร่างที่หญิงสาวเข้ามาสวมอยู่ใหม่ในตอนนี้คือ จ้าวโม่ เด็กสาวอายุเพียงแค่ 11 หนาว จากสกุลจ้าวสายรอง ขึ้นชื่อว่าเป็นสายรองก็ย่อมต้องถูกสายหลักกดเอาไว้อย่างไม่ต้องคิดให้เสียเวลา

โดยครอบครัวของเด็กสาวนั้นมีด้วยกันทั้งหมดหกคนและนางก็คือลูกสาวคนเล็กของบ้าน ท่านตาของนางนั้นเป็นน้องชายของท่านตาใหญ่ที่เป็นผู้นำสกุลจ้าวสายหลัก

ส่วนมารดาของนางเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของท่านตา ในความทรงจำของเด็กสาวจ้าวโม่ตามที่นางได้เห็นในตอนที่กำลังจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมานั้นช่างน่าสงสารยิ่งนัก

ครอบครัวของเด็กสาวนั้นมักจะถูกคนจากบ้านสายหลักคอยรังแกอยู่เป็นประจำ โดยเฉพาะมารดาของนางกับเจ้าของร่างเดิม

ทุกครั้งที่สามีและลูกชายทั้งสองของนางขึ้นเขาไปล่าสัตว์ บิดาไปหาสมุนไพร นางกับบุตรสาวก็จะถูกนางหลิวซื่อพี่สะใภ้ใหญ่กับนางหมี่ซื่อพี่สะใภ้รองเรียกไปใช้ให้ทำงานบ้านอยู่ทุกวัน

นานวันเข้าเมื่อเด็กสาวเริ่มโตขึ้นอายุได้ 7 หนาวก็ถูกบุตรสาวทั้งสองของป้าสะใภ้ทุบตีระบายความโกรธ แต่เด็กสาวกลับไม่เคยเอ่ยปากบอกเรื่องที่เกิดขึ้นให้คนที่บ้านรู้เลยแม้แต่น้อย

นั่นเพราะกลัวคำขู่ของญาติผู้พี่ทั้งสองคนที่บอกว่าถ้านางกล้านำเรื่องนี้ไปบอกคนที่บ้าน พวกนางทั้งสองจะบอกให้บิดาของพวกตนจัดการกับครอบครัวของนางเสีย

ด้วยความเป็นเด็กและกลัวว่าตนเองจะทำให้ครอบครัวเดือดร้อน ดังนั้นเด็กสาวจึงได้เก็บงำเรื่องที่ตนเองถูกญาติผู้พี่ทั้งสองรังแกมาโดยตลอด

พอนางฟานซื่อเอ่ยถามถึงบาดแผลตามตัวเด็กสาวก็บอกเพียงตนเองไม่ทันระวังหกล้มบ้าง โดยไม้ข่วนบ้าง ด้วยจ้าวโม่นั้นเป็นเด็กซุ่มซ่ามและขี้กลัว นางฟานซื่อจึงไม่ได้เอะใจเกี่ยวกับเรื่องแผลบนตัวของบุตรสาวคนเล็กแม้แต่น้อย

จนมาวันนี้ในขณะที่นางฟานซื่อเดินไปซักผ้าที่ลำธารอยู่นั้น จ้าวโม่ที่กำลังช่วยมารดาล้างถ้วยชามอยู่ที่หลังบ้านของบ้านสายหลักก็ถูกบุตรสาวของป้าสะใภ้ทั้งสองรุมรังแก

ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะพลั้งมือผลักเด็กสาวจนล้มหงายหลังไปหัวฟาดเข้ากับเก้าอี้นั่งล้างจานที่ทำจากไม้เนื้อแข็งจนหมดสติและสิ้นใจตาย

เมื่อนางฟานซื่อกลับมาก็พบเพียงร่างของบุตรสาวที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น ด้วยความตกใจนางฟานซื่อรีบทิ้งถังใส่ผ้าลงพื้นแล้วรีบวิ่งเข้ามาดูอาการของบุตรสาวด้วยความเป็นห่วง

นางรีบเขย่าเรียกร่างเล็กในอ้อมกอด ด้วยความหวาดกลัวสุดหัวใจ ไม่นานร่างเล็กในอ้อมแขนก็ลืมตาตื่นขึ้นมา ซึ่งก็คือตอนที่วิญญาณของหญิงสาวได้เข้ามาสวมร่างนี้แทนเด็กสาวจ้าวโม่แล้วนั่นเอง

กลับมาที่ปัจจุบัน ในตอนนี้จ้าวโม่กำลังยืนอึ้งกับสภาพบ้านที่ตนเองต้องมาอาศัยอยู่ด้วยความรู้สึกหดหู่ แลดูสิ้นหวังเป็นอย่างมาก

เพราะว่าบ้านของนางกับครอบครัวที่ใช้อาศัยอยู่ด้วยกันหกชีวิตตรงหน้าของนางในตอนนี้มันช่างไม่ต่างอะไรกับกระท่อมปลายนาที่นางเห็นบ่อย ๆ ในช่วงวัยเด็กที่ตนเองได้อาศัยอยู่กับท่านยายที่บ้านในต่างจังหวัด

ต่างกันก็เพียงแค่บ้านหลังนี้มีขนาดใหญ่กว่าและดูดีกว่าเล็กน้อยเพียงเท่านั้น

‘นี่มันเกิดเรื่องพิสดารอะไรขึ้นกับนางกัน! มันไม่มีทางเป็นไปได้!

นางไม่อาจยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นกับตนเองได้แม้แต่น้อย’

==========================================================================================

เปิดมาตอนแรกก็เจอตัวแม่กันเลยทีเดียว ยัยน้องจะไหวไหมคะนั่น มาเอาใจช่วยน้องกันเยอะ ๆ นะคะ