เด็กเสี่ย Novels & Stories

กู้หว่านชิงหันกลับไปมอง เด็กชายวัยแปดปีเดินเข้ามาพร้อมกับเซียวเหยียน ‘เซียวจิ่งอวี๋’ มีโครงหน้าคล้ายบิดามากกว่าน้องสาว ทว่ารอยยิ้มกลับถอดแบบมาจากมารดา ช่วยลดทอนความดุดันได้มากโข เด็กชายถือดาบไม้ไว้ในมือ ส่วนข้างกายคือบุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดฝึกซ้อมสีเข้มและถือดาบไม้เช่นกัน

กรเบ้ปากเล็กน้อย ทั้งยังมองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วพยักหน้าให้ ด้วยท่าทางที่กวน ๆ “ไม่ใช่! จะบ้าหรือไง ฉันไม่ได้เป็นเด็กเสี่ย” “หึ ก็ไม่แปลก เด็กเสี่ยอะไร หน้าตาจะเท่าเสี่ยขนาดนี้” กรก็ไม่วายกวนปะสาทต่อ

ยี่หวามองนัยน์ตาคมอย่างยกยิ้มดวยริมฝีปากอวบอิ่ม "งั้นก็เลี้ยงจริงๆ เลยสิคะ" เสี่ยอิฐยกยิ้ม "ทำไมเด็กสาวอย่างเธอถึงสนใจฉันนักล่ะ" "ก็เพราะว่าเสี่ยหล่อ รวย แล้วก็ตรงสเปคหวาไงคะ" ยี่หวาว่าเสียงเย้า มือที่กอดคอหนาไว้ก็ลูบท้ายทอยของคนตีวโตช้าๆ

แป้งหอมกะซิบกระซาบกับเสี่ยกันต์พร้อมกันสรพพนามที่ชอบเรียกเขาเวลาที่ไม่มีใครสนใจพวกเธอทั้งสองคน “หึหึ หนูนั่นแหละพาลูกเรียกว่าเสี่ย รู้ไหมว่าพ่อกลัวลูกจะไปเรียกว่าเสี่ยขาจนคนอื่นเข้าใจผิด”

ดาวเรืองหันไปตัดพ้อกับลูกสาว เธอจำได้แล้ว ผู้ชายคนนี้คือคนที่หวานใจบอกว่าเป็นเสี่ยที่เลี้ยงดอกแก้วไว้ ถึงตัวจริงจะไม่ได้ดูเหมือนเสี่ยเท่าไหร่ก็ตาม แต่เธอจำได้ไม่ผิดคนแน่ “ไม่ใช่นะแม่!” “ไม่ใช่อะไร” ดาวเรืองเม้มปากแน่น เธออยากร้องไห้ออกมา แต่เหมือนว่าน้ำตาของเธอจะหมดไปแล ้ว “ใครๆ ก็รู้ว่าลูกสาวบ้านนี้มีอาชีพเป็นเด็กเสี่ย แล้วนี่จะยังกล้าพาเสี่ยที่ว่ามาที่บ้าน”

“ดีใจนะครับที่ได้ยินคำนี้ ตายพี่ก็ไม่เสียดาย เพียงดู พวกเด็ก ๆ สิครับ เด็ก ๆ กำลังมองเพียงอยู่ อย่างอแงสิครับ ช่วยเพื่อนกันเด็ก ๆ ออกไปนะครับ ไม่ต้องเป็นห่วงพี่” “เสี่ยต้องไม่เป็นอะไร เพียงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเสี่ย เสี่ยจำความฝันที่เพียงเคยฝันได้ไหมคะ เพียงฝันว่าเราอยู่ด้วยกัน มีลูก เต็มบ้าน เราสองคนช่วยกันเลี้ยงลูก เพียงมีความสุขที่สุดเลยค่ะ” “ครับ พี่ก็มีความสุข”

ทรงเขาดูเหมือนพวกป๊ะป๋าเลี้ยงเด็กไว้บำเรอกามหรือไง เรียกพี่ก็พอม้างงงง. “ฮะ เฮียค่ะ หรือจะให้หนูเรียกว่าเสี่ยดีคะ” อือหือ... หนักกว่าคำเดิมอีก

เชอรี่เอ่ยเสนอขึ้นอย่างต้องการเปลี่ยนบรรยากาศ "ยังไง? " "โอ้ยอีนี่ ก็ทำแบบพวกเด็กๆ เสี่ยเขาทำกับอะ" "ก็กูไม่เคยกูจะรู้ไหมล่ะว่าต้องทำไง" "มึงก็แค่ออดอ้อนเข้าไปหน่อยแบบเสี่ยคะเสี่ยขา"

“ โอ๊ย พี่จะรีบไปไหนล่ะคะ ไปดื่มกับพวกเราสักแก้วก่อนดีกว่า “ แต่เด็กพวกนั้นกับไม่มีท่าทีจะกลัวเขาเลย “ อย่าเลย!! พี่ต้องไปตามหาเมียพี่ ปล่อย! “ เสี่ยโอม ที่บอกว่าเป็นเสือผู้หญิง แต่มาเจอรุ่นเด็ก 15-16 คราวลูกแบบนี้เขาก็เริ่มกลัวเสียแล้วสิ “ เมียพี่? พี่ครีมหอมนะหรือ “ เด็กคนห นึ่งพูด

เสี่ยมองตามรันที่เดินออกไป ก่อนจะก้มลงมองลูกน้อยที่กำลังหลับตาพริ้ม “หึ… เมียกูไปเรียน ส่วนกูเลี้ยงลูก นี่กูเป็นเสี่ยหรือเป็นพ่อบ้านกันแน่วะ”