อนิเมะ แวมไพร์ เรื่องไหนมีเพลงประกอบไพเราะที่น่าจดจำ?

หลังสงครามครั้งใหญ่ระหว่างมนุษย์ แวมไพร์ มนุษย์หมาป่า และเอลฟ์ ได้มีการตกลงกันว่าทายาทลูกผสมจะเป็นผู้ปกครองโลก ทุกๆ ศตวรรษ พันธมิตรเผ่าพันธุ์ผ่านการแต่งงานระหว่างมนุษย์กับสามเผ่าพันธุ์นั้นจะตัดสินผู้ปกครองคนต่อไป ผู้ใดให้กำเนิดทายาทลูกผสมคนแรก ผู้นั้นจะได้อ้างสิทธิ์ในอำนาจเพื่อวงศ์ตระกูลของตน ในชาติที่แล้ว ฉันเลือกที่จะแต่งงานกับแจ็กซ์ ลูกชายคนโตของเผ่ามนุษย์หมาป่า ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความภักดีอย่างที่สุด ฉันให้กำเนิดลูกชายลูกผสมของเรา ลูกหมาป่าขนขาวที่เราตั้งชื่อว่าซีล ลูกของเรากลายเป็นผู้ปกครองโลกคนต่อไป และแจ็กซ์ก็ได้รับพลังมหาศาล คลาร่าพี่สาวของฉันหลงใหลในความงามของเอลฟ์และแต่งงานเข้าเผ่าเอลฟ์ แต่เจ้าชายเอลฟ์กลับหลับนอนกับผู้หญิงทุกคนในป่า สุดท้ายคลาร่าพี่สาวของฉันก็ติดโรคจนเป็นหมัน ด้วยความอิจฉาริษยาและขมขื่น เธอจุดไฟเผาฉันกับลูกหมาป่าตัวน้อยทั้งเป็น เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันกลับมาอยู่ในวันที่มีพันธมิตรเผ่าพันธุ์ คลาร่าพี่สาวของฉันหลับนอนกับแจ็กซ์ไปแล้ว ฉันรู้ว่าเธอก็ไปเกิดใหม่เช่นกัน แต่เธอไม่รู้ว่าแจ็กซ์โหดร้ายกับคู่ครองของเขาแค่ไหน เขากระชากร่างหมาป่าเพศเมียมากมายจนแหลกคามือบนเตียงในช่วงติดสัดของเขา

หลังจากได้เกิดใหม่อีกครั้ง ฉันเป็นคนที่ลงมือเปลี่ยนชื่อบนพันธะโลหิตระหว่างฉันกับเจ้าชายมอร์ทล็อกเอง ฉันเขียนแทนที่ด้วยชื่อ “อิซาเบลลา” แวมไพร์อีกคนที่เขาทะนุถนอมและปกป้องมาโดยตลอด เมื่ออิซาเบลลาต้องการสร้อยทับทิม เส้นที่เป็นสัญลักษณ์ของคู่แห่งเจ้าชาย ฉันก็ยกมันให้เธอโดยไม่ลังเล แม้แต่ชุดเจ้าสาวที่มอร์ทล็อกเตรียมไว้เพื่อฉัน ฉันก็ส่งต่อให้เธอเช่นกัน ที่ฉันทำทั้งหมดนี้ ก็เพราะในอดีตชาติ ฉันเคยสมหวัง ได้เป็นคู่แห่งเขา แต่กลับต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้เงาของอิซาเบลลาตลอดมา และในท้ายที่สุด ท่ามกลางสมรภูมิที่เต็มไปด้วยนักล่าแวมไพร์ มอร์ทล็อกเลือกวิ่งไปหาอิซาเบลลาที่บาดเจ็บก่อน ส่วนฉัน คือคนที่ถูกทิ้งไว้ให้รับปลายหลักเงินปักทะลุหัวใจ ดังนั้น ในครั้งนี้ ฉันจึงเลือกจะปล่อยให้พวกเขาเป็นของกันและกัน และถอยห่างจากมอร์ทล็อกให้ไกลที่สุด แต่กลับกลายเป็นว่ว เจ้าชายผู้เย็นชาและห่างเหินในครั้งนั้น กลับหลั่งน้ำตา และอ้อนวอนให้ฉันกลับไปเป็นคู่ของเขาอีกครั้ง

วันก่อนวันแต่งงานของฉัน ฉันไปถึงมหาวิหารของเราตั้งแต่เช้า เพื่อทำความคุ้นเคยกับสถานที่นั้น แต่สิ่งที่ฉันพบกลับเป็นคู่หมั้นของฉันกับน้องสาวต่างแม่—อิซาเบลล่า—กำลังร่วมรักกันอยู่บนแท่นพิธี แท่นพิธีของเรา ฉันจับได้คาหนังคาเขา แต่เขาไม่แม้แต่จะเอ่ยคำขอโทษ เขาทำเพียงแค่ไล่ฉันออกไปท่ามกลางพายุ ฉันทรุดตัวลงกลางสายฝนที่เทกระหน่ำ และนั่นคือช่วงเวลาที่เขาเจอฉัน—อลิสแตร์ เจ้าชายแวมไพร์ เขาเคลื่อนไหวท่ามกลางพายุราวกับเทพเจ้า ดึงฉันขึ้นมาจากโคลนตม แล้วมอบพระราชวังให้เป็นที่พักให้ฉัน เขาประกาศต่อทั้งโลกว่าฉันคือเนื้อคู่ของเขา คนที่เขาใช้เวลาหลายศตวรรษตามหา คนเดียวและคนสุดท้ายของเขา ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ความทุ่มเทของเขาทำให้ฉันกลายเป็นที่อิจฉาของทั้งโลกเหนือธรรมชาติ ฉันเคยคิดว่าตัวเองคือข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตอันเป็นนิรันดร์ของเขา จนกระทั่งฉันพบห้องลับของเขา ปลายนิ้วของฉันปัดผ่านม้วนคัมภีร์โบราณ ตัวอักษรถูกเขียนด้วยเลือด บรรทัดแรกคือชื่อของเธอ—อิซาเบลล่า ด้านล่างนั้น เป็นลายมือของอลิสแตร์เอง—“สำคัญที่สุด เหนือสิ่งอื่นใด” ถัดลงมาเป็นบันทึกของผู้รักษาที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน บันทึกการรักษาของแวมไพร์ วันที่บันทึกคือคืนเดียวกับที่ฉันรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ คืนที่ฉันถูกฝูงมนุษย์หมาป่าโจมตี พวกเขาพาฉันกลับมายังปราสาท ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเลือด ไม่มีผู้รักษาคนไหนมาช่วยฉันเลย ฉันฟื้นขึ้นมาเพียงลำพัง เด็กคนนั้นหายไปแล้ว ลูกของเรา สายเลือดของเขา สายเลือดของฉัน—หายไปหมด และเสื้อผ้าของฉันก็ชุ่มไปด้วยสิ่งที่หลงเหลืออยู่จากมัน ฉันลบคราบทุกอย่างให้หายไปหมด เมื่อเขากลับบ้าน ฉันก็พังทลายลงในอ้อมแขนของเขา ฉันไม่เคยบอกเขาเลย ฉันทนไม่ได้หากต้องให้เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดแบบเดียวกับที่ฉันรู้สึก ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว ในคืนเดียวกันนั้น อิซาเบลล่าก็ถูกมนุษย์หมาป่าโจมตีเช่นกัน และคำสั่งของอลิสแตร์ต่อสภาของเขาก็คือ “ส่งผู้รักษาไปทั้งหมด อิซาเบลล่าคือสิ่งสำคัญที่สุด” หัวใจของฉันเหมือนหยุดเต้น ความสิ้นหวังไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดราวกับยาพิษ “ถ้าฉันไม่เคยเป็นคนนั้นเลย… งั้นความเป็นนิรันดร์ของคุณก็เก็บไว้คนเดียวเถอะ ฉันไม่ต้องการมีเป็นส่วนหนึ่งกับมันอีกต่อไป”

ฉันเป็นมนุษย์หมาป่าที่กำลังตั้งครรภ์ที่กำลังตั้งครรภ์ได้แปดเดือน ลูกในท้องคือทารกเลือดผสมระหว่างฉันกับจัสตินแท้ที่เป็นแวมไพร์ เมื่อความเจ็บปวดจากการคลอดจู่โจม จัสติน คู่แท้ของฉันซึ่งเป็นแวมไพร์ ได้ขังฉันไว้ในโลงน้ำแข็งที่สลักด้วยอักขระเพื่อจะยับยั้งการคลอดบุตร ฉันกรีดร้อง ฉันอ้อนวอนเขา แต่เขากลับพูดเพียงคำเดียวว่า "รอก่อน" ทั้งหมดนี้ก็เพื่อคนรักในวัยเด็กของเขา นั่นคือไอโซลด์ แวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์ผู้ใช้เวทมนตร์โลหิตทมิฬเพื่อตั้งครรภ์ทายาทสายเลือดบริสุทธิ์ของเขาโดยไม่ต้องมีเพศสัมพันธ์ บุตรแวมไพร์คนแรกที่ถือกำเนิดขึ้นในรอบหนึ่งพันปีจะได้รับพรสูงสุดจากต้นตระกูล ซึ่งจะช่วยชำระล้างสายเลือด และทำลายคำสาปโลหิตที่กัดกินพวกเรามาหลายชั่วอายุคน "เกียรตินั้นเป็นต้องของบุตรของไอโซลด์" จัสตินกล่าว เสียงของเขาเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง "เจ้าได้รับความรักจากข้าไปแล้ว เกรซี่ โลงน้ำแข็งนี่แค่ช่วยรับประกันว่าเจ้าจะคลอดหลังจากนาง" ความเจ็บปวดจากการบีบรัดของมดลูกฉีกกระชากร่างฉัน ฉันอ้อนวอนขอให้เขาพาฉันไปยังสถานศักดิ์สิทธิ์วารีโลหิต เขาก้มลงมา นิ้วเย็นเยียบเชิดคางฉันไว้ ริมฝีปากเขาประชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เป็นดั่งคำขู่ "เลิกแสดงละครเสียที ข้าน่าจะดูออกตั้งนานแล้วว่าเจ้าไม่เคยรักข้า เจ้ามันก็แค่พวกนอกรีตในโลกมนุษย์หมาป่า เจ้าเพียงต้องการอำนาจและตำแหน่งของข้าเท่านั้น" "เจ้ามันสิ้นคิดถึงขนาดกล้าเอาลูกของเรามาเสี่ยงกับวิถีหมาป่าชั้นต่ำ เพียงเพื่อทำลายพรสูงสุดจากบรรพบุรุษ...เจ้ามันยาพิษชัดๆ" น้ำตานองหน้า ร่างกายฉันสั่นเทาจนเสียงแตกพร่า "ลูกกำลังจะคลอดแล้ว—ข้าหยุดมันไม่ได้ ได้โปรดเถอะ ข้าจะยอมทำคำสาบานเลือด ข้าไม่สนเรื่องพรนั่นหรอก ข้าต้องการแค่ท่าน!" เขาสะบัดเสียงหัวเราะเยาะ ในดวงตาฉายแววความเจ็บปวดจากการถูกทรยศ "ถ้าเจ้ารักข้า เจ้าคงไม่วิ่งไปหาแม่ของข้า เจ้าคงไม่วางยาพิษความคิดของนางให้ต่อต้านไอโซลด์" "ข้าจะกลับมาหลังจากที่นางได้รับพรแล้ว ยังไงเสีย บุตรที่เจ้าอุ้มท้องก็เป็นลูกของข้าเช่นกัน" เขายืนเฝ้าอยู่ด้านนอกสถานศักดิ์สิทธิ์ที่ไอโซลด์กำลังทำพิธี โดยไม่ใยดีฉันเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งเขามองเห็นแสงแห่งพรปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของไอโซลด์ เขาออกคำสั่งให้ทาสโลหิตของเขาปล่อยฉัน แต่เสียงของทาสโลหิตสั่นด้วยความหวาดกลัว "นายท่าน...เลดี้ เกรซี่และบุตร...สัญญาณชีพของพวกนาง...หายไปแล้ว" ในชั่วพริบตานั้น โลกของจัสตินก็พังทลายลง

ฉันกำลังจะเข้าพิธีผูกพันเลือดกับเจ้าแห่งแวมไพร์อีกตนหนึ่ง ทว่า เคแลน คู่ชีวิตนับศตวรรษของฉัน กลับไม่รู้เรื่องนี้เลย เขามัวแต่พัวพันกับซิลเวีย ผู้ช่วยมนุษย์คนใหม่ของเขา ทั้งคู่อยู่ในห้องทำงานของเคแลนตลอดทั้งคืน โดยอ้างว่าเป็น “การวิจัยเลือดสังเคราะห์” เขายังทำให้งานครบรอบหนึ่งศตวรรษของเรา กลายเป็นงานวันเกิดของเธอด้วยซ้ำ เคแลนมอบเค้กแบล็กฟอเรสต์ที่ประดับด้วยดอกซิลเวอร์เบลล์ให้เธอต่อหน้าผู้คน พวกเขาหัวเราะเฮฮาพลางป้ายครีมใส่กัน โดยลืมไปว่าดอกไม้เหล่านั้นเป็นพิษถึงตายสำหรับฉัน พลังของฉันแตกสลาย ความเจ็บปวดฉีกผ่านร่างจนเงามืดในตัวปะทุออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ องครักษ์ประจำตระกูลของฉันต้องลากร่างสั่นเทาของฉันออกไป และขณะที่ฉันฟื้นตัวอยู่ลำพังในห้องนิรภัยอันหนาวเหน็บและมืดมิด เคแลนยังคงอยู่ที่งานเลี้ยง ดื่มด่ำกับเสียงเชียร์ที่มอบให้เขาและซิลเวีย เลือดในกายฉันเย็นเป็นน้ำแข็ง ความรักและความหวังตลอดหนึ่งศตวรรษมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน ในตอนนั้น ฉันตกลงตามที่ครอบครัวจัดไว้ให้โดยไม่ลังเล การเป็นหนึ่งเดียวกับเจ้าแห่งบัลลังก์ออบซิเดียน แวมไพร์ที่ว่ากันว่าเป็นพลังที่มีตัวตน

"นี่มันคืออะไร" "ก็...." "ถามก็ตอบดิ" "พี่ก็อ่านออกจะมาถามทิชาทำไม" เขามองกล่องในมือแล้วแกะดูข้างในซึ่งมันยังเหลือยาอีกหนึ่งเม็ดก่อนจะอ่านทุกตัวอักษรทุกตัวบนกล่อง "เธอยังไม่ได้กิน?? " "ก็กินแล้วแต่...กินไม่ครบคือทิชา......ลืม" "ลืม??? แม่ง เอ้ยยย กินตอนนี้จะทันไหมวะ" "พี่ไม่ต้องห่วงหรอกถ้าเกิดทิชาท้องจริงๆทิชาจะไม่บอกใครว่าเป็นลูกพี่" "เชื่อเธอก็บ้าละ ขนาดเราไม่ได้เป็นอะไรกันเธอยังพยายามเสนอตัวยัดเยียดตัวเองมาให้ฉันแล้วนี่ตอนนี้เรามีอะไรกันแล้วเธอก็ยังไม่ยอมกินยา ถ้าเธอท้องขึ้นมาจริงๆฉันรู้ว่าเธอต้องให้ฉันรับผิดชอบแน่ๆ" "ถ้าพี่ไม่ต้องการลูกทิชาก็ไม่บังคับ ทิชาสัญญาว่าจะไม่ทำให้พี่เดือดร้อน" เธอพูดออกไปอย่างขมขึ่น เขาพูดแบบนี้เขาไม่อยากรับผิดชอบสินะ "ก็ดี ทำให้ได้อย่างที่พูดก็แล้วกัน เพราะฉันไม่ต้องการมีภาระไม่ต้องการเอาชีวิตทั้งชีวิตของฉันมาผูกติดกับเธอ