อนิเมะเรื่องนี้มีสถานการณ์ไหนที่ทำให้แฟนๆ ตกใจที่สุด?

ในงานเลี้ยงสังสรรค์คืนเทศกาลไหว้พระจันทร์ องค์รัชทายาทได้ปล่อยนางสนมทั้งหมดเพื่อสตรีที่เป็นรักแรกของเขา คนอื่น ๆ ต่างรับเงินและเดินทางกลับไปอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัวอย่างชื่นมื่น ฉันไม่มีที่ให้ไป จึงทำได้เพียงหาผ้าแพรขาวมาผูกคอตายที่หน้าประตูตำหนักเย็น เมื่อทะลุมิติมาเกิดใหม่ในโลกนี้ ฉันพยายามอย่างหนักเพื่อพิชิตใจพระเอกทั้งสี่คนของโลกนี้มาตลอด 21 ปี ทว่าตอนนี้คนสุดท้ายก็ล้มเหลวลงแล้วเช่นกัน ระบบบอกว่าขอเพียงแค่ร่างกายนี้ตายลง ฉันก็จะกลับบ้านไปอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวได้ ก่อนที่สติจะดับวูบไป ฉันคล้ายกับได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนเรียกชื่อฉันอย่างคนสติแตก

ผมทะลุมิติไปเป็นตัวร้ายในนิยายน้ำเน่าที่ตอนจบต้องถูกพระเอกทำลายครอบครัว เพื่อปลายทางอันแสนสุข ผมเลยขัดขวางเส้นเรื่องด้วยการเอาตัวเองเข้าไปแทรก แต่ไหงพระเอกดันมาติดหนึบอยู่กับผมซะงั้น!

ในคืนที่ฝนตกลงมาอย่างหนัก ความโชคร้ายนำพาเขาและเธอให้กลับมาพบเจอกันอีกครั้ง แต่ทว่าครั้งนี้ เขากลับไม่ใช่พี่ทิศเหนือคนเดิมที่เธอเคยรู้จัก

มีน สาวดวงซวยที่อยู่ ๆ ก็ถูกดึงวิญญาณไปยังปรโลก เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นความผิดพลาดอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อกลไกแห่งชีวิตเกิดขัดข้องทำให้ทุกอย่างแปรปรวน เจ้าแห่งปรโลกจึงขอโทษและรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดด้วยตนเอง เพื่อจะได้เฝ้าดูพระรองและส่งเขาไปให้ถึงปลายทางของตอนจบ มีนจึงเลือกที่จะไปเกิดใหม่ในมังงะเรื่องโปรดแทนการกลับเข้าร่างเดิม เจ้าแห่งปรโลกเห็นว่าสิ่งที่ขอไม่ได้มากเกินไปจึงได้ตอบตกลงแล้วส่งเธอไปยังที่ชอบ ๆ แต่เอ๊ะ! เหตุใดไม่เหมือนที่คุยกันไว้ ไฉนท่านส่งข้ามาเป็นตัวประกอบที่ต้องตายด้วยมือพระรองเล่า... . . . “เลิกกั๊กแล้วรักก่อนนะ... ตะ ๆ เตงมาได้ไง” ทว่าเมื่อเปิดประตูห้องได้ก็ถึงกับยิ้มค้าง เมื่อมีใครอีกคนนั่งไขว้ขากอดอกอยู่บนเตียงนุ่มคอยท่าอยู่ก่อนแล้ว ดาบที่กอดอยู่นั่นก็ไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย เกรงว่าจะลอยมาบั่นคอได้ทุกเมื่อ แล้วยังรอยยิ้มอีกเล่าเพียงเท่านี้ก็ทำเอาขนหัวลุกซู่ “ฮึ! กลับมาสักทีนะ ข้าก็นึกว่าจะเอาแต่เต้นแร้งเต้นกาไม่ยอมกลับบ้านเสียอีก” **เนื้อเรื่องไม่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ เป็นเพียงสิ่งที่สมมุติขึ้น ทุกตัวละครทุกเหตุการณ์ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น**

คืนที่ฉันตาย ครอบครัวของฉันทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับการฉลองวันเกิดอายุครบสิบแปดปีของเอเลน่า พี่สาวฝาแฝดของฉัน ทุกคนต่างคิดว่าเอเลน่าจะต้องตายในวันรุ่งขึ้น พวกเราเป็นเอลฟ์ พ่อของฉันทำงานเป็นผู้พิทักษ์เผ่า และหลังจากแม่ให้กำเนินฉันกับเอเลน่าที่เป็นฝาแฝดกันเธอก็เลิกทำงานไปโดยสิ้นเชิง พวกเราควรจะเป็นครอบครัวที่มีความสุข แต่ตั้งแต่ลืมตาดูโลก ฉันกับเอเลน่าก็ถูกผูกมัดด้วยคำสาปของแม่มด เพราะเอเลน่าเกิดก่อนฉันหนึ่งนาที เธอจึงต้องแบกรับความรับผิดชอบของคำสาปนั้นไว้เต็มๆ เธอไม่ควรจะมีชีวิตอยู่เกินอายุสิบแปดปีด้วยซ้ำ นับตั้งแต่วันที่เราเกิด เอเลน่าคือสมบัติล้ำค่าของครอบครัว พ่อกับแม่ปฏิบัติต่อฉันเหมือนฉันเป็นหนี้อะไรบางอย่างกับเธอ ของเล่นชิ้นใหม่ต้องตกเป็นของเธอก่อน ชุดใหม่ๆ เธอก็ได้เลือกเสมอ ทุกคืน แม่จะเข้าไปนั่งในห้องของเอเลน่าอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงก่อนจะปิดไฟ ส่วนฉันต้องนอนหลับไปตามลำพังเสมอ คืนหนึ่งฉันฝันร้ายและวิ่งเท้าเปล่าไปหาแม่ เธอกำลังกอดเอเลน่าอยู่และไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยซ้ำ "กลับไปนอนซะ อย่ามาทำตัววุ่นวาย" ฉันคอยบอกตัวเองเสมอว่า เธอใกล้จะตายแล้ว แน่นอนว่าพวกเขาต้องใจดีกับเธอ แต่ทุกครั้งที่ฉันยอมปล่อยวาง เสี้ยนหนามในอกของฉันมันกลับยิ่งแทงลึกขึ้นเรื่อยๆ แล้ววันที่คำสาปควรจะส่งผลก็มาถึงจนได้ และแน่นอนว่ามันเป็นวันที่ฉันปวดท้องอย่างรุนแรงจนแทบจะยืนไม่ไหว พ่อกับแม่ไม่ลังเลเลยสักนิด พวกเขาผลักฉันเข้าไปในห้องใต้ดินแล้วล็อกจากข้างนอก ฉันคุกเข่างอตัวอยู่บนพื้นหินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นพลางทุบประตูซ้ำแล้วซ้ำเล่า "แม่คะ... พ่อคะ... หนูปวดท้องมากเลย ทนยืนไม่ไหวแล้ว... ให้หนูออกไปเถอะนะ ได้โปรด..." มีเพียงประโยคเดียวที่ตอบกลับมาผ่านบานประตู "พี่สาวของแกกำลังจะตายคืนนี้นะ! แกจะให้เวลาพวกเราสักวันไม่ได้หรือไง! แค่วันเดียวเอง!" "แต่... แม่คะ... หนูกลัวมาก..." หลังจากนั้นก็ไม่มีเสียงตอบรับจากใครอีกเลย ห้องใต้ดินเงียบสนิท เปลือกตาของฉันเริ่มหนักอึ้ง ความคิดสุดท้ายของฉันคือ ถ้าหากฉันเป็นคนที่ต้องตายด้วยคำสาป พวกเขาจะมากอดฉันแบบนี้บ้างไหม

เมื่ออี้อ่านนิยายแล้วปักเมนตัวร้ายสุดเท่ แต่ดันโดนรถชนแล้วมาโผล่ในนิยายที่ยังอ่านไม่จบ กลายเป็นตัวประกอบเอาแต่ใจที่จะโดนเมนตัวเองคิลอย่างอนาถ ไม่น่าเลย…อ่านนิยายเกเสวๆก็ดีอยู่แล้ว! งานนี้อี้ต้องรอด!