ความลึกลับของ 'ซึน' เริ่มจากความเรียบง่ายที่แฝงความซับซ้อน มันไม่ใช่แค่การยืมเทคนิคจากหนังศิลปะแต่เลือกถ่ายทอดอารมณ์ผ่านการเว้นวรรคของเวลา ฉากใน 'March Comes in Like a Lion' ที่ตัวละครนั่งเงียบๆในห้องว่างเปล่า แต่ความรู้สึกที่สื่อออกมากลับหนาแน่นกว่าการต่อสู้ระทึกใดๆ
สิ่งที่ทำให้ซึนแตกต่างคือความกล้าที่จะไม่เร่งเร้า ปล่อยให้ผู้ชมค่อยๆซึมซับบรรยากาศเหมือนจิบชา แม้แต่ในซีรีส์แอคชันอย่าง 'Mushishi' ก็เลือกใช้จังหวะช้าเพื่อเน้นย้ำถึงความงามของความโดดเดี่ยว ผมชอบวิธีที่ซึนทำลายกฎเดิมๆโดยไม่ต้องประกาศตัวว่าเป็น avant-garde
เป็นเรื่องน่าตื่นเต้นจริงๆ ที่จะพูดถึงผลงานของ Mark Bham เพราะเขามีสไตล์การเล่าเรื่องที่โดดเด่นและน่าจดจำ 'The Old Guard' น่าจะเป็นผลงานที่สร้างชื่อให้เขามากที่สุด เรื่องนี้ผสมผสานระหว่างแอ็คชันเข้มข้นกับความลึกซึ้งทางอารมณ์ได้อย่างลงตัว ตัวละครหลักอย่าง Andy มีเสน่ห์เฉพาะตัวที่ทำให้คนดูติดตามอย่างไม่รู้ตัว
อีกเรื่องที่ขาดไม่ได้คือ 'Atomic Blonde' ที่แสดงให้เห็นความสามารถในการกำกับแอ็คชันฉับไวโดยใช้แสงสีและมู้ฟเมนต์อย่างมีชั้นเชิง สไตล์การถ่ายทำแบบ long take ในบางฉากทำให้คนดูรู้สึกเหมือนอยู่ในเหตุการณ์ไปด้วย นั่นคือสิ่งที่ทำให้ผลงานของ Mark Bham แตกต่างจากคนอื่นๆ
ซึนในอนิเมะและมังงะมักถูกใช้เพื่อสื่อถึงความเงียบที่เต็มไปด้วยอารมณ์ลึกซึ้ง มันไม่ใช่แค่การหยุดพูด แต่คือการสร้างพื้นที่ให้ผู้ชมได้ตีความด้วยตัวเอง เช่นใน 'Silent Voice' ที่ใช้ช่วงเงียบยาวๆ เพื่อถ่ายทอดความเหงาของตัวละครหลัก
บางครั้งซึนก็ถูกใช้ในฉากต่อสู้แบบซามูไรอย่าง 'Vagabond' ที่การเงียบก่อนลงดาบสร้างความตึงเครียดมากกว่าการตะโกนใส่กันเสียอีก ส่วนตัวชอบวิธีที่ 'March Comes in Like a Lion' ใช้ความเงียบเล่าเรื่องชีวิตประจำวัน มันทำให้รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงความคิดของตัวละครผ่านการไม่พูดอะไรเลย