Masukลูกสาวของเขาป่วยหนัก เย่เฟิงถูกอดีตภรรยาทอดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ภายใต้ความสิ้นหวัง เขาได้เอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงให้โดนรถของลูกสาวเศรษฐีชน แต่แล้วกลับไม่คาดคิดเลยว่ามังกรในร่างกายของเขาจะพูดขึ้นมา..... ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เย่เฟิงก็ใช้ชีพจรของมังกรที่มีในตัวใช้ชีวิตต่อไปในเมือง!
Lihat lebih banyakELISA'S POV
I can feel the sweat forming on my palm. Nasa isang private room ako ngayon, hinihintay na matawag ang aking pangalan. Isa kasi ako sa mga babaeng kasali sa auction ng isang club. An underground auction hidden from the world, where power decides who owns you. At isa ako sa mga babaeng kasali. Sa totoo lang, hindi ko gusto na mapasama sa ganoong lugar. But I was so desperate to save a life. My son. Nasa ospital kasi ang anak ko dahil sa isang aksidente. Na-hit and run siya. At kailangan niyang ma-operahan sa madaling panahon dahil kung hindi ay tuluyang hindi na makakapaglakad ang aking anak. Nang ma-aksidente kasi siya ay ang binti niya ang napuruhan. At kailangan ko ng malaking halaga para sa operasyon niya. Pero wala akong ganoong kalaking halaga. Sa totoo lang ay pwede naman akong humingi ng tulong sa ama niya. Pero tinanggal ko iyong sa isip ko. Dahil unang-una ay hindi niya alam na may anak siya sa akin dahil itinago ko iyon sa kanya. I kept our childen hidden from him for almost six years. Dahil pagkatapos niya akong hiwalayan, pagkatapos niya akong saktan sa masasakit na salitang wala akong kaalam-alam ay do'n ko nalaman ang tungkol sa pagbubuntis ko. But I hid my pregnancy from him. He abandoned me when I needed him the most, and I was sure he would abandon his child too, just like he did to me. At ayoko ding maramdaman ng anak ko ang naramdaman ko sa ama niya. Ayokong maglimos ang aking mga anak ng pagmamahal sa isang taong hindi kami kayang tanggapin. Nagtiis ako ng dalawang taon para kay Rage, nagbabakasakaling mamahalin niya ako gaya ng pagmamahal ko sa kanya. Ginanpanan ko ang tungkulin ko bilang asawa niya sa dalawang taon na iyon kahit na wala siyang pagmamahal sa akin. May ibang mahal kasi si Rage, si Amie. Nasaksihan ko ang pagmamahalan nilang pero sa isang iglap ay nawala iyon dahil sa akin. Paano ba nagsimula ang lahat? Rage was my boss, and I was his secretary. Kasama niya ako lagi kapag may meeting siya sa labas o hindi kaya ay may conference siyang pinupuntahan. And we only maintained an employer-employee relationship. Pero isang gabi, late na kaming nakauwi dahil sa isang dinner meeting. Pauwi na kami ng may maramdaman kaming kakaiba sa aming dalawa. Heat consumed both of us. At hindi ko na alam ang buong pangyayari dahil nagising lang ako sa isang sigaw. Na galing kay Amie habang umiiyak na nakatingin sa amin ni Rage na nakahiga sa iisang kama at pawang walang saplot sa katawan. At kahit na wala akong matandaan ay alam kong may nangyari sa amin dahil sa pananakit ng aking katawan at pagkababae. At palatandaan na naisuko ko ang aking sarili sa kanya sa bakas na dugo na naiwan sa bedsheet. I give my first to him. Umiiyak na umalis si Amie, sinundan siya ni Rage pero hindi na niya naabutan ang babae. At nang bumalik si Rage ay sa akin niya binunton ang galit niya. At mas lalo iyong nadagdagan ang galit niya ng sumugod ang aking ama sa opisina ni Rage para mag-eskandalo at sabihin na panagutan ako. Hindi ko naman alam kong paano nalaman ng aking ama ang tungkol sa nangyari dahil wala naman akong pinagsasabihan. Inakala nga ni Rage na plano ko iyon para masilo siya. At walang nagawa si Rage kundi pakasalan ako ng pati magulang niya ay pinuntahan ng aking ama para sabihin ang tungkol sa nangyari sa amin. Kinasal kami ni Rage sa isang civil wedding. Walang ibang nakakaalam sa pagpapakasal namin dahil iyon ang gusto ni Rage. At bago kami ikinasal ay pinagpirma niya ako ng pre-nup agreement. Pinagpirma din niya ang aking ama ng agreement na walang pagsasabihan tungkol sa pagpapakasal namin. Ayaw ng ama ko noong una pero nang sabihin ni Rage na hindi niya ako pakakasalan ay wala siyang nagawa kundi pumirma. Hindi naging madali ang pagsasama namin na dalawa. Because Rage never treated me as a wife. Para lang akong hangin na dinadaan lang niya. Gayunpaman ay pinagsilbihan ko siya, pati nga tungkulin ko sa kama ay ginampanan ko para sa kanya. Inakala ko nga ay nagtagumpay akong kunin ang puso niya dahil sa mga napapansin ko sa kanya noon. But I was wrong, umasa pa lang ako sa wala. At marami palang namamatay sa maling akala. Dahil kahit na anong gawin ko, kahit na maging mabuting asawa ako sa kanya ay hindi-hindi pa din ako mamahalin ni Rage. For him, I was just like a toy, something he would simply discard once he got tired of it. At ganoon mismo ang ginawa niya sa akin ng padalhan niya ako ng annulment paper na may pirma niya. At gusto talaga ni Rage na pasakitan ako dahil sa mismong birthday ko pa niya ibinigay ang annulment paper. I was hoping for a gift from him, and he gave me one. A memorable one dahil hinding-hindi ko makakalimutan ang regalo niyang annulment paper na may pirma niya mismo. I shook my head to clear him from my thoughts. It’s been six years, dapat hindi ko na siya iniisip. Dapat inaalis ko na siya sa sistema ko. At mayamaya ay napaayos ako mula sa aking pagkakaupo nang bumukas ang pinto kung nasaan ako. "Miss Elisa?" tawag ng babaeng pumasok. Itinaas ko naman ang aking kamay, tumuon naman ang tingin niya sa akin. "Get ready. Ikaw ang susunod na ibi-bid," imporma niya. Mas lalo naman akong kinabahan, ramdam ko ang panginginig ng aking katawan. Humugot ako ng malalim na buntong-hininga para kalmahin ang aking sarili. Pagkatapos ay tumayo na ako. Inayos ko nga ang suot ko ng sandaling iyon. Masyadong maiksi ang mini dress na suot ko, simpleng tuwad ko lang ay sigurado na akong masisilipan na ako. Wala naman akong magawa dahil iyon ang pinasuot sa akin, kahit nga mga kasama ko ay ganoon din ang suot. Mukhang gusto ng organizer na ganoon ang isuot namin para maging interesado ang mga magbi-bid sa amin. Pinalabas na ako. Sumunod naman ako sa babae. "Akyat ka na," utos niya sa akin nang makarating kami sa gilid ng stage. Tumango naman ako. At wala akong imik nang umakyat ako sa stage, pumuwesto ako sa gitna. “So, gentlemen, this is Miss Elisa Ynarez. The bid starts at 50,000 pesos," wika ng host ng sandaling iyon. Nag-umpisa namang mag-bid. "Sixty thousand pesos," mayamaya ay may nag-bid sa akin. Gusto kong tingnan kung sino siya pero hindi ko magawa, nanatili ang tingin ko sa harap. Ayaw sulyapan ang mga nagbi-bid sa akin. "One hundred thousand!" may narinig ulit akong nag-bid. Halos pataas ng pataas ang nagbi-bid sa akin. "One million." Hindi ko maiwasan ang manlaki ng mga mata nang marinig kong may sumigaw. Nalulula ako sa perang binid nila sa akin. Kapag nakuha ko ang kalahati sa pera na iyon ay mapapagamot ko na ang aking anak, may matitira pa. Sa kontrata na pinirmahan ko, kalahati sa bid ay mapupunta sa akin. Kung malaki ang bid, mas malaki din ang makukuha ko. "One million. Going once.. going twice." Mukhang wala nang gustong mag-bid pa. Mukhang nanalo na ang lalaking nag-bid sa akin ng isang milyon. At akmang isasara na ng host ang bid ng mapatigil nang may nagsalita. "Five million!" At natigilan ako nang marinig ko ang baritonong boses na iyon. And that voice sounded familiar to me. Hindi ako pwedeng magkamali dahil kahit na mahabang panahon na ang nakalipas ay kabisadong-kabisado ko pa din ang boses niya. Hinanap ko naman ang pinanggalingan ng boses. Hanggang sa mapatuon ang tingin ko sa gilid ng hall, sa isang lalaking nakaupo habang may hawak na sigarilyo sa kamay. His eyes were cold as he stared back at me. Naramdaman ko naman ang paghihina ng aking binti habang sinasalubong ko ang malamig na titig niyang iyong sa akin. Because the man who bid five million pesos for me is the man I never wanted to see again, the eyes I never wanted to look into once more. Rage Montenegro. My ex-husband.ต่อมา เขาก็ไปดูสิ่งของในกล่องอื่นๆ สีหน้าแสดงออกถึงความประหลาดใจเป็นอย่างมากแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร ปิดฝากล่อง สั่งให้ลูกน้องยกขึ้นรถ ขนของให้เย่เฟิงไปที่สวนจักรพรรดิแล้วสั่งให้เหล่าหยู ไปส่งเจียงหว่านกลับบ้าน จากนั้นก็ขึ้นรถของเย่เฟิง“พี่เขย ของพวกนี้มาจากไหน? คุณไปปล้นธนาคารมาเหรอ?”นั่งอยู่ที่เบาะผู้โดยสาร หลีหยวนถามอย่างตกตะลึงของในกล่องหลายใบนั้น มีมูลค่าอย่างน้อยหลายสิบล้านล้าน คุณชายหลีถึงกับงงไปเลย“พ่อของฉู่เทียนหลงให้เป็นของขวัญ!”เย่เฟิงพูดอย่างเรียบๆเมื่อได้ยินดังนั้น หลีหยวนก็แสดงสีหน้าตกตะลึง แล้วก็ยิ้ม “ดูเหมือนว่าต่อไป ฉู่เทียนหลงคงไม่กล้าคิดถึงพี่สาวผมอีกแล้ว!”พูดจบ เขามองไปที่พี่เขย ดวงตาเต็มไปด้วยความร้อนแรงและการเคารพก่อนหน้านี้ เรื่องที่ฉู่เทียนหลงจับตัวหลีเยี่ยน เขาก็ได้ยินมาจากหลีเอียนและเย่เฟิงตอนนี้เห็นว่าตระกูลฉู่ส่งของขวัญมาจริงๆ หลีหยวนก็ยังคงรู้สึกตกตะลึงอยู่ตระกูลฉู่ ยอมจำนนต่อพี่เขยของเขาแล้วจริงๆ เหรอ?นี่มัน…สุดยอดมากจริงๆ!สำหรับตระกูลหลีทั้งตระกูล ตระกูลฉู่ที่ยิ่งใหญ่ กลับถูกจัดการ?เพียงเพราะ พี่เขยคนเดียว!ณ เวลานี้ เย่เฟิงเปลี่ยนน้ำเสียง พูด
หวังหยวนป้าได้ยินเย่เฟิงถามเช่นนั้น จึงรีบพูดว่า “ถึงแม้ผมจะมีความกล้า มีร้อยชีวิต ผมก็ไม่กล้าเกลียดคุณชายเย่! ยิ่งไปกว่านั้น ลูกคนเลวคนนั้นก็จะทำร้ายผม ถึงแม้ว่าคุณชายเย่จะไม่ฆ่ามัน ผมก็ต้องฆ่ามันอยู่ดี!ฆ่าได้ดี คุณชายเย่ฆ่าได้ดี!ขอบคุณคุณชายเย่ ที่ช่วยกำจัดคนชั่วในบ้านของผม!”ได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนในที่เกิดเหตุต่างก็แสดงสีหน้าเยาะเย้ยพ่อลูกตระกูลหวัง แสดงท่าทางที่น่าเกลียด เผยให้เห็นความต่ำทรามของมนุษยชาติอย่างถึงที่สุดเพื่อเอาชีวิตรอด คนหนึ่งผลักภาระความรับผิดชอบ โยนทุกอย่างให้พ่อของเขาอีกคนหนึ่ง ลูกชายถูกฆ่าตาย กลับตะโกนว่าฆ่าได้ดี!เย่เฟิงหัวเราะเยาะ เดิมทีเขาก็ตั้งใจจะฆ่าหวังหยวนป้า แต่เมื่อจะลงมือ เขาก็นึกถึงเจียงหว่านขึ้นมา“ผมสามารถปล่อยคุณไปได้ แต่หุ้นของคุณในบริษัทเหล้าหวังป้า ต้องโอนให้เจียงหว่านโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย ไม่มีปัญหาใช่ไหม?”“ไม่มีปัญหา! ไม่มีปัญหา! วันนี้คุณหนูเจียงตกใจ ผมควรชดเชยความเสียหายทางจิตใจให้แก่คุณหนูเจียง!”ได้ยินดังนั้น หวังหยวนป้าก็พยักหน้าอย่างรัวๆไม่เพียงแต่ไม่ลังเลหรือสงสาร แต่กลับตื่นเต้นอย่างสุดขีดเขารู้ว่าเมื่อเย่เฟิงตั้งเงื่อนไ
ใครจะคิดว่า หวังว่านเป่าเพื่อที่จะผลักภาระความรับผิดชอบของเขาต่อหน้าเย่เฟิง กลับไปกล่าวโทษพ่อของตัวเองเย่เฟิงหัวเราะเยาะ ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา “อภัยให้คุณ? ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้ผมเคยให้โอกาสคุณ แต่คุณกลับไม่เห็นคุณค่า!”พูดจบ เขาก็ลูบแก้มตัวเอง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้า“อย่างนี้ดีกว่า คุณให้เฮยเซียตบผมสามที งั้นผมก็ตบคุณสามที!”“ถ้าคุณทนได้สามทีโดยไม่ตาย ผมจะปล่อยคุณไป เป็นไง?”หวังว่านเป่าเมื่อได้ยินดังนั้น ก็ตัวสั่น มองไปที่ศพของเฮยเซีย แสดงออกถึงความหวาดกลัวเฮยเซียถูกเย่เฟิงฆ่าตายด้วยหมัดเดียว เขาจะทนต่อหมัดของเย่เฟิงได้ถึงสามทีหรือ?แต่ตอนนี้ เขารู้ว่าเขาไม่มีทางเลือก“ได้! ได้…”“ผมไม่ควรสั่งเฮยเซียให้ตบคุณ ผมควรตบ ควรตบ!”“เฮียเย่ โปรด…โปรดเมตตาด้วย!”หวังว่านเป่าพยักหน้าอย่างสั่นเทา ยังพยายามยิ้มเพื่อเอาใจเย่เฟิงเดินออกไป รอยยิ้มเจ้าเล่ห์และโหดเหี้ยมปรากฏบนใบหน้าเพี้ยะ!ต่อมา ก็ตบหน้าหวังว่านเป่าหลังจากเสียงดังกรอบ ร่างของหวังว่านเป่าก็หมุนไปพร้อมกับฟันที่เปื้อนเลือดหลายซี่!“อ๊า!”หลังจากที่หวังว่านเป่าล้มลง เขาก็ลุกขึ้นอย่างเซๆ ใบหน้าบวมเบี้ยว
ตอนนี้ใบหน้าของพ่อลูกตระกูลหวังเต็มไปด้วยความตกตะลึง และดวงตาก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว!เมื่อเห็นฉู่อันเจียงสั่งให้คนนำของขวัญที่มีค่ามหาศาลมาให้เย่เฟิง พวกเขารู้สึกเหมือนฟ้ากำลังถล่มลงมา!คนที่คุณฉู่จะมอบของขวัญให้ นั่นก็คือเย่เฟิง!ก่อนหน้านี้พวกเขาพยายามเอาใจ “บุคคลสำคัญ” คนนี้ แต่ไม่เคยรู้เลยว่า “บุคคลสำคัญ” คนนี้กลับอยู่ตรงหน้ายิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ทำให้พ่อลูกตระกูลหวังตกใจยิ่งกว่านั้นก็คือ ดูเหมือนว่าฉู่อันเจียงไม่ได้แค่ส่งของขวัญ แต่กำลังขอโทษเย่เฟิงด้วยแม้แต่เย่เฟิงบอกว่าจะฆ่าลูกชายของเขา เขาก็ไม่ได้พูดอะไร ยอมอ่อนน้อมถ่อมตนอย่างมาก!เพื่อนร่วมชั้นเก่าของเจียงหว่านคนนี้ เป็นใครกันแน่?ถึงสามารถทำให้คนสำคัญของตระกูลฉู่ อดกลั้นได้ขนาดนี้!!ฟึบ!ในขณะนั้น ปรากฏว่าเฮยเซียกระโจนขึ้นมา ใช้ความเร็วสูงสุดในชีวิต พยายามหนีออกจากที่นี่หนี!ฆาตกรผู้นี้ ตอนนี้มีเพียงความคิดเดียวนี้ในใจ!ไม่ต้องพูดถึงว่าฉู่อันเจียงจะช่วยเย่เฟิงจัดการกับเขาหรือไม่ เพียงแค่พลังที่เย่เฟิงแสดงออกมาก่อนหน้านี้ ก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถต่อกรได้ตัวประกันเจียงหว่านไม่เหลือแล้ว อีกฝ่ายจึงไม่ลังเลที่จะ
“ท่านผู้บัญชาการเหอ ขอบคุณครับ!”เย่เฟิงกล่าวพร้อมยื่นมือไปจับมือกับท่านผู้บัญชาการเหอท่านผู้บัญชาการเหอ จับมือกับเขา ก่อนจะชี้ไปที่เย่เฟิงและพูดว่า “นายเองก็ไม่ใช่คนดีเท่าไหร่! ฮึ!”ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างรู้ดีว่า จู้ชิวหนานและศิษย์ ต้องถูกเย่เฟิงเล่นงานบางอย่างแน่นอนการที่เย่เฟิงกล้าทำเรื่
ถึงแม้ว่าจู้ชิวหนานจะตกใจอยู่ภายในใจ แต่เขาก็จะไม่ยอมรับอย่างเด็ดขาดเห็นได้จากใบหน้าที่เขาแสดงสีหน้าเยาะเย้ย พูดอย่างไม่รู้ไม่ชี้ว่า: “คุณเย่ ต้องบอกเลยว่าจินตนาการของคุณนั้นค่อนข้างจะหลากหลาย แต่ขออภัย ทั้งหมดนี้เป็นเพียงการคาดเดาของคุณเท่านั้น ไม่มีหลักฐานใดๆ!ในใบสั่งยาของผมก่อนหน้านี้ ก็ไม่มี
เย่เฟิงกัดฟันแน่นด้วยความโกรธในใจเขาแทบอยากจะเดินไปตบหน้าเจียงรุ่ยฉีอีกหลายครั้ง“ขอโทษนะคะ แต่ที่ฉันเห็นคือคุณฆ่าเขา! ส่วนคนอื่นจะเห็นยังไงฉันไม่รู้ บางทีพวกเขาอาจจะกลัวคุณ เพราะเห็นคุณฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยมก็ได้!แต่ฉัน เจียงรุ่ยฉี จะไม่ยอมกลัวพลังอำนาจของคุณเด็ดขาด!”เจียงรุ่ยฉีพูดพร้อมกับยักไห
หลี่เฉิงหนานโบกมือปฏิเสธไม่หยุดก่อนหน้านี้เขายังทำหน้าหยิ่งผยอง พูดจาท้าทายว่าจะประลองกับเย่เฟิง แต่ตอนนี้กลับดูเหมือนจะร้องไห้อย่างไรอย่างนั้น พูดออกมาพร้อมปากที่สั่นระริกเขาไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเย่เฟิงตรงๆ ด้วยซ้ำ!เย่เฟิงหัวเราะเบาๆ ก่อนกวาดตามองไปรอบๆผู้จัดการฉางจากจุดชมวิวหดคอด้วยความกล






Ulasan-ulasanLebih banyak