INICIAR SESIÓNลูกสาวของเขาป่วยหนัก เย่เฟิงถูกอดีตภรรยาทอดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ภายใต้ความสิ้นหวัง เขาได้เอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงให้โดนรถของลูกสาวเศรษฐีชน แต่แล้วกลับไม่คาดคิดเลยว่ามังกรในร่างกายของเขาจะพูดขึ้นมา..... ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เย่เฟิงก็ใช้ชีพจรของมังกรที่มีในตัวใช้ชีวิตต่อไปในเมือง!
Ver más背中が熱を持って痛む。
その日も私は、ありもしない罪で鞭打ちを受け、冷たい床に倒れ伏していた。 「真衣が一体何をした!? 善良な人間を傷つけるのが、お前の望みなのか!?」 硬い鞭を握りしめているのは、施設が破産し放り出された私を奴隷として買い上げた……主人の綾間慎司(あやましんじ)だ。 その後ろでは、慎司の恋人の雪城真衣(ゆきしろまい)が、目を潤ませて、震えていた。 私は何もしていないと訴えても、帰ってくるのは罵声ばかりだった。 そして、私に投げつけられたのは、私の名前が書かれた売却証明書だった。 「お前を奴隷市場に送り返す。もう手続きは済ませた。自分のしたことを後悔しろ!」 奴隷市場は、この世の地獄とも言える場所だった。 最低限の衣類しか与えられず、鎖に繋がれ、資産家のじめじめとした視線に晒され続ける…… 普段通りの私なら、泣いて謝り、売却を取り下げて貰っていた。 しかしその日の私は、売却証を手に、落ち着いて部屋を出ていこうとした。 「待て! ……真衣に謝らないつもりか?」 私は、慎司の目をまっすぐ見た。 「……私はもう奴隷市場に売り渡されました。あなたはもう、ご主人様ではありません。」 慎司は怒りに任せて、私に掴み掛かろうとした。 その時、使用人が慌てた様子で部屋に駆け込んできた。 「慎司様! 大変です!」 「どうした!?」 「たった今、木凪葉子さんが買い取られ、別の方に所有権が移りました。手を出してはいけません!」 ◻︎◻︎◻︎◻︎ 2xxx年。 この国にも奴隷制度が息づいていた。 借金のカタに売られた者や、両親に捨てられた者、身寄りのない者が、年齢や性別を問わず、奴隷市場に売りに出されていた。 資産家は挙って質の良い奴隷を買い漁った。 買われた奴隷は、必ずしも手酷い扱いを受けていたわけではない。 質の良い奴隷は、主人にとって代え難いパートナーとなり、ステータスでもあった。 学があれば秘書となり、家事ができれば家政婦として、重用され、大切にされた。 しかしそれは、まともな主人に買い取られた場合だ。 綾間慎司は一流企業の社長で、ビジネスの場において彼の名を知らぬ者はなかった。 涼しげに仕事をこなす慎司は、周囲からの評価も高く、誰もが憧れる人物だった。 ただ、彼が酷く冷酷な人物であることを、知る者は居なかった。 奴隷として買い上げられた私、木凪葉子(きなぎようこ)ただ一人を除いて。 「お前はこうしてやらないと、反省もできないのか!」 背中に焼けるような痛みが走る。 私は、慎司の重要な書類を紛失したと言われ、三十の鞭打ちを受けていた。 その鞭は硬い木を編んだもので、一打でも受ければ、仮にそれが大男でも悲鳴を殺せないだろう。 しかし、悲鳴を上げれば「演技をするな」と叱られることを知っていた。 だから私は、必死に唇を噛んで耐えていた。 「これで何度目だ!? 本当に使えないやつだ。今度同じことをしてみろ、奴隷市場に送り返してやるからな!」 慎司が力任せに振り下ろした三十回目の鞭を受けると、痛みで意識が遠のき、硬い床に倒れ伏した。 それを見計らったかのように、地下室の扉が、音を立てて開いた。 「慎司さん!」 顔を覗かせたのは、雪城真衣。 慎司の恋人だ。 「慎司さんの書類、ありました!」 真衣の手には、白い封筒が握られていた。 それを見て、慎司は笑顔を見せた。 「助かった。どこにあったんだ?」 「お庭の茂みに。きっと、郵便受けからお屋敷に運ぶときに、落としてしまったんじゃないかしら」 彼女は、百合の花のように色が白く線の細い指で、書類を慎司に手渡した。 「真衣。お前は本当に何でもできるな。こいつとは大違いだ」 慎司は、床に倒れている私を足で小突いた。 「少し躾けてやっただけでこれだ。仕事はできない癖に、演技だけ大袈裟なんだよこいつは」 私の下唇には、ぽつぽつと血が滲んでいた。 しかし、慎司がそれに気づくことはなかった。 「慎司さん。書類は見つかったんだし、葉子さんを責めないで」 真衣は、優しく、憐れみを込めた声で言った。 「彼女には両親がいないのよ。教育を受けていない人が何もできないのは、仕方のないことよ」 真衣の言葉は、私を庇っているようで……明確に見下していた。 そんな真衣の肩を抱き、慎司は微笑んだ。 「真衣は優しいな。奴隷なんて物と同じだ。呼び捨てで構わないと言っているのに、『葉子さん』だなんて」 「誰にでも優しくしなさいって、祖母の教えなの」 奴隷にも丁寧に接する真衣は、現代社会において、天使にも勝る優しい人物に見られていた。 しかし、私は知っている。 私を誰よりも私を見下し、道具として利用しているのは、彼女だった。 私は書類を失くしてなどいない。 郵便受けを開けたとき、あの封筒は確かに入っていなかった。 これまでも、私が失くしたとされたものは全て、真衣が見つけてきた。 慎司の大切なものを隠し、私に罪を押し付け、自分でそれをフォローをする事で、慎司からの信頼を買っていた。 真衣を見上げる私の目には、きっと恨みの色が浮かんでいたのだろう。 私の顔を見た真衣は、慎司の服の袖を掴み、怯えたように言った。 「葉子さん、そんな目で見ないで……!」 怯えたように震えながら、彼女は言葉を続けた。 「育ちのことを言ってごめんなさい……! 私の言い方が悪かったなら謝るから、怒らないで……」 私が真衣を見上げていることに気づいた慎司は、足を上げて頭を踏みつけてきた。 「おい! 真衣はお前のミスの尻拭いをしてくれたんだ。礼の一つもないどころか、恩を仇で返す気か!?」 ……私は奴隷だ。 背中に血が滲んで、じくじくと痛む。 反抗すれば、もっと酷い目に遭うだろう。 私は床に正座し、ゆっくり頭を下げた。 「雪城さん……。書類を見つけてくださって、ありがとうございます……」 私の惨めな姿を見て、慎司は鼻で笑った。 「そんなことも言ってやらないとできないのか。学がないなら、家の中の仕事だけでもしっかりやれ。……真衣、行くぞ」 慎司が真衣の肩を抱いて扉の方へ向かう。 「そこで反省していろ」 慎司が冷たく言い放つ横で、真衣はこっそりと舌を出した。 扉が重い音を立てて閉まり、外側から鍵のかかる音がした。 私は再び倒れ、焼けるような痛みにようやく少しだけ声を漏らし、荒い呼吸を繰り返した。ต่อมา เขาก็ไปดูสิ่งของในกล่องอื่นๆ สีหน้าแสดงออกถึงความประหลาดใจเป็นอย่างมากแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร ปิดฝากล่อง สั่งให้ลูกน้องยกขึ้นรถ ขนของให้เย่เฟิงไปที่สวนจักรพรรดิแล้วสั่งให้เหล่าหยู ไปส่งเจียงหว่านกลับบ้าน จากนั้นก็ขึ้นรถของเย่เฟิง“พี่เขย ของพวกนี้มาจากไหน? คุณไปปล้นธนาคารมาเหรอ?”นั่งอยู่ที่เบาะผู้โดยสาร หลีหยวนถามอย่างตกตะลึงของในกล่องหลายใบนั้น มีมูลค่าอย่างน้อยหลายสิบล้านล้าน คุณชายหลีถึงกับงงไปเลย“พ่อของฉู่เทียนหลงให้เป็นของขวัญ!”เย่เฟิงพูดอย่างเรียบๆเมื่อได้ยินดังนั้น หลีหยวนก็แสดงสีหน้าตกตะลึง แล้วก็ยิ้ม “ดูเหมือนว่าต่อไป ฉู่เทียนหลงคงไม่กล้าคิดถึงพี่สาวผมอีกแล้ว!”พูดจบ เขามองไปที่พี่เขย ดวงตาเต็มไปด้วยความร้อนแรงและการเคารพก่อนหน้านี้ เรื่องที่ฉู่เทียนหลงจับตัวหลีเยี่ยน เขาก็ได้ยินมาจากหลีเอียนและเย่เฟิงตอนนี้เห็นว่าตระกูลฉู่ส่งของขวัญมาจริงๆ หลีหยวนก็ยังคงรู้สึกตกตะลึงอยู่ตระกูลฉู่ ยอมจำนนต่อพี่เขยของเขาแล้วจริงๆ เหรอ?นี่มัน…สุดยอดมากจริงๆ!สำหรับตระกูลหลีทั้งตระกูล ตระกูลฉู่ที่ยิ่งใหญ่ กลับถูกจัดการ?เพียงเพราะ พี่เขยคนเดียว!ณ เวลานี้ เย่เฟิงเปลี่ยนน้ำเสียง พูด
หวังหยวนป้าได้ยินเย่เฟิงถามเช่นนั้น จึงรีบพูดว่า “ถึงแม้ผมจะมีความกล้า มีร้อยชีวิต ผมก็ไม่กล้าเกลียดคุณชายเย่! ยิ่งไปกว่านั้น ลูกคนเลวคนนั้นก็จะทำร้ายผม ถึงแม้ว่าคุณชายเย่จะไม่ฆ่ามัน ผมก็ต้องฆ่ามันอยู่ดี!ฆ่าได้ดี คุณชายเย่ฆ่าได้ดี!ขอบคุณคุณชายเย่ ที่ช่วยกำจัดคนชั่วในบ้านของผม!”ได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนในที่เกิดเหตุต่างก็แสดงสีหน้าเยาะเย้ยพ่อลูกตระกูลหวัง แสดงท่าทางที่น่าเกลียด เผยให้เห็นความต่ำทรามของมนุษยชาติอย่างถึงที่สุดเพื่อเอาชีวิตรอด คนหนึ่งผลักภาระความรับผิดชอบ โยนทุกอย่างให้พ่อของเขาอีกคนหนึ่ง ลูกชายถูกฆ่าตาย กลับตะโกนว่าฆ่าได้ดี!เย่เฟิงหัวเราะเยาะ เดิมทีเขาก็ตั้งใจจะฆ่าหวังหยวนป้า แต่เมื่อจะลงมือ เขาก็นึกถึงเจียงหว่านขึ้นมา“ผมสามารถปล่อยคุณไปได้ แต่หุ้นของคุณในบริษัทเหล้าหวังป้า ต้องโอนให้เจียงหว่านโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย ไม่มีปัญหาใช่ไหม?”“ไม่มีปัญหา! ไม่มีปัญหา! วันนี้คุณหนูเจียงตกใจ ผมควรชดเชยความเสียหายทางจิตใจให้แก่คุณหนูเจียง!”ได้ยินดังนั้น หวังหยวนป้าก็พยักหน้าอย่างรัวๆไม่เพียงแต่ไม่ลังเลหรือสงสาร แต่กลับตื่นเต้นอย่างสุดขีดเขารู้ว่าเมื่อเย่เฟิงตั้งเงื่อนไ
ใครจะคิดว่า หวังว่านเป่าเพื่อที่จะผลักภาระความรับผิดชอบของเขาต่อหน้าเย่เฟิง กลับไปกล่าวโทษพ่อของตัวเองเย่เฟิงหัวเราะเยาะ ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา “อภัยให้คุณ? ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้ผมเคยให้โอกาสคุณ แต่คุณกลับไม่เห็นคุณค่า!”พูดจบ เขาก็ลูบแก้มตัวเอง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้า“อย่างนี้ดีกว่า คุณให้เฮยเซียตบผมสามที งั้นผมก็ตบคุณสามที!”“ถ้าคุณทนได้สามทีโดยไม่ตาย ผมจะปล่อยคุณไป เป็นไง?”หวังว่านเป่าเมื่อได้ยินดังนั้น ก็ตัวสั่น มองไปที่ศพของเฮยเซีย แสดงออกถึงความหวาดกลัวเฮยเซียถูกเย่เฟิงฆ่าตายด้วยหมัดเดียว เขาจะทนต่อหมัดของเย่เฟิงได้ถึงสามทีหรือ?แต่ตอนนี้ เขารู้ว่าเขาไม่มีทางเลือก“ได้! ได้…”“ผมไม่ควรสั่งเฮยเซียให้ตบคุณ ผมควรตบ ควรตบ!”“เฮียเย่ โปรด…โปรดเมตตาด้วย!”หวังว่านเป่าพยักหน้าอย่างสั่นเทา ยังพยายามยิ้มเพื่อเอาใจเย่เฟิงเดินออกไป รอยยิ้มเจ้าเล่ห์และโหดเหี้ยมปรากฏบนใบหน้าเพี้ยะ!ต่อมา ก็ตบหน้าหวังว่านเป่าหลังจากเสียงดังกรอบ ร่างของหวังว่านเป่าก็หมุนไปพร้อมกับฟันที่เปื้อนเลือดหลายซี่!“อ๊า!”หลังจากที่หวังว่านเป่าล้มลง เขาก็ลุกขึ้นอย่างเซๆ ใบหน้าบวมเบี้ยว
ตอนนี้ใบหน้าของพ่อลูกตระกูลหวังเต็มไปด้วยความตกตะลึง และดวงตาก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว!เมื่อเห็นฉู่อันเจียงสั่งให้คนนำของขวัญที่มีค่ามหาศาลมาให้เย่เฟิง พวกเขารู้สึกเหมือนฟ้ากำลังถล่มลงมา!คนที่คุณฉู่จะมอบของขวัญให้ นั่นก็คือเย่เฟิง!ก่อนหน้านี้พวกเขาพยายามเอาใจ “บุคคลสำคัญ” คนนี้ แต่ไม่เคยรู้เลยว่า “บุคคลสำคัญ” คนนี้กลับอยู่ตรงหน้ายิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ทำให้พ่อลูกตระกูลหวังตกใจยิ่งกว่านั้นก็คือ ดูเหมือนว่าฉู่อันเจียงไม่ได้แค่ส่งของขวัญ แต่กำลังขอโทษเย่เฟิงด้วยแม้แต่เย่เฟิงบอกว่าจะฆ่าลูกชายของเขา เขาก็ไม่ได้พูดอะไร ยอมอ่อนน้อมถ่อมตนอย่างมาก!เพื่อนร่วมชั้นเก่าของเจียงหว่านคนนี้ เป็นใครกันแน่?ถึงสามารถทำให้คนสำคัญของตระกูลฉู่ อดกลั้นได้ขนาดนี้!!ฟึบ!ในขณะนั้น ปรากฏว่าเฮยเซียกระโจนขึ้นมา ใช้ความเร็วสูงสุดในชีวิต พยายามหนีออกจากที่นี่หนี!ฆาตกรผู้นี้ ตอนนี้มีเพียงความคิดเดียวนี้ในใจ!ไม่ต้องพูดถึงว่าฉู่อันเจียงจะช่วยเย่เฟิงจัดการกับเขาหรือไม่ เพียงแค่พลังที่เย่เฟิงแสดงออกมาก่อนหน้านี้ ก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถต่อกรได้ตัวประกันเจียงหว่านไม่เหลือแล้ว อีกฝ่ายจึงไม่ลังเลที่จะ
หวังว่านเป่าเห็นสีหน้าเย่เฟิงเปลี่ยนไป คิดว่าเขากลัวดังนั้น จึงรีบข่มขู่เย่เฟิงอีกครั้งแต่ไม่คิดว่า เย่เฟิงจะพูดอย่างนั้น!“เย่เฟิง มึงไม่รู้กลัวตายจริงๆ! ถึงกับไม่แคร์ชีวิตตัวเองเพื่อเจียงหว่านเลยใช่ไหม?”หวังว่านเป่ากัดฟันพูดเย่เฟิงหัวเราะเยาะ กำลังจะพูดอะไรบางอย่างติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ดๆ…แต
เย่เฟิงพูดอย่างเย่อหยิ่ง!ตัวเขาที่ยืนอยู่กับที่ เปล่งรัศมีอันดุเดือดออกมา!กู่เฉินเช็ดเลือดจากมุมปากของเขาและมองไปที่เย่เฟิงด้วยความหวาดกลัว: “เจ้าหนู เจ้าเป็นใครกันแน่? อาจารย์ของเจ้าคือใคร? แล้วมาจากตระกูลหรือสำนักไหน?”กู่เฉินคิดเพียงว่าเย่เฟิงก็อาจมาจากตระกูลหรือสำนึกวิชายุทธ์โบราณที่ทรงพลัง
"โอเค ลูกรัก ไม่ร้องนะ พ่อจะเข้าไปดู แล้วจะไม่ปล่อยให้คุณลุงหลี่ต้องตายแน่นอน"เย่เฟิงเช็ดน้ำตาบนแก้มนั่วนั่ว จากนั้นรีบเดินเข้าไปในห้องฉุกเฉินหลีเอียนก็รีบตามเขาไปทันทีขณะนั้นเอง หมอที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องฉุกเฉินเมื่อครู่ได้ยินสิ่งที่เย่เฟิงพูด ก็พากันส่ายหน้าพวกเขาเชื่อว่าเย่เฟิงแค่พูดปลอบ
“ให้ช่วยไหม?”หลังจากที่มาถึง เย่เฟิงก็ถามฉางหูยิ้มๆหลานเขอซีหรือก็คือฉางหูอึ้งไปสักพัก แล้วหันไปมองค้อนใส่เย่เฟิงพลางส่ายหัวอย่างไร้อารมณ์ “ไม่ต้อง!”เบื้องลึกสายตาของเธอแฝงไปด้วยความรำคาญรู้สึกแย่ต่อพฤติกรรมเข้ามาทักทายแบบนี้ของเย่เฟิง“เธอชื่ออะไร? ได้ข่าวว่ามาจากเขตฉางเหรอ? มาจากสำนักไหนล
reseñasMás