เดดพูล ภาค 3 จะเล่าเรื่องอะไรในจักรวาลมาร์เวล?

นี่คือสะพานแบบซ่าๆ ที่พาฮีโร่สายเลือดต่างค่ายมาปะทะกับจักรวาลที่คุ้นเคยของคนดู. ฉันเติบโตมากับหนังฮีโร่ที่แยกกันคนละฝั่ง ฉะนั้นการได้เห็น 'Deadpool 3' ทำหน้าที่เชื่อมช่องว่างระหว่างโลกของ 'X-Men' แบบที่เคยอยู่ภายใต้สังกัดเดิม กับโลกกว้างของ 'Marvel Cinematic Universe' มันให้ความรู้สึกเหมือนการเอาตัวละครที่ขีดเส้นเองมาตลอดมานั่งคุยกับกฎของจักรวาลใหม่ บทหนังเล่นกับแนวคิดเรื่องมัลติเวิร์สอย่างฉลาด ไม่ได้แค่โยนคำว่า 'ทางแยกของความจริง' แบบผิวเผิน แต่ใช้ความเป็นเมตาและอารมณ์ขันที่เป็นเอกลักษณ์ของเดดพูลมาสร้างสะพานเชื่อมที่มีทั้งผลทางอารมณ์และผลทางเรื่องเล่า ในแง่เชิงปฏิบัติ การเชื่อมต่อเกิดขึ้นผ่านตัวละครและเหตุการณ์ที่ชัดเจน: การปรากฏตัวของตัวละครจากฝั่งที่เคยแยกเป็นสัญลักษณ์ว่าการรวมโลกทั้งสองไม่ได้เป็นแค่ข่าวลือ วิชวลสไตล์และทิศทางการเล่าเรื่องยังคงรักษาโทนกวนและรุนแรงของเดดพูลไว้ แต่ก็ยืดหยุ่นพอที่จะเข้ากับการเล่าเชิงมหากาพย์ของจักรวาลหลัก ความสำเร็จไม่ได้อยู่แค่ในฉากฮีโร่โผล่หรือมุกแซวความต่อเนื่อง เท่ากับการจัดบาลานซ์ระหว่างความเป็นเดดพูลกับผลกระทบที่การอยู่ร่วมจักรวาลใหญ่จะมีต่อเส้นเรื่องตัวละครอื่น ๆ มองในมุมการตลาดและอนาคต การรวมตัวนี้เปิดประตูให้เกิดการร่วมมือและการเล่นข้ามจักรวาลแบบจริงจังมากขึ้น ทั้งในแง่การเล่าเรื่องและโอกาสสร้างสปินออฟ แต่สิ่งที่ทำให้ฉันตื่นเต้นที่สุดคือแนวทางการเล่าแบบมีความเสี่ยง — หนังยอมรับข้อจำกัดของการเข้าร่วมจักรวาลที่ถูกวางไว้ แต่ยังหาโอกาสทำอะไรที่เสียดสีและเปิดมุมมองใหม่ ๆ ให้กับตัวละคร ผลลัพธ์คือหนังที่เป็นทั้งความบันเทิงจัดจ้านและสัญญาณว่าจักรวาลของฮีโร่กำลังขยายตัวในทิศทางที่ไม่คาดคิด เป็นการจบฉากที่ทำให้ฉันยิ้มกว้างและคิดว่าอนาคตของเรื่องราวพวกนี้น่าจะมีความสุขแบบแสบสันมากขึ้น

แฟรนไชส์ 'เดดพูล' เต็มไปด้วยอีสเตอร์เอ๊กส์ที่ทำหน้าที่ทั้งเป็นมุกตลกและเป็นลิงก์เชื่อมความทรงจำของแฟนคอมิกกับภาพยนตร์โดยตรง บางฉากใน 'เดดพูล' (ภาคแรก) ไม่ได้ตั้งใจจะบอกว่าโลกของหนังเรื่องนี้คือจักรวาลเดียวกับภาพยนตร์ฮีโร่เรื่องอื่นเสมอไป แต่เป็นการส่งสัญญาณว่าทีมสร้างรู้ว่าผู้ชมคุ้นเคยกับกิมมิกจากคอมิก ตัวอย่างเช่นการใส่ตัวละครอย่าง 'Colossus' และการหยอกล้อกับเรื่องสิทธิ์ตัวละครที่หน้าจอ ทำให้ผมยิ้มได้เพราะมันเหมือนพร็อพซ่อนความหมายสำหรับคนที่ตามตั้งแต่ต้น นอกจากตัวละครที่โผล่มาแล้ว อีสเตอร์เอ๊กส์ยังปรากฏในรูปแบบของมุกเกี่ยวกับสตูดิโอ คำบรรยายเครดิต และฉากท้ายเครดิต ซึ่งไม่เพียงแต่เรียกเสียงหัวเราะ แต่ยังช่วยเชื่อมสายสัมพันธ์ระหว่างผลงานก่อนหน้าที่มีสิทธิ์ต่างกันไว้ด้วยกันแบบที่เข้าใจได้ง่ายสำหรับแฟนๆ

พูดตรงๆ ว่าการเริ่มจากต้นกำเนิดของตัวละครทำให้ทุกอย่างเข้าที่มากขึ้น: แนะนำให้ดู 'Deadpool' ภาคแรกก่อนเสมอเพื่อเข้าใจน้ำเสียงและมู้ดของภาคต่อไป เราเองรู้สึกว่าภาคแรกคือการปูพื้นสำคัญทั้งเรื่องตลกร้าย การล้อการ์ตูน และความสัมพันธ์ส่วนตัวกับคนรอบข้าง เช่นความผูกพันกับคนรักและเส้นทางการเป็นฮีโร่ในแบบของเขา ฉากเปิดที่ฉีกกฎคาดเดาได้หรือการคุยกับผู้ชมคือเครื่องหมายการค้าของเรื่องที่ถ้าไม่ได้ดู จะขาดมิติในการหัวเราะแบบที่ผู้สร้างตั้งใจ อีกอย่างคือหลายมุก และการกระทำบางอย่างในภาคสามจะต่อยอดจากพฤติกรรมที่เห็นในภาคแรก ดูแล้วจะรู้สึกเชื่อมโยงกับตัวละครมากกว่าแค่มองเป็นมุกปะทะฉากบู๊เฉยๆ นี่เป็นมุมมองของคนที่อยากให้ผู้ชมเข้าใจคาแรกเตอร์ก่อนให้ความสนุกแบบเต็มร้อย

การได้เห็นเงาของโลแกนโผล่มาในตัวอย่างทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะเลย ฉันเป็นคนที่ตามไล่ดูหนังฮีโร่มาตั้งแต่ยังเด็ก แล้วการที่ 'Wolverine' ของ Hugh Jackman กลับมาร่วมฉากกับ Deadpool มันเหมือนการรวมกันของสองยุคสองรสนิยม: ดิบ ๆ ของ X-Men กับความกวนและล้อเลียนเมตาในตระกูล Deadpool การปรากฏตัวของเขาไม่ได้มาเป็นแค่คาเมโอ; จากเทรลเลอร์มีฉากต่อสู้เล็ก ๆ และการโต้ตอบที่ชวนหัว เราจึงได้เห็นเคมีระหว่างตัวละครซึ่งเปลี่ยนโทนหนังจากฮาเพียวเป็นแอ็กชันผสมอารมณ์แบบไม่คาดคิด เมื่อมองจากมุมของคนที่โตมากับหนังซูเปอร์ฮีโร่ นี่คือการเชื่อมโลกที่น่าตื่นเต้น — ไม่ใช่แค่ตัวละครกลับมา แต่เป็นการเปิดประตูให้ความเป็นไปได้ใหม่ ๆ ของการเล่าเรื่องแบบข้ามจักรวาล ในฐานะแฟน ฉันยินดีจะเห็นว่าทีมผู้สร้างจะบาลานซ์มุกขำกับความเข้มข้นอย่างไร เพราะถ้าทำได้ดีก็อาจกลายเป็นหนังที่ทั้งฮาและกินใจได้จริง ๆ

ประเด็นแรกที่กระโดดเข้ามาตั้งแต่เฟรมแรกของตัวอย่าง 'Deadpool 3' คือการพบกันแบบไฟลุกของเดดพูลและวูลเวอรีน ที่ทำให้หัวเราะและตื่นเต้นไปพร้อมกัน ฉากทักทายของทั้งคู่ให้โทนตลกปนคมคาย—น้ำเสียงเจือมุขของเดดพูล สลับกับความเงียบขรึมและท่าทางตรงไปตรงมาของฝั่งวูลเวอรีน ฉากนี้ทำให้ผมยิ้มได้เพราะมันไม่ใช่แค่การโชว์พาวเวอร์ แต่เป็นการตั้งคำถามเชิงความสัมพันธ์ระหว่างฮีโร่สองประเภทที่ต่างกันสุดขั้ว นอกจากบทสนทนาที่แสบแล้ว มุมกล้องยังเล่นกับระยะใกล้-ไกล ทำให้เห็นทั้งมุกกายกรรมและการตอบโต้เชิงอารมณ์ในเวลาเดียวกัน ตัดสลับไปยังมอนทาจแอ็กชั่นซีนที่มีการใช้เสียงประกอบจังหวะเร็วและมุกทิ้งท้ายแบบเดดพูล—ฉากระเบิด รถไล่ล่า หรือการฟาดฟันที่มีเลือดปนฮา ทำให้เข้าใจได้ทันทีว่าหนังยังคงโทนตลกร้ายแบบเดิม แต่ตัวอย่างก็แทรกช็อตสั้น ๆ ที่บอกเป็นนัยถึงความเสี่ยงระดับใหญ่กว่าเดิม นี่คือสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกว่านอกจากจะหัวเราะแล้ว หนังยังอาจพาไปสู่เรื่องราวที่มีน้ำหนักกว่าภาคก่อน ๆ ด้วยความบาลานซ์แบบนี้ผมคาดหวังฉากเต็มๆ ที่ทั้งตลกและดราม่าได้อย่างลงตัว

เรื่องนี้ค่อนข้างน่าสนใจ: ในมุมมองของฉันไม่มีใครรับบทเป็น 'เดวิล' แบบตรงตัวในภาพยนตร์มาร์เวลภาคล่าสุดที่ออกฉายจริง ๆ ฉันมักจะสังเกตว่าคำว่า 'เดวิล' ถูกใช้กันหลวม ๆ โดยแฟน ๆ เมื่อหมายถึงตัวร้ายเหนือธรรมชาติหรือปีศาจจากคอมิกส์ เช่นตัวละครที่ชื่อ 'Mephisto' ซึ่งมีบทบาทเด่นในคอมิกส์หลายเรื่อง แต่จนถึงภาพยนตร์มาร์เวลที่ออกล่าสุด ไม่มีการยืนยันการปรากฏตัวของ 'Mephisto' หรือการจ้างนักแสดงมารับบทเป็น 'Devil' โดยตรง การปรากฏตัวของตัวร้ายเหนือธรรมชาติในภาพยนตร์มักมาในรูปแบบที่เปลี่ยนชื่อหรือเป็นส่วนหนึ่งของตัวร้ายใหญ่คนอื่น ถามว่าใครเล่นถ้าหมายถึงตัวร้ายเหนือธรรมชาติที่มีกลิ่นอายเหมือนปีศาจ ฉันจะบอกว่าในภาคล่าสุดทีมผู้สร้างเลือกใช้วายร้ายที่มีบริบทของคาแรกเตอร์ต่างไปจากการเอาตัวละคร 'เดวิล' แบบคลาสสิกเข้ามา ดังนั้นคำตอบสั้น ๆ คือยังไม่มีนักแสดงที่ได้รับการประกาศว่าเป็น 'เดวิล' ในภาพยนตร์มาร์เวลเรื่องล่าสุด ซึ่งก็ทำให้ฉันอยากเห็นว่าถ้าวันหนึ่งมีการดัดแปลง 'Mephisto' ขึ้นจอใหญ่ ทีมงานจะจัดการเรื่องความเป็นผู้ใหญ่และทิศทางการเล่าอย่างไร

ตื่นเต้นสุดๆเมื่อเห็นว่า 'Deadpool 3' จะได้นักแสดงนำที่แฟนๆ รอคอยจริง ๆ — Ryan Reynolds กลับมารับบท Wade Wilson/Deadpool เหมือนเดิม และที่ทำให้หัวใจเต้นแรงคือการยืนยันว่าหา Hugh Jackman กลับมาเป็น Wolverine อีกครั้ง ความเปลี่ยนแปลงสำคัญของเนื้อเรื่องคือการพา Deadpool เข้าสู่จักรวาลของ Marvel Studios อย่างเป็นทางการ แปลว่าโทนเรื่องยังคงหยาบคายและตลกร้ายแบบเดิม แต่มีการผสมปนเปกับองค์ประกอบของ MCU มากขึ้น หนังไม่ได้เป็นแค่พาร์อด/parody ปลีกตัว แต่กลายเป็นภาพยนตร์ที่ต้องตอบกับความต่อเนื่องของจักรวาลใหญ่ขึ้น นอกจากนั้นการมี Wolverine เข้ามาทำให้โครงเรื่องมีมิติแบบคู่หูที่ต่างกันสุดขั้ว — Deadpool ที่ตลกล้ำเส้น กับ Wolverine ที่เข้มขรึมและมีแบ็กกราวด์อันเจ็บปวด ในมุมของฉัน ความสนุกคือการดูว่าจะบาลานซ์สองสิ่งนี้อย่างไร: รักษาอารมณ์ R-rated และมุกล้อจักรวาลเดิมไว้ แต่ต้องไม่ทำให้ตัวละครสูญเสียความเป็นตัวเอง การรวมกันของทั้งสองตัวละครเปิดช่องให้เรื่องมีทั้งความฮา ความแสบ และฉากแอ็กชันที่มีน้ำหนักขึ้นอย่างลงตัว

นับตั้งแต่เริ่มติดตามจักรวาลหนังเกี่ยวกับสไปเดอร์แมน ผมมองเรื่องของเวน่อมเป็นกรณีศึกษาที่น่าสนใจมาก ผมขอสรุปแบบตรงไปตรงมาว่าในฝั่งของโซนี่ (ในกรอบเวลาที่ข้อมูลสาธารณะชัดเจน) มีภาพยนตร์เวน่อมที่ออกฉายจริงสองภาค คือ 'Venom' และ 'Venom: Let There Be Carnage' ซึ่งทั้งสองเรื่องสร้างเส้นทางของตัวละคร Eddie Brock/เวน่อมในแบ็กกราวด์ของจักรวาลของโซนี่เอง และมีการประกาศหรือพูดถึงภาคต่อเพิ่มเติมในอนาคต ทำให้ถ้านับเฉพาะภาพยนตร์เดี่ยวของเวน่อมในเงาอำนาจของโซนี่ จำนวนก็จะอยู่ที่สองภาคที่ออกฉายแล้ว (และอีกหลายแผนงานที่ยังรอการยืนยันหรือออกฉาย) ฝั่งของมาร์เวลในแง่ของจักรวาลภาพยนตร์หลัก (MCU) ยังไม่มีภาพยนตร์เวน่อมเดี่ยวที่เป็นส่วนหนึ่งของจักรวาลนั้นโดยตรง กล่าวคือจำนวนภาคเวน่อมที่ถือเป็นของมาร์เวลในฐานะภาพยนตร์เดี่ยว = ศูนย์ แต่ต้องไม่ลืมว่ามีการร่วมมือข้ามสตูดิโอและแนวคิดมัลติเวิร์สที่เปิดโอกาสให้ตัวละครจากโซนี่และจักรวาลมาร์เวลมีปฏิสัมพันธ์ได้ ดังนั้นเมื่อมองแบบรวม ๆ จะเห็นว่าฝั่งโซนี่เป็นผู้ปล่อยเวน่อมเป็นหนังเดี่ยว ส่วนมาร์เวลยังไม่ได้มีเวน่อมเดี่ยวของตัวเอง ถ้าชอบมองเชิงระบบ ผมคิดว่านี่คือผลพวงจากเรื่องสิทธิ์และการร่วมมือทางธุรกิจมากกว่าความชอบส่วนตัวของแฟนๆ