ตอนที่ 1

(เยี่ยมลาน่า)

"ตอนนี้คุณเป็นของฉันแล้ว"

น้ำเสียงของเขาเบาและเด็ดขาดราวกับคำที่พิสูจน์ไปแล้ว

ฉันมักจะช้าๆ สบตากับชายคนหนึ่งที่วนเวียนอยู่ตามมุมมืดของคลับมาสามคืนต่อเนื่องชายผู้ที่ไม่เคยให้ทิปเพียงยิ้มเขาเพียงแค่มองมอง

“ไม่” ฉันตอบอย่างห้วนๆ “เป็นของคุณ”

เขายังคงไร้อารมณ์โดยไม่มีรอยยิ้มโดยไม่ต้องมีใดๆ เพียงแต่มีสายตาที่คมกริบราวกับความรู้สึกของสีเทาและเย็นชาดุจฮอลล์

"คุณไม่มีทางเลือก"

ขอเรียกร้องในดวงตาของฉัน "ฉันมีทางเลือกเสมอ"

"จะได้ทำไว้ให้คุณแล้วหรือยัง?"

เขาก้าวไปอีกก้าวหนึ่งอย่างควบคุมได้สำเร็จโดยที่เขาครอบครองพื้นที่ระหว่างเราและพบว่าฉันเดินห้องที่ทางออกทุกทางถูกปิดตาย

" บอกให้คุณทราบ" ฉันพูดอย่างเฉียบขาด "ซีพียูเล่นเกมอะไรอยู่สโมสรนี้เป็นเพียงคนอย่างคุณที่นี่"

เขาพูดและเป็นผู้นำลงว่า "สโมสรนี้เป็นของประเภทเดียวกับผมเลย"

ฉันจะอ้าปากจะตอบอย่างฉุนเฉียวความแข็งแกร่ง และเด็ดขาดแต่กลับไม่ได้สาเหตุใดๆ ขึ้นในทางเดินเหมือนเสียงปืน

หนึ่งเดียวของพ่อฉันดังลอดมาจานเล็กๆที่กล้องวงจรปิด? หรือประตู?

"พาเธอไปเถอะระบบควบคุมของฉันคือเธอมันไร้ค่าการปกครอง"

เพื่อการที่จิตใจของฉันยิ่งกว่าการถูกตบหน้าเสียอีกฉันจะหายใจไม่ออกและชาเลนเจอร์

ฉันจำเสียงนั้นได้ดูที่เย็นชาดูถูกเหยียดหยามดูของชายผู้ที่เสี่ยงทุกอย่างมากกว่าเดิมและตกลงลูกสาวของเขาเพื่อดำเนินการต่ออีกวัน

"คุณรู้จักเขานี่นา" ฉันพึมพำ

ชายคนหนึ่งไม่สะท้านเลยสักนิด "เขาหักหลังคุณและผมมาที่นี่เพื่อทวงสิ่งที่ควรเป็นของผมคืน"

ฉันมีประสิทธิภาพมากขึ้น

"เหลือเท่าไหร่? ให้เวลาฉันหน่อยแล้วฉันจะจ่ายคืน" ฉันรู้จักพ่อเข้าใจว่าการบริหารจัดการการเงินของเขาดีทำงานเป็นเพียงอย่างเดียวที่จะช่วยให้ฉันมีชีวิตอยู่ได้

"จ่ายเงินเลย" คืนนี้

"เขียนเป็นเลิศ ประตราที่สุด"

เขามองมาทั้งหมดนี้เขาสามารถมองทะลุร่างกายได้

"คุณไม่ใช่ลาน่าโมเร็ตติอีกต่อไปแล้วคุณเป็นของตระกูลวาเลสแล้ว"

“ท่าน?” ปากฉันแห้งผาก

"ตระกูลเวลกับของฉันเอเดรียนเวลคุณเป็นของฉัน"

ฉันถอยหลังไป

“คุณเสียไปแล้ว”

"คุณเต้นต่อเนื่องมาเป็นเวลานานเพื่อชำระหนี้ที่จริงๆ แล้วเขาจะรู้ว่าเขารู้ก็รู้"

ฉันถ่มน้ำลายเขาใส่ว่า "ไปลงนรกซะ"

"คุณเริ่มก่อน"

แล้วมีเสียงที่ดังครั้งแรกจากการที่เราจะแตกกระจายไปที่จุดระเนระนาดทำให้ปืนก็ดังขึ้น

ฯล.

ฯล.

ฯล.

ก่อนการแข่งขันจริงและใกล้มากแอดเดรียนเร็วมาก เร็วเกินไปเสียด้วยซ้ำเขาคว้าข้อมือฉันแล้วดึงฉันเจอตัวเป็นชายอีกคนหนึ่งซึ่งถือได้ว่าต้องวิ่งผ่านในทางเดิน

"แต่ว่ามันมีความสำคัญอย่างยิ่ง?"

"พ่อของคุณพยายามทรยศแก๊งคาร์เทลคาสติลลา"

เอเดรียนส่งเสียงครางในขณะที่ลากฉันไปสู่ทางออกด้านหลัง

“และคุณคือผู้รับประกัน”

"ขอให้เกิดเรื่องอื่นๆ..."

— แต่ไม่ได้เป็นเพียงบางส่วน

ประตูเหล็กเปิดออกอย่างแรงอีกครั้งในสภาพการตอบสนองของใบหน้าเลือดและสีแดงนีออนปะนกันอยู่ในตรอกด้านหลัง Velvet Room รถ SUV สีดำอย่างแรงและประตูรถก็เปิดออก

"ใช่ !

ไม่ต้องลังเลเลยที่ข้างข้างหนึ่งสอดใต้ขาฉันที่ข้างกดไว้กับรถเขายกฉันขึ้นอย่างใดอย่างหนึ่งแล้วผลักฉันเองทานอาหาร

ฉันรีบวิ่งไปที่ประตูฝั่งตรงข้ามด้วยความตื่นตระหนก

"ปล่อยฉันออกไป"

" .

"คุณลักพาตัวความร้อน"

— ฉันช่วยคุณไว้แล้ว

“คุณบ้าไปแล้ว”

“ไม่” ยังคง “ผมทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ”

เขาเอื้อมมือไปพร้อมกับยื่นขวดน้ำบางส่วนที่กระจายมันออกไปเขาคว้าขวดน้ำไว้ได้กลางอากาศแล้วยิ้มอย่างช้าๆ และเข้าถึงการสนับสนุน

"น่ารักจัง" เขาอมยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าของฉัน

" อยากทำดีหรือเปล่า? ลองยกเลิกหนี้ดูสิเพราะมันคือลักพาตัวโดยตรง"

"ผิดอีกแล้วครับจะได้รับตรงเวลา" เขายิ้ม

"ฉันไม่ใช่เช็คที่จะเอาเงินได้!"

"ไม่ใช่คุณเป็นเพียงเครื่องมือในการกดดันเท่านั้น"

ฉันดูกับที่นั่งร้องเต้นแรงเขาโน้มตัวเข้ามาหาฉันด้านล่างวางแนบกับเบาะหนังที่กั้นระหว่างเรา

"คุณเต้นเพื่อให้คุณมาทำร้ายคุณ"

แถลงการณ์แจ้งให้ทราบถึงความแข็งแกร่งไปทั้งตัว

"คุณจะดูแลให้คุณดูเลย"

"คุณเต้นเพื่อความอยู่รอดในแนวตั้งเพื่อให้คนอื่นเห็นและเห็นทุกอย่าง"

เขามองฉันอย่างดุดันจนฉันลืมหายใจ

"ลาน่าเธอไม่ใช่แค่เงินที่จ่ายไปเธอคือข้อความ ฟื้นฟูคุณค่าเหตุผลที่เขาละทิ้งเธอไป"

รถเอสยูวีออแลนเดอร์อย่างกระทันหันฉันจึงเอามือกดกับกระจกเพื่อทรงตัว

“คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฉันเลย”

"ฉันรู้มากกว่าที่คุณคิด"

เขาดึงโทรศัพท์ออกมาแล้วเปิดฟังฮีโร่

เจ้านายของฉันแหบพร่าและแหลมสูง

"ใช่ๆเธอไปเถอะเธอสะอาดสะอ้านให้กำลังใจเสงี่ยมและสวยงามที่จะช่วยล้างหนี้ได้ในส่วนนี้? พ่อขอตัวเธอไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อนแต่เธอนำเงินมาในส่วนนี้เยอะมาก"

รับรู้หนาวไปทั้งตัวเขาหยุดการรวบรวมข้อมูล

"ผมไม่ใช่คนดีหรอกลาน่า" เอเดรียนพูดเบา

"แต่ผมดีกว่าที่คุณคาดไว้ครับ"

รถอยู่หน้าอาคารสูงในการตรวจสอบในกรณีส่วนใหญ่อย่างมีเหตุผลรองรับไปไกลสุดลูกหูตา

ที่นี่ที่ที่เงินและอันตรายเอเดรียนเดินออกมาและเปิดประตูบางส่วน

" . "

มุ่งเป้าไปที่อะไรที่เขาเพียงแค่ลงคว้าตัวฉันอีกครั้งแล้วดูดซับฉันโดยตรงในส่วนขยายเลย

"ปล่อยฉันลง"

" .

"ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของคุณ"

"คุณไม่ใช่สัตว์เลี้ยง" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"คุณเป็นสมบัติของฉัน และฉันจะปกป้องสิ่งที่เป็นของฉัน"

ไม่ให้เปิดออก

ฉันผลักเขาออกไปอย่างแรง "ฉันไม่ใช่โสภณี"

ลองมองดูด้วยสายตาที่แข็งกร้าวและแน่วแน่

“เธอไม่ใช่โสเภณี” เขาพูดถึง “เธอได้รับรางวัลนี้เป็นเลือดที่ตอนนี้เธอเล่าถึงครอบครัวเราแล้วและในครอบครัวนี้?”

มักจะพบว่าหนาวเหน็บเทียนจุดอยู่ตามผนังตามปกติมากเกินไปแผ่นเรียบเกินไปและทุกอย่างตกแต่งอย่างใดอย่างหนึ่งเช่นกัน

เขาพาไปตรงขอบเหว

ฉันลุกขึ้นยืน "ถ้าแกต้องต้องตัวฉันเองฆ่าแก"

"ฉันไม่ได้ทำหรอก"

"เพื่ออะไร?"

เขาก้าวเข้ามาใกล้มือของเขาที่กรามของฉันเล็กน้อยมันจะเลื่อนไปที่ไม่จำเป็นต้องไม่ข่ม...

“เพราะเมื่อถึงเวลาที่จะสัมผัสกับตัวเธอ” จะต้อง “ต้องการมัน”