เดอะ คิสซิ่ง บูธ ดูได้ที่ไหนในไทย?

เราเป็นคนที่ชอบสังเกตโลเคชันหนังมากกว่าพล็อตเลยบอกได้เลยว่า 'The Kissing Booth' ถูกถ่ายทำแบบข้ามทวีป — หลักๆ อยู่ที่เมืองเคปทาวน์ ประเทศแอฟริกาใต้ และมีบางช็อตที่ถ่ายในสหรัฐอเมริกาเพื่อตัดต่อให้ดูเป็นแคลิฟอร์เนีย การใช้เคปทาวน์เป็นฉากหลังถือว่าเด็ด เพราะภูมิทัศน์ชายฝั่ง ทิวทัศน์ภูเขา และสภาพอากาศให้โทนสีสดใสที่หนังวัยรุ่นต้องการได้อย่างพอดี ทำให้ฉากโรงเรียน ริมหาด และบ้านพักดูเป็นแคลิฟอร์เนียจริงๆ แม้ทีมงานจะไม่ได้ถ่ายทั้งหมดในสหรัฐฯ ก็ตาม สิ่งที่เด่นชัดสำหรับฉันคือฉากชายหาดกับบ้านริมทะเล — พื้นที่พวกนี้ให้ความรู้สึกอบอุ่นและมีเสน่ห์แบบอเมริกันแม้จะอยู่ในแอฟริกาใต้ อีกจุดที่สะดุดตาและมักถูกพูดถึงคือสถานที่ถ่ายทำฉากโรงเรียนและงานแฟร์ของโรงเรียน ที่จับมุมกล้องให้เห็นบรรยากาศวัยรุ่นได้เต็มที่ นอกจากนี้ยังมีการใช้สตูดิโอและโลเคชันอินดอร์ในสหรัฐฯ สำหรับฉากสนามบินหรือซีนอินทีเรียร์บางฉากเพื่อความสะดวกในการถ่ายและการจัดไฟโดยรวม โดยส่วนตัวฉันชอบความสามารถของทีมถ่ายทำที่เปลี่ยนเคปทาวน์ให้เป็นเมืองในสหรัฐฯ ได้อย่างแนบเนียน — บางครั้งมองแล้วแทบไม่เชื่อเลยว่านั่นไม่ใช่ชายฝั่งแคลิฟอร์เนีย นี่แหละเสน่ห์ของการเลือกโลเคชันที่เหมาะสมกับอารมณ์หนังเด็กวัยรุ่นแบบนี้

พูดถึง 'The Kissing Booth' แล้วสิ่งแรกที่ฉันอยากพูดถึงคือการแสดงของโจอี้ คิง — เธอได้คำชมมากที่สุดจากคนดูและนักวิจารณ์หลายกลุ่ม ด้วยบทที่ผสมทั้งความขี้เล่น วัยรุ่นที่สับสน และฉากอารมณ์ลึก ๆ ทำให้เธอมีพื้นที่โชว์มิติของตัวละครได้ชัดเจน ฉันชอบการที่เธอสามารถเปลี่ยนมู้ดได้ในฉากเดียว เช่นจากความสดใสร่าเริงในฉากบูธจูบไปสู่ความเจ็บปวดและเก็บกดในฉากทะเลาะกับเพื่อนสนิท — มันทำให้บท Elle รู้สึกเป็นคนจริง ๆ ไม่ใช่แค่ตัวละครคาแรกเตอร์เดียว มุมมองส่วนตัวของฉันคือการแสดงแบบที่ทำให้คนดูเชื่อมโยงได้ง่ายนั้นยากกว่าการแสดงออกแบบโอเวอร์ไปเยอะ เพราะฉะนั้นพอเห็นโจอี้ใช้จังหวะเงียบ การสบตา และภาษาใบหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ มันเลยโดดเด่นขึ้นมา ฉากที่เธอต้องตัดสินใจเรื่องความสัมพันธ์กับคนสองคนถูกถ่ายทอดด้วยน้ำหนักที่พอเหมาะ ไม่เคยรู้สึกเว่อร์ การประสานกับนักแสดงคนอื่น ๆ ก็ช่วยส่งให้บทของเธอมีมิติขึ้นอีก ทำให้หลายคนยกให้เธอเป็นไฮไลต์ของหนังเรื่องนี้แบบเข้าใจได้เลย

ความประทับใจแรกของฉันกับ 'The Kissing Booth' มาจากความตรงไปตรงมาของความสัมพันธ์วัยรุ่นและเคมีระหว่างตัวละครหลัก ซึ่งต่อมาถูกต่อยอดเป็นสองภาคต่อบน Netflix อีกสองเรื่อง พอพูดถึงรายละเอียดเชิงสรุป วงภาพยนตร์ชุดนี้มีทั้งหมดสามภาค: 'The Kissing Booth' (ภาคแรก) ตามด้วย 'The Kissing Booth 2' และปิดท้ายด้วย 'The Kissing Booth 3' ซึ่งทั้งสามภาคถูกรวมอยู่ในจักรวาลภาพยนตร์เดียว สายสัมพันธ์ของ Elle, Noah และ Lee ถูกเล่าเป็นเส้นเรื่องยาวที่ขยับไปตามการเติบโตและการตัดสินใจของตัวละครแต่ละคน ด้านแหล่งกำเนิด งานชุดนี้มาจากนิยายของ Beth Reekles ที่เริ่มจากแพลตฟอร์มออนไลน์ ก่อนจะได้ดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ที่คนดูทั่วโลกคุ้นเคย แม้จะมีนิยายภาคต่อในรูปแบบหนังสือ แฟรนไชส์ภาพยนตร์เองไม่ได้แตกแขนงเป็นสปินออฟอย่างเป็นทางการ เช่น หนังหรือซีรีส์ที่โฟกัสตัวละครรองเป็นเรื่องแยก แต่แฟนคลับสร้างคอนเทนต์และแฟนฟิคขึ้นมากมายเพื่อเติมช่องว่างบางอย่างระหว่างภาคทั้งสาม ฉันมักคิดว่าจุดแข็งของชุดนี้คือการจับจังหวะวัยรุ่นได้ชัดเจน แม้บางมุมจะคลิกง่ายไปบ้าง แต่ก็ให้ความบันเทิงแบบตรงไปตรงมาที่ทำให้ดูเพลินและจบด้วยความรู้สึกอิ่มใจในแบบของมันเอง

ฉากในตู้จูบตอนงานแฟร์โรงเรียนทำให้ใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ เพราะมันรวมทุกอย่างที่คนดูอยากเห็นจากเรื่องรักวัยรุ่น — ความอึดอัด ความต้องห้าม และการระเบิดออกมาของความรู้สึกในพื้นที่เล็กๆ ฉากนั้นใน 'เดอะคิสซิ่งบูธ' ถูกออกแบบให้มีความเข้มข้นทางอารมณ์สูง ทั้งการจัดเฟรมให้ใกล้ชิดสองคนที่อยู่ในตู้เล็กๆ แสงไฟจากงานแฟร์ที่วูบไหว และจังหวะการตัดต่อที่ทำให้ทุกช่วงเวลาดูยาวกว่าปกติ ทำให้ผู้ชมรู้สึกเหมือนติดอยู่กับตัวละครด้วย นอกจากนี้เคมีกับการแสดงของคู่พระ-นางยังเติมเต็มฉากนี้จนกลายเป็นโมเมนต์ที่แฟนๆหยิบไปพูดถึง ใช้ทำมุมฟิค หรือแม้แต่ทำมิมให้ฮิตกันในโซเชียล ที่ผมชอบเป็นการส่วนตัวคือความเรียบง่ายของฉาก—ไม่ได้ต้องใช้ฉากอลังการแต่กลับสื่ออารมณ์ได้เยอะ การที่ตัวละครต้องตัดสินใจและเผชิญหน้ากับผลของการตัดสินใจนั้นตรงๆ ทำให้ฉากนี้ทั้งหวาน ทั้งเจ็บปนกัน พอคิดถึงแล้วก็ยังรู้สึกหน่วงๆ ในอกแบบที่หนังรักวัยรุ่นดั้งเดิมชอบสร้างได้ ดีตรงที่มันเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดและยังคงติดตาตรึงใจแฟนๆ อยู่เสมอ

เพลงประกอบของ 'The Kissing Booth' จริง ๆ แล้วเป็นคอลเล็กชันเพลงจากศิลปินหลากหลาย ไม่ได้มีแทร็กเดียวที่เป็นเพลงธีมเดียวตลอดทั้งเรื่อง ซึ่งทำให้บรรยากาศของหนังเต็มไปด้วยเพลงป็อป อินดี้ และบีทที่เข้ากับฉากวัยรุ่นต่าง ๆ ได้ดี ฉันเป็นแฟนหนังแนวนี้อยู่แล้ว เลยจดจำได้ว่าหลายเพลงจะถูกใส่เป็นซิงเกิลจากศิลปินต่างประเทศแทนที่จะเป็นเพลงประกอบจากคอมโพสเซอร์เดียว ดังนั้นถาสนใจเพลงไหนเป็นพิเศษ ให้ดูเครดิตตอนท้ายหนังหรือเช็กเพลย์ลิสต์ของภาพยนตร์บนบริการสตรีมมิ่ง เช่น Apple Music หรือ Spotify ชื่ออัลบั้มมักจะขึ้นว่า 'The Kissing Booth (Original Motion Picture Soundtrack)' หรือเห็นเป็นรายการเพลงจากตัวหนังโดยตรง วิธีซื้อก็ตรงไปตรงมา — สามารถซื้อเป็นซิงเกิลหรือทั้งอัลบั้มผ่านร้านค้าดิจิทัลอย่าง iTunes/Apple Music หรือ Amazon Music และถาชอบฟังแบบสตรีมมิ่งก็มีให้ฟังบน Spotify และ YouTube Music บางครั้งจะมีดีลขายเป็น CD ในร้านออนไลน์ใหญ่ ๆ หากต้องการเก็บแบบออฟไลน์แนะนำซื้อผ่านร้านดิจิทัลเพราะได้ไฟล์คุณภาพดี และการดูเครดิตในร้านนั้นจะบอกชื่อศิลปินชัดเจน ทำให้รู้ว่าใครเป็นคนร้องเพลงที่เราชอบ

สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนคือรูปแบบการเล่าเรื่อง — นิยายให้พื้นที่กับความคิดภายในของตัวละครมากกว่าภาพยนตร์อย่างเห็นได้ชัด ในฐานะคนที่อ่านต้นฉบับก่อนดูฉบับภาพยนตร์ ฉันรู้สึกว่าหนังสือเปิดโอกาสให้เจาะลึกอารมณ์และเหตุผลของ 'เอลล์' มากกว่า ทั้งความออมชอม ความกังวลเรื่องมิตรภาพกับลี และความลังเลใจเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่ต้องปกปิด ส่วนฉบับภาพยนตร์ต้องย่อรายละเอียดเหล่านี้ให้สั้นลงเพราะเวลาจำกัด ผลลัพธ์คือความรู้สึกที่ได้จากตัวละครอาจดูตื้นขึ้นในบางจุด แต่กลับมีพลังทางสายตาและดนตรีมากขึ้น อีกประเด็นที่ฉันสังเกตคือจังหวะเรื่องราวและซับพล็อต หลายฉากในนิยายถูกขยายให้เห็นการเติบโตของความสัมพันธ์และมิตรภาพ ในขณะที่ภาพยนตร์ตัดหรือลดทอนซับพล็อตเพื่อให้เรื่องไหลลื่น เหตุการณ์บางอย่างอาจเปลี่ยนลำดับหรือรวมหลายเหตุการณ์เข้าด้วยกัน ทำให้ความรู้สึกต่อการตัดสินใจของตัวละครบางครั้งถูกตีความใหม่โดยผู้ชม สุดท้ายในมุมมองด้านการแสดงและเคมีระหว่างนักแสดง ฉันคิดว่าภาพยนตร์ชนะเรื่องความเร็วในการสื่ออารมณ์ผ่านสายตา แววตา ท่าทาง และเพลงประกอบ ซึ่งเป็นสิ่งที่นิยายไม่สามารถทำได้ในเชิงภาพ แต่ก็แลกมาด้วยการสูญเสียรายละเอียดบางอย่างที่ทำให้ตัวละครมีมิติในหนังสือ การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ไม่ใช่ผิดหรือถูกเสมอไป แค่มันทำให้ประสบการณ์การอ่านและการดูเป็นคนละแบบ ซึ่งฉันชอบทั้งสองเวอร์ชันในแบบคนละเหตุผลกัน

ยังไม่มีการประกาศอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับภาคต่อเพิ่มเติมของ 'The Kissing Booth' หลังจากที่ไตรภาคปิดฉากลงไปแล้ว ฉันติดตามซีรีส์นี้ตั้งแต่ภาคแรกและเห็นเส้นเรื่องถูกสรุปไว้ค่อนข้างชัดใน 'The Kissing Booth 3' ซึ่งปล่อยบน Netflix เมื่อเดือนสิงหาคม 2021 การตัดสินใจสร้างภาคเสริมหรือรีบู๊ตโดยทั่วไปจะขึ้นอยู่กับแพลตฟอร์มอย่าง Netflix และทีมสร้างเดิม — ในกรณีของผลงานชุดนี้ ผู้กำกับที่มีบทบาทชัดเจนคือ Vince Marcello และนวนิยายต้นฉบับมาจาก Beth Reekles ดังนั้นฝ่ายที่มีอำนาจตัดสินใจหลักจะเป็น Netflix ร่วมกับผู้กำกับและผู้เขียนต้นฉบับ จากมุมมองของแฟนหนัง โรคระบาดและการเปลี่ยนแปลงในเส้นทางอาชีพของนักแสดงหลักก็เป็นปัจจัยสำคัญด้วย หลังจากภาคสาม นักแสดงบางคนก็รับงานอื่น ๆ มากขึ้น ดังนั้นแม้จะมีความต้องการจากคนดูสูง แต่การเรียกนักแสดงกลับมาในบทเดิมอาจทำได้ยากสุดท้ายแล้ว ฉันคิดว่ายังมีความเป็นไปได้ที่ Netflix อาจเลือกทำเป็นสปินออฟหรือรีบู๊ตในอนาคต แต่อีกฝ่ายจะต้องเห็นเหตุผลทางธุรกิจและตารางของทีมสร้างที่สอดคล้องกันก่อน การคาดเดาเวลาที่แน่นอนจึงทำได้ยาก เพราะทุกอย่างขึ้นกับการตัดสินใจของผู้ถือสิทธิ์และสตูดิโอ

บอกตามตรง ฉากที่แฟน ๆ พูดถึงกันมากที่สุดใน 'The Kissing Booth' สำหรับฉันคือฉากจูบในบูธครั้งแรก — ช่วงเวลาที่ทั้งตื่นเต้นและอายรวมกันจนทำให้หัวใจเต้นแรงไม่หยุด ฉันยังจำได้ถึงบรรยากาศแบบงานเทศกาล แสงสี เสียงหัวเราะ แล้วจู่ ๆ สองคนที่ไม่ควรสานสัมพันธ์กันกลับมาชนกันในพื้นที่เล็ก ๆ นั่น มันเป็นการชนกันของความใกล้ชิดและความผิดพลาดที่โรแมนติกในแบบที่หนังหวังผลได้อย่างดี ฉากนี้เลยกลายเป็นไอคอน เพราะมันไม่ได้มีแค่จูบ แต่มีการละเมียดความสัมพันธ์ที่ต้องซ่อน และความรู้สึกผิดที่ตามมา เมื่อมองจากมุมแฟนคลับ ฉากนี้มักถูกหยิบไปพูดถึงทั้งในมส์ วิดีโอรีแอ็กชัน และการ์ตูนแฟนอาร์ตต่าง ๆ — นั่นทำให้ฉากเดียวกลายเป็นสัญลักษณ์ของทั้งเรื่อง ไม่ว่าจะมองแบบวัยรุ่นตื่นเต้นหรือมองแบบคนที่ชอบวิเคราะห์โครงเรื่อง ฉากจูบในบูธยังคงเป็นที่พูดถึงเสมอและทิ้งร่องรอยในความทรงจำของแฟน ๆ ได้ดี

ไม่คิดเลยว่าการอ่านต้นฉบับของ 'เดอะ คิสซิ่ง บูธ' จะทำให้ฉันรู้สึกว่าโลกของตัวละครลึกกว่าในหนังมาก พอเปิดหน้าหนังสือ เจอเสียงภายในของเอลล่าที่เล่าเรื่องทุกความลังเลและแรงจูงใจ ทำให้เข้าใจการตัดสินใจของเธอได้ชัด—สิ่งนี้หายไปเมื่อนำมาทำเป็นหนัง เพราะหนังต้องเน้นภาพเคลื่อนไหวและมุขตลก ทำให้รายละเอียดจิตวิทยาบางอย่างถูกตัดทอนหรือย่อให้สั้นลง อีกอย่างที่ต่างกันชัดคือโทนของโนอาห์ในหนังสือ เขาดูซับซ้อนและมีความขรุขระในความสัมพันธ์มากกว่า ในขณะที่ฉบับภาพยนตร์เลือกทำให้เขามีเสน่ห์แบบโรแมนติกคอมเมดี้เพื่อให้เข้าถึงคนดูวงกว้าง ฉากไคลแมกซ์บางฉาก เช่นช่วงที่ตัวละครเผชิญหน้ากับความขัดแย้งภายใน ถูกย้ายตำแหน่งหรือเปลี่ยนอารมณ์ ทำให้ความหนักแน่นทางอารมณ์ลดลงไปบ้าง แต่ก็เข้าใจได้เพราะหนังต้องรักษาจังหวะให้กระชับและดูสนุกเป็นหลัก