ตัวละคร Dante Devil May Cry มีประวัติและเบื้องหลังอย่างไร?

Dante เวอร์ชันรีบูตใน 'DmC: Devil May Cry' ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนได้พบคนที่คุ้นเคยในเวอร์ชันที่ยังเติบโตไม่เต็มที่—โกรธ แสวงหา และเปราะบางอย่างเปิดเผย ฉันประทับใจกับการออกแบบตัวละครที่กล้าลบล้างภาพลักษณ์เดิม ๆ แล้วตั้งคำถามกับต้นตอของตัวตน เขาเริ่มเรื่องเป็นวัยรุ่นที่มองโลกในแง่ร้าย เต็มไปด้วยแผลในใจและความไม่ไว้วางใจต่อระบบรอบตัว แต่สิ่งที่น่าสนใจคือการเดินทางภายในที่ค่อย ๆ เปิดเผย: จากคนที่ตะโกนต่อโลกภายนอกสู่คนที่ยอมรับความรับผิดชอบและความเชื่อมโยงกับคนอื่น จังหวะการเล่าเรื่องและฉากสำคัญในเกมรีบูตนี้ชวนให้คิดถึงการสำรวจอัตลักษณ์—ไม่ใช่แค่การต่อสู้กับปีศาจ แต่เป็นการต่อสู้กับความทรงจำและภาพจำของตัวเอง ฉันชอบที่เกมใส่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างข้อความในบ้านเกิดของ Dante, พฤติกรรมก้าวร้าวที่เป็นหน้ากาก และความอ่อนแอที่โผล่มาบ้างเป็นพัก ๆ ซึ่งทำให้ภาพรวมของเขามีมิติไม่ใช่แค่ "ฮีโร่เท่ ๆ" ท้ายที่สุด Dante ใน 'DmC' คือการทดลองว่าถ้าตัดความเป็นตำนานออกไป เหลือเพียงคนที่ยังต้องเรียนรู้ เขาจะเป็นอย่างไร ฉันออกจากประสบการณ์นั้นด้วยความรู้สึกว่าเวอร์ชันนี้กล้าหาญพอจะทำให้เราเห็นว่าแม้ตัวละครไอคอนิกก็ยังสามารถถูกตีความใหม่ได้อย่างมีหัวใจ

แรงกระตุ้นแรกที่ทำให้ผมติดดันเต้คือความหลากหลายของพลังและอาวุธที่เขาถือไว้ในยุค 'Devil May Cry 3' — นี่คือเวอร์ชันที่โชว์ระบบการสไตล์และอาวุธเยอะที่สุดในสายหลัก ซึ่งทำให้ตัวละครดูเป็นนักสู้ที่ปรับตัวได้ตลอดเวลา ผมชอบที่ทุกอาวุธมีบุคลิกและท่วงท่าต่างกัน: ฟันด้วยดาบใหญ่ 'Rebellion' หรือเรียกพลังจากด้านครอบครัวอย่าง 'Sparda' ก็ให้ความรู้สึกหนักแน่น ในขณะที่ปืนคู่ 'Ebony & Ivory' ทำให้การต่อสู้มีมุกยิงเพื่อคอมโบกลางอากาศ นอกจากอาวุธปกติแล้ว รูปแบบการสู้ยังถูกขยายด้วย Devil Arms อย่าง 'Alastor' (พลังสายสายฟ้า), 'Agni & Rudra' (ดาบคู่ไฟ), 'Ifrit' (กำปั้นเพลิง), และ 'Nevan' (กีตาร์สายเวท) ซึ่งแต่ละชิ้นให้ท่าไม้ตายและคอมโบเฉพาะตัว เรื่องระบบสไตล์ก็สำคัญมาก — 'Trickster', 'Swordmaster', 'Gunslinger', 'Royal Guard' ทำให้ดันเต้พลิกบทบาทระหว่างเร็ว-ช้า ป้องกัน-บุก-หนี ได้ตามสถานการณ์ สรุปว่าถ้าจะพูดถึงพลังพื้นฐาน ดันเต้คือลูกครึ่งของ 'Sparda' มีความแข็งแกร่งเหนือมนุษย์ ความฟื้นฟูเร็ว อายุยืน และที่สำคัญคือ Devil Trigger ที่เพิ่มพลังและเปลี่ยนรูปลักษณ์ให้เขากลายเป็นปีศาจเต็มตัว — ส่วนรายละเอียดคอมโบกับอาวุธต่าง ๆ นั้นทำให้การเล่นใน 'Devil May Cry 3' มีความลึกจนผมหยุดคิดถึงไม่ลง

ชื่อนี้มีเสน่ห์แบบคลาสสิกที่จับใจตั้งแต่แรกเห็นและทำให้จินตนาการลอยไปไกลมากกว่าแค่เกมแอ็กชันทั่วไป เราเชื่อว่ารากของชื่อ 'Dante' ในเกม 'Devil May Cry' มาจากการยืมภาพลักษณ์วรรณกรรมแบบอิตาเลียน—ชื่อเดียวกับกวีผู้เขียน 'Divine Comedy'—ซึ่งผู้สร้างเอาไปเล่นกับธีมบาป ความรอด และการเผชิญหน้ากับโลกวิญญาณ การตั้งชื่อตัวละครหลักว่า 'Dante' แล้วตั้งชื่อคู่แฝดหรือตัวต้านอย่าง 'Vergil' เป็นการส่งสัญญาณว่าทีมออกแบบอยากให้ตัวละครมีมิติทั้งด้านดาร์กและคลาสสิก มุมมองส่วนตัวของเราเห็นว่าการเลือกชื่อนั้นไม่ได้หมายถึงการเล่าเรื่องตรง ๆ ของ 'Divine Comedy' แต่เป็นการเอาโทนและแรงสะท้อนของวรรณกรรมมาใช้ เพื่อให้ตัวละครรู้สึกยิ่งใหญ่ มีชั้นเชิง และให้แฟน ๆ ค้นหาความเชื่อมโยงเอง เรื่องนี้ยังทำให้การออกแบบเครื่องแต่งกาย เพลง และคัตซีนมีรสนิยมแบบโอเปร่าและบูชานิยม ซึ่งช่วยให้ 'Devil May Cry' ยืนหยัดในฐานะแฟรนไชส์ที่เท่และมีสไตล์จนถึงทุกวันนี้

สิ่งที่ดึงดูดผมให้ติดซีรีส์คือความหลากหลายของอาวุธที่ Dante ถือได้—ทั้งดาบยาว ดาบทรงพลัง และปืนคู่ที่ยิงไม่หยุด ในมุมมองการเล่นแบบคลาสสิกชุดพื้นฐานมักประกอบด้วย 'Rebellion' ซึ่งเป็นดาบหลักสำหรับคอมโบพื้นฐานและท่าโจมตีหนักที่เปิดช่องให้ต่อจังหวะ กับ 'Ebony & Ivory' ที่ช่วยเก็บคอมโบระยะไกลและทำให้ศัตรูลอยเพื่อเชื่อมท่าต่อ ส่วน 'Sparda' จะเป็นอาวุธพิเศษที่มีพลังระดับตำนาน ใช้เมื่ออยากทำความเสียหายหนักหรือเปิดใช้สกิลพิเศษในฉากสำคัญ จังหวะการใช้งานสำคัญมาก: การกดโจมตีเร็วต่อเนื่องด้วย 'Rebellion' ผสมกับการยิงปืนคั่นกลางจะรักษาอันดับสไตล์ได้ดี และการใช้ท่าโจมตีหนักหรือกดชาร์จจะทำให้ศัตรูลอยโดดหรือกระเด็น พอศัตรูอยู่ในอากาศก็ให้ใช้การโจมตีขึ้นฟ้าแล้วตามด้วยท่าเฉพาะของดาบเพื่อจบคอมโบ ส่วน 'Sparda' มักจะใช้ในสถานการณ์ที่ต้องการทำดาเมจครั้งใหญ่หรือกับบอส เพราะตัวมันมักมีท่าโจมตีพิเศษและสามารถเก็บคอมโบแบบแตกต่างจากดาบธรรมดาได้ สรุปสั้นๆ ว่าเทคนิคของผมคือผสมปืนเข้าไปในคอมโบดาบเสมอและรู้จังหวะเปิดใช้ปุ่มหนักเมื่อศัตรูถูกยกหรือมึน เรื่องนี้ช่วยให้การเล่นรู้สึกลื่นและสนุกขึ้นมากเวลาเจอศัตรูที่เยอะ ๆ — มันเหมือนการเต้นรำที่มีดาบกับปืนเป็นคู่เต้นสุดประสาน

ไม่มีอะไรจะเท่ากับการย้อนกลับไปดูต้นกำเนิดของ 'Devil May Cry' เมื่อคิดถึงภาพลักษณ์ของ Dante — นักฆ่าปีศาจที่มีท่าทางเท่และสัดส่วนการต่อสู้แบบบันไดชั้นเดียวสำหรับเกมแอ็คชันยุคใหม่ ฉันชอบเล่าย้อนว่าเกมนี้เกิดจากทีมพัฒนาภายในของค่ายคุ้นเคยชื่อหนึ่ง นั่นคือ Capcom โดยทีมที่ครั้งหนึ่งทำงานภายใต้โปรเจกต์ต้นแบบของ 'Resident Evil 4' ก่อนจะตัดสินใจแยกแนวทางให้เป็นเกมใหม่ที่เน้นคอมโบและสไตล์การต่อสู้มากขึ้น ผลงานชิ้นแรกถูกกำกับโดย Hideki Kamiya และได้รับการดูแลจากผู้บริหารของ Capcom ในแง่การผลักดันแนวทางภาพและการเล่นที่ต่างจากเกมสยองขวัญแบบเดิมๆ สไตล์การพัฒนาในช่วงนั้นสะท้อนให้เห็นถึงความยืดหยุ่นของ Capcom ที่อนุญาตให้ทีมทดลองทางแนวคิด จนออกมาเป็นเอกลักษณ์ของซีรีส์ ทีมงานศิลป์ออกแบบ Dante ให้มีเสน่ห์แบบตัวละครจอมโหดปะทะกับแนวแฟชัน ในขณะที่ทีมโปรแกรมเมอร์มุ่งสร้างระบบคอมโบที่ตอบสนองได้รวดเร็ว หลังจากความสำเร็จในภาคแรก กลุ่มนักพัฒนาเดิมก็ถูกผสมผสานและหมุนเวียนไปตามโปรเจกต์อื่นๆ แต่ Capcom ยังคงเป็นเจ้าของและผู้ดูแลซีรีส์ตลอดมา เส้นทางของซีรีส์ไม่ได้เรียบง่ายเสมอไป มีภาคที่แฟนออกแย้งและมีช่วงที่นำไปรีบูตโดยสตูดิโอภายนอก เช่นโปรเจกต์ที่พัฒนาโดยทีมจากต่างประเทศ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการเปลี่ยนผ่านของแนวคิดการพัฒนาเกมในยุคสมัยใหม่ ส่วนตัวแล้วชอบความที่ต้นตำรับยังคงกลับมาผงาดภายใต้การควบคุมของ Capcom เองในผลงานภายหลัง เพราะนั่นให้ความรู้สึกว่าตัวละครและสไตล์การเล่นได้รับการคืนชีพอย่างเคารพต่อรากเหง้า

พอลองย้อนไปดูเรื่องราวของ 'Devil May Cry' แล้วจะเห็นว่าภาพรวมของแดนเต้คือเรื่องของลูกชายแห่งสปาร์ด้าที่กลายเป็นนักล่าอสูรที่เล่นมุกง่ายแต่เก่งกาจเกินใคร ผมเล่าแบบย่อ ๆ ว่าแดนเต้เปิดกิจการเป็นนักล่าปีศาจ รับจ้างแก้ปัญหาเหนือธรรมชาติและตามล้างแค้นอดีตที่เกี่ยวกับโลกปีศาจ จุดพลิกผันสำคัญในภาคเริ่มต้นคือการเปิดเผยว่าตัวละครหญิงที่ดูเหมือนช่วยเหลือเขาคือ 'ทริช' ถูกสร้างมาโดยศัตรูเพื่อล่อเขา แต่ในที่สุดเธอกลับเลือกยืนข้างแดนเต้แทน ซึ่งเปลี่ยนทิศทางอารมณ์จากการถูกหลอกเป็นความผูกพันที่แท้จริง อ่านย้อนมาที่ 'Devil May Cry 3' จะยิ่งเข้าใจว่าจุดพลิกผันอีกระดับคือการเปิดเผยความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้อง—เวอร์จิลกับแดนเต้—และการต่อสู้ทางความเชื่อเรื่องพลังและครอบครัว การที่เวอร์จิลเลือกเส้นทางแสวงหาอำนาจทำให้เรื่องไม่ใช่แค่ภารกิจล้างปีศาจ แต่กลายเป็นเรื่องความขัดแย้งในเลือดเนื้อ ซึ่งฉันชอบเพราะมันเพิ่มมิติให้แดนเต้จากตัวละครตลกเป็นคนที่ต้องแบกรับบาดแผลส่วนตัว

ในมุมมองของคนที่เติบโตมากับซีรีส์ 'Devil May Cry' ผมมองว่าแกนหลักของความต่างอยู่ที่วิธีเล่าและเป้าประสงค์ของสื่อสองแบบ เกมให้ความสำคัญกับการควบคุม ความรู้สึกมีพลังเมื่อเราได้ตวัดดาบหรือกดคอมโบสำเร็จ ภาพลักษณ์ของ 'Dante' ในเกมอย่างเช่น 'Devil May Cry 3' ถูกออกแบบมาเพื่อเป็นไอเท็มสำหรับผู้เล่น: ท่าทางเท่ๆ คำพูดหยอกเย้า และความสามารถเกินมนุษย์ที่ต้องสัมผัสด้วยมือเราเอง ในขณะที่ภาพยนตร์มักจะลดทอนการโต้ตอบนั้นเพื่อแลกกับการเล่าเรื่องและมุมกล้อง เน้นอารมณ์และบทสนทนา การเคลื่อนไหวถูกจัดวางแบบกำกับไว้ล่วงหน้า สีและแสงช่วยกำหนดโทนมากกว่าการตอบสนองของผู้เล่น สรุปง่ายๆ ว่าเกมทำให้คุณรู้สึกเป็น Dante ส่วนหนังชวนให้คุณเข้าใจหรือเห็นด้านอื่นของเขามากกว่า

ในฐานะแฟนเกมที่ตามเรื่องราวของชุดนี้มาตั้งแต่ยุคแรกๆ ผมเห็นว่า 'Devil May Cry 5' ทำหน้าที่เชื่อมโยงอดีตกับปัจจุบันของซีรีส์ได้อย่างกลมกลืนทั้งในแง่เนื้อเรื่องและอารมณ์ ความต่อเนื่องที่เด่นชัดที่สุดคือตัวละครหลักสามคน—แดนเต้ เวอร์จิล และเนโร—ที่เส้นทางชีวิตแต่ละคนถูกทอเข้าด้วยกันมายาวนานตั้งแต่ 'Devil May Cry 1-4' สิ่งที่ภาค 5 ทำคือเอาประวัติศาสตร์และแรงจูงใจจากภาคเก่าเข้ามาเป็นแกนของเรื่อง: ความเป็นลูกของภูติปีศาจจากตระกูลสปาร์ด ความขัดแย้งระหว่างพี่น้อง และเงื่อนงำเกี่ยวกับอาวุธสำคัญอย่างดาบ 'ยามาโต้' ทุกองค์ประกอบที่แฟนๆ รู้สึกคุ้นเคยจะปรากฏในบริบทใหม่ แต่ยังรักษากลิ่นอายเดิมไว้ไม่ให้หลุดลอย ความเชื่อมโยงเชิงเหตุการณ์มีความชัดเจน เช่นการเปิดเผยว่าเนโรเป็นลูกของเวอร์จิล ซึ่งทำให้เหตุผลในการเผชิญหน้าระหว่างตัวละครมีน้ำหนักกว่าแค่การต่อสู้เพื่อความยิ่งใหญ่ ภาคนี้ยังคลี่คลายปมที่เริ่มตั้งแต่ 'Devil May Cry 3' เมื่อเวอร์จิลใช้ 'ยามาโต้' แยกตัวตนของตนออกเป็นสองส่วน—ซึ่งในภาค 5 ถูกแสดงให้เห็นชัดว่าเป็นรูปแบบของสองบุคลิกคือ 'V' ที่เป็นครึ่งคน กับ 'Urizen' ที่เป็นครึ่งปีศาจ เรื่องการแยกและการกลับมารวมตัวนี้จึงเป็นแกนหลักของพล็อต และยังโยงไปถึงมิติทางจิตใจ ตลอดจนการค้นหาตัวตนที่วนเวียนอยู่ในซีรีส์มาโดยตลอด นอกจากนี้การปรากฏตัวของตัวละครรองจากภาคเก่าอย่างทริชและเลดี้ การอ้างอิงถึงเหตุการณ์ที่ Mundus และการกระทำของสปาร์ด ก็ทำให้โลกของเกมยังคงต่อเนื่องไม่หลุดลอย ในเชิงธีมและโทน 'Devil May Cry 5' ใช้ความสัมพันธ์ในครอบครัวเป็นหัวใจ ทั้งความเกลียดชัง ความสูญเสีย และการให้อภัยที่ยังคงซ้อนทับกับการต่อสู้ มันไม่ใช่แค่การสู้กันเพื่ออำนาจ แต่เป็นการสะสางความสัมพันธ์เก่าๆ ระหว่างพี่น้องและการยอมรับบทบาทใหม่ของเนโรในฐานะรุ่นต่อไป ทางด้านการนำเสนอมีการหยิบไอเทมและมูฟเมนต์จากภาคก่อน—ระบบสไตล์ การใช้เดวิลทริกเกอร์ อาวุธไอคอนิกอย่าง 'ยามาโต้' และการพัฒนาทางเทคนิคที่ทำให้ฉากต่อสู้ดูทรงพลังขึ้น แต่ยังคงกลิ่นอายคอนเซ็ปต์เดิมไว้ได้อย่างลงตัว สรุปแล้วภาคนี้เหมือนการปิดบทและเริ่มบทใหม่ในเวลาเดียวกัน มันให้ความรู้สึกว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นไม่ได้หายไป แต่ถูกนำมาตีความใหม่เพื่อขับเคลื่อนตัวละครไปข้างหน้า การที่ผู้สร้างกล้าหยิบเอาปมที่คาใจแฟนๆ มาตอบและขยายความ ทำให้เรื่องมีมิติและรู้สึกคุ้มค่าในการติดตาม ผลลัพธ์คือทั้งแฟนเก่าและผู้เล่นหน้าใหม่สามารถเข้าถึงความเข้มข้นของเรื่องราวได้ และส่วนตัวผมตื่นเต้นกับอนาคตของเนโรมาก—รู้สึกว่าบทนี้เพิ่งเริ่มต้นจริงๆ

บอกเลยว่าการทำชุด 'Dante' จาก 'Devil May Cry 3' ให้เหมือนในเกมต้องให้ความสำคัญกับสัดส่วนและวัสดุเป็นหลัก เพราะเสื้อโค้ทยาวสีแดงกับซิลูเอตของตัวละครเป็นจุดที่คนแรกจะสังเกตเห็น ฉันเริ่มจากหาลายเสื้อโค้ททรงยาวที่มีไหล่ชัดเจนแล้วปรับแพทเทิร์นให้พอดีกับตัว โดยเลือกวัสดุผ้าไวนิลหนาหรือฟอกหนังเทียมที่มีน้ำหนักพอจะพับขอบและทำให้ชายโค้ทย้วยสวย การเสริมซับในด้วยผ้าสีดำหนาจะช่วยให้ทรงคงตัวและดูเหมือนในเกม การสร้างอาวุธขนาดใหญ่แบบในเกมต้องคำนึงถึงน้ำหนักและความปลอดภัย ฉันทำดาบหลักจากแกน PVC เป็นโครงแล้วหุ้มด้วยโฟม EVA หลายชั้น ขึ้นรูปด้วยคัทเตอร์และหุ้มผิวด้วยสก๊อตเทปหรือไฟเบอร์กลาสบาง ๆ เพื่อให้ผิวเรียบ ก่อนลงสีใช้สีรองพื้นแล้วตามด้วยสีเมทัลลิค เงาและคราบน้ำมันเพิ่มมิติ ส่วนปืนใช้เทคนิคผสมระหว่าง 3D ปริ้นท์ชิ้นเล็กกับโฟมเพื่อให้ได้รายละเอียดที่ทนต่อการเคลื่อนไหว เทคนิคการแต่งหน้าและวิกก็สำคัญไม่แพ้กัน ฉันเลือกวิกไฟเบอร์ความร้อนสีเงินแล้วเซ็ตทรงด้วยเตารีดทำความร้อนต่ำและกาวติดวิกสำหรับทรงสไปค์ การแต่งหน้าขั้นพื้นฐานเน้นคิ้วเข้ม เงาใต้โหนกแก้มเล็กน้อยและลิปจาง ๆ ให้ลุคเท่แบบคนเล่นหลายปีก่อน จะใส่ใจการขยับตัวและโพสตามท่าประจำของตัวละครเพื่อเพิ่มความสมจริงตอนถ่ายรูปด้วย มันเหนื่อยกว่าที่คิด แต่เห็นรูปสุดท้ายแล้วคุ้มค่าจริง ๆ

พอเอ่ยถึงเพลงที่ติดหูจาก 'Devil May Cry 5' สำหรับแดนเต้แล้ว ชื่อแรกที่ผมนึกถึงคือ 'Devil Trigger' เพลงนี้กลายเป็นซาวด์แทร็กไอคอนิกที่คนเล่นเกมและดูตัวอย่างมักจะนึกถึงทันที เสียงร้องหนักแน่น ประกอบกับกีตาร์ร็อกและอิเล็กทรอนิกส์ที่เร้าใจ ทำให้ท่อนฮุกติดหูจนเปิดครั้งเดียวก็จำได้ วงดนตรีและโปรดิวเซอร์หลักที่มีส่วนสำคัญกับเพลงนี้คือ Casey Edwards ที่ทำงานร่วมกับนักร้องเสียงทรงพลัง Ali Edwards ซึ่งการจับคู่ระหว่างแนวดนตรีสมัยใหม่กับโทนเสียงร้องที่มีพลังทำให้เพลงแข็งแรงและเหมาะกับคาแรกเตอร์ของแดนเต้ที่เป็นนักรบสุดเท่ นอกจากเมโลดี้แล้วการวางจังหวะและการจัดชั้นเสียงทำให้ท่อนคลอรัสระเบิดอารมณ์และกลายเป็นมุมหนึ่งของภาพลักษณ์เกมไปโดยปริยาย อีกเพลงหนึ่งที่แฟนๆ พูดถึงตลอดคือ 'Bury the Light' แม้ว่าชิ้นนี้จะผูกกับตัวเวอร์จิลมากกว่า แต่การได้ยินเสียงร้องของ Victor Borba ก็ทำให้รู้สึกถึงความหนักแน่นและบรรยากาศดราม่าที่เข้มข้น เพลงนี้มีโครงสร้างที่ต่างจาก 'Devil Trigger' ตรงที่มันเน้นโทนดิบ เศร้า และมีการไต่ระดับอารมณ์อย่างชัดเจน ทำให้เมื่อเปรียบเทียบกับเพลงของแดนเต้แล้ว ทั้งสองเพลงช่วยเสริมกันในการบอกเล่าเรื่องราวและบุคลิกภาพของตัวละครต่าง ๆ ในเกม เสียงร้องและการเรียบเรียงที่เลือกมาให้เหมาะกับมู้ดของแต่ละตัวละครเป็นสิ่งที่ทำให้ซาวด์แทร็กของ 'Devil May Cry 5' ยังคงถูกพูดถึง สิ่งที่ทำให้เพลงของแดนเต้ติดหูสำหรับผมไม่ได้มาจากท่อนฮุกอย่างเดียว แต่มาจากการจับคาแรกเตอร์ของตัวละครผ่านดนตรีได้ชัดเจน แดนเต้เป็นตัวละครที่มีความมั่นใจ ผสมกับความขบถและความสนุก เพลงจึงต้องเป็นพลังและความคึกคัก ซึ่ง 'Devil Trigger' ทำได้ดีมาก ทั้งการวางไดนามิกของกีตาร์ การใช้ซินธิไซเซอร์เติมชั้นบรรยากาศ และการร้องที่คมกระชับ นอกจากนี้ การนำเพลงไปใช้ในฉากคัทซีนหรือในตัวอย่างโปรโมทช่วยเสริมความจดจำ เพราะเมื่อเสียงเพลงจับคู่กับภาพของแดนเต้ที่โชว์คาแรกเตอร์แล้ว มันกลายเป็นสัญลักษณ์ทันที โดยสรุป ถาถามว่าดนตรีประกอบเพลงไหนติดหูและใครร้องกับแดนเต้ ผมให้ 'Devil Trigger' เป็นคำตอบหลัก เพราะเสียงร้องของ Ali Edwards กับงานเรียบเรียงของ Casey Edwards สร้างธีมที่เข้าถึงตัวละครได้เป็นอย่างดี ส่วนเพลงอื่น ๆ อย่าง 'Bury the Light' ที่ร้องโดย Victor Borba ก็เป็นอีกชิ้นที่สะท้อนบุคลิกของตัวละครอื่นในเกมได้อย่างทรงพลัง ทั้งหมดนี้ทำให้ซาวด์แทร็กของ 'Devil May Cry 5' เป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์ที่ยังคงทำให้ผมอยากกลับไปเล่นซ้ำเสมอ และนั่นเป็นความรู้สึกเล็ก ๆ ที่ยังคงทำให้ผมยิ้มทุกครั้งที่ได้ยินท่อนฮุกนั้น