เดอะกริ๊นช์ ตัวเขียวป่วนเมือง นักพากย์ไทยคือใคร

ยอมรับเลยว่าเนื้อเรื่องของ 'เดอะกริ๊นช์' นั้นจับใจแบบเรียบง่ายแต่มีกลิ่นอายฮีลใจสุดๆ เรื่องราวเริ่มจากตัวละครหลักซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตสีเขียวชื่อกริ๊นช์ ที่อาศัยอยู่บนยอดเขาใกล้เมือง Whoville เขาเกลียดวันคริสต์มาสและความวุ่นวายที่มาพร้อมกับเทศกาล เลยตัดสินใจวางแผนปล้นเทศกาลโดยการแต่งตัวเป็นซานต้า ขโมยของขวัญ ตกแต่ง และแม้แต่ต้นคริสต์มาสจากบ้านของชาวเมืองทั้งหมดเพื่อทำให้การเฉลิมฉลองหายไป เรื่องราวมีมุกตลกจากสหายสุนัข Max ที่ช่วยกริ๊นช์ลากเลื่อน และการลอบเข้าเมืองในฉากกลางคืน แต่พอเช้าขึ้นกริ๊นช์กลับได้พบกับสิ่งที่ไม่คาดคิด คือชาว Whoville ยังคงร้องเพลงและฉลองด้วยความสุข แม้ของจะหายไปทั้งหมด นั่นเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้กริ๊นช์รู้สึกว่าความหมายของเทศกาลมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับของขวัญ แต่เป็นการอยู่ร่วมกัน ทำให้หัวใจของเขาเปลี่ยนไปและสุดท้ายก็คืนของกลับพร้อมร่วมเฉลิมฉลองกับชาวเมืองด้วยความอบอุ่น เรื่องเล่าของกริ๊นช์มีหลายเวอร์ชันที่ช่วยเติมมิติให้ตัวละครมากขึ้น ในต้นฉบับหนังสือภาพของ Dr. Seuss กับหนังการ์ตูนคลาสสิกปี 1966 จะเน้นจังหวะการเล่าแบบนิทานและให้บทสรุปว่าใจของกริ๊นช์ ‘โตขึ้นสามขนาด’ ขณะที่หนังเวอร์ชันคนแสดงปี 2000 เน้นขยายแผลอดีตของตัวละครให้เห็นที่มาที่ไป ทำให้คนดูเข้าใจเหตุผลเบื้องหลังความเกลียดคริสต์มาส มากขึ้น ส่วนเวอร์ชันอนิเมชันสมัยใหม่ก็จะปรับโทนให้เด็กดูได้ง่าย เพิ่มความน่ารักและมุกตลกร่วมสมัย แต่แก่นกลางของเรื่องที่ว่าการเชื่อมโยงระหว่างคนกับคนสำคัญกว่าวัตถุก็ยังคงเดิมเสมอ นอกจากนี้ตัวละครตัวเล็กอย่าง Cindy Lou Who ในบางเวอร์ชันทำหน้าที่เป็นสะท้อนความบริสุทธิ์และความเห็นอกเห็นใจที่ทำให้กริ๊นช์เปลี่ยนใจ ความที่เรื่องราวเรียบง่ายนี่เองทำให้มันสะเทือนใจง่ายและดูซ้ำได้บ่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นคนรุ่นไหนก็จับจุดได้ทันที ธีมสำคัญอย่างการเอาชนะความเหงา การยืนหยัดต่อสู้ท่ามกลางความทรงจำเก่าๆ และการค้นพบคุณค่าที่แท้จริงของเทศกาล เป็นสิ่งที่ทำให้มันเป็นนิทานสากล ส่วนตัวชอบฉากที่กริ๊นช์ยืนฟังชาวเมืองร้องเพลงแล้วค่อยๆละลายความหนักแน่นบนใบหน้า มันทั้งขำทั้งเศร้าในเวลาเดียวกัน และยังมีมุกเล็กๆ ของ Max ที่เติมน้ำตาลให้เรื่องไม่หวานเกินไป การดูแต่ละเวอร์ชันจะได้อรรถรสต่างกัน ไปตั้งแต่ความคลาสสิกแบบหนังสือ การตีความเชิงลึกในหนังคนแสดง ไปจนถึงสีสันสดใสน่ารักของอนิเมชัน สรุปว่าสิทธ์ิ์์เรื่องนี้ยังคงทำให้ยิ้มได้ทุกครั้งที่ดู และมีพลังอบอุ่นจนอยากแบ่งปันให้คนอื่นๆได้ยิ้มตามด้วย

การดัดแปลงของหนัง 'The Grinch' ฉบับอนิเมชั่นสมัยใหม่ให้ความรู้สึกต่างจากต้นฉบับนิทานอย่างชัดเจนทั้งในโทน เรื่องราว และการเติมเนื้อหาใหม่ ๆ ที่ทำให้ตัวละครมีมิติมากขึ้นกว่าหนังสือเล่มสั้นที่เป็นบทกวีของดร. ซุส โดยส่วนตัวฉันชอบความกระชับและความเฉียบของต้นฉบับ 'How the Grinch Stole Christmas!' ที่ใช้คำพูดสั้น ๆ และภาพประกอบชัดเจนในการสื่อสารสาระหลักเกี่ยวกับความเห็นแก่ตัวและการเปลี่ยนแปลงทางใจ แต่ฉบับภาพยนตร์ขยายจักรวาลของเรื่องอย่างมากเพื่อให้ยืนหยัดได้นานเป็นชั่วโมง: เพิ่มพาร์ตที่มาที่ไปของกริ๊นช์ ทำให้เห็นสาเหตุว่าทำไมเขาถึงเกลียดเสียงคริสต์มาส, ขยายบทของเด็กหญิงในเมือง Whoville ให้มีแรงกระทำมากขึ้น และเติมตัวละครสมทบพร้อมมุขตลกสมัยใหม่ซึ่งหนังสือไม่มี มุมการเล่าเรื่องก็เปลี่ยนไปด้วย — หนังเลือกสร้างอารมณ์แบบภาพยนตร์ครอบครัวที่อบอุ่น มีเพลงประกอบ จังหวะคอมเมดี้ และฉากแอ็กชันเติมจังหวะให้ผู้ชมเด็กโตเพลิน ในขณะที่หนังสือเน้นจังหวะบทกวีและบทลงโทษเชิงสัญลักษณ์ตรงไปตรงมา นอกจากนี้การออกแบบตัวละครในหนังยังสื่ออารมณ์ผ่านสีหน้า การเคลื่อนไหว และสเกลของเมือง Whoville ที่แต่งเติมละเอียดกว่าหนังสือ ทำให้คนดูเข้าใจบริบทสังคมของเรื่องได้ชัดเจนขึ้น สุดท้ายฉันคิดว่าทั้งสองเวอร์ชันมีเสน่ห์ต่างกันมาก: ต้นฉบับคือบทกวีสั้นที่เฉียบคมและตรงประเด็น ขณะที่หนังคือการขยายความให้ตัวละครมีเหตุผลมากขึ้นและเหมาะกับการรับชมแบบครอบครัวสมัยใหม่ ถ้าต้องเลือก ฉันจะยกให้หนังสือเป็นแหล่งจิตวิญญาณของเรื่อง แต่ฉบับภาพยนตร์ช่วยให้บทเรียนเรื่องความเมตตาเข้าถึงผู้ชมยุคนี้ได้ง่ายขึ้นและอารมณ์อบอุ่นขึ้นเมื่อดูจบ

เอาแบบตรงๆ เลยนะ ว่าถ้าพูดถึงความเหมาะสมสำหรับเด็ก ฉันมองว่าเวอร์ชั่นที่เป็นการ์ตูนสั้นดั้งเดิมและเวอร์ชั่นแอนิเมชันสมัยใหม่เป็นตัวเลือกที่ปลอดภัยและเข้าถึงง่ายที่สุด ส่วนฉบับคนแสดงของปี 2000 จะเหมาะกับเด็กโตหรือครอบครัวที่ไม่กลัวฉากมืด ๆ หรือความฮาแบบบ้าพลังของจิม แคร์รีมากกว่า เริ่มจากต้นฉบับหนังสือและการ์ตูนสั้นปี 1966: หนังสือ 'How the Grinch Stole Christmas!' ของดร. ซูส เหมาะสำหรับอ่านก่อนนอนเพราะเนื้อหาเรียบง่าย คำคล้องจองน่าฟัง และมีบทเรียนเรื่องน้ำใจชัดเจน ส่วนการ์ตูนสั้นแอนิเมชันปี 1966 มีความยาวสั้น (ประมาณครึ่งชั่วโมง) เสียงบรรยายและเพลงคลาสสิกอย่าง 'You're a Mean One, Mr. Grinch' ให้บรรยากาศอบอุ่น แม้หน้าตากริ๊นช์จะดูค่อนข้างชั่วร้าย แต่การเล่าเรื่องไม่ซับซ้อน ทำให้เด็กเล็กจนถึงประถมต้นดูได้สบาย ๆ โดยผู้ปกครองคอยอธิบายความหมายของการเติบโตทางอารมณ์และการให้อภัยเพิ่มเติมได้ สำหรับเวอร์ชั่นแอนิเมชันปี 2018 'The Grinch' ของสตูดิโอ Illumination มีภาพสีสันสดใส จังหวะตลกทันสมัย และตัวละครถูกน่ารักขึ้น เหมาะกับเด็กประถมที่ชอบหนังการ์ตูนยุคใหม่ เพราะมีมุขภาพและเพลงที่จับใจเด็ก ๆ แต่ก็ยังคงใจความเรื่องการเปลี่ยนแปลงหัวใจของตัวละครหลักไว้ได้ดี ฉากบางฉากอาจมีความตื่นเต้นหรือการซนแบบหวาดเสียวเล็กน้อย เช่น การไต่เขาหรือการวางแผนแกล้งชาวเมือง แต่ภาพรวมค่อนข้างอ่อนโยนกว่าฉบับคนแสดง ฉบับคนแสดงปี 2000 ที่แสดงโดยจิม แคร์รี คือหนังที่เต็มไปด้วยคาแรกเตอร์จัดจ้าน การแสดงใบหน้าที่สุดโต่ง แต่งหน้าจัด และโทนเรื่องค่อนข้างมืดและมีองค์ประกอบสำหรับผู้ใหญ่แทรก เช่นอารมณ์หวาดกลัวจากอดีตของกริ๊นช์ ความช้ำในวัยเด็กที่เป็นที่มาของพฤติกรรม และมุกจิกกัดแบบผู้ใหญ่ ดังนั้นจะเหมาะกับเด็กโตหรือวัยรุ่นที่รับมือกับความซับซ้อนของอารมณ์ได้ดีและมองเห็นมุมตลกเชิงสังคม สรุปกว้าง ๆ แนะนำให้นำหนังสือ 'How the Grinch Stole Christmas!' หรือการ์ตูนสั้นปี 1966 เป็นจุดเริ่มต้นสำหรับเด็กเล็ก ถ้าอยากให้เด็กประถมได้ความสนุกทันสมัยพร้อมบทเรียนชีวิตให้เลือก 'The Grinch' (2018) ส่วนเวอร์ชั่นปี 2000 เหมาะสำหรับครอบครัวหรือน้อง ๆ อายุประมาณ 10 ขึ้นไปที่พร้อมเจอความมืดและมุกแบบจิม แคร์รี ในบ้านของฉันส่วนตัวชอบความอบอุ่นของฉบับเก่า แต่ก็ชอบความน่ารักและพลังบวกของเวอร์ชั่น 2018 ที่ทำให้เด็กยุคนี้อินได้ง่าย ๆ

เสียงพากย์ไทยของ 'เดอะ กริ๊นช์' มีผลต่ออารมณ์เรื่องมากกว่าแค่เปลี่ยนน้ำเสียงให้เข้ากับตัวละคร—ฉบับที่ผมดูทำให้มุมตลกและความอบอุ่นถูกปรับบาลานซ์ใหม่จนรู้สึกต่างจากต้นฉบับเล็กน้อย พากย์ไทยมักจะต้องตัดหรือยืดคำเพื่อให้เข้าจังหวะปากของตัวละคร ดังนั้นมุกเสียดสีสั้น ๆ บางอันถูกแปลงเป็นมุกแบบเรียบง่ายกว่าเดิม หรือเปลี่ยนไปเป็นการเล่นคำที่คนไทยเข้าใจง่ายขึ้น แถมโทนของกริ๊นช์ในการพากย์ไทยมักจะมีน้ำเสียงที่ละมุนขึ้นในช่วงอ่อนโยน เพื่อให้เด็กฟังแล้วรู้สึกผ่อนคลาย ไม่กระด้างเหมือนบางฉบับภาษาอังกฤษที่เก็บการประชดได้คมกว่า เพลงกับฉากที่ต้องสื่ออารมณ์ผ่านท่วงเสียงก็มีการปรับเช่นกัน บางฉบับเลือกแปลเนื้อร้องเป็นไทยเพื่อให้เด็กร้องตามได้ แต่ก็แลกมาด้วยการต้องเปลี่ยนคำให้เข้าจังหวะและทำนอง ทำให้เนื้อเพลงบ้างท่อนสูญเสียการเล่นคำเดิม นอกจากนี้การเลือกใช้สำนวนไทยจะเลือกคำที่เป็นมิตรกับครอบครัวมากขึ้น เช่นเปลี่ยนสำนวนที่มีอิมพลิซิตหรืออ้างอิงวัฒนธรรมตะวันตกหนัก ๆ ให้กลายเป็นภาพที่คนไทยคุ้นเคยกว่า สรุปแล้ว ฉบับพากย์ไทยของ 'เดอะ กริ๊นช์' ทำให้ภาพรวมเนื้อหาเข้าถึงง่ายสำหรับผู้ชมไทย แต่มันแลกมาด้วยการลดความแหลมของมุกบางจุดและการปรับเพลงเพื่อสายตา-หูท้องถิ่น เหมาะกับคนดูทุกวัยที่ต้องการความอบอุ่นมากกว่าความเสียดสีคม ๆ

ชื่อ 'เขียวกุด' ฟังแล้วนึกถึงตัวละครแนวคาแรกเตอร์สดใสที่มักปรากฏในการ์ตูนเด็กหลายเรื่อง — ในมุมมองของคนที่ติดตามการพากย์ไทยมานาน พูดได้เลยว่าไม่มีคำตอบเดียวตายตัวเพราะตัวละครเดียวกันอาจมีการพากย์หลายเวอร์ชัน ขึ้นกับว่าเป็นเวอร์ชันทีวี ช่องไหน โรงภาพยนตร์ หรือดีวีดีจำหน่ายอย่างเป็นทางการ ซึ่งแต่ละเวิร์กชอปพากย์ก็มีรายชื่อนักพากย์แตกต่างกัน การตรวจดูครีดิตตอนท้ายของตอนหรือภาพยนตร์มักเป็นแหล่งข้อมูลที่ชัดเจนที่สุด ในบางครั้งเพจหรือตัวแทนจัดจำหน่ายของอนิเมะนั้น ๆ จะเผยชื่อทีมพากย์ด้วย เหมือนที่แฟน ๆ มักไปหาข้อมูลของการพากย์ไทยในกรณีของ 'One Piece' หรือการดัดแปลงที่ฉายบนทีวี เป็นต้น หากไม่พบชื่อในครีดิต บ่อยครั้งแฟนคอมมูนิตี้หรือคลิปเบื้องหลังจะช่วยยืนยันว่าใครพากย์ตัวละครนั้น ผมมองว่าการหาแหล่งอ้างอิงจากหลายทางร่วมกันจะทำให้มั่นใจขึ้น เพราะบางครั้งชื่อคนพากย์ก็ไม่ได้ถูกเผยแพร่อย่างกว้างขวาง แต่เมื่อรวมข้อมูลจากครีดิต แฟนเพจ และคลิปสัมภาษณ์ ก็จะเห็นภาพชัดขึ้น นี่แหละคือวิธีที่ผมมักใช้เมื่อต้องยืนยันว่าใครคือคนพากย์ตัวละครที่เราชอบ

แฟนการ์ตูนรุ่นเก่าจะบอกว่าชื่อ 'กริม' ทำให้คิดถึงความเฮี้ยวของตัวละครใน 'The Grim Adventures of Billy & Mandy' เสมอ และพอถามถึงเวอร์ชันพากย์ไทย คนส่วนใหญ่ก็จะตอบกันแบบไม่แน่ใจแนวเดียวกัน ผมฟังซ้ำหลายตอนและยังคงจำโทนเสียงทุ้มตุ้ยกับสำเนียงตลกร้ายได้ชัด แต่น่าเสียดายที่เวอร์ชันไทยของการ์ตูนเรื่องนี้ไม่นิยมใส่รายละเอียดนักพากย์ในโปรโมท ทำให้ชื่อคนพากย์ไม่เป็นที่พูดถึงเท่าไหร่ แม้เสียงจะคุ้นหูจากงานพากย์ตัวละครบิ๊กๆ ที่มักโผล่ในรายการเด็กยุคเดียวกัน แต่ผมคิดว่าความทรงจำของเสียงสำคัญกว่าชื่อ — ฟังแล้วย้อนวัยได้นี่ก็เกินพอแล้ว

ช่วงคริสต์มาสทีไรชื่อ ‘เดอะกริ๊นช์’ ก็ผุดขึ้นมาในหัวทุกที — แต่สิ่งที่คนมักสับสนคือเวอร์ชันไหนอยู่ที่แพลตฟอร์มไหนบ้าง เพราะมีทั้งฉบับแอนิเมชันใหม่และฉบับไลฟ์แอ็กชันเก่า ผมชอบบอกคนรอบตัวว่าก่อนจะกดดูให้แยกก่อนว่าอยากดูเวอร์ชันไหน: ถ้าเป็นเวอร์ชันอนิเมชันของ Illumination (ปี 2018) ซึ่งพากย์โดย Benedict Cumberbatch เวอร์ชันนี้มักจะโผล่บนบริการสตรีมมิงที่มีสิทธิ์ของค่าย Universal ในบางประเทศ เช่น แพลตฟอร์มสตรีมมิงระดับภูมิภาคบางแห่ง และในสหรัฐฯ มักจะอยู่บน 'Peacock' ในขณะที่ในบางประเทศจะปรากฏบนบริการที่ซื้อสิทธิ์นำเข้า อย่าง Netflix เป็นครั้งคราวหรือปรากฏเป็นรายการให้เช่าซื้อบนร้านดิจิทัล ส่วนฉบับไลฟ์แอ็กชันของปี 2000 ที่แสดงโดย Jim Carrey บ่อยครั้งจะไม่ได้อยู่บนบริการเดียวกันตลอดเวลา แต่จะตกอยู่ในกลุ่มที่ให้เช่าหรือซื้อดิจิทัลได้ทั่วไป — เช่นร้านหนังออนไลน์อย่าง Apple TV (iTunes), Google Play Movies, Amazon Prime Video (แบบเช่า/ซื้อ) หรือ YouTube Movies ซึ่งเป็นทางเลือกปลอดภัยถ้าต้องการดูทันทีและไม่เจอในสตรีมมิงภายในประเทศ นอกจากนี้ แพลตฟอร์มสตรีมมิงไทยบางเจ้าที่มีคอนเทนต์ฮอลลีวูดเป็นครั้งคราว เช่น TrueID หรือบริการของผู้ให้บริการมือถือ อาจจะมีการนำเอามาลงเป็นพิเศษช่วงเทศกาลก็ได้ แต่จะเปลี่ยนไปตามลิขสิทธิ์ โดยสรุป หากอยากดูฟรีผ่านสตรีมมิงจริงๆ ให้เช็กแค็ตตาล็อกของบริการในประเทศก่อน แต่ถ้าไม่อยากรอ ทางเลือกที่มั่นคงคือเช่าหรือซื้อดิจิทัลผ่าน Apple/Google/Amazon/YouTube เพราะมีทั้งพากย์ไทยและซับไทยให้เลือก ส่วนตัวผมมักเลือกเวอร์ชันแอนิเมชันกับลูกๆ เพราะสีสันและบทเพลงมันเข้ากับบรรยากาศคริสต์มาส แต่ถาต้องการความคอมเมดี้แบบจิม แคร์รี ฉบับปี 2000 ก็ตอบโจทย์ความบ้าๆ ได้ดีทีเดียว

เมื่อนึกถึงเสียงนำของ 'หวานใจนายตัวป่วน' เวอร์ชันซับไทย ใคร ๆ มักจะนึกถึงสองคนนี้ก่อนเลย: โยชิดะ ฮารุ พากย์โดย ฮิโระ ชิโมนะ (Hiro Shimono) และ มิซุทานิ ชิซึกุ พากย์โดย คานะ ฮานาซาวะ (Kana Hanazawa)。 ผมชอบวิธีที่ฮิโระ ชิโมนะให้เสียงฮารุ — มีความสด ใจตรง และไม่แคร์คอนเวนชัน เหมาะกับคาแรกเตอร์เด็กหนุ่มที่ป่าเถื่อนแต่ใจดี ขณะที่คานะ ฮานาซาวะมีน้ำเสียงเย็น ๆ แต่แฝงความละเอียดอ่อน ทำให้บทมิซุทานิที่ดูขรึม ๆ แต่ค่อย ๆ เปิดใจมีมิติขึ้น การที่เวอร์ชันซับไทยยังคงใช้แทร็กเสียงญี่ปุ่นต้นฉบับทำให้คนดูได้ยินงานพากย์ของสองคนนี้เต็ม ๆ โดยมีซับภาษาไทยคอยอธิบายอารมณ์และบทสนทนา ถ้าคุณกำลังดูซับไทยอยู่ นั่นแปลว่าเสียงญี่ปุ่นต้นฉบับยังคงเป็นเสียงหลัก ดังนั้นเมื่อพูดถึง "นักพากย์หลัก" สำหรับเวอร์ชันซับไทย ก็มักหมายถึงนักพากย์ญี่ปุ่นต้นฉบับสองคนนี้ ทั้งคู่ทำให้ความสัมพันธ์ของตัวละครทั้งคู่มีเสน่ห์ และเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้อนิเมะตอนนั้นยังคงน่าจับตามองจนถึงวันนี้

ชื่อ 'ริงเน็ค' ทำให้ผมคิดถึงปัญหาการทับศัพท์และความไม่ชัดเจนที่เกิดขึ้นบ่อยเมื่อพูดถึงเวอร์ชันพากย์ไทยของตัวละครจากสื่อต่างประเทศ ผมเคยเจอชื่อตัวละครที่ถูกเขียนหรืออ่านออกเสียงต่างกันไปตามคนแปลหรือแฟนคลับ ทำให้การตามหานักพากย์คนเดียวจากชื่อที่ฟังดูใกล้เคียงเป็นเรื่องยาก แต่ก็มีวิธีตรวจสอบที่ค่อนข้างตรงไปตรงมาถ้าเริ่มจากข้อมูลที่ถูกต้อง โดยส่วนตัวผมมักจะเริ่มจากแหล่งข้อมูลที่เป็นทางการก่อน เช่น เครดิตตอนท้ายของงาน พื้นที่ประกาศของผู้จัดจำหน่าย หรือโพสต์จากช่องทางโซเชียลมีเดียของสตูดิโอพากย์ไทย เพราะหลายครั้งจะระบุรายชื่อนักพากย์ไว้ชัดเจน หากชื่อที่ปรากฏยังไม่ตรงกับคำว่า 'ริงเน็ค' ที่คุณเห็น ก็เป็นไปได้ว่านี่เป็นการทับศัพท์ผิดหรือชื่อฉายาของตัวละครถูกแปลต่างออกไป เรื่องแบบนี้ต้องใจเย็น ๆ แล้วเปรียบเทียบหลายแหล่งร่วมกัน ถ้าจะบอกแบบตรงไปตรงมาจากประสบการณ์ ผมคิดว่าคำตอบสั้น ๆ ว่า "ใคร" อาจให้ไม่ได้ทันทีจนกว่าจะทราบแหล่งที่มาของตัวละคร แต่การไล่ดูเครดิตและประกาศจากสตูดิโอมักจะให้คำตอบที่ชัดเจนเร็วที่สุด — แล้วก็เป็นวิธีที่ปลอดภัยกว่าการเดาจากเสียงหรือชื่อที่ทับศัพท์ไม่เหมือนกัน

เสียงพากย์ไทยของกรูในฉบับภาพยนตร์ 'Despicable Me' ถูกจับจังหวะและบุคลิกให้ใกล้เคียงต้นฉบับในแง่ของคาแรกเตอร์ แต่ก็ไม่ใช่การเลียนแบบแบบเป๊ะ ๆ ฉันชอบที่ทีมพากย์ไทยเลือกทิศทางเป็นการแปลคาแรกเตอร์มากกว่าการเลียนเสียงของสตีฟ แคร์เรลโดยตรง ซึ่งทำให้บทพูดบางประโยคมีมุกท้องถิ่นที่โดนใจผู้ชมไทย มุมมองฉันคือการเลือกเสียงแบบนี้ช่วยให้คนดูไทยเข้าถึงความอบอุ่นและความขำของกรูได้ง่ายขึ้น ทั้งในฉากที่กรูปั้นมุกแปลก ๆ หรือฉากซึ้ง ๆ กับเด็ก ๆ เสียงไทยจะลดสำเนียงการ์ตูนแบบตะวันตกลง แต่ยังคงโทนต่ำ เสียงกรูที่ขุ่น ๆ และกระชากแบบคอมเมดี้ไว้ได้ ผลลัพธ์สุดท้ายคือความรู้สึกคุ้นเคยและเป็นมิตรสำหรับคนดูไทย แม้มันอาจไม่เหมือนต้นฉบับ 100% แต่ก็น่ารักในแบบฉบับของเรา