เดอะร็อค หนังแอ็กชันเรื่องไหนทำรายได้สูงสุด?

พูดถึงผลงานที่ทำเงินที่สุดของเดอะร็อค ผมมักจะยกตัวอย่าง 'Jumanji: Welcome to the Jungle' ก่อนเสมอ เพราะนั่นคือหนังที่ทำรายได้ทั่วโลกสูงสุดเทียบกับงานอื่น ๆ ที่เขาแสดง ผมจำความตื่นเต้นตอนหนังเข้าโรงได้เลย — มันเป็นหนังผจญภัยครอบครัวที่ฉลาดเรื่องการจับกลุ่มคนดูหลายช่วงอายุ ทำให้รายได้รวมทั่วโลกพุ่งไปประมาณ 962 ล้านเหรียญสหรัฐ ซึ่งมากกว่าผลงานพากย์เสียงขนาดใหญ่ที่เขาเคยมีอย่าง 'Moana' อยู่พอสมควร ถึงแม้บางคนจะมองว่าเดอะร็อคเล่นหนังบล็อกบัสเตอร์หลายเรื่องจนยากจะเทียบ แต่ในเชิงตัวเลขแบบไม่ปรับมูลค่าเงินแล้ว 'Jumanji: Welcome to the Jungle' นี่แหละครองอันดับหนึ่ง โดยส่วนตัวผมคิดว่าที่มันประสบความสำเร็จเพราะองค์ประกอบหลายอย่าง ทั้งสตอรี่ที่เข้ากับผู้ชมทุกวัย คาแรคเตอร์ที่คนชอบ และเคมีของนักแสดงที่ทำให้คนอยากดูซ้ำ ไปดูอีกคนเดียวก็ยังสนุก — เหลือเชื่อว่าแฟรนไชส์ที่ต่อยอดจากหนังยุคก่อนจะกลับมาปังขนาดนี้ และสำหรับผม มันเป็นผลงานที่แสดงด้านเสน่ห์เฉพาะตัวของเดอะร็อคได้ชัดเจน

คาแรคเตอร์ที่แฟนหนังแอ็กชันมักจะนึกถึงก่อนใครคือ Luke Hobbs จาก 'Fast Five' และงานต่อเนื่องในแฟรนไชส์นั้น ซึ่งยืนยันตัวตนของเดอะร็อคในบทบู๊ระดับบล็อกบัสเตอร์ได้ชัดเจนมาก การปรากฏตัวของเขาไม่ได้มีแค่กล้ามใหญ่อย่างเดียว แต่มีสไตล์การแสดงที่ทำให้ฉากต่อสู้ดูมีแรงส่งและสมเหตุสมผล ผมชอบการจับคู่ระหว่างพละกำลังกับมุกตลกเล็ก ๆ ที่ทำให้ตัวละครไม่กลายเป็นหุ่นยนต์บู๊เพียว ๆ ซีนใน 'Fast Five' ตอนที่ทีมพาตู้เซฟออกจากริโอ โดยที่ Hobbs เข้ามาเป็นแรงชนรับแรงชน เป็นตัวอย่างว่าเดอะร็อคฉีกความคาดหวังของฮีโร่แอ็กชันแบบเดิม ๆ ได้ยังไง หลังจากนั้นการแยกไปมีหนังสปินออฟอย่าง 'Hobbs & Shaw' ก็ยิ่งตอกย้ำความจำของแฟน ๆ ว่าเขาเป็นทั้งกำแพงและมุขป่วน ได้เห็นมิติการ์ตูนซ้อนจริงใจของตัวละคร การต่อสู้ที่ใส่ทั้งเทคนิคการต่อยและการแสดงออกทางสีหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำให้ฉากแอ็กชันมีจังหวะและความบันเทิงมากขึ้น ดังนั้นถาจะถามว่าเดอะร็อครับบทไหนที่แฟนหนังแอ็กชันจดจำที่สุด ผมคิดว่า Hobbs เป็นคำตอบที่หลีกเลี่ยงยาก เพราะเป็นบทที่รวมทั้งความน่าเกรงขาม ความเป็นฮีโร่แบบเข้าถึงได้ และพื้นที่ให้เขาเล่นบทตลกได้อย่างลงตัว ซึ่งนั่นคือเหตุผลที่บทนี้ยังคงอยู่ในปากคนดูมาจนวันนี้

บอกเลยว่า หนังที่ทำเงินสูงสุดของเดอะร็อคคือ 'Jumanji: Welcome to the Jungle' — ประมาณ 962 ล้านดอลลาร์ทั่วโลก ซึ่งตัวเลขนี้แซงหน้าผลงานอื่น ๆ ของเขาอย่างชัดเจน ในมุมมองของแฟนหนังที่ติดตามเส้นทางอาชีพของเขามาตั้งแต่เริ่มดัง ผมเห็นว่าความสำเร็จของ 'Jumanji: Welcome to the Jungle' เกิดจากหลายอย่างผสมกัน ทั้งการใช้ชื่อ 'Jumanji' ที่มีฐานแฟนเดิม, เคมีที่ลงตัวของนักแสดง รวมถึงการเป็นหนังครอบครัวที่เข้าถึงกลุ่มผู้ชมกว้าง การตลาดและการฉายในหลายตลาดทั่วโลกก็ช่วยดันตัวเลขให้พุ่งสูงขึ้นมากกว่าหนังแอ็กชันสำหรับผู้ใหญ่เพียงเรื่องเดียว พูดถึงการเปรียบเทียบ ตัวอย่างเช่น 'Fast & Furious Presents: Hobbs & Shaw' ทำรายได้ระดับหลายร้อยล้านเช่นกัน แต่ยังไม่ถึงจุดเดียวกับ 'Jumanji' ส่วนหนังอย่าง 'Central Intelligence' ก็มีแฟนเยอะแต่เป็นสเกลต่างกัน ความหลากหลายของผู้ชมที่เข้าชมทั้งครอบครัวและวัยรุ่นทำให้ 'Jumanji' เป็นผลงานที่เดอะร็อคได้ประโยชน์ทั้งในแง่ชื่อเสียงและค่าตัว นี่เป็นเหตุผลที่ผมมองว่าเรื่องนี้คือจุดสูงสุดของรายได้ในพอร์ตฟิล์มของเข

แนะนำให้เริ่มจาก 'Fast Five' ถ้าต้องการเห็นเดอะร็อคในมุมแอ็กชันเต็มพิกัดที่ผสมทั้งงานบู๊จริงจังและบรรยากาศเถื่อน ๆ ของแก๊งรถแข่ง การเข้ามาของเขาในส่วนนี้ไม่ได้เป็นแค่ตัวละครบู๊ธรรมดา แต่เป็นพลังชนิดที่ทำให้ฉากลักพาตัวของแก๊งในริโอและการไล่ล่าบนถนนมีความหนักแน่นขึ้นมาก ฉากที่พวกเขาขนเงินออกจากคลังเก็บใต้ดินในเมืองริโอคือจังหวะที่ผมชอบสุด เพราะมันรวมแอ็กชันหลากรูปแบบไว้ด้วยกัน ทั้งการวางแผน การต่อสู้ตัวต่อตัว และฉากไดรฟ์ที่ตึงเปรี๊ยะ นอกจากนี้เคมีระหว่างตัวละครทำให้การปะทะกันไม่รู้สึกแห้ง เดอะร็อคในเรื่องนี้กลายเป็นตัวชนที่ไม่ต้องพยายามทำให้คนเชื่อ — ความหนักของเขาชัดเจนในทุกฉาก ฉะนั้นถ้าอยากเริ่มด้วยหนังที่ให้ทั้งความมันและความดิบแบบแอ็กชันยกกำลังสอง เรื่องนี้เป็นทางเลือกที่ทำให้รู้สึกได้ทันทีว่าเขาคือใครบนจอใหญ่

เริ่มจาก 'The Rundown' เป็นตัวเลือกที่ทำให้ผมยิ้มได้ตั้งแต่ฉากแรก เพราะหนังชัดเจนเรื่องจังหวะที่ผสมแอ็กชันกับคอเมดี้แบบลงตัว ตอนดูผมรู้สึกได้เลยว่าเดอะร็อคยังอยู่ในช่วงพีกของการโชว์คาแรคเตอร์—ทั้งพลังบู๊และมุกเขาทำให้ตัวละครน่าเอาใจช่วย ฉากสู้ในบาร์ที่ดูดิบๆ กับการไล่ล่าในป่าทำออกมาแบบเรียล ถึงแม้เอฟเฟกต์จะไม่สะพรึงเหมือนหนังยุคหลังๆ แต่ความกล้าในการใช้สตันท์จริงแล้วก็ได้อรรถรสแบบหนังยุคเก่าที่ผูกผู้ชมได้ ผมชอบวิธีที่หนังใส่มุขให้ตัวเอกไม่ทำตัวเป็นฮีโร่เพอร์เฟ็กต์ แต่ยังคงสร้างความรู้สึกว่าเราอยากให้เขาชนะ ถาคต่อจากนี้ถ้าต้องเลือกดูต่อ ผมมักแนะนำให้กลับมาดูซีนสตั๊นท์และสัมพันธ์ตัวละครเล็กๆ ในหนังที่เดอะร็อคเล่นแบบนี้อีก เหมือนเป็นการซึมซับเสน่ห์ดิบๆ ก่อนจะไปหาหนังที่เน้นสเกลใหญ่ขึ้น เรื่องนี้จบด้วยรอยยิ้มและความสนุกแบบคลาสสิก เหมาะสำหรับคนที่อยากเห็นเดอะร็อคเล่นแบบใกล้ชิดและไม่ต้องใช้ความคิดมากนัก

รายชื่อหนังของ 'เดอะร็อค' ที่ได้รับรางวัลมีไม่กี่เรื่องที่โดดเด่นในสายตาฉัน เพราะบางเรื่องชนะรางวัลจากสถาบันวิชาการ บางเรื่องได้รางวัลจากแฟน ๆ และบางเรื่องก็เป็นรางวัลทางเทคนิคที่คนทั่วไปอาจมองข้าม หนึ่งในเรื่องที่ชัดเจนที่สุดคือ 'Moana' — งานเพลงและการออกแบบแอนิเมชันของหนังเรื่องนี้ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง ฉันรู้สึกว่าบทเพลงและการแสดงเสียงของตัวละครช่วยยกระดับความสำเร็จเชิงรางวัลของหนัง ทั้งในรางวัลของสมาคมนักวิจารณ์และรางวัลด้านเพลง/แอนิเมชันที่หลากหลาย อีกเรื่องที่แฟน ๆ ชอบโหวตให้ชนะบ่อย ๆ คือ 'Jumanji: Welcome to the Jungle' ซึ่งคว้ารางวัลจากคนดูในงานรางวัลประเภทยอดนิยมและรางวัลแฟน ๆ หลายงาน ผลงานนี้ทำรายได้และได้รับความนิยมจนได้รับการยกย่องในหลายเวที

โปสเตอร์กับตัวอย่างหนังของ '4 Kings 2' ทำให้ผมรีบจองตั๋วตั้งแต่สัปดาห์แรกเลย ความดิบของฉากโรงเรียน การแสดงที่เป็นธรรมชาติ และการเล่าเรื่องที่ไม่ยืดยาด ทำให้หนังเรื่องนี้กลายเป็นหนังไทยที่ทำรายได้สูงสุดในปี 2023 สำหรับผม การดูครั้งแรกคือการได้สัมผัสพลังของคนดูเยาวชนที่มารวมตัวกันในโรงหนัง ฉากบู๊ที่ใส่ความจริงจังและความสนิทสนมระหว่างตัวละครทำให้คนพูดถึงต่อกันจนเต็มโรง มองในมุมของคนที่ชอบเปรียบเทียบกับหนังไทยเรื่องอื่น ผมรู้สึกว่าความสำเร็จของ '4 Kings 2' แตกต่างจากความสำเร็จเชิงคอมเมดี้อย่าง 'Pee Mak' เพราะธีมของ '4 Kings 2' พุ่งไปที่ความเป็นจริงและความดิบของสังคมวัยรุ่น ซึ่งดึงคนกลุ่มใหม่ๆ เข้าสู่โรงหนังได้มากกว่า และการตลาดที่เน้นคอนเนกชันกับแฟนคลับก็ช่วยให้รายได้พุ่งขึ้น สรุปแบบไม่ต้องพิธีมาก ผมคิดว่าความเป็นหนังที่มีพลังทางอารมณ์และการพูดถึงในสื่อสังคมเป็นตัวขับเคลื่อนหลัก ทำให้ '4 Kings 2' กลายเป็นผู้นำบ็อกซ์ออฟฟิศไทยในปีนั้น และประทับใจตรงที่มันทำให้คนกลับมาคุยเรื่องโรงเรียน ความสัมพันธ์ และผลพวงของความรุนแรงในวงเพื่อนได้อีกครั้ง

นี่คือไทม์ไลน์หนังของเดอะร็อคที่ผมเก็บรวบรวมเรียงตามปีฉายให้ครบเท่าที่ทราบ ผมมักชอบย้อนดูพัฒนาการบทบาทของเขา จากตัวประกอบในงานบล็อกบัสเตอร์ยุคต้น จนกลายเป็นพระเอกแอ็กชันคอมเมดี้และเจ้าพ่อหนังครอบครัวในเวลาต่อมา รายชื่อนี้ผมจัดเป็นลำดับปีเพื่อให้เห็นภาพการเติบโตและการเลือกโปรเจ็กต์ของเขาชัดขึ้น 2001 — 'The Mummy Returns' 2002 — 'The Scorpion King' 2003 — 'The Rundown' 2004 — 'Walking Tall' 2005 — 'Be Cool' 2005 — 'Doom' 2006 — 'Gridiron Gang' 2006 — 'Southland Tales' 2007 — 'The Game Plan' 2008 — 'Get Smart' 2009 — 'Race to Witch Mountain' 2010 — 'The Tooth Fairy' 2010 — 'Faster' 2011 — 'Fast Five' 2012 — 'Journey 2: The Mysterious Island' 2013 — 'Snitch' 2013 — 'Fast & Furious 6' 2014 — 'Hercules' 2015 — 'Furious 7' 2015 — 'San Andreas' 2016 — 'Central Intelligence' 2016 — 'Moana' 2017 — 'The Fate of the Furious' 2017 — 'Baywatch' 2017 — 'Jumanji: Welcome to the Jungle' 2018 — 'Rampage' 2018 — 'Skyscraper' 2019 — 'Fighting with My Family' 2019 — 'Fast & Furious Presents: Hobbs & Shaw' 2019 — 'Jumanji: The Next Level' 2021 — 'Jungle Cruise' 2021 — 'Red Notice' 2022 — 'Black Adam' 2022 — 'DC League of Super-Pets' 2023 — 'Red One' นี่เป็นลิสต์ฉบับรวบรัดที่รวมทั้งบทแสดงและงานพากย์/คาเมโอหลัก ๆ ของเขา แบบนี้ช่วยให้มองเห็นพัฒนาการจากบทเล็ก ๆ ไปสู่บทนำได้ชัดขึ้น

สัปดาห์นี้กระแสที่ชัดเจนบนตารางรายได้คือภาพยนตร์ภาคต่อแฟรนไชส์ใหญ่ที่เพิ่งเข้าฉาย ผมรู้สึกได้ทันทีว่าคนส่วนใหญ่มายืนต่อคิวเพื่อความตระการตาแบบเต็มรูปแบบ—เสียงระเบิด ภาพเอฟเฟกต์ และฉากแอ็กชั่นที่เขย่าหัวใจ ทำให้ชื่อ 'Battlefront: Dawn' ถูกพูดถึงทั่วทั้งโรงหนังในคืนวันศุกร์ เสียงเชียร์เวลามีซีเควนซ์สำคัญกับการฉาย IMAX ทำให้บรรยากาศเหมือนเป็นงานเทศกาลมากกว่าการดูหนังธรรมดา ด้านเหตุผลที่ผมคิดว่ามันขึ้นเป็นอันดับหนึ่งคงเพราะการวางโปรแกรมฉายที่กว้างมาก มีสาขาจำนวนมาก และเจาะกลุ่มแฟนคลับที่รอภาคต่อนี้มานาน แคมเปญโปรโมตทั้งออนไลน์และออฟไลน์ก็หนักหน่วง ทำให้คนทั่วไปที่ไม่ใช่แฟนเดิมอยากลองเข้าไปดูบรรยากาศด้วย การขายตั๋วพรีเมียมอย่างที่นั่ง VIP และรอบพิเศษคืนพรีเมียร์ก็ช่วยดันยอดด้วย ถ้าถามความเห็นส่วนตัว ผมชอบที่หนังยังรู้จักบาลานซ์ระหว่างสเปกตาเคิลกับเรื่องราวของตัวละคร แม้จะเป็นหนังบล็อกบัสเตอร์ที่มุ่งเน้นความยิ่งใหญ่ แต่ก็มีช่วงที่ให้เวลาให้ตัวละครหายใจ ซึ่งทำให้คนออกจากโรงแล้วคุยกันต่อได้ นี่แหละคือเหตุผลที่ผมคิดว่ามันค้างหัวตารางในสัปดาห์นี้ ไม่ใช่แค่อาศัยเอฟเฟกต์เท่านั้น

แถวโรงหนังช่วงสุดสัปดาห์นี้คึกคักจนหัวใจเต้นแรง — หนังที่เปิดตัวแรงที่สุดในประเทศเดือนนี้คือ 'Mission: Impossible – Dead Reckoning Part Two'. ผมยังรู้สึกถึงบรรยากาศคนแน่นจนต้องยืนรอรอบถัดไป ทั้งเสียงฮือฮาในฉากไคลแมกซ์และคิวหน้าจอยักษ์ทำให้เห็นชัดว่าคนแห่ไปดูเพราะอยากสัมผัสฉากแอ็กชันแบบเต็มตา ในมุมมองของคนที่ชอบวิเคราะห์เล็กน้อย เหตุผลไม่ใช่แค่ชื่อใหญ่เท่านั้น แต่เป็นการผสมผสานของแบรนด์ที่แข็งแรง การตลาดที่ดันหนักช่วงเทศกาล และฟอร์มภาพยนตร์ที่ถูกออกแบบมาเพื่อฉายบนจอใหญ่ — ทุกอย่างรวมกันทำให้มันเป็น ‘เหตุการณ์’ มากกว่าแค่หนังเรื่องหนึ่ง เมื่อเทียบกับหนังไซไฟอย่าง 'Dune: Part Two' ที่ฉันดูเมื่อเดือนก่อน พบว่าคนกลุ่มหนึ่งเลือกประสบการณ์ภาพและเสียง ในขณะที่อีกกลุ่มเลือกธีมล้ำลึก แต่ครั้งนี้คนส่วนใหญ่ต้องการความตื่นเต้นทันทีตั้งแต่ซีนแรก ฉันออกจากโรงด้วยรอยยิ้มแล้วก็ไอเดียชวนเพื่อนกลับไปดูรอบสอง — นี่คือหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ตัวเลขเปิดตัวพุ่ง:หนังที่ทำให้คนพูดถึงและอยากเห็นซ้ำ ก็มีโอกาสขายตั๋วสูงขึ้นจริง ๆ