เดอะแฟลช ปี2 ตัวละครใดหายไปหรือกลับมา?

โปสเตอร์กับตัวอย่างของ 'โรงแรมผีหนีไปพักร้อน 4' ทำให้ผมอยากดูทันที เพราะเรื่องนี้ยังคงให้บทบาทหลักกับตัวละครสามคนที่คุ้นเคยอย่างเข้มข้น ผมรู้สึกว่าดรากูล่า (Dracula) ยังเป็นแกนกลางของเรื่อง แม้ในภาคนี้จะมีการสลับตัวตนกับคนอื่นจนเกิดความฮาและปัญหาใหม่ ๆ การที่ดรากูล่าต้องเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงทั้งร่างกายและมุมมองชีวิต ทำให้ตัวละครยังคงมีความสดใหม่ แม้ว่าจะเป็นตัวละครไอคอนิกก็ตาม อีกสองคนที่กลับมาและยังคงสำคัญคือจอห์นนี่กับมาวิส เส้นเรื่องความสัมพันธ์ครอบครัวของพวกเขายังเป็นหัวใจของหนัง จอห์นนี่มีบทบาทในการสร้างความเป็นมนุษย์ให้กับสถานการณ์ที่บ้าบอ และมาวิสยังคงเป็นแรงยึดเหนี่ยวทางอารมณ์ที่ทำให้เรื่องราวมีน้ำหนักมากกว่าความตลกล้วน ๆ น่าสนใจตรงที่ภาคนี้ยังมีการเปลี่ยนแปลงด้านการพากย์เสียงของตัวละครหลักบางตัวด้วย ซึ่งทำให้โทนการเล่าเรื่องรู้สึกต่างออกไปเล็กน้อย

รายชื่อนักแสดงหลักใน 'เดอะแฟลช' ซีซั่น 2 ค่อนข้างจะยึดทีมเดิมไว้ แต่มีการเติมหน้าใหม่ที่ทำให้เรื่องมีมิติขึ้นอีกพอควร ผมรู้สึกว่าจุดยืนของซีรีส์ยังคงอยู่ที่แกนหลักชุดเดิม — Grant Gustin ยังคงรับบท Barry Allen / The Flash เป็นศูนย์กลางทางอารมณ์และแอ็กชัน คู่สนทนาและเสาหลักที่กลับมาได้แก่ Candice Patton ในบท Iris West, Danielle Panabaker ในบท Caitlin Snow, Carlos Valdes ในบท Cisco Ramon และ Jesse L. Martin ในบท Joe West ซึ่งทุกคนยังคงมีบทบาทสำคัญทั้งบนหน้าจอและในทีมสตาร์ค ห้องปฏิบัติการ STAR Labs ยังคงเป็นจุดรวมของเรื่องราว สิ่งที่เพิ่มสีสันในซีซั่นนี้คือการขยายโลกข้ามมิติ ที่เห็นชัดคือการเพิ่มตัวละครจากโลกอื่น ผู้ชมจะได้พบหน้าตัวละครใหม่ ๆ ที่เข้ามากระทบกับแก๊งเดิม หนึ่งในหน้าใหม่ที่เด่นจริง ๆ คือ Keiynan Lonsdale ที่เข้ามาเติมบท Wally West ทำให้ความสัมพันธ์ในครอบครัว West-Daniels มีมิติใหม่ และการมาของตัวละครจาก Earth-2 อย่าง Jay Garrick (รับบทโดย John Wesley Shipp) ก็เป็นช่วงเวลาที่แฟนเก่าแฟนใหม่ยิ้มได้ เพราะเป็นการเชื่อมอดีตกับปัจจุบันอย่างลงตัว นอกจากนี้ซีซั่นนี้ยังแนะนำตัวร้ายใหม่อย่าง Hunter Zolomon / Zoom ที่ทำให้สถานการณ์ของ Barry ท้าทายขึ้นและดาร์กกว่าเดิม ทำให้บทบาทของ Tom Cavanagh (หลากหลายเวอร์ชันของ Wells) ถูกดันให้สำคัญยิ่งขึ้น สรุปแบบไม่เป็นทางการก็คือ คนหลัก ๆ ยังคงอยู่ครบและทำงานร่วมกันได้ดี แต่หน้าใหม่ทั้งจากการขึ้นเป็นตัวละครประจำและแขกรับเชิญเข้ามาเติมความหลากหลายของพลัง สไตล์ และความขัดแย้ง ถ้ามองจากมุมคนดู ผมชอบที่ซีซั่นสองขยายโลกให้กว้างขึ้นโดยไม่ทิ้งความใกล้ชิดของตัวละครหลัก เหมือนทีมเดิมมีพื้นที่ให้เติบโตมากขึ้น ทั้งเรื่องหัวใจและฉากแอ็กชัน

ไม่คิดเลยว่าการเพิ่มตัวละครใหม่ใน 'เดอะแฟลช' ซีซั่น 5 จะเปลี่ยนดุลของเรื่องได้ขนาดนี้ — แต่ก็ทำได้สุดจริง ๆ เราชอบที่ทีมเขาใส่มุมครอบครัวและผลของการเดินทางข้ามเวลาเข้ามาเป็นแกนหลัก Nora West-Allen หรือที่เปิดเผยทีหลังว่าเป็นลูกสาวของแบร์รีกับไอริส เป็นตัวละครใหม่ที่โดดเด่นที่สุด เธอเข้ามาในยุคปัจจุบันในฐานะสาวสวยที่มีพลังสปีด แต่ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับพ่อแม่ของเธอและความลับที่เธอปกปิดทำให้เกิดความตึงเครียดทางอารมณ์เยอะมาก จุดเด่นคือการที่เธอไม่ใช่แค่ตัวช่วยในการต่อสู้ แต่กลายเป็นตัวจุดชนวนให้เกิดปัญหาเรื่องเวลาและผลกระทบต่อครอบครัว อีกคนที่ติดตาคือ Orlin Dwyer หรือที่รู้จักในฐานะ Cicada วายร้ายหลักในซีซั่นนี้ เขาไม่ใช่วายร้ายเพียว ๆ แต่มีแรงจูงใจที่เจ็บปวดและมีอาวุธพิเศษคือกริชที่สามารถเอาพลังของเมต้าออกได้ ทำให้ทีมแฟลชต้องเผชิญกับภัยคุกคามที่เป็นส่วนตัวและโหดร้าย นอกจากนี้ยังมีตัวละครเสริมอย่าง Allegra Garcia ที่เข้ามาเติมสีสันเป็นเมต้ารุ่นใหม่ มีความสดใสและแง่มุมวัยรุ่นที่ทำให้ทีมมีมุมผ่อนคลายมากขึ้น สรุปสั้น ๆ ว่า ซีซั่น 5 เอาความสัมพันธ์ครอบครัว ความลับจากอนาคต และวายร้ายที่มีโศกนาฏกรรมส่วนตัวมาผสมกัน ผลลัพธ์คือเนื้อหาที่เข้มข้นขึ้นและมีระดับอารมณ์ที่หลากหลาย เหมาะกับคนที่อยากเห็นทั้งฉากแอ็กชันและดราม่าแบบครอบครัว

มุมมองกว้างๆ เกี่ยวกับเส้นเรื่องโดยรวมของซีซั่นนี้ก็คือการเปิดโลกคู่ขนานและผลกระทบที่ตามมา ฉันชอบวิธีที่ 'The Flash' ใช้แนวคิดโลกคู่ขนานเป็นตัวขยายการเล่าเรื่อง: ไม่ใช่แค่ศัตรูที่แรงขึ้น แต่เป็นการเผชิญหน้ากับตัวตนที่คล้ายคลึงแต่ต่างออกไปอย่างลึกซึ้ง ในมุมมองของผู้ชมที่โตมากับซีรีส์นี้ ฉันเห็นว่าโครงเรื่องของซีซั่นสองให้พื้นที่กับความสัมพันธ์และการตัดสินใจส่วนตัวของแบร์รี่มากขึ้น ระหว่างการตามหาและต่อสู้กับศัตรูที่มาจากอีกโลก การต้องรับมือกับเวอร์ชันต่างๆ ของคนที่เขารักทำให้บทบาทของทีม STAR Labs มีความหมายขึ้นกว่าเดิม จุดเด่นคือการเปิดเผยตัวตนของคู่ต่อสู้หลักและบทบาทของคนที่รับบทเป็นเมนเทอร์ แม้ตอนจบจะมีทั้งการสูญเสียและบทเรียน แต่สิ่งที่ยังคงอยู่คือการตั้งคำถามว่าเป็นฮีโร่ต้องเสียสละแค่ไหน แล้วจะยังยึดมั่นในความเป็นมนุษย์ได้ยังไงในโลกที่ความเร็วกลายเป็นพลังที่ทุกคนอยากได้

พูดตรงๆ ฉันชอบบอกคนอื่นว่า 'The Flash' ซีซั่นแรกเป็นการแนะนำตัวละครที่แน่นและมีเคมีชัดเจนมาก — โดยเฉพาะตัวเอกของเรื่อง Barry Allen ที่เป็นจุดศูนย์กลางของทุกอย่าง. Barry Allen คือฮีโร่หลักของเรื่อง: นักนิติวิทยาศาสตร์ที่ชีวิตเปลี่ยนไปหลังเหตุการณ์พายุอนุภาค เขากลายเป็นชายเร็วกว่าใครด้วยความตั้งใจช่วยเหลือและค้นหาความจริงเกี่ยวกับแม่ที่ถูกฆ่าและพ่อที่ติดคุก บทบาทของเขาคือแรงขับเคลื่อนทั้งด้านอารมณ์และเรื่องราวทางวิทยาศาสตร์ของซีรีส์ คู่ขนาบข้างที่สำคัญคือทีมที่ช่วย Barry ทำงาน: Joe West เป็นเสาหลักทางครอบครัวและตำรวจที่ให้กำลังใจและชี้เส้นทางทางศีลธรรม, Cisco Ramon เป็นคนขำๆ แต่มีบทบาทด้านเทคโนโลยีและคอมมิครีลีฟที่สำคัญ ช่วยคิดค้นอุปกรณ์และตั้งชื่อให้วายร้าย ส่วน Caitlin Snow เป็นนักวิทยาศาสตร์ที่คอยรักษาและเป็นสมองทางการแพทย์ของทีม — ทั้งหมดรวมกันทำให้การเดินทางของ Barry มีทั้งหัวใจและเหตุผล

หลายคนที่ติดตามซีรีส์นี้มานานคงสังเกตได้ว่าตัวละครสำคัญบางคนหายไปหลังจากไตรภาคแรกไปแล้ว ผมชอบพูดถึงเรื่องราวของวิล เทอร์เนอร์กับเอลิซาเบธ สวอนเป็นพิเศษ เพราะเส้นเรื่องของทั้งคู่ถูกปิดลงค่อนข้างชัดในช่วงท้ายของ 'Dead Man's Chest' และพีคที่สุดใน 'At World's End' ที่วิลต้องเลือกชะตากรรมแบบยิ่งใหญ่ — จนทำให้ทั้งคู่ไม่ได้มีบทบาทต่อเนื่องเหมือนในภาคต้น ๆ อีกต่อไป ฉากการกลายเป็นกัปตันของเรือ Flying Dutchman ถือเป็นการผนึกชะตากรรมที่ทำให้ชีวิตคู่ของทั้งสองเปลี่ยนจากคนธรรมดาไปสู่ภารกิจที่แทบไม่ให้พื้นที่แก่ผลงานภายหลัง ในฐานะแฟนที่อยู่กับเรื่องนี้ตั้งแต่ภาคแรก ผมรู้สึกว่าการย้ายโฟกัสไปที่การผจญภัยของแจ็ค สแปร์โรว์และการเปิดตัวตัวละครใหม่ ๆ ทำให้เราเห็นคนเดิม ๆ หายไปจากหน้าจอ แม้จะมีการอ้างอิงหรือเล่าถึงพวกเขาเป็นระยะ แต่ความรู้สึกว่า ‘‘หายไป’’ มาจากการที่ไม่ได้มีบทบาทเช่นเดิมแล้ว และนั่นทำให้แฟนบางคนรู้สึกขาด ๆ เกิน ๆ อยู่บ้างในภาพรวมของแฟรนไชส์

ฉากปิดท้ายของซีซันสองทำให้หัวใจเต้นแรงตั้งแต่กรอบแรกที่เห็นการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายกับศัตรูตัวเอ้ ในมุมมองของคนที่จมอยู่กับรายละเอียดเล็กๆ ของเรื่องราว ความเซอร์ไพรส์สำคัญที่สุดคือการเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของศัตรู—มันไม่ใช่แค่หน้ากากหรือคำขู่แบบเดิม แต่เป็นการหักมุมที่สร้างความเจ็บปวดให้กับตัวละครหลักและคนดูอย่างรุนแรง ตอนที่ความจริงหลุดออกมา ทุกอย่างที่เคยเชื่อมโยงในซีซันก่อนหน้าก็ถูกตีความใหม่ทั้งหมด ฉันรู้สึกว่าการเปิดเผยนี้ทำให้ฉากหลังที่เคยดูธรรมดาๆ กลายเป็นชิ้นส่วนของปริศนาใหญ่ และมันยังย้ำความคิดเรื่องความไว้ใจและการทรยศที่จะตามตัวละครไปอีกนาน ซีนที่ตัวละครต้องเผชิญหน้ากับคนที่เขาคิดว่าไว้ใจได้ จึงมีพลังและเรียกร้องความเห็นใจจากคนดูได้มากกว่าการต่อสู้แค่มาตรฐานเดียว มันทำให้การจบซีซันไม่ได้เป็นแค่การเอาชนะศัตรู แต่มากกว่านั้น คือการเสียอะไรบางอย่างไปพร้อมกับบทเรียนที่เจ็บปวด

แฟนๆ หลายคนคงสงสัยว่า 'เดอะแฟลช' ซีซั่น 2 ดัดแปลงมาจากคอมิกส์จริงไหม และเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง — คำตอบสั้นๆ คือ ซีรีส์เอาแก่นและตัวละครจากคอมิกส์มาปรับใช้ แต่ก็ตีความใหม่และรวมหลายองค์ประกอบเข้าด้วยกันจนออกมาเป็นเรื่องราวที่ต่างจากต้นฉบับพอสมควร เพื่อให้เหมาะกับรูปแบบทีวีและคาแรคเตอร์ของตัวละครที่คนดู CW คุ้นเคย ในซีซั่นนี้เรายังเห็นแนวคิดหลักจากคอมิกส์หลายอย่าง เช่น มัลติเวิร์ส (Earth-2), ตัวร้ายที่เป็นสปีดสเตอร์ในรูปแบบของ 'Zoom' และแนวคิดเรื่อง Speed Force แต่การเล่าเหตุการณ์และที่มาของตัวละครหลายตัวถูกปรับให้ซับซ้อนขึ้นหรือเปลี่ยนจุดยืนไปจากคอมิกส์เพื่อสร้างความเซอร์ไพรส์และข้อขัดแย้งเชิงอารมณ์ ส่วนนายใหญ่ของซีซั่นอย่าง Zoom นั้นเป็นตัวอย่างชัดเจนของการผสมผสานและปรับเปลี่ยน: ในคอมิกส์มีตัวละครหลายคนที่ใช้ชื่อ Zoom หรือ Professor Zoom (เช่น Hunter Zolomon กับ Eobard Thawne) แต่ซีรีส์นำเอาความน่ากลัวและแรงจูงใจบางอย่างของ Hunter Zolomon มาผสมกับองค์ประกอบอื่นๆ แล้วออกแบบให้ตัวร้ายกลายเป็นภาพลักษณ์ที่บิดเบี้ยวกว่าเดิม ผู้สร้างซีรีส์ตั้งใจให้ Zoom เป็นปริศนาและมีพลังที่ดูเหนือชั้นกว่า Reverse-Flash แบบที่คนดูคาดไม่ถึง นอกจากนี้ ตัวละครสำคัญอย่าง Jay Garrick, Jesse Quick, Caitlin/Killer Frost, และ Cisco/Vibe ล้วนมาจากคอมิกส์ แต่ที่มาบางอย่างถูกเปลี่ยนแปลง เช่น Jesse ในซีรีส์มีความเชื่อมโยงกับ Harrison Wells ของโลกคู่ขนานมากกว่าต้นฉบับ และการตีความ Killer Frost ในทีวีก็ให้ความเป็นมนุษย์และความขัดแย้งในตัวมากกว่าการเป็นวายร้ายเพียงอย่างเดียว การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้มีเหตุผลชัดเจน: ทีวีต้องการจังหวะเรื่อง การพัฒนาตัวละครตามซีซั่น และโมเมนต์ที่สร้างอารมณ์ร่วมให้คนดูได้ติดตามเป็นระยะยาว บางครั้งจึงต้องรวมสองตัวละครไว้ในตัวเดียวหรือสลับบทบาทเพื่อสร้างบทรัก บทเสียใจ และการเติบโตของ Barry ให้ชัดเจนขึ้น เช่น การขยับบทบาทของ Joe West ให้เป็นศูนย์กลางความอบอุ่น, การขยายบทของ Cisco ให้มีมุกและความเป็นฮีโร่ที่คนดูรักได้ง่าย ส่วนองค์ประกอบแฟนซีเช่น Speed Force ถูกนำมาปรับให้ใช้อธิบายการเดินทางข้ามมิติและผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงเวลาอย่างเป็นรูปธรรม มากกว่าจะยึดตามรายละเอียดเชิงเทคนิคจากคอมิกส์ทั้งหมด ท้ายสุด มองในมุมคนดูที่เป็นแฟนคอมิกส์ ฉันรู้สึกว่าซีซั่น 2 ของ 'เดอะแฟลช' ทำหน้าที่เป็นสะพานที่ดี — มันให้ความเคารพต่อแหล่งที่มาและมีอีสเตอร์เอ้กส์สำหรับคนอ่านต้นฉบับ แต่ก็กล้าที่จะสร้างสิ่งใหม่ที่ทำให้ตัวซีรีส์มีเอกลักษณ์ของตัวเอง ผลลัพธ์คือเรื่องราวที่ดราม่าเข้มข้นขึ้น ตัวร้ายมีมิติ และตัวละครหลักเติบโตอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งทำให้การดูสนุกและตื่นเต้นไปด้วยความคาดไม่ถึง — นี่แหละเหตุผลที่ฉันยังกลับมาดูซ้ำบ่อยๆ

จุดหนึ่งที่ทำให้ฉันตื่นเต้นกับ 'ชินบิหอพักอลเวง' ภาค 4 คือการเห็นแกนกลางเรื่องยังคงอยู่แต่มีการสลับบทบาทของตัวละครเสริมจนรู้สึกสดใหม่ ตัวละครหลักอย่าง 'ชินบิ' ยังคงกลับมาเต็มรูปแบบ พร้อมกับคู่หูมนุษย์ที่เราคุ้นเคย — 'ฮารี' กับ 'ดูริ' กลับมาพร้อมความสัมพันธ์ที่พัฒนาและบทที่โตขึ้น การกลับมาของ 'คังริม' ก็ยังคงเป็นเสาหลักสำหรับฉากต่อสู้และการจัดการกับปีศาจ ทำให้โทนของเรื่องยังคงบาลานซ์ระหว่างความน่ารักกับความตื่นเต้น ส่วน 'คึมบี' ที่หลายคนรักก็มีช่วงโผล่มาให้หัวใจละลายเหมือนเดิม แต่บทของคึมบีถูกปรับให้เชื่อมโยงกับพล็อตหลักมากขึ้น ไม่ใช่แค่ไว้เป็นมาสคอต ในทางกลับกัน ภาคนี้ลดบทหรือไม่พาตัวละครสมทบบางคนกลับมา เช่นตัวละครสมทบที่เคยเป็นคู่แข่งในโรงเรียนถูกให้บทน้อยลงจนแทบไม่ส่งผลต่อพล็อตหลัก และมีตัวร้ายนอกชุดเดิมที่หายไปเพราะพล็อตหมุนไปสู่เรื่องราวชนิดใหม่ การเปลี่ยนแปลงแบบนี้ทำให้รู้สึกว่าเรื่องยังคงรักษาเอกลักษณ์ แต่ก็กล้าเสี่ยงทดลองกับการเล่าเรื่อง นับเป็นการต้อนรับการกลับมาของตัวละครที่เรารักพร้อมกับการเปิดพื้นที่ให้ตัวละครใหม่ ๆ ได้ฉายไฟของตัวเอง — ฉันเลยรู้สึกว่าภาค 4 ให้ทั้งความคุ้นเคยและเซอร์ไพรซ์ในเวลาเดียวกัน

บอกตรงๆ ว่า 'เดอะแฟลช' ซีซั่นแรกเป็นเหมือนตู้ของเล่นที่เต็มไปด้วยเบาะแสถ้าเริ่มสังเกตดีๆ ฉากเล็กๆ หลายชิ้นในตอนแรก ๆ ถูกวางไว้เพื่อเปิดทางให้เรื่องราวใหญ่ขึ้น เช่นนาฬิกาข้อมือที่มีลักษณะพิเศษของตัวละครหนึ่ง การเลือกสีของแสงในฉาก S.T.A.R. Labs หรือป้ายข่าวท้องถิ่นที่มีพาดหัวซ่อนชื่อตัวละครสำคัญ ผมชอบว่าทีมเขียนไม่ได้โยนปมทั้งหมดให้เราเห็นในตอนเดียว แต่ค่อย ๆ แจกจุดเชื่อมเล็ก ๆ ที่พอรวมกันแล้วดูมีความหมาย อีกจุดที่แฟนตัวยงควรสังเกตคือการแสดงที่มีนัยยะ เช่น โทนเสียงและจังหวะการพูดในบางฉากซ่อนความขัดแย้งได้เนียนมาก เหตุการณ์บางอย่างที่ดูเป็นฉากประโลมใจจริง ๆ กลับกลายเป็นกุญแจสำคัญเมื่อนำมาต่อเข้ากับฉากตอนหลัง การกลับไปดูตอนที่เคยดูแล้วจะเห็นรายละเอียดใหม่ ๆ เสมอ — นั่นแหละความสนุกของการเป็นแฟนซีรีส์แนวนี้