เนื้อเรื่องของแฮรี่พอตเตอร์ 8 จะเล่าต่อจากภาคไหน?

กลางชุมชนแฟนคลับมักจะเรียกงานชิ้นนี้ว่า 'แฮร์รี่พอตเตอร์ 8' แต่ความจริงมันไม่ใช่หนังสือที่ต่อจากเจ็ดเล่มแรกแบบตรงๆ เลย มุมมองแรกที่ฉันอยากเล่าเป็นมุมของคนที่ติดตามมาตั้งแต่เล่มแรก: สิ่งที่ออกมาในเชิงการพาณิชย์คือสคริปต์ของบทละครชื่อ 'Harry Potter and the Cursed Child' ซึ่งเปิดแสดงบนเวทีและตีพิมพ์เป็นหนังสือสคริปต์แทนที่จะเป็นนิยายเล่มยาว ฉันรู้สึกว่ารูปแบบสคริปต์ทำให้รายละเอียดภายในถูกบีบให้กระชับและพึ่งพาการแสดงสดกับเทคนิคเวทีมากกว่าการบรรยายในนิยาย แบบนี้ต่างจากนิยายต้นฉบับทั้งโทนและการเล่าเรื่อง ในฐานะแฟนที่ชอบเทียบว่าคานอนคืออะไร เรื่องนี้ถูกประกาศว่าเป็นเรื่องราวต่อเนื่องอย่างเป็นทางการจากผู้ที่เกี่ยวข้องหลายคน แต่มีความเห็นต่างในชุมชน: บางคนยอมรับว่าเป็น 'ภาค 8' อย่างเป็นทางการ ส่วนอีกกลุ่มมองว่ามันเป็นสปินออฟหรือภาคขยายมากกว่า เมื่อเทียบกับการขยายจักรวาลของผลงานอื่นอย่าง 'The Lord of the Rings' ฉันว่าเวทีให้มุมมองใหม่ๆ แต่ก็ทิ้งความลึกบางอย่างจากนิยายไปบ้าง ซึ่งเป็นเรื่องที่ต้องยอมรับเมื่อเปลี่ยนสื่อ

แปลกที่หัวข้อเรื่องนี้ยังถูกพูดถึงบ่อยๆ ว่าแล้วถ้ามีฉบับภาพยนตร์ 'แฮร์รี่ พอตเตอร์' ภาค 9 จริงๆ มันควรต่อจากจุดไหนกันแน่? ผมมองว่าสายตรงที่สุดคือการต่อจากฉากตอนจบของภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายซึ่งเป็นการปิดเรื่องราวหลักของเจเนอเรชันแรกไว้แล้ว — นั่นคือช่วงเวลาอีพิล็อกที่เห็นตัวละครตัวเก๋าๆ กลายเป็นพ่อแม่ พูดง่ายๆ ก็คือเรื่องราวสามารถขยับไปที่รุ่นลูกได้ทันที เช่น การหยิบเส้นเรื่องของเด็กๆ ที่โตขึ้นมาเป็นตัวเอกอย่าง Albus Severus หรือเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกที่ยังมีเงาของสงครามหลงเหลืออยู่ได้เลย เหตุผลที่น่าสนใจก็คือมันเปิดโอกาสให้ภาพยนตร์แสดงมุมมองใหม่ของความเป็นฮีโร่ — ไม่ใช่แค่การต่อสู้กับจอมวายร้าย แต่เป็นการจัดการกับความคาดหวังจากอดีตและการสืบทอดความเป็นมนุษย์ อีกแบบที่ผมชอบคิดคือหยิบเอาเนื้อหาจากบทละคร 'Harry Potter and the Cursed Child' มาดัดแปลงให้เป็นภาพยนตร์ ซึ่งแม้บทละครจะมีความเห็นแย้งกันในหมู่แฟนๆ แต่ก็มีข้อดีคือโครงเรื่องที่ขยายไปยังรุ่นถัดไปพร้อมจังหวะดราม่าครอบครัวที่ชัดเจน การดัดแปลงต้องบาลานซ์ไม่ให้สูญเสียเอกลักษณ์ของตัวละครเดิมและต้องให้ความสำคัญกับโทนของเรื่อง — ทุกฉากที่เป็นความทรงจำจากอดีต เช่น สถานีคิงส์ครอสในอีพิล็อก จะต้องกลับมามีความหมายใหม่เมื่อเรามองผ่านสายตาของเด็กยุคใหม่ ในมุมมองการสร้าง ผมอยากเห็นการเสนอแนะว่าภาคต่อควรพูดถึงผลพวงของสงครามในระดับสังคม—ไม่ใช่แค่บทบาทส่วนตัวของแฮร์รี่เท่านั้น เพราะนั่นคือพื้นที่ที่ภาพยนตร์สามารถขยายโลกของเรื่องได้อย่างมีน้ำหนักและไม่เป็นแค่ภาครีเมค โดยสรุป ถ้าจะมีภาค 9 จริงๆ ผมคิดว่าสองทางเลือกที่เข้าท่าและให้ความคุ้มค่าทางอารมณ์คือ: ต่อเนื่องจากอีพิล็อกเดิมแล้วเขยิบมาที่รุ่นลูก หรือดัดแปลงบทละครที่พูดถึงชีวิตหลังสงคราม แต่วิธีไหนก็ตามต้องกล้าเลือกว่าจะเล่าเรื่องแบบโฟกัสครอบครัวและผลพวงของอดีต หรือจะเป็นการขยายโลกและการเมืองของพ่อมดแม่มด ซึ่งผมเชื่อว่าจะเป็นตัวกำหนดว่าภาคต่อจะรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของจักรวาลดั้งเดิมหรือกลายเป็นงานที่ยืนคนละขั้วไปเลย ส่วนตัวผมชอบแนวที่ยังรักษาแก่นเดิมไว้แต่กล้าพัฒนาให้โตขึ้นไปพร้อมกับตัวละคร — แบบที่ทำให้ทั้งความทรงจำและความคาดหวังของแฟนๆ มีที่ยืนใหม่ได้อย่างสมเหตุสมผล

แปลกใจเสมอที่ความรู้สึกค้างคาจากตอนก่อนหน้าทำให้เราตั้งตารอภาคต่อมากขึ้น ในมุมของฉัน 'ไทบ้าน เดอะ ซี รี ส์ ภาค 2' เป็นการต่อยอดโดยตรงจากเรื่องราวของภาคแรก ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครหลักยังเป็นแกนกลางของพล็อต พื้นที่ชนบท งานประเพณี และปมปัญหาที่ถูกวางไว้ตอนท้ายของภาคแรกถูกหยิบมาต่ออย่างชัดเจน ทำให้ภาคสองไม่ต้องเริ่มต้นใหม่จากศูนย์ แต่เดินหน้าต่อยอดความขัดแย้งและความผูกพันที่เรารู้จักแล้ว ในฐานะแฟนที่ติดตามมาตั้งแต่ต้น ฉันชอบวิธีที่บทเขียนต่อเนื่องจากจุดเล็กๆ ของภาคแรกแล้วขยายเป็นประเด็นที่ลึกขึ้น เช่น ปัญหาความหวังของคนรุ่นใหม่ในชุมชน ความเปลี่ยนแปลงทางสังคม และมุมน่ารักๆ ของความเป็นเพื่อน เมื่อเทียบกับตอนจบของภาคแรก บทภาคสองให้เวลาโฟกัสกับผลกระทบของการตัดสินใจครั้งก่อน ทั้งฉากที่เคยเป็นเรื่องขำขันถูกเติมรายละเอียดจนมีน้ำหนักขึ้น และฉากดราม่าที่เคยทิ้งปมไว้ได้รับการเฉลยในแบบที่ทำให้เข้าใจตัวละครมากขึ้น พูดแบบตรงไปตรงมา ฉันรู้สึกว่าใครที่ชื่นชอบบรรยากาศบ้านๆ และการเล่าเรื่องแบบค่อยเป็นค่อยไปจะได้รับความพึงพอใจจากการที่ภาคสองเล่าต่อจากภาคแรกอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ได้รีเซ็ตตัวละครหรือพล็อต แต่เลือกจะขยายหนทางให้เรื่องราวเติบโตขึ้น ส่วนใครที่ยังไม่เคยดูภาคแรกจริงๆ การเริ่มจากภาคสองอาจทำให้พลาดมิติบางอย่างไป นั่นแหละคือความน่าค้นหาของแฟรนไชส์นี้ — มันให้ความรู้สึกว่าทุกภาคคือหน้าต่อของสมุดบันทึกที่อ่านทีละหน้า แล้วแต่ละหน้าก็ยังมีเรื่องเล่าให้คิดต่อได้อีกนาน

มองจากมุมมองแฟนที่ติดตามมานาน 'แฮร์รี่พอตเตอร์และเด็กต้องคำสาป' ทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างตอนจบของนิยายชุดดั้งเดิมกับโลกหลังสงครามในแบบที่ท้าทายทั้งความคาดหวังและภาพจำเดิมๆ ของตัวละครหลัก เรื่องราวเริ่มจากฉากที่หลายคนคุ้นเคยในตอนจบของ 'แฮร์รี่พอตเตอร์' — สถานีคิงส์ครอซ เหตุการณ์ต่อเนื่องพาเราไปพบกับชีวิตผู้ใหญ่ของแฮร์รี่ เจาะลึกความเป็นพ่อ ความสัมพันธ์ที่มีรอยร้าวระหว่างคนพ่อและลูก และผลพวงทางอารมณ์จากสงครามเวทมนตร์ การเชื่อมต่อโดยตรงนี้ทำให้สิ่งที่เห็นในบทละครรู้สึกเป็นภาคต่อโดยตรงของเหตุการณ์ในนิยายต้นฉบับ แต่ในขณะเดียวกันก็ขยายออกไปในมิติของละครเวทีที่ต้องพึ่งพาฉากสั้น การกระทำที่ฉับไว และเวทมนตร์ที่ถูกถ่ายทอดด้วยเทคนิคการแสดงแทนการบรรยายยาวๆ ความสัมพันธ์ของตัวละครเดิมหลายตัวถูกต่อยอดหรือพลิกมุมมอง เช่นบทบาทของแฮร์รี่ในฐานะพ่อที่อาจดูเป็นคนที่กดดันและไม่เข้าใจความต้องการของลูกชายอย่าง 'อัลบัส เซเวอรัส' รวมถึงมิตรภาพที่ไม่คาดคิดกับ 'สคอร์เปียส มัลฟอย' การกลับไปแก้ไขอดีตด้วยการใช้การเดินทางข้ามเวลาเป็นสะพานเชื่อมธีมกับไทม์เทิร์นเนอร์ในหนังสือเล่มก่อนๆ แต่ในบทละครมันถูกยกระดับเป็นแกนหลักของพล็อตที่สร้างผลลัพธ์แบบอัลเทอร์เนทีฟไทม์ไลน์ ซึ่งบางจุดก็สร้างความขัดแย้งกับข้อมูลในนิยายต้นฉบับ ทำให้แฟนๆ แยกกันระหว่างการยอมรับความต่อเนื่องของธีมกับความสงสัยในรายละเอียดเชิงข้อเท็จจริง มุมหนึ่งจะเห็นว่าบทละครช่วยเติมเต็มด้านอารมณ์และธีมที่นิยายวางไว้ เช่นเรื่องกรรมพันธุ์ ความรับผิดชอบ และการเผชิญกับอดีต แต่ในอีกมุมหนึ่งรูปแบบสคริปต์และการเขียนร่วมหลายคนทำให้โทนและลำดับเหตุการณ์บางจุดรู้สึกแตกต่างจากน้ำเสียงของนิยายต้นฉบับ อย่างเช่นประเด็นการพิสูจน์สายเลือดของตัวละครใหม่หรือการขยายตัววรรณกรรมบางเรื่องราวที่แฟนๆ มองว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ไม่จำเป็น ความจริงที่ว่าเจ.เค. โรว์ลิ่งให้การยอมรับความเป็นมาตรฐานทางเนื้อเรื่องของบทละครช่วยเพิ่มความชอบธรรม แต่อย่างไรก็ตาม ก็มีข้อถกเถียงด้านความสอดคล้องกับแคนนอนเดิมอยู่ดี สรุปแล้วการเชื่อมต่อของ 'แฮร์รี่พอตเตอร์และเด็กต้องคำสาป' กับนิยายต้นฉบับเป็นแบบผสมผสาน: ยึดโยงกับแกนหลักของโลกและตัวละครเดิม ขณะเดียวกันก็เปิดพื้นที่ให้แนวคิดและการผจญภัยใหม่ๆ ที่บางครั้งท้าทายหรือขัดกับความคาดหวังของแฟนดั้งเดิม ผลงานนี้จึงเหมือนเกาะเชื่อมที่เต็มไปด้วยทั้งความตื่นเต้นและความไม่ลงรอย ซึ่งในฐานะแฟนคนนึงยังคงชอบการได้เห็นบทบาทของตัวละครรุ่นใหม่และความคิดที่ว่ามรดกจากอดีตยังคงส่งผลถึงปัจจุบัน — มันทั้งอบอุ่นและแหลมคมในเวลาเดียวกัน

เล่มเจ็ดของ 'แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับเครื่องรางยมทูต' เดินหน้าต่อจากเล่มก่อนด้วยความไม่หวนกลับที่ชัดเจน — ไม่มีโรงเรียน ไม่มีครูใหญ่คอยชี้นำ มีเพียงสามคนบนถนนที่ต้องแบ่งปันความหวังและความกลัวร่วมกัน ฉันรู้สึกว่าจังหวะเรื่องเปลี่ยนเป็นการเดินทางแบบโร้ดมูฟวี่ผสมทริลเลอร์: ภารกิจตามล่าโฮรกร็อกซ์กลายเป็นแกนกลางที่ขับเคลื่อนทั้งพล็อตและการเติบโตของตัวละคร ส่วนที่ชอบที่สุดคือความจริงจังของธีม เรื่องนี้สานต่อปมจากการตายของดัมเบิลดอร์ แต่ขยายไปสู่คำถามที่ลึกกว่า เช่น การเลือกทางศีลธรรม นัยของการเสียสละ และการยอมรับความไม่แน่นอน ฉันจำได้ว่ารู้สึกสะเทือนใจกับการตัดสินใจหลายครั้งของแฮร์รี่และเพื่อนๆ ที่ต้องเดินหน้าท่ามกลางความสูญเสีย — ไม่ใช่เพื่อชัยชนะที่ยิ่งใหญ่เสมอไป แต่เพื่อสิ่งที่ถูกต้องตามความเชื่อ ในแง่ของโครงเรื่อง เล่มนี้เผยข้อมูลสำคัญที่ทำให้ภาพรวมของซีรีส์ชัดขึ้น นักเขียนจัดวางการเปิดเผยทีละน้อยโดยใช้ความทรงจำและการเผชิญหน้าเป็นเครื่องมือ ฉันประทับใจกับวิธีที่ปมต่างๆ ถักทอเข้าด้วยกันจนถึงการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายที่ทั้งโหดและงดงาม ในที่สุดตอนจบก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกฟินแบบนิทานได้ง่ายๆ แต่เป็นการปิดเรื่องที่ให้ทั้งความเจ็บปวดและความหวัง — แบบที่ยังคงติดอยู่ในใจฉันนานหลังวางหนังสือลง

บอกเลยว่าผมรู้สึกชัดเจนว่าพล็อตของ 'เร็ว..แรงทะลุนรก 11' วิ่งต่อมาจากเธรดใหญ่ที่ถูกทิ้งไว้ในภาคก่อนหน้า ผมมองว่าจุดเริ่มต้นเชื่อมชอตตรงกับจุดจบของ 'เร็ว..แรงทะลุนรก 10' — เหตุการณ์หลักที่กำหนดแรงจูงใจของตัวละครเกือบทั้งหมดยังไม่จบ และความขัดแย้งกับศัตรูหลักยังคงให้เฉพาะชิ้นส่วนของปริศนามาแค่บางส่วน ทำให้ภาค 11 ต้องรับช่วงต่อเพื่อคลายเงื่อนปม เหมือนการต่อบทละครที่มีการวางกับดักไว้แล้ว การเดินเรื่องของผมเห็นว่าเน้นการสานต่อเรื่องครอบครัวของโดมินิค การแก้แค้น และผลลัพธ์จากการตัดสินใจในภาคที่แล้ว ฉากแอ็กชันและมิตรภาพที่ถูกบิ่นใน 'เร็ว..แรงทะลุนรก 10' จะเป็นฐานให้ภาค 11 ขยายความ ทั้งในแง่บทบาทของตัวละครรองและการหักมุมที่อาจทำให้คนดูร้อง "อ้าว" ได้อยู่บ้าง

แฟนๆ หลายคนคงสงสัยว่าเรื่องนี้จะมีภาคต่อออกมาอีกไหม — คำตอบตรงไปตรงมาคือ ณ ตอนนี้ไม่มีการประกาศอย่างเป็นทางการสำหรับหนังที่เรียกว่า 'แฮร์รี่พอตเตอร์ 8' เพราะแฟรนไชส์ภาพยนตร์หลักของ 'แฮร์รี่พอตเตอร์' ถูกสรุปอย่างชัดเจนแล้วเมื่อปี 2011 โดยตอนสุดท้ายของเรื่องหลักซึ่งก็คือ 'Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 2' ออกฉายในช่วงกลางเดือนกรกฎาคม 2011 และนับว่าเป็นตอนที่แปดของชุดภาพยนตร์หลัก สิ่งที่ผู้ชมมักหมายถึงเวลาพูดถึง “ภาค 8” ก็มักจะเป็นการคาดหวังต่อเนื้อเรื่องใหม่หรือการดัดแปลงละครเวที 'Harry Potter and the Cursed Child' ให้กลายเป็นภาพยนตร์ แต่จนถึงตอนนี้ยังไม่มีการยืนยันว่าทางสตูดิโอหรือผู้สร้างจะเดินหน้าแผนการแบบนั้นจริงจังหรือไม่ โลกของแฟรนไชส์ยังขยายออกไปในรูปแบบอื่นแม้ว่าซีรีส์หลักจะจบไปแล้ว — มีการสร้างภาพยนตร์สปินออฟชุด 'Fantastic Beasts' ที่เริ่มฉายในปี 2016 ตามมาด้วยภาคต่อในปี 2018 และภาคที่สามในปี 2022 ซึ่งเล่าเรื่องราวของโลกเวทมนตร์ในยุคก่อนหน้านั้นและมีโทนที่แตกต่างจากหนังชุดหลัก นอกจากนี้เวทีละคร 'Harry Potter and the Cursed Child' ก็เปิดตัวในปี 2016 และได้รับการตอบรับที่ดีจากแฟนละครเวทีหลายพื้นที่ แต่การที่มีผลงานขยายจักรวาลไม่เท่ากับการมีภาพยนตร์ภาคต่อของตัวละครหลัก ดังนั้นการรอคอย “ภาค 8” ในความหมายแบบหนังยาวที่ต่อเนื่องจากเนื้อเรื่องของแฮร์รี่/รอน/เฮอร์ไมโอนี จึงยังไม่มีวันเวลาที่แน่นอนและหากมีการประกาศใดๆ ก็มักจะเป็นข่าวใหญ่ที่สตูดิโอจะต้องออกมาพูดอย่างเป็นทางการ ความรู้สึกของคนเป็นแฟนคือความผสมผสานระหว่างความคิดถึงและความคาดหวัง — ฉันชอบย้อนดูหนังชุดเดิมไปพร้อมกับชื่นชมงานสร้างและการเติบโตของตัวละครในการเดินทางทั้งเจ็ดเล่มที่ถูกแบ่งเป็นแปดตอน ยิ่งเห็นการทดลองขยายจักรวาลด้วยสื่ออื่นๆ ยิ่งทำให้จินตนาการกว้างขึ้น แต่ก็ยอมรับได้ว่าการจะมีภาคต่อในรูปแบบภาพยนตร์โดยตรงก็ย่อมมีความซับซ้อนทั้งด้านงานเขียน การที่ตัวละครหลักโตขึ้นไปมากแล้ว และความคาดหวังของแฟนๆ ส่วนตัวยังรู้สึกว่าถ้าจะมีผลงานใหม่ๆ ให้ดีที่สุดควรทำด้วยความเคารพต่อเรื่องราวเดิม แทนที่จะรีบออกมาเพียงเพราะกระแสเท่านั้น

ตั้งแต่เห็นทิศทางของเนื้อเรื่องในตัวอย่าง ผมเลยไม่แปลกใจเมื่อรู้ว่า 'โรงแรมผีหนีไปพักร้อน 4' ต่อจาก 'โรงแรมผีหนีไปพักร้อน 3' โดยตรง เพราะบทสุดท้ายของภาค 3 ทิ้งปมความสัมพันธ์และเหตุการณ์ที่ยังไม่จบไว้เต็มไปหมด ในมุมของคนดูที่ชอบจับสังเกตรายละเอียดเล็ก ๆ ฉันเห็นว่าภาค 3 วางโครงเรื่องแบบเปิดทางให้ตัวละครต้องปรับตัวต่อ เหตุการณ์บนเรือวันหยุดทำให้หลายความสัมพันธ์เปลี่ยนรูป และนั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่เหมาะสมสำหรับภาค 4 ที่จะพาเรื่องไปต่อ การเล่าเรื่องของทั้งสองภาคเลยรู้สึกเชื่อมโยงอย่างเป็นธรรมชาติ เหมือนกับที่ 'Back to the Future' ภาคต่อใช้เหตุการณ์จากภาคก่อนเป็นฐานให้ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นต่อไป สรุปง่าย ๆ คือ ภาค 4 ไม่ได้กระโดดไปไกลจากเส้นเรื่องเดิม แต่นำปมและผลกระทบจากภาค 3 มาพัฒนาต่อไปในแบบของมันเอง

ในความทรงจำภาพเก่าๆ ของฉันเกี่ยวกับ 'แฮร์รี่ พอตเตอร์' ไม้กายสิทธิ์ที่ดัมเบิลดอร์ถือไว้ยังคงเป็นภาพที่หนักแน่นและมีแรงกระเพื่อมมากกว่าสิ่งอื่นใด ฉันมักมองว่าไม้กายสิทธิ์ของอัลบัสเป็นไอเท็มที่เป็นตัวแทนของอำนาจและความรับผิดชอบมากกว่าจะเป็นเพียงเครื่องมือวิเศษ มันผูกโยงกับการตัดสินใจของดัมเบิลดอร์เอง—ทั้งการเลือกที่จะครอบครอง เก็บไว้เป็นความลับ และสุดท้ายการตายของเขาใน 'ภาคเจ้าชายเลือดผสม' เรื่องราวที่เกี่ยวกับไม้กายสิทธิ์อธิบายได้ดีว่าพลังล้วนๆ ไม่ได้นำมาซึ่งความสุขหรือความยุติธรรมเสมอไป การที่ตัวละครอื่นๆ แสวงหาไม้กายสิทธิ์—โดยเฉพาะคนที่ต้องการใช้มันเพื่อครอบครอง—ทำให้เส้นเรื่องของความทะเยอทะยานและการไถ่ถอนชัดเจนขึ้น ฉันชอบมุมมองที่เห็นว่าจิตใจของผู้ครอบครองสำคัญกว่าอำนาจเอง และการที่แฮร์รี่เลือกจะไม่ใช้ไม้เพื่อครอบครอง แสดงให้เห็นการเติบโตของตัวละครในระดับจริยธรรมที่ฉันประทับใจมาก

บางคนอาจจะจำลำดับคลาสสิกของชุดนี้ไม่ค่อยแน่นนัก แต่สรุปแบบตรงไปตรงมาคือนิยายต้นฉบับมีเจ็ดเล่มในลำดับต่อไปนี้: 'Harry Potter and the Philosopher's Stone' (บางฉบับใช้ชื่อ 'Harry Potter and the Sorcerer's Stone'), 'Harry Potter and the Chamber of Secrets', 'Harry Potter and the Prisoner of Azkaban', 'Harry Potter and the Goblet of Fire', 'Harry Potter and the Order of the Phoenix', 'Harry Potter and the Half-Blood Prince' และปิดท้ายด้วย 'Harry Potter and the Deathly Hallows'. ผมมักบอกเพื่อนใหม่ว่าทุกเล่มคือการเดินทางที่ต่อเนื่อง—เล่มแรกเป็นการปูโลกเวทมนตร์และตัวละครหลัก ส่วนเล่มกลางๆเริ่มขยับโทนให้จริงจังขึ้น และสองเล่มสุดท้ายเป็นการคลี่คลายปมใหญ่ของเรื่องซึ่งต้องอ่านเรียงกันเพื่อให้เห็นภาพรวมของพล็อตและการเติบโตของตัวละคร นอกจากเจ็ดเล่มหลักแล้ว ยังมีผลงานเสริมที่บางคนเรียกแบบไม่เป็นทางการว่า 'เล่ม 8' เช่นบทละคร 'Harry Potter and the Cursed Child' ซึ่งเป็นสคริปต์และวางเนื้อหาในช่วงเวลาหลังเหตุการณ์หลัก แต่ถามถึงลำดับเนื้อหาแบบหลักๆ ให้ถือเจ็ดเล่มตามรายการข้างต้นเป็นแกนหลักในการอ่าน