เปเป้ ถูกนำไปใช้ในงานศิลปะหรือแฟนฟิคชั่นอย่างไร

วันนี้จะพาไปไล่ทีละขั้นตอนการวาด 'เปเป้' แบบที่ฉันใช้เมื่ออยากได้ผลลัพธ์ชัดเจนและทำตามได้จริง เราเริ่มจากการกำหนดรูปร่างพื้นฐานก่อนเสมอ ใช้วงกลมใหญ่สำหรับหัว แล้วลากแนวกึ่งกลางเพื่อกำหนดแนวตาและแนวปาก ให้โปร่งๆ ไม่ต้องละเอียดมากในรอบแรก หลังจากนั้นเติมรูปทรงตาเป็นวงรีใหญ่สองข้าง แล้ววางตำแหน่งลูกตาเล็กๆ ให้ดูเหม่อหรือกะล่อนตามที่ต้องการ ขอบตาล่างหนาเล็กน้อยจะทำให้หน้าดูหนักแน่นขึ้น ให้ลองเล่นความห่างของตาเพื่อเปลี่ยนอารมณ์ เช่น ตาแคบลงสำหรับหน้ามึน หรือกว้างสำหรับหน้าตกใจ เราใส่รายละเอียดปากและแก้มต่อ ปากของ 'เปเป้' มักเป็นเส้นโค้งต่ำกว่ากึ่งกลางหน้า วาดเป็นรอยยิ้มหรือปากอ้าก็ได้ ส่วนแก้มให้เป็นทรงกลมเล็กๆ หรือเงาบางๆ เพื่อเพิ่มมิติ เมื่อพอใจกับสเก็ตช์แล้วก็ลงเส้นหนาแบบลีนอาร์ต เก็บเส้นให้สะอาด จากนั้นแยกเลเยอร์สำหรับสีพื้น ใช้โทนเขียวหลักลงเป็นพื้นก่อน แล้วเพิ่มไฮไลท์สีเขียวอ่อนและเงาสีเขียวเข้มใต้วงตา ปากอาจใช้สีแดงอมส้มเล็กน้อยเพื่อความละมุน หลังจากนั้นปรับจังหวะภาพด้วยการเพิ่มเท็กซ์เจอร์เล็กๆ หรือจุดแสงบนดวงตา และลองให้ใบหน้าเล็กน้อยของริ้วรอยหรือรอยยับตรงมุมปากเพื่อความมีชีวิต แบบฝึกหัดที่ฉันชอบคือลองทำซีรีส์อารมณ์ 10 เฟรมไวๆ เหมือนฉากการ์ตูนเพื่อจับอารมณ์ให้ชัดขึ้น เทคนิคการขยับเส้นเหมือนที่เห็นใน 'SpongeBob' สมัยที่เล่นกับมุมกล้องช่วยได้เยอะ ลองทำหลายเวอร์ชันจนกว่าจะได้มู้ดที่ใช่แล้วเก็บไฟล์ต้นฉบับไว้ เผื่ออยากปรับเป็นมิกซ์สไตล์ในภายหลัง

ลมหนาวพัดผ่านใบไม้บนยอดเขาและฉากนั้นยังติดอยู่ในหัวเสมอ เราอ่านซ้ำภาพการดวลบนยอดเขาที่หมอกคลอเป็นประจำ เพราะฉากแบบนี้ให้พื้นที่ว่างมหาศาลกับจินตนาการของนักเขียนแฟนฟิค ในนั้นมีทั้งความขัดแย้งระหว่างอุดมการณ์กับความรับผิดชอบ มีการเผชิญหน้าทางศีลธรรมที่ไม่ชัดเจน ซึ่งทำให้คนเขียนตีความตัวละครใหม่ได้อย่างอิสระ 'ปรมาจารย์จางซานเฟิง' กลายเป็นแหล่งแรงบันดาลใจเพราะเขาไม่ใช่ฮีโร่แบบเรียบง่าย เรามักจะเขียนฉากย้อนอดีตของเขาที่เติมรายละเอียดชีวิตก่อนกลายเป็นปรมาจารย์ หรือพลิกมุมให้เขาเป็นคนที่เคยทำผิดพลาดจนต้องชดใช้ ความคลุมเครือในจิตใจของเขาช่วยเปิดทางให้แฟนฟิคหลากหลายแนว ตั้งแต่ดราม่าเข้มข้น ไปจนถึงสไตล์อบอุ่นชิวๆ ที่เน้นการเยียวยา เวลาเขียน เรามักหยิบยกช็อตเล็กๆ อย่างสายลมที่พัดผ่านศีรษะในฉากฝึกดาบ มาใช้เป็นเครื่องมือสื่ออารมณ์ ผลลัพธ์คือเรื่องราวที่ทั้งคงเค้าโครงเดิมไว้ และแทรกมิติใหม่จนทำให้ตัวละครมีชีวิตอีกครั้ง

เวลาพูดถึงของสะสมเกี่ยวกับ 'Pepe the Frog' ในไทย ผมมักจะนึกถึงไลน์อัพที่หาได้ง่ายและเห็นบ่อยตามร้านค้าออนไลน์และงานแฟร์ท้องถิ่น ฉันเจอเสื้อยืดลายพิมพ์แปลกๆ ซึ่งมักทำโดยร้านเสื้อสตรีทแวร์รายย่อย แถมยังมีฮู้ดกับหมวกบางรุ่นที่ผลิตเป็นล็อตเล็กๆ สำหรับคนที่ชอบใส่ลายแปลกของชุมชนอินเทอร์เน็ต นอกจากเสื้อผ้าแล้ว ของใช้ประจำวันก็มีให้เลือกเยอะมาก ทั้งหมอนรูปเปเป้ หมวกผ้า ผ้าเช็ดหน้าลายกราฟิก และเคสมือถือพิมพ์ลายที่ขายบนแพลตฟอร์มอย่าง Shopee หรือ Lazada ถ้าตามเพจอินสตาแกรมและกลุ่มเฟซบุ๊กจะพบพวงกุญแจอะคริลิก โปสเตอร์อาร์ตพริ้นท์ขนาดต่างๆ และสติกเกอร์แบบแผ่นใหญ่ที่ชอบเอามาติดโน้ตบุ๊กหรือกระป๋องน้ำ งานคอนเวนชันหรือมาร์เก็ตของศิลปินไทยมักมีบูธของครีเอเตอร์ที่ทำตุ๊กตาหรือหมอนสั่งทำแบบจำกัดจำนวน ส่วนของนำเข้าจากจีน/เกาหลีอย่างฟิกเกอร์สำเร็จรูปก็มีเข้ามาเป็นล็อตๆ ในบางร้านมือสอง ถ้าอยากได้แบบหายากพวกกลุ่มแลกเปลี่ยนบนเฟซบุ๊กและตลาดมือสองเป็นแหล่งที่ฉันมักเข้าไปดูบ่อยๆ แล้วก็มีร้านเล็กๆ ที่รับสกรีนเสื้อและสั่งพิมพ์ลายตามแบบให้ด้วย ฉันชอบไปเดินเลือกเพลินๆ เหมือนล่าขุมทรัพย์เล็กๆ ในกรุงเทพฯ

เคยสงสัยไหมว่าการเขียนแฟนฟิคสามารถย้ายเส้นแบ่งระหว่างคำว่า 'คน' กับสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์ได้อย่างไร — สำหรับฉันมันเหมือนการจับภาพเงาที่เราเคยคิดว่าคุ้นเคยแล้วพลิกกลับด้านดูจนเห็นรายละเอียดที่ซ่อนอยู่ ฉันโตมากับเรื่องราวที่ทำให้ตัวละครคนธรรมดากลายเป็นสิ่งอื่น เช่น แฟนฟิคที่ตีความตัวร้ายจาก 'Harry Potter' ให้กลายเป็นเหยื่อของระบบสังคมและทรงจำที่บิดเบี้ยว แทนที่จะเป็นปีศาจบริสุทธิ์ งานเขียนเหล่านั้นทำให้คนอ่านเริ่มตั้งคำถามว่าอะไรคือนิยามของความเป็นมนุษย์ — ความทรงจำ, การเลือก, ความสามารถในการรู้สึกผิดชอบชั่วดี หรือแค่รูปร่างหน้าตา การเล่าเรื่องที่เปลี่ยนมุมมองไปใช้เสียงของคนที่ถูกละเลย เช่น คนงาน กะเทย หรือเด็กกำพร้า ทำให้ 'คน' ถูกตีความในมิติใหม่ ทั้งความเปราะบางและความดิบเถื่อนที่มักไม่ถูกบันทึกในเรื่องหลัก อีกแนวที่ชอบคือแฟนฟิควิทย์-แฟนตาซีที่ผลักมนุษย์ไปสู่ขอบเขตหลังมนุษย์ เช่น การอัพเกรดสมองด้วยไซเบอร์เน็ติกส์จนความเป็นตัวตนสลายไป หรือการกลายพันธุ์ทางชีววิทยาที่ทำให้สังคมต้องนิยามคำว่า 'สิทธิ' ใหม่ ตัวอย่างอย่างงานที่ย้ายธีมจาก 'Neon Genesis Evangelion' มาเป็นการสำรวจการรวมตัวกันของจิตสำนึกหลายคนภายในร่างเดียว แสดงให้เห็นว่าการเป็นมนุษย์ไม่จำเป็นต้องเป็นปัจเจกถูกห่อหุ้มในผิวหนังเพียงชั้นเดียว นอกจากนี้ยังมีแฟนฟิคที่ทำให้มนุษย์กลายเป็นสัตว์ในเชิงเปรียบเทียบเพื่อตั้งคำถามเรื่องอำนาจและการเอารัดเอาเปรียบ เช่น การเสนอให้ชนชั้นนำถูกทำให้เป็น 'สิ่งอื่น' เพื่อสะท้อนความไม่เท่าเทียม ท้ายที่สุด การตีความใหม่เหล่านี้ไม่ใช่แค่การเล่นสนุก แต่เป็นพื้นที่ปลดปล่อยให้คนเขียนและผู้อ่านทดลองนิยามความเป็นมนุษย์ในแบบที่กล้าหาญและอ่อนโยนไปพร้อมกัน เหมือนการยกกระจกให้สังคมดูตัวเองจากมุมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน และนั่นแหละที่ทำให้ฉันยังกลับไปอ่านแฟนฟิคเหล่านี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า — ไม่เพียงเพราะอยากเห็นตัวละครในบทใหม่ แต่เพราะอยากรู้ว่าถ้าเราเปลี่ยนคำนิยามของคำว่า 'คน' โลกจะเปลี่ยนไปแค่ไหน

การได้รู้ที่มาของ 'เปเป้' ทำให้ย้อนไปนึกถึงช่วงที่อินเทอร์เน็ตยังเป็นดินแดนของภาพตลกเล็ก ๆ และคอมมูนิตี้แปลก ๆ มากมาย ฉันเล่าแบบคนที่ติดตามมานานเลยนะ — 'เปเป้' ถูกวาดโดย Matt Furie และปรากฏตัวครั้งแรกบนผลงานการ์ตูนของเขาในปี 2005 ซึ่งฉากที่เป็นที่รู้จักคือภาพการ์ตูนที่มีข้อความว่า 'feels good man' ที่ต่อมาถูกตัดแปะและแชร์จนกลายเป็นมีมคลาสสิก ในเชิงเทคนิคมันเริ่มจากหน้ากระดาษการ์ตูนอินดี้ ก่อนจะหลุดเข้าสู่โลกอินเทอร์เน็ตที่กว้างขึ้น ความน่าสนใจคือกระบวนการเปลี่ยนแปลง: ภาพจากคอมิคอินดี้ถูกยกขึ้นเป็นสัญลักษณ์บนกระดานข้อความและฟอรัม — แพลตฟอร์มแบบภาพแชร์และบอร์ดต่าง ๆ เอามารีมิกซ์จนเกิดหลายเวอร์ชัน ในฐานะคนที่เคยเห็นมุมนั้นมาตั้งแต่ต้น ผมชอบดูว่าการ์ตูนเล็ก ๆ หนึ่งตัวสามารถเติบโตเป็นวัฒนธรรมย่อยได้อย่างไร บางคนส่งต่อด้วยอารมณ์ขัน บางคนก็รีมิกซ์ให้เข้ากับประเด็นสังคม ทำให้ความหมายของตัวละครคลี่ออกเป็นหลายชั้น ต่อมาเมื่อมันแพร่หลายมากขึ้น ผู้สร้างต้นฉบับก็พยายามประกอบความหมายใหม่และปกป้องผลงานในบางแง่มุม เรื่องราวของ 'เปเป้' เลยกลายเป็นกรณีศึกษาที่น่าสนใจเกี่ยวกับสิทธิ์ของครีเอเตอร์ versus การใช้งานของสาธารณะ ในมุมคนดูที่โตมากับมีม ผมยังคงชอบความซื่อ ๆ ในภาพดั้งเดิมของมัน และน่าขบคิดว่าเส้นทางจากแผงการ์ตูนปี 2005 ถึงการเป็นไอคอนอินเทอร์เน็ตนั้นเต็มไปด้วยการตีความซ้ำ ๆ และการต่อสู้เรื่องความหมายของภาพ — เป็นเรื่องที่ทั้งตลก ขม และก็ชวนคิดไปพร้อมกัน

ภาพแรกที่ผุดขึ้นในหัวคือเมืองเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความลับซ่อนอยู่ในตรอกแคบและป้ายโฆษณาที่ลอกจนเห็นชั้นสีเก่า ผมคิดว่าการดัดแปลง 'อิติปิโส 108' ให้เป็นนิยายภาพหรือมินิภาพยนตร์เน้นบรรยากาศแบบอินดี้จะทำให้เรื่องย่อย ๆ ของตัวละครได้หายใจมากขึ้น การเล่าเนื้อหาเป็นช็อตสั้น ๆ ที่สลับภาพอดีตกับปัจจุบัน จะช่วยเผยชั้นของปริศนาโดยไม่ต้องอธิบายเยิ่นเย้อ ผมจะเลือกโทนสีซีด ๆ พร้อมแต่ละฉากมีเสียงพื้นหลังเรียบ ๆ เพื่อเน้นความโดดเดี่ยวของตัวละคร เมื่อถึงช่วงไคลแม็กซ์ ให้ใช้การตัดต่อแบบกระโดดข้ามเวลาเพื่อทำให้ผู้อ่านรู้สึกสับสนพอ ๆ กับตัวละคร อีกสิ่งที่ผมชอบคือการใส่เสน่ห์เล็ก ๆ จากชีวิตประจำวัน—อาหารริมทาง, เพลงคาเฟ่, สิ่งของเก่า ๆ—เพื่อทำให้ปมปริศนาในเรื่องกลมกลืนกับโลกจริงมากขึ้น แนวนี้จะได้แรงบันดาลใจจากการเล่าเรื่องที่ใช้ภาพแทนคำพูดอย่าง 'Your Name' แต่เก็บความเป็นท้องถิ่นและความเป็นไทยไว้ชัดเจน ทำแบบนี้แล้วผมคิดว่าผลงานจะได้ทั้งความอบอุ่นและความระทมในเวลาเดียวกัน

การอ่าน 'mate เพื่อนรัก' ทำให้ฉันมองเห็นภาพชัดขึ้นว่าอะไรทำให้งานต้นฉบับต่างจากแฟนฟิคทั่วไป งานต้นฉบับมักถูกออกแบบให้มีโครงเรื่องชัด เจนตั้งแต่ต้นถึงปลาย ทั้งการจัดจังหวะ การวางธีม และการใส่รายละเอียดของโลกในเรื่อง ซึ่งต่างจากแฟนฟิคที่มักเติบโตจากความชอบส่วนตัวของผู้เขียนและผู้อ่าน เป็นการขยายหรือทาบทับตัวละครจากโลกต้นฉบับมากกว่าจะสร้างโลกใหม่ขึ้นมา อีกจุดที่สัมผัสได้คือระดับการขัดเกลา ใน 'mate เพื่อนรัก' วิธีเล่าและภาษาได้รับการทำให้สมบูรณ์มากขึ้น มีการตัดต่อเนื้อหาให้กระชับและมีจังหวะอารมณ์ที่ตั้งใจ เช่นเดียวกับงานอนิเมะอย่าง 'Given' ที่มีการเรียบเรียงเพลง ฉาก และการพัฒนาตัวละครอย่างเป็นระบบ ขณะที่แฟนฟิคมักมีความดิบและความสดใหม่จากการไหลของความคิดทันทีของผู้เขียน เห็นได้จากเรื่องที่แฟนๆ ชอบใส่ AU หรือพลอตย่อยที่แหวกออกไปจากต้นฉบับอย่างไร้ข้อจำกัด ท้ายที่สุด การรับรู้ของผู้อ่านต่างกันด้วย งานต้นฉบับมักคาดหวังการยอมรับในฐานะผลงานที่สมบูรณ์และอาจมีการเผยแพร่แบบเป็นทางการ ขณะที่แฟนฟิคให้ความสำคัญกับปฏิสัมพันธ์ ชุมชน และการทดลองไอเดียมากกว่า เมื่อเทียบกับงานที่ฉันเคยอ่านอย่าง 'Fruits Basket' รู้สึกว่าทั้งสองแบบมีเสน่ห์คนละแบบ ขึ้นอยู่กับว่าต้องการความแน่นอนหรือความสดใจของการร่วมสร้าง

ในโลกของแฟนอาร์ตเปโร แนวที่ได้รับความนิยมมากที่สุดมักเป็นการผสมผสานระหว่าง 'ชิป' ที่แฟนๆ รักกับสไตล์การวาดที่กระชากอารมณ์: งานที่เล่นกับความสัมพันธ์ของตัวละคร ไม่ว่าจะเป็นคู่ตาม canon หรือคู่ที่แฟนคลับจิ้นกันเอง มักจะมีคนแชร์และคอมเมนต์หนักมาก เพราะมันปลุกเร้าจินตนาการและความอยากเห็น 'ฉาก' ใหม่ๆ ระหว่างตัวละครที่เราหลงรัก งานเซ็กซี่แบบชวนฝันซึ่งเน้นอารมณ์และแสงเงานุ่มๆ ก็ได้ยอดนิยมมาก เห็นได้ชัดเมื่อเรื่องอย่าง 'Demon Slayer' หรือ 'Jujutsu Kaisen' มาแรงแล้วแฟนอาร์ตแนวนี้พุ่งตามไปด้วย แต่ด้านน่ารักก็ยังคงแข็งแรง: ชุดชิบริมทาง สไตล์แคนดี้คัลเลอร์ และมุกล้อเลียนที่ทำให้คนหัวเราะก็มีคนชื่นชอบไม่แพ้กัน สไตล์การนำเสนอมีผลมากต่อความนิยม งานระบายสีแบบนุ่มและโทนสีอ่อนแบบ painterly มักเรียกสายตาบนแพลตฟอร์มภาพนิ่ง ส่วนงานลายเส้นคมกับคอนทราสต์สูงหรือสไตล์เซลล์เชดดิ้งแบบอนิเมะจะโดดเด่นสำหรับแฟนที่ชอบความคมชัด ถ้าพูดถึงฟอร์แมต งานที่เป็นคอมิกสั้นหรือโดจินที่เล่าเรื่องสั้นๆ จะได้รับการมีส่วนร่วมสูงเพราะคนสามารถจบความประทับใจได้ภายในหนึ่งโพสต์ ในขณะเดียวกัน แอนิเมชันสั้น GIF หรือวิดีโอสั้นบนโซเชียลก็ดึงยอดวิวได้ดีโดยเฉพาะเมื่อรวมมุกหรือตัดต่อเข้ากับเสียงดังๆ จากซีรีส์จริง ตัวอย่างการคัสตอมตัวละคร เช่น genderbend หรือ AU (Alternate Universe) ก็เป็นตัวขายที่ดีเพราะให้ความสดใหม่และพื้นที่จินตนาการมากกว่าการวาดตาม canon เป๊ะๆ พฤติกรรมแพลตฟอร์มก็เปลี่ยนแปลงรสนิยมของคนดูไปเยอะ แพลตฟอร์มที่เน้นภาพนิ่งอย่าง 'Twitter' และ 'Pixiv' มักเห็นงานละเอียดและชุดภาพต่อเนื่อง ในขณะที่ TikTok และ Instagram เหมือนเวทีสำหรับงานที่มีการเคลื่อนไหวหรือเปิดเพลงประกอบ งานที่เป็นชาเลนจ์อย่างการ redraw หรือ before/after ก็ช่วยให้ศิลปินหน้าใหม่เป็นที่รู้จักเร็วขึ้นและบางครั้งกลายเป็นแนวทางที่แฟนคลับตามต่อกันเป็นกระแส เมื่อซีรีส์คลื่นลูกใหม่มาแรง ยกตัวอย่างเช่น 'Spy×Family' หรือ 'My Hero Academia' ความต้องการแฟนอาร์ตที่เน้นคู่ ดูอารมณ์ หรือฉากที่แฟนๆ อยากเห็นก็พุ่งตามมาอย่างรวดเร็ว มุมมองของผมคือความนิยมไม่ได้จำกัดที่คนชอบ 'เซ็กซี่' เสมอไป แต่เป็นงานที่ทำให้ผู้ชมรู้สึกว่าตัวละครได้มีชีวิตขึ้นมาอีกแบบหนึ่ง งานที่สื่อความสัมพันธ์อย่างแท้จริง ไม่ว่าจะหวานหรือดิบ มักจะมีคนติดตามยาวนาน ส่วนงานน่ารักกับงานมุกก็มีบทบาทสำคัญในการดึงคนกลุ่มกว้างและทำให้แฟนคอมมูนิตี้อบอุ่นขึ้น สรุปแล้ว ความนิยมของแฟนอาร์ตเปโรสะท้อนทั้งความอยากเห็นความสัมพันธ์ที่ต่างออกไป และความชื่นชอบในสไตล์งานที่สื่ออารมณ์ได้ชัดเจน — นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมฉันยังคอยเฝ้าดูเทรนด์ใหม่ๆ และยินดีที่ได้เห็นความคิดสร้างสรรค์ของคนในชุมชนนี้

ผู้คนในโลกออนไลน์ไทยมักจะจับ 'เปเป้' มาปรับใช้จนแทบเป็นภาษาพูดชนิดหนึ่งในวงการมีม ผมมองว่ามันเกิดจากความเรียบง่ายของภาพกับความหลากหลายที่สามารถใส่อารมณ์ได้แทบทุกแบบ — จากหน้ายิ้มกรุ้มกริ่มไปจนถึงหน้าซีดเซียวแบบ 'FeelsBadMan' ที่กลายเป็นสัญลักษณ์สั้นๆ ของความพ่ายแพ้หรือทึ่งแบบติดตลก ตอนแรกผมสนุกกับการเห็น 'เปเป้' ในคอมเมนต์ใต้คลิปตลกหรือในแชทกลุ่มเพื่อน ที่มันทำหน้าที่เป็นปฏิกิริยาแทนคำพูดที่ยาวกว่า แต่เมื่อเวลาผ่านไปมันเริ่มถูกดัดแปลงเป็นมุกที่ซับซ้อนขึ้น เช่น ใส่ชุดไทย ใส่เครื่องแต่งกายตัวละครดัง หรือตัดต่อใส่คำบรรยายประชดประชัน ซึ่งสะท้อนว่าคนไทยชอบใช้ความขำแบบตลกร้ายหรือเสียดสีเป็นประจำ อีกมุมหนึ่งที่ผมสังเกตคือการที่ 'เปเป้' ถูกใช้ในบริบทการเมืองและการประท้วงบ้าง กลายเป็นสัญลักษณ์ยียวนที่ช่วยเบาลงหรือทำให้การวิพากษ์วิจารณ์ดูเป็นมิตรขึ้น แต่ก็มีความระมัดระวังเพราะมส์เดียวกันอาจถูกตีความต่างกันในแต่ละกลุ่ม ทำให้มันกลายเป็นเครื่องมือที่ทั้งเชื่อมคนและแบ่งคนได้ในเวลาเดียวกัน ความเป็นมส์ที่มีชีวิตของ 'เปเป้' ในไทยยังรวมถึงของสะสมแบบ DIY ด้วย เช่น สติกเกอร์ไลน์ที่แฟนๆ ทำเอง เสื้อยืดล้อเลียน หรือแอนิเมชันสั้นๆ บน TikTok ซึ่งแสดงให้เห็นว่ามันไม่ใช่แค่ภาพเดียว แต่มันกลายเป็นวัตถุดิบให้คนออกแบบเรื่องตลกของตัวเองได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด ผมยังชอบที่มส์นี้เปิดโอกาสให้คนที่ไม่เก่งพิมพ์คำยาวๆ สามารถสื่ออารมณ์ได้ตรงใจและรวดเร็ว สุดท้ายแล้ว 'เปเป้' สำหรับผมจึงเป็นมส์ที่มีทั้งความชวนหัวและข้อคิดเงียบ ๆ เกี่ยวกับวิธีที่เราสื่อสารกันในยุคดิจิทัล

คำว่า 'ออนท็อป' ในแฟนฟิคชั่นโดยทั่วไปถูกใช้เพื่อบอกบทบาทด้านเพศหรือพลังในการมีสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร มากกว่าจะเป็นคำที่หยาบคาย มันมักหมายถึงคนที่อยู่ด้านบนทางกายภาพในฉากเซ็กซ์หรือคนที่มีบทบาทเชิงรุกในความสัมพันธ์แบบคู่รักเพศเดียวกันหรือคู่รักทั่วไป พออ่านฟิคแนวชาย×ชาย ผมชอบสังเกตว่าคนเขียนใช้คำนี้ไม่เพียงเพื่อบอกท่าทางทางกาย แต่ยังสื่อถึงลักษณะนิสัย เช่น การเป็นคนคุมเกมหรือเป็นฝ่ายปกป้อง ที่ทำให้ความสัมพันธ์มีสีสันมากขึ้น ตัวอย่างเช่นแฟนฟิคของคู่ใน 'Yuri!!! on Ice' หลายเรื่องจะเอาแท็ก 'ออนท็อป' มาเพื่อให้ผู้อ่านรู้ว่าบทบาททางเพศหรือพลังในฉากหนึ่ง ๆ จะมีลักษณะอย่างไร ซึ่งช่วยให้คนที่ไม่ชอบฉากแบบนั้นสามารถข้ามได้ง่าย ฉันเองจึงมักเลือกอ่านฟิคที่แท็กชัดเจน เพราะมันไม่ใช่แค่คอนเทนต์อย่างเดียว แต่เป็นการเคารพผู้อ่านและการสื่อสารระหว่างคนเขียนกับคนอ่านด้วย