ผมเคยเห็นคนใส่งานแจ๊สช้าๆ ของ Bohren & der Club of Gore เพื่อสร้างบรรยากาศกลางคืนที่ลึกและเยือก การเรียงตัวของเครื่องดนตรีช้าๆ ทำให้รายละเอียดเล็กๆ ในภาพโผล่มาเป็นความสำคัญ เพลงของ Ryūichi Sakamoto บางชิ้นก็ให้ความอบอุ่นปะปนกับความโศก ซึ่งช่วยเพิ่มชั้นของการตีความให้ฉากธรรมดาดูซับซ้อนขึ้น นี่เป็นเหตุผลที่บางครั้งการเลือกเพลงไม่จำเป็นต้องตรงกับเนื้อหา 100% แต่ต้องสอดคล้องกับความหนักแน่นของอารมณ์ที่ต้องการถ่ายทอด
เสียงสำรวจความเปราะบางแบบพรมๆ ของวงอย่าง Sigur Rós โดยเฉพาะเพลงอย่าง 'Samskeyti' ให้ความรู้สึกว่างเปล่าแต่เต็มไปด้วยความหมาย เหมือนฉากที่ไม่ต้องมีบทพูดเยอะก็สื่ออารมณ์หนักแน่นได้ ในมุมของผมแทร็กบรรเลงจาก Max Richter อย่าง 'On the Nature of Daylight' ก็ทำงานได้ดีในการขับเคลื่อนความเศร้าของเรื่องโดยไม่ต้องย้ำสภาพจิตใจของตัวละครไปมา
นอกจากนี้วง post-rock อย่าง Explosions in the Sky ก็มีซาวด์สเกปที่ยิ่งใหญ่พอจะใช้เติมช่องว่างของโลกภายในให้กว้างขึ้น เมื่อฟังแล้วภาพในหัวจะขยายเป็นฉากยาวๆ ที่ชวนให้หายใจแรงขึ้น แต่ก็ยังคงเก็บความอ่อนแอไว้ได้ เพลงบรรเลงช้าๆ จาก A Winged Victory for the Sullen ให้ความรู้สึกเหมือนฝุ่นละอองของความทรงจำที่ลอยวนอยู่ในอากาศ ซึ่งตรงกับโทนของเรื่องได้ดี เหล่านี้คือชิ้นที่ผมมักหยิบมาเปิดให้เข้ากับฉากในหัวเมื่ออ่านหรือคิดถึงงานชิ้นนี้