เพลงประกอบซีรีส์ สมมุษว่าไม่เคยรักเธอ มีเพลงใดบ้าง?

รายการตัวละครหลักใน 'สมมุษว่าไม่เคยรักเธอ' ที่ฉันประทับใจมีไม่กี่คน แต่ละคนทำหน้าที่ผลักดันจังหวะอารมณ์ของเรื่องแตกต่างกันจนผูกเป็นโครงเรื่องที่แน่นหนา พระเอกหลักชื่อ 'ธีร์' เป็นคนที่ดูเย็นชาจนหลายคนคิดว่าไม่สนใจ แต่บทบาทของเขาคือผู้ที่เก็บความรู้สึกไว้ลึกสุดและค่อยๆ เผยด้านอ่อนแอเมื่อความสัมพันธ์ถูกทดสอบ ฉากที่เขาเลือกจะไม่พูดในที่สาธารณะแต่สารภาพความรู้สึกกับฝ่ายตรงข้ามใต้ฝนคือฉากที่บอกเลยว่าเขาไม่ใช่แค่ตัวละครสวยงามบนคำพูด แต่เป็นคนที่ความคิดและการกระทำสอดคล้องกัน การเติบโตของธีร์คือเส้นเรื่องหลักที่ทำให้คนอ่านรักและโกรธเขาพร้อมกัน นางเอกซึ่งชื่อว่า 'มินตรา' ทำหน้าที่เป็นแกนกลางของความอบอุ่นและการเผชิญหน้ากับอดีต เธอไม่ได้เป็นแค่คนรอให้ธีร์เปลี่ยนใจ แต่เป็นตัวละครที่มีปมของตัวเอง การตัดสินใจบางครั้งแข็งกร้าว แต่มีเหตุผลของมัน ฉากที่มินตรายืนหน้าแม่และประกาศความเป็นตัวเองทำให้เห็นชัดว่าเธอคือพลังที่ผลักดันให้เรื่องไม่ลงเอยแบบเละเทะ ตัวละครนำอีกรายที่สำคัญคือ 'อาท' เพื่อนเก่าหรือคู่แข่ง (แล้วแต่มุมมอง) ของคู่หลัก บทของอาทไม่ได้เป็นเพียงตัวร้ายแบบตรงไปตรงมา แต่ทำหน้าที่เป็นกระจกสะท้อนความกลัวและแรงกดดันทางสังคมที่ทั้งธีร์และมินตราต้องจัดการ ฉากการเผชิญหน้าระหว่างอาทกับธีร์ในงานเลี้ยงครั้งหนึ่งเผยให้เห็นเงื่อนปมเก่าๆ และพลิกมุมมองของผู้อ่านต่อความจริงของเรื่องราว สุดท้ายฉันชอบที่แต่ละตัวละครไม่ได้มีบทบาทซ้ำซ้อน แต่เติมเต็มช่องว่างทางอารมณ์ของกันและกัน ทำให้งานเล่าเรื่องของ 'สมมุษว่าไม่เคยรักเธอ' มีชั้นเชิงทั้งในด้านความสัมพันธ์และจิตวิทยา อ่านแล้วรู้สึกว่าทุกการกระทำมีน้ำหนักและเหตุผล เป็นนิยายที่ชอบเอาไปคิดต่อหลังจากปิดหน้าสุดท้าย

เพลง 'ยังไงเธอก็ไม่รัก' เป็นเพลงที่สร้างความสะเทือนใจได้ดีมาก มีหลายเวอร์ชันที่ถูกนำมาใช้ในซีรีส์และภาพยนตร์ต่าง ๆ เวอร์ชันที่ผมชอบที่สุดคือของวง '25hours' ที่ขับร้องด้วยความรู้สึกหม่นหมอง แต่ยังคงความหนักแน่นของดนตรีไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ อีกเวอร์ชันที่น่าสนใจคือของ 'Three Man Down' ที่นำเสนอในสไตล์ป็อป-rock ทำให้เพลงนี้เข้าถึงคนฟังกลุ่มใหญ่ได้มากขึ้น แต่ยังคงกลิ่นอายของความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในเนื้อเพลงไว้อย่างชัดเจน

ไม่คิดเลยว่าคำถามสั้นๆ แบบนี้จะดึงเอาฉากจบที่ต่างกันได้หลากหลายจนร้องว้าวได้ขนาดนี้ — เมื่อลองวางกรอบว่า "ตัวเอกไม่เคยรักเธอ" เลย โลกของนิยายจะขยับไปได้หลายทิศทาง ทั้งเศร้า เฉียบคม ปล่อยวาง หรือตลกร้ายแบบแสบสันต์ โทนแรกที่ฉันมองเห็นชัดคือตอนจบแบบนิ่งๆ แต่หนักแน่น: ตัวเอกเดินจากไปโดยไม่เคยหลงรักเธอเลย แต่การจากครั้งนั้นทำให้ตัวเอกเติบโตขึ้น นักเขียนอาจใช้ภาพการเดินทางตอนเช้าหรือการจากสถานที่เก่าเพื่อบอกว่าความสัมพันธ์นั้นไม่ใช่รัก แต่เป็นบทเรียน อีกแบบหนึ่งที่ชอบคือตอนจบแบบเปลี่ยนมุมมอง — ตัวเอกค้นพบว่าความรักที่คนอื่นเห็นกับความรู้สึกของเขามันต่างกันสุดขั้ว จนที่สุดเขาเลือกความจริงกับตัวเองมากกว่าจะยืนในความคลุมเครือ เหตุการณ์แบบนี้ทำให้ฉันนึกถึงฉากซับซ้อนใน 'Norwegian Wood' ที่ความสัมพันธ์ไม่สวยงามตามนิยายโรแมนติก แต่กลายเป็นบาดแผลและการยอมรับ ยังมีทางเลือกที่แสบและคมกว่านั้น เช่นตอนจบที่ตัวเอกใช้ความไม่รักเป็นแรงผลักเพื่อพลิกเกมชีวิต กลายเป็นคนที่ประสบความสำเร็จหรือแก้แค้นอย่างเงียบๆ แบบที่หนังบางเรื่องชอบเล่า ฉากสุดท้ายอาจเป็นงานเลี้ยงที่เธอยืนอยู่ตรงนั้น แต่เขากลับมองข้ามอย่างเย็นชา หรือจะให้เป็นตอนจบเปิด (ambiguous) ที่ผู้อ่านไม่แน่ใจว่าตกลงมีความรักซ่อนอยู่ไหม วิธีนี้ทำให้บทจบยังคงทอดใจให้คิดต่อไปได้มากกว่าปิดตาย หากต้องเลือกฉากที่ทำให้สะเทือนใจที่สุด ฉันมักชอบฉากที่เสียงฝนตกเป็นฉากหลัง แล้วตัวเอกเพียงเดินออกไปอย่างสงบ แม้มันจะไม่มีจูบ ไม่มีคำสารภาพ แต่นั่นแหละคือความจริงของเขา — บทจบแบบนี้ไม่หวาน แต่จริงใจจนทำให้ฉันยังคงรู้สึกติดค้างเสมอ

เวลาที่เพลงประกอบลอยขึ้นมาในฉากสุดซึ้งของ 'ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ' ผมมักจะอยากรู้ทันทีว่าเพลงนั้นชื่ออะไรและใครร้อง จากมุมมองคนที่ดูแบบอินกับดนตรี ซีรีส์หลายเรื่องมีเพลงหลัก (theme song) กับเพลงประกอบในฉาก (insert song) ต่างกันไป ถาต้องการหาชื่อเพลงจริงจัง ให้สังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เช่น ตอนท้ายของแต่ละตอนมักจะมีเครดิตเพลง หรือถ้าซีรีส์มีอัลบั้มซาวด์แทร็กแบบเป็นทางการ ชื่อเพลงในอัลบั้มก็มักจะตรงกับที่ได้ยินในฉาก ผมมักจะจดประโยคเนื้อเพลงสั้นๆ แล้วนำไปเทียบกับรายชื่อแทร็กในสตรีมมิ่งเพลง เพราะบางครั้งเพลงประกอบจะปล่อยเป็นซิงเกิลแยกจากอัลบั้มหลักด้วย ถ้าคุณหมายถึงเพลงธีมหลักของ 'ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ' วิธีที่ผมทำบ่อยคือเช็กชื่อเพลงในเพลย์ลิสต์ของแพลตฟอร์มที่ซีรีส์ลงหรือช่องทางโซเชียลของโปรดักชัน เพราะหลายครั้งทีมงานจะปล่อยข้อมูลนี้พร้อมตัวอย่างเพลง ทำแบบนี้บ่อยๆ ก็สะดวกเวลาตามหาเพลงที่ชอบได้ไวขึ้น

แปลกดีที่คำถามนี้โดนใจฉันมาก เพราะแนวแบบ 'สมมุษว่าไม่เคยรักเธอ' มักจะทิ้งร่องรอยของความเหงาและความอึกอัดเอาไว้ยาวนาน ฉันอ่านงานแนวนี้แล้วชอบสังเกตว่าผู้เขียนบางคนมักมีธีมซ้ำ ๆ — ความรักที่ไม่สมหวัง ความทรงจำที่เจ็บปวด และการเติบโตที่เกิดจากการตัดสินใจผิดพลาด — ถ้านั่นคือสิ่งที่คุณหมายถึงว่า 'คล้ายกัน' ก็มีโอกาสสูงที่ผู้เขียนคนเดิมจะเขียนงานในโทนเดียวกันอีกหลายชิ้น จากมุมของคนที่ชอบติดตามนักเขียนแนวโรแมนซ์-ดราม่า ฉันมักจะหาแรงบันดาลใจจากงานต่างประเทศเพื่อเทียบเคียงความรู้สึก เช่นงานที่มุ่งไปที่ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนและการเสียสละอย่าง 'One Day' ที่เล่นกับเวลาและความพลาดพลั้งของความสัมพันธ์, หรือ 'Eleanor & Park' ที่ให้โทนความเศร้าอบอวลผสานความใสซื่อของความรักวัยรุ่น งานพวกนี้ไม่ใช่ผลงานของผู้เขียนคนเดียวกัน แต่ช่วยให้เห็นว่าถ้านักเขียนที่คุณชอบชอบเล่าเรื่องแบบโฟกัสอารมณ์ภายในและรายละเอียดจิตใจ ก็มีแนวโน้มว่าจะมีผลงานอื่น ๆ ที่ให้บรรยากาศใกล้เคียงกัน ถา้ต้องการหาผลงานอื่นของผู้เขียนเดียวกันจริง ๆ ฉันมักจะดูชื่อปกหลังหรือหน้าปกเล่มอื่น ๆ ของสำนักพิมพ์เดียวกัน — นักเขียนที่มีสไตล์แบบนี้มักถูกวางไว้ในหมวดเดียวกัน และถ้าชอบการเล่าเรื่องที่เน้นความอึมครึมและการตั้งคำถามกับความรัก ลองหาอ่านงานที่เน้นตัวละครเก็บกดหรือความสัมพันธ์ที่จบแบบไม่คลี่คลาย เพราะนั่นมักเป็นเอกลักษณ์ของผู้เขียนแนวนี้ สุดท้ายแล้วถ้าได้อ่านแล้วจะรู้สึกได้ทันทีว่า 'อารมณ์อะไร' ที่ทำให้เราติดตาม — นั่นแหละคือสัญญาณว่าผลงานอื่นของผู้เขียนอาจจะตอบโจทย์ได้เช่นกัน

เราเป็นแฟนที่ติดตามเรื่องราวของ 'สมมุษว่าไม่เคยรักเธอ' มานานพอสมควรและชอบไล่ตามฟิคกับแฟนอาร์ตที่ตีความตัวละครแบบแหวกออกไป ทำให้เห็นว่าชุมชนแฟนคลับมีจินตนาการกว้างขวางแค่ไหน — ทั้งงานที่เติมความหวานให้ความสัมพันธ์เดิมและงานที่ลากเรื่องราวไปสู่ความเป็นไปได้ใหม่ ๆ เช่น AU ที่เปลี่ยนชะตากรรมหรือฟิคแนว 'ถ้าเขาไม่รักเธอ' ที่พลิกโฟกัสไปที่การเยียวยาตัวเองมากกว่าแค่รักกันคืนเดียว สิ่งที่ทำให้ผลงานเหล่านี้โดดเด่นสำหรับฉันคือความใส่ใจในรายละเอียดเล็ก ๆ ของตัวละคร: มุมมองภายใน ความทรงจำเสี้ยว ๆ และสัญลักษณ์เล็ก ๆ ที่ศิลปินใช้ซ้ำ ๆ เพื่อบอกเล่าเรื่องราว สไตล์ของแฟนอาร์ตที่ฉันชอบมักจะเป็นภาพโทนซอฟต์ที่เน้นแสงและเงาเพื่อสื่ออารมณ์—ภาพฉากฝนตกที่จับแววตา หรือลงสีเฉพาะจุดเพื่อเน้นวัตถุที่มีความหมาย งานแนวนี้ช่วยขยายความหมายของฉากสำคัญใน 'สมมุษว่าไม่เคยรักเธอ' ได้มาก เช่นมีแฟนอาร์ตที่ตีความฉากสุดท้ายเป็นภาพนิ่งที่เต็มไปด้วยไอเล็ก ๆ ของความปรารถนา ขณะที่ฟิคบางเรื่องกลับเลือกเดินทางไปทางความเข้มข้นทางอารมณ์และการเยียวยาหลังการสูญเสีย ซึ่งอ่านแล้วรู้สึกว่าได้เข้าไปยืนอยู่ในหัวตัวละครอีกครั้งโดยไม่ต้องเปลี่ยนองค์ประกอบพื้นฐานของเรื่อง ฉันเองชอบฟิคที่มีจังหวะซึม ๆ และการใช้ฉากประจำซ้ำเพื่อสร้างธีม เช่น ใช้เพลงเก่า ๆ หรือร้านกาแฟมุมหนึ่งเป็นเข็มทิศของความทรงจำ แหล่งที่จะตามงานพวกนี้ไม่ซับซ้อน: แฮชแท็กเฉพาะบนทวิตเตอร์/ X และไอจี เช่น #สมมุษว่าไม่เคยรักเธอ มักจะเป็นทางลัดไปหาชิ้นที่น่าสนใจ ส่วนฟิคยาว ๆ มักจะอยู่บนแพลตฟอร์มแฟนฟิคไทยหรือสากลที่นักเขียนลงบทยาว ๆ ให้ติดตามได้เป็นตอน ๆ การติดตามศิลปินที่ชื่นชอบแล้วคอยส่องงานใหม่กับรีโพสต์ของพวกเขาทำให้เราได้เห็นชิ้นที่ไม่ได้ติดเทรนด์ใหญ่แต่มีคุณค่าทางอารมณ์สูง ยิ่งไปกว่านั้น การคอมเมนต์เชิงสร้างสรรค์จะช่วยให้ครีเอเตอร์รู้ว่าคนอ่านรับสิ่งที่เขาสื่ออยู่จริง ๆ — และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ชุมชนนี้อบอุ่นและยั่งยืนสำหรับคนรักเรื่องราวแบบเดียวกับฉัน

เพลง 'ไม่ผิดใช่ไหมที่ฉันจะยังรักเธอ' เป็นเพลงประกอบซีรีส์ไทยเรื่อง 'Love Destiny' หรือ 'บุพเพสันนิวาส' ที่โด่งดังมากเมื่อปี 2018 ซีรีส์นี้ดัดแปลงจากนวนิยายแนวประวัติศาสตร์ผสมโรแมนติกคอมเม디ของข้าพเจ้าเอง ซึ่งเพลงนี้โดนใจมากเพราะเนื้อหาสะท้อนความรู้สึกของตัวละครเอกที่ต้องฝ่าด่านเวลาและชาติภพเพื่อตามหาความรัก ทำนองเศร้าๆ แต่แฝงความหวังของเพลงนี้เข้ากันได้ดีกับฉากสำคัญหลายตอน โดยเฉพาะช่วงที่พระเอกและนางเอกต้องเผชิญอุปสรรค ฟังทีไรน้ำตาซึมทุกครั้ง แม้จะผ่านมาหลายปีแล้ว แต่เพลงนี้ยังถูกนึกถึงเสมอเวลาใครพูดถึง 'บุพเพสันนิวาส'

ในมุมของผม การตามหาเล่มลิขสิทธิ์ของ 'สมมุษว่าไม่เคยรักเธอ' มักเริ่มจากการมองหาช่องทางจัดจำหน่ายที่เป็นทางการก่อน ผมมักจะนึกถึงร้านหนังสือใหญ่ๆ และแพลตฟอร์มขายอีบุ๊กที่คนไทยใช้กันบ่อย เพราะถ้ามีการออกแบบฉบับลิขสิทธิ์จริงๆ ผู้จัดพิมพ์หรือร้านค้ารายใหญ่จะนำเข้าหรือขายให้ทันที สิ่งที่ผมทำคือมองหาหน้าสินค้าหรือหมวดนิยาย/ไลท์โนเวลในร้านเหล่านั้นเพื่อดูว่ามีชื่อเรื่องนี้ขึ้นอยู่ในแค็ตาล็อกไหม และถ้าพบ หน้าสินค้าจะบอกข้อมูลสำนักพิมพ์ เลข ISBN หรือรูปปกที่ชัดเจน ทำให้มั่นใจได้ว่าเป็นฉบับถูกลิขสิทธิ์ ถัดมา ผมมักคิดถึงเวอร์ชันกระดาษก่อนเพราะชอบจับเนื้อหาจริงๆ ถ้าเล่มนั้นมีการตีพิมพ์ไทย มักจะเจอในร้านเครือใหญ่ เช่นร้านที่มีสาขาหลายแห่งหรือร้านหนังสือนำเข้า ซึ่งมักมีการจัดวางในชั้นนิยายโรแมนซ์/ไลท์โนเวล ถ้ามีขายจริง บางครั้งจะขึ้นในหน้าโปรโมชั่นหรือแค็ตตาล็อกของร้านออนไลน์ด้วย ส่วนฉบับอีบุ๊ก ผมมักพบในแพลตฟอร์มอีบุ๊กหลักที่คนไทยใช้กันเป็นประจำ เนื่องจากระบบเหล่านี้รองรับการชำระเงินในประเทศและมักมีการทำสัญญาลิขสิทธิ์กับสำนักพิมพ์ท้องถิ่น ในกรณีที่ต้นฉบับเป็นภาษาต่างประเทศและยังไม่มีลิขสิทธิ์แปลไทย บ่อยครั้งผมจะหาฉบับภาษาเดิมจากแพลตฟอร์มต่างประเทศแทน เช่นร้านอีบุ๊กระดับสากลหรือร้านที่เชี่ยวชาญหนังสือภาษาต้นฉบับ ซึ่งจะระบุชัดว่าฉบับใดเป็นของผู้แปลอย่างเป็นทางการและฉบับใดเป็นฉบับลิขสิทธิ์ของสำนักพิมพ์ต้นทาง แต่ถ้าจริงๆ แล้วยังไม่มีการตีพิมพ์ลิขสิทธิ์ใดๆ ผมมักเก็บชื่อเรื่องไว้ในลิสต์รอติดตามประกาศจากสำนักพิมพ์หรือร้านหนังสือ เพื่อจะรีบซื้อเมื่อมีประกาศเปิดตัว ท้ายสุด ผมอยากให้มองหาเครื่องยืนยันความถูกต้องเล็กๆ น้อยๆ เช่นเลข ISBN ชื่อสำนักพิมพ์ และหน้าปกที่ดูเหมือนงานพิมพ์อย่างเป็นทางการ เพราะนั่นช่วยแยกแยะฉบับลิขสิทธิ์จากฉบับที่ไม่แน่ชัดได้ดี การซื้อจากช่องทางที่น่าเชื่อถือไม่เพียงช่วยให้เราได้งานคุณภาพ แต่ยังสนับสนุนผู้เขียนและสำนักพิมพ์ให้สามารถทำงานต่อไปได้ด้วย — นี่คือวิธีที่ผมเลือกสนับสนุนผลงานที่ชอบอย่างยาวนาน

ท่อนเมโลดี้ที่ยังวนในหัวผมคือธีมกลางของเรื่อง มันมีความเรียบง่ายแบบเศร้าสวยที่ฟังแล้วยอมให้ความรู้สึกพังทลายลงอย่างช้า ๆ — เหมือนเสียงเครื่องสายเดียวที่ค่อย ๆ ดึงคนดูเข้าไปในโลกของ 'โปรดลืมว่าเราไม่เคยรักกัน' ผมชอบวิธีที่แทร็กหลักใช้เสียงเปียโนบาง ๆ เป็นแกน แล้วค่อย ๆ เติมด้วยซอว์นุ่ม ๆ ทำให้ฉากทั้งหลายที่ดูธรรมดากลายเป็นฉากที่เต็มไปด้วยความหมาย การฟังแทร็กนี้ครั้งแรกทำให้ผมกลับมานั่งคิดถึงฉากสารภาพรักในตอนกลางเรื่อง ที่เพลงเปลี่ยนอารมณ์จากความหวังเป็นการยอมรับความจริง แทร็กรองอย่างบัลลาดที่ร้องด้วยเสียงคนเดียวก็โดดเด่นไม่แพ้กัน เพราะเนื้อเพลงกับเสียงนักร้องจับจังหวะความเจ็บปวดได้แบบตรงจุด สำหรับคนที่อยากเก็บไว้ฟังซ้ำ ผมมักจะซื้อเวอร์ชันดิจิทัลบนร้านเพลงหลัก ๆ อย่าง Apple Music (ซื้อเป็นชุดหรือเป็นเพลงเดี่ยว) หรือซื้อไฟล์ MP3 จากร้านออนไลน์ของค่ายเพลงไทยบางค่าย ส่วนใครสะดวกเก็บของจริง ให้มองหาแผ่นซาวด์แทร็กที่บางครั้งจะวางขายเป็นลิมิเต็ดในร้านค้าออนไลน์อย่าง Shopee หรือ Lazada รวมถึงบูธของศิลปินเวลาออกทัวร์ ส่วนตัวผมมองว่าแทร็กนี้ทำหน้าที่มากกว่าประกอบภาพ — มันเป็นตัวเล่าเรื่องอ้อม ๆ ที่เติมชั้นความหมายให้บทพูดและการแสดง ถ้าฟังตอนเช้าพร้อมกาแฟ มันให้ความเหงาแบบอบอุ่น ถ้าฟังยามค่ำ มันจะพาคุณกลับไปยืนในฉากนั้นอีกครั้ง

เพลง 'ไม่รักเธอจะรักใคร' มาจากหนังโรแมนติกคอมเมดี้สุดฮิตอย่าง 'ATM 2 Errror' ที่ฉายเมื่อปี 2012 หนังเรื่องนี้โดดเด่นด้วยการผสมผสานระหว่างความฮาและความซึ้งเข้าด้วยกันได้อย่างลงตัว เพลงนี้ขับร้องโดย 'Potato' ศิลปินที่เสียงหวานซึ้งคุ้นหูชาวไทยมานาน เนื้อเพลงพูดถึงความรู้สึกลึกๆ ของคนที่ไม่สามารถหใครมาแทนที่คนรักปัจจุบันได้ มันเข้ากับบรรยากาศหนังที่ตัวเอกต้องผ่านความ混乱ทั้ง эмоциональและสถานการณ์เพี้ยนๆ ไปพร้อมกัน