ย้อนเวลากลับไปได้จะ(ไม่)รัก の小説・ストーリー

ไม่มีวันหวนกลับ ..

ลังจากคิดถึงอดีตคนรักอีกคน ถึงแม้ว่าในตอนนี้จะไม่ได้คิดอะไรอีกแล้ว แต่การได้ย้อนกลับไปดูเรื่องราวเก่าๆนั้นก็มีความสุขอีกแบบ ถึงแม้ตอนนั้นจะทั้งทุกข์ทั้งสุขแต่ก็ผ่านมาได้ แต่ในตอนนี้มีแต่ทุกข์ใจยังไม่รู้จะผ่านไปได้อย่างไร ในเรื่องความรักกับคงเดชที่หวนกลับมาให้ได้ร

“ เซี่ยเหวินโจว ทั้งหมดมันเริ่มจากนาย” เขาอยากปฏิเสธ อยากบอกว่าไม่ใช่ อยากบอกว่าเขารักเธอ แต่ภาพในอดีตผุดขึ้นทีละฉาก ๆ ในหัวของเขา

เขายิ้มบาง ๆ “ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ พี่อยากไปรอหน้าห้องคลอดหนูด้วยซ้ำ แต่ในเมื่อย้อนกลับไม่ได้…พี่ก็จะไม่พลาดโอกาสใหม่แม้แต่นาทีเดียว”

หากเขาย้อนเวลากลับไปได้เขาไม่มีทางทำแบบนั้น เขาจะอยู่ข้างวิวไม่ยอมห่างไปไหน จะรักและดูแลเธออย่างที่เคยทำในครั้งแรกที่ตั้งใจรัก แต่เพราะคนเราไม่มีพลังวิเศษ กระดิกนิ้วร่ายมนตร์แล้วเวลาจะย้อนกลับไปยังวันวานให้ได้แก้ไข เขาทำแบบนั้นไม่ได้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือแก้ไขปัจจ

ล้วจึงทำทุกอย่างเพื่อให้หญิงคนรักกลับมาสดใสแบบอดีต มาตารับรู้แค่ว่าเคยช่วยชีวิตเขาแต่เขาไม่ได้บอกลายละเอียดเขาไม่อยากให้หญิงคนรักจำความเสียใจจากการพลัดพราก เขาจึงใช้วิชา'วัฏจักรผันเปลี่ยน'เพื่อให้คนรักกลับไปเริ่มต้นใหม่และเขาก็จะค่อยเป็นเกราะให้หญิงสาวในครั้งนี้น างมีความสุขและใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันไปตลอดกาล

"ถึงแม้ฉันจะเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ฉันก็ต้องยอมรับความจริงว่าฉันกลับไปแก้ไขอดีตที่ผ่านมาไม่ได้ เพราะรักมากฉันถึงคิดตัดสินใจทำอะไรโง่ๆ ลงไป" "หากย้อนเวลากลับไปได้ลินก็จะเลือกรักคุณเหมือนเดิมค่ะ เพราะว่าอดีตมันย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้ก็จดจำแค่เรื่องราว ความรู้สึกดีๆ ที่ มีให้กันก็พอค่ะ"

" ผมขอโทษ ผมรู้ตัวว่าผมผิดแต่ผมอยากขอโอกาส ได้ไหม ขอโอกาสให้ผมอีกสักครั้ง ผมสัญญาว่าจะรักคุณมีคุณแค่คนเดียว ผมจะไม่ละเลยคุณเหมือนเมื่อก่อนอีก " " คุณกลับไปเถอะ เรื่องของเรามันจบแล้ว ไม่มีประโยชน์อะไร ความรักที่มาช้ามันไร้ค่าเสียยิ่งกว่าหญ้าข้างทางอีก "

นางกระซิบ พลางลูบแก้มตนเบา ๆ ความรู้สึกเย็นยะเยือกนั้นชัดเจนเกินจริง นางรีบมองไปรอบห้อง ทุกอย่างเหมือนในอดีตไม่มีผิดเพี้ยน “ข้าย้อนกลับมาอดีตงั้นหรือ” เสียงนั้นแทบไร้ลมหายใจ นางแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น

“ไปทำไม ไม่ใช่ธุระกงการอะไรสักหน่อยถึงจะไป เยี่ยม” ฝั่งนั้นจะเป็นจะตายยังไงก็ไม่สนใจแล้ว ถึงจะเคยเป็นแฟนเก่าที่เคยรักมาก แต่เพราะเรื่องที่ทำกับเธอมันเกินจะให้อภัย ใครจะไปเยี่ยมได้ลง เธอก็ไม่ใช่แม่พระขนาดนั้น ซีนายยักไหล่ “ก็ดี”