บทนำ

บทนำ

          ปิ๊บๆ

          เสียงแจ้งเตือนของสมาร์ตโฟนทำให้แพรไหมที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งในห้องนอนของตัวเองหยิบขึ้นมากดรับสาย      

          “คุณแพรครับ”

          “คะคุณนน” แพรไหมขานรับน้ำเสียงนิ่มนวล เธอมักคุ้นกับปลายสายเป็นอย่างดี

           “คุณไฉให้มารับครับ” นนทกรหยุดเท้าอยู่หน้าล็อบบีในอาคารบี เพราะมีหน้าที่มารับผู้หญิงของไฉ ฉัตรฐา ผู้เป็นเจ้านาย

          “ทำไมคุณไฉคิดถึงแพรอีกแล้วคะ”

          แพรไหมอดจะถามไม่ได้ เพราะสองวันก่อนเธอเพิ่งไปหาเขาคนนั้นมา คนที่เป็นหลุมหลบภัยของเธอมาสองปีกว่าได้แล้ว

          “หงุดหงิดอะไรไม่รู้ครับ” นนทกรเองก็ไม่ทราบถึงสาเหตุ เพราะเขาได้รับคำสั่งมากะทันหัน

          “งั้นแพรจะรีบลงไปค่ะ”

          แพรไหมรีบดีดตัวจากเก้าอี้ไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเดรสสีครีม เธอควรรีบไปดับความหงุดหงิดของเขาคนนั้น ก่อนจะถูกหาเรื่องหักเงินเดือน เพียงห้านาทีต่อมาเธอก็หยิบกระเป๋าสะพายแบรนด์หรูพาดบ่า แล้วจ้ำอ้าวลงลิฟต์ไปหานนทกร

          ใช้เวลาอยู่บนรถเบนซ์ไปประมาณยี่สิบกว่านาทีก็มาถึงเพนต์เฮาส์สุดกว้างขวางที่แพรไหมสามารถเข้านอกออกในได้ทุกเมื่อ เพราะมีคีย์การ์ดอยู่ในมือ

          มือนุ่มออกแรงผลักประตูเข้าไปด้านใน ก่อนหยุดเท้าเมื่อมาถึงห้องนอน มองเห็นเขานั่งรออยู่ปลายเตียงในสภาพเนกไทถูกคลี่ออกจนสุดและปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตไปหลายเม็ด       

          “มาแล้วค่ะ” แพรไหมปรี่ไปทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ทิ้งศีรษะลงซบหัวไหล่กว้างอย่างออดอ้อน

          “ชักช้า” คนที่เฝ้ารอเธออยู่แสดงความไม่พอใจ

          “ถ้าไม่อยากให้ชักช้า ก็ซื้อบ้านให้แพรสักหลังสิคะ” แพรไหมสบโอกาสจึงอ้อนขอ หากเขาอยากให้เธอไปมาหาสู่กันได้แบบเร็วไวทันใจก็ควรซื้อบ้านที่อยู่ใกล้ๆ กันให้เธอสักหลัง

          “ฝันไปเถอะ” คนที่กำลังจะถูกขูดรีดทำเสียงเหอะในลำคอ ปากได้รูปเอ่ยตั้งคำถามให้คนหวังสูงได้คิดทบทวนดู “ปีหนึ่งๆ ฉันให้เธอไปตั้งเท่าไรแล้ว”        

          “สองสามล้านเอง” แพรไหมหยุดนิ่งประมวลจำนวนเงิน ก่อนจะตอบอย่างไม่สะท้าน คนฟังกระแทกลมหายใจแรงๆ แต่ก็ไม่อยากโต้เถียงอีกจึงออกคำสั่ง

          “รีบๆ ขึ้น วันนี้โคตรอยาก” เขามองต่ำไปยังส่วนกลางลำตัวที่มันขึงแข็งจนปวดร้าว

          “ไปทำอะไรมาคะถึงแข็งขนาดนี้”

          แพรไหมมองตามแล้วเกิดคำถาม มือนุ่มไต่อยู่แถวขอบกางเกงสแล็กที่ถูกปลดกระดุมออกแล้ว เพียงแค่เธอถลกมันให้ต่ำลง ของแข็งขืนนั้นก็คงดีดเด้งมาสู้ตา

          “เกือบโดนเอา” ฉัตรฐาหงุดหงิดเมื่อต้องพูดถึงสาเหตุ

          “ใครคิดเอาคุณไฉคะ” แพรไหมไม่ได้ตกใจสักเท่าไร เพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่เจอกับเรื่องแบบนี้ เขามักมีคนหมายปองอยู่เสมอ

          ทำไมน่ะเหรอ

          เพราะฉัตรฐารวยแล้วยังมีหน้าตาหล่อเหลาระดับพระเอกหนัง แต่กลับไม่เอานิสัยดีๆ แบบหน้าตาติดมาด้วย

          “นางเอกเบอร์หนึ่ง” ฉัตรฐายังหงุดหงิดไม่หาย แม่นางเอกสาวตั้งใจมอมเหล้าเขา แต่โชคดีที่เขาคอแข็ง ไม่เพียงเท่านั้นยังกระโดดมานั่งตัก พยายามเอาหน้าอกกับบั้นท้ายถูไถ ถ้าไม่ติดว่าเขาอยากซื้อแจกันโบราณใบนั้นคงลุกออกจากห้องมานานแล้ว

          “แล้วตอนนี้คุณบีมอยู่ที่ไหนคะ” แพรไหมรู้ว่าเป็นนางเอกคนไหน เพราะเธอเป็นคนกลางให้ฉัตรฐากับนางเอกสาวเจรจาธุรกิจกัน

          “อย่าคิดตามไปอาละวาด” ฉัตรฐารีบปรามคนไม่มีสิทธิ์ แพรไหมคือน้ำมัน หากทะเลาะกับใครมีแต่จะเผาศัตรูให้มอดไหม้

          “เปล่าค่ะ แพรแค่จะไปบอกเธอว่า เธอโชคดีแล้ว” นับว่าเป็นโชคดีของผู้หญิงคนนั้นจริงๆ ที่ทำไม่สำเร็จ ยิ่งกว่าถูกหวยรางวัลที่หนึ่งเสียอีก

          “พูดมาก ใช้ปากทำงานเสียที” ฉัตรฐาอยากจะตีปากสวยๆ ที่พูดค่อนขอดสักที แต่เขายังต้องการใช้งานมันอยู่ ไม่อยากให้มันช้ำจากมือ แต่ควรช้ำด้วย ‘ของ’ ของเขามากกว่า

          แพรไหมค้อมศีรษะน้อมรับคำสั่ง ก่อนดวงตากลมโตจะช้อนขึ้นมองด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นออดอ้อน ยั่วยุให้ลุ่มหลง แม้ในใจจะอยากอิดออดแต่เธอต้องพึ่งใบบุญเขาอยู่ ทว่าก็มีหลายจังหวะที่ภายในอกโหวงหวิวปวดหนึบ ทว่าไม่นานก็สลัดให้หายวับไป

          เจ้าของร่างเล็กขยับตัวไปนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น เบื้องหน้าเป็นชายหนุ่มที่กำลังมองจ้องเธออยู่อย่างเร่งเร้า จนอดจะส่งค้อนกลับไปไม่ได้ อยากขนาดนี้ ช่วยตัวเองไปก็จบแล้ว แต่สิ่งที่เธอทำได้คือยื่นมือไปจัดการดึงกางเกงให้หล่นไปกองอยู่ที่พื้น เหลือเพียงบ็อกเซอร์สีดำเอาไว้

          ฉัตรฐาใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม เขาทรมานแทบแย่ แต่แพรไหมกลับยังลีลา ทว่าก็ไม่อยากไปขัด เพราะจะทำให้ชักช้ากว่าเดิม

          แพรไหมกดยิ้มมุมปากอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า เขารู้ดีว่าควรเป็นแมวเชื่องๆ ไม่เช่นนั้นอาจจะต้องอยู่ในสภาพนี้ไปอีกนาน       

          ดวงตาสวยไล่มองอย่างอ้อยอิ่งจากกรอบหน้าคมเข้ม ลำคอแกร่ง ไหล่กว้าง ต่ำลงมายังเม็ดเชอร์รีสีแดงที่เธอกลืนกินนับร้อยครั้งได้แล้ว จนมาถึงเอวสอบที่ทำให้เธอหมดแรงได้ทุกหน

          “สักทีแพร ฉันเงี่ยนจะตายห่าอยู่แล้ว”

          ฉัตรฐาระงับความดิบไว้แทบไม่อยู่ เขาจะรออีกไม่เกินสองนาที ไม่อย่างนั้นแพรไหมจะไม่ได้พักเลยทั้งคืน

          “ค่ะ”

          คนถูกสั่งส่งเสียงขานรับ แล้วมือนุ่มก็เลื่อนไปลูบไล้ของร้อนที่โป่งนูนโชว์ความใหญ่ ก่อนจะออกแรงเพิ่มน้ำหนักให้คนกระหายครางเสียงกระเส่า       

          “อ่า... ”

          ฉัตรฐาเอนตัวใช้มือค้ำไว้ด้านหลัง ใบหน้าเริ่มบิดเบ้เมื่อความต้องการค่อยๆ ถูกปลดปล่อย

          แพรไหมสัมผัสได้ว่าแก่นกายของฉัตรฐานั้นร้อนจัด ปลายนิ้วออกแรงกดส่วนปลายเปียกแฉะทำให้มีคนยกสะโพกขึ้น เธอกดย้ำและซ้ำไปอีกหลายรอบ

          “แพร...”

          ฉัตรฐาครางไม่หยุดกับเด็กหัวไวที่เขาสอนมาเองกับมือ สันกรามขบแน่นยามบ็อกเซอร์ถูกรูดออกจากขา ดวงตามองต่ำไปยังคนที่ขยับตัวมาชิดหน้าตัก

          แพรไหมเงยหน้าขึ้นไปส่งยิ้มยั่ว ตามด้วยการแลบลิ้นออกมาเลียกลีบปากนิ่ม ฉัตรฐาจึงกลืนน้ำลายลงคอ

          “อยากจูบแพรหรือคะ” แพรไหมเห็นท่าทางก็รู้แล้ว ฉัตรฐาชอบการจูบเป็นที่สุด บางครั้งจูบเธอจนปากแทบเปื่อย

          “เดี๋ยวค่อยจูบ ตอนนี้อยากให้ปากของเธอเปื้อนน้ำ...ก่อน” ฉัตรฐาบอกด้วยเสียงขาดเครือในลำคอ เพราะมือเล็กกำลังรูดตัวตนของเขาขึ้นลง

          คนฟังทำเพียงแค่แสยะยิ้ม ปรนเปรอด้วยฝ่ามือต่อไปอีกนิด ถึงยอมทำตามความต้องการใช้ปากนุ่มครอบครองความใหญ่โตนั้น     ฉัตรฐาขบกรามแน่น ทั้งสุขทั้งทรมาน แพรไหมเป็นเด็กที่สอนไม่กี่ครั้งก็เก่งกว่าครู แต่ก็อย่างว่าเขาสอนเจ้าตัวมาจะสามปีแล้ว

          “แพร...ลึกอีก”

          ฉัตรฐาเรียกร้องความต้องการมากกว่าเดิม เมื่อเด็กดียอมทำตามก็แทบแดดิ้นทิ้งแผ่นหลังลงบนเตียง นอนครางคำรามไม่มีจังหวะพัก

          แพรไหมเฝ้าปรนเปรอคนที่ทำให้เธอรอดพ้นจากเงื้อมมือเจ้าหนี้ได้อย่างหวุดหวิด ไม่นานเท่าไรก็เห็นฉัตรฐาเกร็งไปทั้งตัว แล้วน้ำสีขาวขุ่นก็เปื้อนไปทั้งปากนุ่ม เธอสำลักเล็กน้อย ก่อนจะถูกมือใหญ่ดึงให้ไปนั่งคร่อมร่างกำยำอยู่บนเตียง

          “ไม่ใช่แค่ปากเหรอคะ” เจ้าของร่างระหงเลิกคิ้วขึ้น เมื่อฉัตรฐาดูจะต้องการมากกว่าโพรงปากนุ่มๆ ก่อนชายหนุ่มจะพยักหน้ายอมรับ

          “ไม่เอาค่ะ ขี้เกียจ อยากกลับไปนอนแล้ว” แพรไหมใช้สองมือดันอกกว้างเป็นการปฏิเสธ วันนี้เธอเหนื่อยมากแล้ว

          “เดี๋ยวให้เงินเดือนเพิ่ม” ฉัตรฐาไม่พูดเปล่า เอื้อมมือไปหยิบสมาร์ตโฟนที่โยนทิ้งไว้บนเตียงมาเข้าแอปพลิเคชันธนาคาร

          ไม่ถึงอึดใจแพรไหมก็ได้รับการแจ้งเตือน แต่เธอไม่ได้ลงจากเตียงไปหยิบมันออกจากกระเป๋ามาดู เพราะมีคนไม่ยอมให้ผละห่าง แต่ก็ได้เห็นจำนวนเงินจากการโชว์หน้าจอจากสมาร์ตโฟนของฉัตรฐา

          “ให้แสนเดียว?” แพรไหมมองยอดเงินที่เขาเพิ่มให้เป็นค่าขนมจำนวนสองหมื่นบาทแล้วกลอกตามองบน ส่วนอีกแปดหมื่นเป็นเงินเดือนที่เธอต้องได้ทุกเดือนอยู่แล้ว

          เพราะเธอทำงานให้ฉัตรฐา ตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบแพรไหมทำได้หมดและไม่เคยเกี่ยง หากอันไหนทำไม่เป็นก็จะหัดจนเชี่ยวชาญ

ดวงหน้าบูดบึ้งมองคนที่ทำงานแบบครอบจักรวาล ทั้งงานขาว งานเทา หรือดำ ฉัตรฐาก็ล้วนมีส่วนไปเสียหมด

          “อย่าขี้งก”

          ฉัตรฐาทำหน้าเบื่อ ตั้งแต่อยู่กับแพรไหมมา เขาสัมผัสกับคำว่าเงินหมดตัวเกือบทุกเดือน

          “ขนหน้าแข้งคุณไฉไม่ร่วงหรอก” แพรไหมว่าแล้วทำหน้าไม่ยอม พลางนึกค่อนแคะว่าเขาก็ขี้งกเหมือนกัน

          “เดี๋ยวพรุ่งนี้โอนให้อีกสามหมื่น รอประมูลของเสร็จก่อน” ฉัตรฐากระแทกลมหายใจก่อนตอบ เขาชักเบื่อยัยผู้หญิงคนนี้แล้ว

          “แบบนี้ค่อยเสียวได้หน่อย” แพรไหมทำตาหวานเยิ้ม

          ฉัตรฐาไม่ต่อปากต่อคำอีก กระตุกแขนให้ร่างเพรียวระหงโน้มตัวลงมาหาแล้วเป็นฝ่ายประกบปากจูบอย่างดุดันและดิบเถื่อนไม่น้อย

          หญิงสาวเปิดปากรับรสชาติที่คุ้นเคยจากคนที่ไม่เคยจบแค่หนึ่งรอบ ยิ่งในสถานการณ์ตอนนี้เธอเตรียมตัวปวดไปทั้งตัวได้เลย

          “อื้อ...”