รักจอมปลอม Novels & Stories

"งั้นหมายความว่าถ้าฉันไม่มีแฟนเธอก็ไม่ขัดสินะ" "ไม่ค่ะ สำหรับพายแล้ว เซ็กซ์มันคือส่วนหนึ่งของความรักค่ะ ถ้าพายจะมีมัน พายขอมีแค่กับคนที่พายรักดีกว่า วันนี้พี่ปริ้นคงจะเมามากแล้ว รีบไปอาบน้ำอาบท่าให้รู้สึกดีขึ้นมาหน่อยดีกว่าแล้วจะได้เข้านอนนะคะ" ว่าแล้วพนิดาก็รีบลุก ขึ้นดึงปมผ้าขนหนูมากระชับไว้ที่หน้าอกแล้วก็รีบก้าวออกมาจากห้องน้ำโดยไว ปล่อยปริญทิ้งไว้โดยที่เธอก็ไม่ได้คิดจะหันไปมอง

ชายหนุ่มจับเข้าที่มือนุ่มแล้วอ้อนวอน "ตอนนี้พี่ได้งานที่นี่แล้ว พี่จะชดใช้ให้นะทุกบาทเลย" "แต่พี่ชดใช้ความรู้สึกมิ้นไม่ได้ไง พี่เป็นผู้ชายคนแรกที่มิ้นรักแต่พี่หักหลังมิ้นได้ยังไงพี่ทำได้ไงวะพี่มอส"

หลินหลินคิดอย่างนั้นด้วยความรู้สึกของความเป็นแม่เริ่มมีขึ้นมา ทำให้เธอนึกถึงซีรี่ย์เรื่องล่าสุดที่เธอรับเล่น เรื่องจอมนางที่โลกลืม ซีรี่ย์เรื่องนี้ นางเอกเป็นฮองเฮา แต่ถูกสนมรักของฮ่องเต้ใส่ร้ายป้ายสีทั้งยังถูกตัวโกงขืนใจตามด้วยตำหนักถูกลอบวางเพลิง ตัว

พลอยณลินแอ่นเต้าอวบอิ่ม ท่านปองพลขยับยิ้มลุ่มลึกพลางออกแรงบีบเค้นเต้านมเนื้อแน่นนุ่มมือนั้นอย่างมันเขี้ยว นิ้วสากลูบคลึงไปตามหัวนมที่แข็งเป็นไตชูชันสู้มือ “โถ... คนดีของผม” ท่านปองพลกระซิบพลางโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น “วางใจเถอะ ผมไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแต ะต้อง ‘ของรัก’ ของผมได้ง่ายๆ หรอก”

ขณะที่เธอนอนซมอยู่บนเตียงเหมือนคนป่วยไข้ ไม่อยากน้ำไม่อยากอาหาร ตรอมใจกับสามีก็มีเมสเสจส่งเข้ามาในแอปพลิเคชันที่เธอเปิดเป็นสาธารณะอยู่ คนส่งก็คนเดิมซึ่งเคยบล็อกไปแล้วแต่มันก็ยังสร้างแอ็กเคานต์ผีมาตามรังควานเธออยู่ดี นางฟ้าสีเทา:คุณรามเขาไม่ได้รักแก เขามีคนรั กอยู่แล้ว อีกไม่นานคนรักของเขาก็จะกลับมา ถึงตอนนั้นแกจะโดนเฉดหัวทิ้ง [สติกเกอร์แมวทำหน้ายิ้มเยาะ]

LOVE เขาโยนโทรโข่งทิ้ง ยืนอยู่ตีนบันไดยื่นมือออกมาจ้องเธอนิ่ง และในเวลานี้ทุกอย่างมันไม่สำคัญสักนิด จอมขวัญคิดเช่นนั้น ไม่สนสักนิดว่าทุกคนกำลังจ้องเธอ ร่างเล็กวิ่งลงบันได กระโดดเข้าหาเขาเต็มแรง เข้าสู่อ้อมอกของตำรวจหนุ่มสุดห่ามทั้งน้ำตา เตชินทร์รับไว้ทันที รัดแน่นอย ่างที่ไม่มีวันปล่อย “แล้วรักพี่ไหม” จอมขวัญมองหน้าเขาใกล้ ๆ ก่อนจะยกมือของเขาขึ้น ดึงแหวนออกจากนิ้วกร้าน

่ายแพ้ให้แก่คนปากร้ายอยู่ดี หลังจากนั้นยี่สิบนาทีไม่ขาดไม่เกิน อ้อนรักที่อยู่ในชุดเดรสยาวคลุมเข่า สีครีมลายดอกเดซี่กระจุ๋มกระจิ๋มน่ารัก ทรงเปิดไหล่ตกแต่งระบายเลเยอร์เป็นชั้นๆ ผมถักเปียโดยมีการนำดอกมะลิมาปักแซมเป็นระยะ ส่วนใบหน้าพริ้มเพรานั้นแต่งด้วยโทนอ่อนๆ ชว นมอง ก็เยื้องย่างกรายมาหยุดลงตรงหน้าสามีจอมบงการ

“ใจร้ายจัง รักเราหรือเปล่ายังไม่รู้เลย” พอพูดเรื่องคำว่ารัก ข้อมือที่ถูกจับแน่นก็คลายออก ริษาใจแป้ว เขาไม่เคยพูดเลยว่ารักกัน แต่ความห่วงใยเธอยังพอรับรู้ได้ บางทีความห่วงใยอาจมาจากความผูกพัน มิใช่ความรัก เธอหลอกตัวเองอย่างที่ยุริญดาว่าไว้ เธอแค่อยู่ตรงนี้ ดื่มด่ำกับความร ักจอมปลอมที่ตัวเองอุปโลกน์ขึ้นมา “ไม่คุยเรื่องนี้ จะนอน กลับมาเหนื่อยๆ อยากนอนหนุนตักจะแย่”

เจ้าจอมมันพลักฉัน หันไปร้องไห้โผล่กอดแฟนแน่น ไอต้าวความรักฉันมันอ้อนแฟนค่ะ ขอแอบถ่ายเก็บไว้ซะหน่อย เอาไว้ล้อมัน ปกติคู่นี้ชอบแอบสวีทกันหลับหลังชาวบ้าน ส่วนหน้าบ้านตีกันให้คนเห็นประจำ ^^ “เจ้าจอมครับเลิกร้องก่อน แทนใจไม่ดีเลยนะ จอมบอกแทนหน่อยให้แทนช่วยอะไร” มือใหม่ลูบหัวเจ ้าจอมกอดปลอบไม่ห่าง ฟอนต์ยกยิ้มให้แทนคุณเมื่อเจ้าตัวเลิกคิ้วเชิงถามเธอแทน

เขารับคำในลำคอพลางคิดในใจว่าที่ระรินเคยบอกว่ารักเขา พอมานึกถึงตอนนี้แท้ที่จริงแล้วมันคือคำหลอกลวงทั้งนั้น "ทำไมคุณถึงได้เลิกกับแฟนล่ะคะ" "ก็เพราะมันเป็นรักที่จอมปลอมไงล่ะฉันจึงต้องเลิก" "รักแท้ต้องเป็นยังไงคะ"