Novel & Cerita รักจอมปลอม

"งั้นหมายความว่าถ้าฉันไม่มีแฟนเธอก็ไม่ขัดสินะ" "ไม่ค่ะ สำหรับพายแล้ว เซ็กซ์มันคือส่วนหนึ่งของความรักค่ะ ถ้าพายจะมีมัน พายขอมีแค่กับคนที่พายรักดีกว่า วันนี้พี่ปริ้นคงจะเมามากแล้ว รีบไปอาบน้ำอาบท่าให้รู้สึกดีขึ้นมาหน่อยดีกว่าแล้วจะได้เข้านอนนะคะ" ว่าแล้วพนิดาก็รีบลุก ขึ้นดึงปมผ้าขนหนูมากระชับไว้ที่หน้าอกแล้วก็รีบก้าวออกมาจากห้องน้ำโดยไว ปล่อยปริญทิ้งไว้โดยที่เธอก็ไม่ได้คิดจะหันไปมอง

ชายหนุ่มจับเข้าที่มือนุ่มแล้วอ้อนวอน "ตอนนี้พี่ได้งานที่นี่แล้ว พี่จะชดใช้ให้นะทุกบาทเลย" "แต่พี่ชดใช้ความรู้สึกมิ้นไม่ได้ไง พี่เป็นผู้ชายคนแรกที่มิ้นรักแต่พี่หักหลังมิ้นได้ยังไงพี่ทำได้ไงวะพี่มอส"

หล่อนหลับตาลงช้าๆ ปล่อยกายปล่อยใจให้ผู้ชายที่ตนเองแอบรักมานานแสนนานนำพาไปยังอีกโลกหนึ่งที่เต็มไปด้วยสีชมพู “จูบแรกใช่ไหม...” หลังจากจูบปากหล่อนอยู่แสนนาน โทคิยะก็งึมงำชิดกับปากอิ่มของหล่อน “เอ่อ...”

หลินหลินเริ่มคลายใจจึงเอ่ยปากอย่างอารมณ์ดี “บุรุษหนุ่มคนที่ข้าแอบชื่นชอบท่านนั้นน่ะเจ้าค่ะ เขาไม่ใยดีข้าเอาเสียเลย ทั้งๆที่ข้าอยู่กับเขาปลอมตัวเป็นสาวใช้ของเขา ทั้งยังรับรู้เรื่องราวของเขาทุกอย่าง ทั้งยัง...” จินเหมยเอ่ยเล่าเรื่องราวยาวเหยียดโดยไม่สนใจคนฟังได้อย่างต่อเนื่อง ตรงมุมมืดมุมนั้นและสุดท้ายก็พยายามจะลากหลินหลินให้แอบหนีออกจากตำหนักในวังหลวงเพื่อหมายจะออกนอกวังหลวงไปหาบุรุษหนุ่มคนนั้น

หน้ากากจอมปลอมและการวางแผนทั้งหมดของนาง ตอนนี้ถูกฉีกกระชากออกโดยสิ้นเชิง เผยให้เห็นเนื้อในที่เน่าเฟะและส่งกลิ่นเหม็นคาว "ท่านอ๋อง... หม่อมฉันเพียงแค่...เพียงแค่รักท่านมากเกินไปเท่านั้นเอง!" นางคลานเข้ามา พยายามจะกอดขาเซียวเยี่ยนเฟิง "พี่หญิงนางไม่คู่ควรกับท่านเลย! นางม ีที่มาไม่ชัดเจน พูดจาประหลาด เพ้อเจ้อวันยังค่ำ! มีเพียงหม่อมฉัน! หม่อมฉันต่างหากที่ผู้รักและเทิดทูนท่านจากใจจริง ปรารถนาที่จะครองคู่กับท่านไปชั่วชีวิต!"

พลอยณลินแอ่นเต้าอวบอิ่ม ท่านปองพลขยับยิ้มลุ่มลึกพลางออกแรงบีบเค้นเต้านมเนื้อแน่นนุ่มมือนั้นอย่างมันเขี้ยว นิ้วสากลูบคลึงไปตามหัวนมที่แข็งเป็นไตชูชันสู้มือ “โถ... คนดีของผม” ท่านปองพลกระซิบพลางโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น “วางใจเถอะ ผมไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแต ะต้อง ‘ของรัก’ ของผมได้ง่ายๆ หรอก”

ขณะที่เธอนอนซมอยู่บนเตียงเหมือนคนป่วยไข้ ไม่อยากน้ำไม่อยากอาหาร ตรอมใจกับสามีก็มีเมสเสจส่งเข้ามาในแอปพลิเคชันที่เธอเปิดเป็นสาธารณะอยู่ คนส่งก็คนเดิมซึ่งเคยบล็อกไปแล้วแต่มันก็ยังสร้างแอ็กเคานต์ผีมาตามรังควานเธออยู่ดี นางฟ้าสีเทา:คุณรามเขาไม่ได้รักแก เขามีคนรั กอยู่แล้ว อีกไม่นานคนรักของเขาก็จะกลับมา ถึงตอนนั้นแกจะโดนเฉดหัวทิ้ง [สติกเกอร์แมวทำหน้ายิ้มเยาะ]

่ายแพ้ให้แก่คนปากร้ายอยู่ดี หลังจากนั้นยี่สิบนาทีไม่ขาดไม่เกิน อ้อนรักที่อยู่ในชุดเดรสยาวคลุมเข่า สีครีมลายดอกเดซี่กระจุ๋มกระจิ๋มน่ารัก ทรงเปิดไหล่ตกแต่งระบายเลเยอร์เป็นชั้นๆ ผมถักเปียโดยมีการนำดอกมะลิมาปักแซมเป็นระยะ ส่วนใบหน้าพริ้มเพรานั้นแต่งด้วยโทนอ่อนๆ ชว นมอง ก็เยื้องย่างกรายมาหยุดลงตรงหน้าสามีจอมบงการ

“รักนะคะ...นายหัว...ที่รัก” The end

“ใจร้ายจัง รักเราหรือเปล่ายังไม่รู้เลย” พอพูดเรื่องคำว่ารัก ข้อมือที่ถูกจับแน่นก็คลายออก ริษาใจแป้ว เขาไม่เคยพูดเลยว่ารักกัน แต่ความห่วงใยเธอยังพอรับรู้ได้ บางทีความห่วงใยอาจมาจากความผูกพัน มิใช่ความรัก เธอหลอกตัวเองอย่างที่ยุริญดาว่าไว้ เธอแค่อยู่ตรงนี้ ดื่มด่ำกับความร ักจอมปลอมที่ตัวเองอุปโลกน์ขึ้นมา “ไม่คุยเรื่องนี้ จะนอน กลับมาเหนื่อยๆ อยากนอนหนุนตักจะแย่”