เพลงประกอบที่เชื่อมกับฉากของฟอเรส คือเพลงอะไร

ใครจะคิดว่าคนที่สาวๆรุมล้อมไม่ขาดอย่างหมอสายฟ้าคนหล่อ จะพลาดไปมีความสัมพันธ์กับสาวบริสุทธ์เพราะความเมาได้ แถมยังไม่รู้ด้วยว่าเธอคือใครเพราะที่จำได้ก็แค่กลิ่นและเสียงเท่านั้น... "ไอ้ภาส! แต่กูตื่นมาในห้องพักที่กูตรวจคนไข้.." "ห้ะ!?" "ภาส...เมื่อคืน...กูนอนกับใครวะ" "ชิบหายแล้วฟ้า..." "อือ...ชิบหายแล้วภาส"

ฉันคือที่ปรึกษามือหนึ่งของตระกูลฟัลโคน เป็นมันสมองของพวกเขา และวันนี้... ฉันกำลังจะเดินจากไป ฉันส่งมอบบัญชีธุรกิจถูกกฎหมายทั้งหมดที่ฉันดูแลอยู่ เพื่อตัดขาดความสัมพันธ์เสี้ยวสุดท้าย ผู้ที่อยู่ภายใต้การปกครองของฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด "คุณคืออนาคตของตระกูลนี้นะ ออเรเลีย คุณจะทิ้งมันไปดื้อ ๆ แบบนี้ไม่ได้" ฉันส่ายหน้าพร้อมกับรอยยิ้มอันขื่นขม พวกเขาไม่รู้หรอกว่า ฉันแต่งงานอย่างลับ ๆ กับมาเฟีย 'วิตตอริโอ ฟัลโคน' มานานถึงสามปีแล้ว ฉันเคยคิดว่ารูปร่างหน้าตา สติปัญญา และทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันมอบให้เขา มากเพียงพอจะเอาชนะใจและได้รับความรักทั้งหมดจากเขา แต่เหตุการณ์ลอบสังหารที่ท่าเรือเมื่อสามเดือนก่อน ทำให้ฉันตาสว่าง ฉันโดนยิง อาการสาหัส ฉันต้องให้ศัลยแพทย์ประจำตระกูลเป็นคนรักษา ซึ่งนั่นต้องได้รับคำสั่งโดยตรงจากวิตตอริโอ ฉันโทรหาเขาเป็นสิบ ๆ สาย แต่เมื่อเขารับสายในที่สุด สิ่งที่ฉันได้ยินกลับเป็นเสียงอันแผ่วเบาจากฝั่งของเขา "วิตตอริโอคะ เรายังไม่ได้ตัดเค้กวันเกิดของฉันเลย จับมือฉันแล้วมาตัดเค้กด้วยกันนะคะ?" เสียงนั้น... คือเพื่อนสนิทของฉัน ผู้หญิงที่วิตตอริโอเคยตกหลุมรัก... คาริน่า ในเซฟเฮาส์ ฉันที่อ่อนแรงจากการเสียเลือด ต้องงัดเอาหัวกระสุนออกด้วยตัวเอง และให้ลูกน้องคนหนึ่งรีบพาฉันไปที่คลินิกของตระกูล ทว่าก่อนที่พวกเขาจะเข็นฉันเข้าห้องผ่าตัด วิตตอริโอก็พังประตูเข้ามา—พร้อมกับอุ้มคาริน่าไว้ในอ้อมแขน เธอข้อเท้าแพลง ต้องการหมอเดี๋ยวนี้ ศัลยแพทย์ของฉันถูกลากตัวออกไป เพราะยาปฏิชีวนะมาถึงช้าเกินไป บาดแผลจึงเริ่มติดเชื้อ ฉันต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดอยู่นานนับสัปดาห์ เมื่อฉันฟื้นขึ้นมา ฉันจ้องมองไปยังโทรศัพท์ ไม่มีข้อความส่งมาเลยแม้แต่ข้อความเดียว ในที่สุดน้ำตาฉันก็ไหลรินออกมา ฉันเข้าใจแล้ว... ฉันก็แค่ผู้หญิงที่เขาถูกบังคับให้แต่งงานด้วย หลังจากที่เขาโดนวางยาและหลับนอนกับฉัน เพียงเพื่อระงับเรื่องอื้อฉาว สิ่งเดียวที่เขาสนใจ คือผลประโยชน์ที่เขาได้จากฉันและชื่อเสียงของเขาเอง แล้วฉันล่ะ? เจ้าหญิงที่ยอมปกปิดตัวตนจากตระกูลรอสซี คนที่ยอมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อมาสร้างอาณาจักรให้เขา... โดยที่ไม่ได้รับอะไรตอบแทนกลับมาเลย ดังนั้น ฉันจึงเตรียมของขวัญสั่งลาเอาไว้สี่ชิ้น เพื่อเฉลิมฉลองให้กับการพังพินาศของเราทั้งคู่ และหลังจากนี้ เขาจะไม่มีวันได้เห็นหน้าฉันอีก

แม้จะผ่านไปสองชั่วอายุ โรสยังคงไม่สามารถละลายหัวใจอันเย็นชาของเจย์ อาเรสได้ ด้วยความเศร้าโศก เธอตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตภายใต้หน้ากากของคนโง่ ลวงเขาและหนีไปพร้อมกับลูกทั้งสอง สร้างความโกรธเกรี้ยวที่ไม่รู้จบแก่เซอร์อาเรส ทุกๆคนรอบตัวพวกเขามั่นใจว่านี่จะนำพาความตายอันร้ายแรงมาสู่โรส ทว่า ในวันต่อมา เซอร์อาเรสผู้ยิ่งใหญ่กลับคุกเข่าข้างหนึ่งลงกลางถนน พยายามเกลี้ยกล่อมเด็กเหลือขอคนหนึ่ง “ได้โปรดทำตัวดีๆแล้วมากับฉัน!”“ฉันจะไป แต่นายต้องยอมรับเงื่อนไขของฉันซะก่อน!”“ว่ามา!”“นายไม่สามารถรังแกฉัน โกหกฉัน และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ห้ามทำหน้าไม่พอใจใส่ฉัน นายต้องคิดเสมอว่าฉันคือคนที่สวยที่สุด และนายต้องยิ้มทุกครั้งที่คิดถึงฉัน…”“ก็ได้!”เหล่าไทยมุงถึงกับตกตะลึง! นี่มันเทพนิยายที่สวนทุกตำราหรือไง? เซอร์อาเรสดูเหมือนจะจนปัญญา จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่เขาสร้างขึ้นมาเล่นเขาซะอยู่หมัด ในเมื่อเขาไม่สามารถปฏิเสธเธอ เขาก็จะทำให้เธอเสื่อมเสียชื่อเสียงจนหมดสิ้นแทน!

เมื่อเกิดใหม่ครานี้วิเวียนกลับต้องติดอยู่ในร่าง 'เซเรน่า' นางร้ายที่มีจุดจบอันน่าสมเพชในตอนจบ ซํ้าร้ายสามีแสนเย็นชายังเป็นพระเอกของเรื่อง ทว่าเธอจะไม่ยอมเป็นนางร้ายแสนโง่งมอีกต่อไป

" ถ้าอัทธ์คิดว่า เฟื่อง วุ่นวายกับอัทธ์ มากเกินไป เฟื่องขอโทษแล้วกัน " "อัทธ์รักวาดคนเดียว เฟื่องเป็นแค่เพื่อน เท่านั้น " "จำไว้นะ เฟื่องลดา อัทธ์ เค้ารักแต่ฉัน ไม่ว่าฉันจะเห็นเค้าเป็นแค่ตัวเลือก เค้าก็ไม่แคร์ " เพราะรู้ดีว่า เค้ารักคนอื่น และเค้ารอแต่คนอื่น แต่หัวใจของเธอ มันไม่ยอมฟัง เธอชอบเค้า ก็เหมือนที่เค้า ชอบคนอื่นนั่นแหละ ความรัก ระหว่าง เฟื่องลดา และ อัทธ์ จะจบลงยังไง ในเมื่อ คนที่ไม่ใช่ ทำอะไรก็ผิดตลอด

กลางวัน เธอคือนักศึกษาสาว กลางคืน เธอคือทาสบำเรอบนเตียงมาเฟีย เมื่ออุดมการณ์พ่ายแพ้ต่อหนี้สินมหาศาล ที่พ่อของเธอเป็นคนก่อ 'ฟาร์' จึงต้องทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อใช้ร่างกายขัดดอก ภายใต้ความครอบครองของ 'ธาม' มาเฟียหนุ่มผู้แสนเลือดเย็น เขาคือมาเฟียหนุ่มผู้มีอิทธิพล และที่สำคัญเขาคือเจ้าหนี้ที่ตีตราจองเธอเป็นของเล่นส่วนตัว ไม่มีคำว่ารัก มีเพียงตัณหา ไม่มีความอ่อนโยน มีเพียงการกักขัง "ถ้าต้องการให้พ่อของเธอมีชีวิตรอด เธอก็ช่วยบำเรอความอยากของฉันให้ฉันพอใจก่อน" แต่ในวันที่เธอยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อหนีไปเริ่มต้นใหม่ คนที่เคยเย็นชากลับคลั่งแทบบ้า และทำทุกวิถีทางเพื่อล่าเธอกลับมา ไม่ใช่ในถานะของเล่น แต่ในถานะเมีย ที่เขาจะไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือ "หนี้เงินน่ะใช้หมดแล้ว แต่หนี้สวาทที่ฉันจะยัดเยียดให้ เธอช่วยอยู่ใช้ฉันต่อเลยได้ไหม"