ส่วนตัวแล้วชอบวิธีที่ดนตรีทำงานแบบซ่อนเร้นในฉากคุยกันระหว่างตัวละครสองคน: เมโลดี้ไม่หวือหวาแต่จับใจ เพราะมันเว้นช่องว่างให้บทพูดและเงียบของภาพได้ยืดหยุ่น ทั้งยังทำให้ฉากดูใกล้ชิดขึ้นโดยไม่ดึงความสนใจไปจากนักแสดง เหมือนฉากหนึ่งในภาพยนตร์อย่าง 'Call Me by Your Name' ที่ใช้เปียโนและกีตาร์เรียบ ๆ เสริมความเศร้าโดยไม่ต้องประกาศตัว