เธอ...ที่ไม่น่าไปหลงรัก

เธอ...ที่ไม่น่าไปหลงรัก

last update최신 업데이트 : 2024-12-22
작가:  บีวีเหมียว연재 중
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
7챕터
543조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ทั้งวัยเยาว์และตอนนี้...เธอเป็นคนสำคัญสำหรับเขาเสมอ เช่นเดียวกับเขา...ที่เป็นแค่คนอื่นในสายตาของเธอมาตลอดเช่นกัน

더 보기

1화

ปฐมบท (1/2)

蒼海市きっての名家、御影家の御曹司である御影治正(みかげ はるまさ)の母が、何者かに階段から突き落とされて植物状態となり、10年後、ついに意識を取り戻した。

蒼海市の名士たちはこぞって見舞いに訪れ、御影夫人を前に、治正がどれほど親孝行な息子か、母を突き落とした犯人を10年間も罰し続けてきたかを競うように語った。

たとえその犯人が治正の高校時代の恋人であろうと、彼は一切容赦しなかったと。

だが全員が話し終えると、長い間黙っていた御影夫人は不思議そうに首をかしげた。「犯人って、誰のこと?私を突き落とした人なんていないわ。自分で足を滑らせただけよ」

カラン。

治正の手から、果物ナイフが床へ落ちた。

治正は愕然として顔を上げた。「母さん、今、なんて言った?」

母を植物状態にしたのは、雪村黎月(ゆきむら りつき)ではなかったのか?

治正の胸に、すさまじい動揺が込み上げた。

母が眠り続けた年月と同じだけ、治正は黎月に復讐を続けてきた。

それが今になって、黎月は無実だったというのか?

「そういえば、黎月さんは?」御影夫人は慌てて尋ねた。「あの頃は、片親育ちだというだけで、二人の交際に反対していたわ。でも、私が池に落ちた時、あの子が身を挺して助けてくれるなんて思ってもみなかった。二人はまだ付き合っているの?もう結婚した?子どもは?」

矢継ぎ早の問いが、治正の胸を鋭くえぐった。

喉がひりつくほど乾き、治正は何も答えられなかった。

なぜなら――出所した黎月に、片目の見えないホームレスと暮らすよう強いたのは治正自身だったからだ。それから、もう3年が経っている……

……

3年前。

蒼海市の、とある高級クラブ。

一人の女が、必死に便器をこすっていた。だぶだぶの作業着に包まれた体は、ひどく痩せ細って見えた。

ようやく磨き終えると、女は力尽きたように床へへたり込み、1枚の写真を取り出した。

写真に写っていたのは、彼女の両親と彼女自身、そして妹だった。

「雪村、『Heaven』の個室で客が吐いた。片づけてきて」

黎月はすぐに写真を大切そうにしまい、立ち上がった。

出所から3か月が経っていた。本当なら真っ先に妹の雪村柚乃(ゆきむら ゆの)を児童養護施設へ迎えに行きたかった。だが前科のある黎月が妹を引き取るには、まず安定した仕事と生活基盤が必要だった。

しかし、高卒で前科もある黎月に仕事はなかなか見つからなかった。飲食店のホール係にすら雇ってもらえない。

幸い、このクラブには客にも従業員にも訳ありの人間が多く、彼女の過去を気にする者はいなかった。

個室では、十数人ほどの若者がカードゲームやカラオケに興じ、大いに盛り上がっていた。

清掃員の黎月に見向きもする者はいない。

黎月は床にひざまずき、吐瀉物を片づけ始めた。

突然、男の声が響いた。「おいおい、蒼海第一高校が誇る成績トップの高嶺の花じゃないか。学生の頃は、他人にペンを貸しただけで、返ってきたら念入りに消毒液を吹きかけてたくせに。今じゃ床に這いつくばってゲロ掃除かよ。もう汚いとも思わないのか?」

黎月は、声の主がかつて自分に言い寄ってきた同級生だと気づいた。断られた後も、男は気にした様子もなく「なら友達でいよう」と笑っていた。

ところが、あの事件が起きてからというもの、誰よりも執拗に黎月をいじめたのは、この男だった。

汚らしい吐瀉物を前に、黎月は黙って手を動かし続けた。

背後にいた男が、黎月をまき散らされた吐瀉物の上へ蹴り倒した。「おい、聞いてんのか!耳でも聞こえなくなったのか?」

「あっ!」

痛みと汚れに耐えながら、黎月は自嘲するように唇を歪めた。

聞こえない?

――そう、もう聞こえない。

治正にでっち上げの罪で刑務所へ送り込まれた後、黎月は彼の差し金で壮絶な嫌がらせを受け続けた。収監からわずか1か月で作業場の爆発事故に巻き込まれ、左耳の聴力を失ったのも、その時だった。

男がさらに手を上げようとすると、別の同級生が止めに入った。

「もういいだろ。こんなの相手にムキになるなよ。

昔の雪村は、家柄もよくてプライドの高いお嬢様だったよな。母親を早くに亡くしてたけど、親父さんは蒼海市一の名外科医でさ。本人も美人で、あの御影にも溺愛されてたんだぜ。

それが今じゃ、殴られても罵られても反抗すらできない惨めな負け犬だ」

ペッ。

黎月は、頭に唾を吐きかけられたのをはっきりと感じた。

以前の彼女なら、とっくに反撃していただろう。

だが……高校3年生の時に受けたいじめ、卒業後3年間続いた過酷な仕打ち、そして3年に及ぶ獄中生活が、彼女の誇りも気骨もとっくに粉々に打ち砕いていた。

自分一人なら、死んでも屈しなかっただろう。

しかし黎月には妹がいる。自分だけの身ではなかった。

もしここで逆らえば、治正の怒りの矛先が妹に向けられてしまう。

「自業自得だろ!治正はあれだけこいつを大事にしてたんだ。学校の用具室が火事になった時だって、死に物狂いで逃げ出したのに、こいつがまだ中にいると知った途端、迷わず火の中へ戻って助けた。今も背中に大きなやけどの痕が残ってるし、半年もまともに声が出なかったんだぞ!

それなのにこいつは、治正のお母さんが二人の交際に反対したことを逆恨みして、治正が療養している間に階段から突き落とし、植物状態にしたんだ!」

その話になると、同級生たちは正義感に酔ったように、次々と黎月を責め立てた。

浴びせられる無数の視線が、悪夢のような高校最後の1年を呼び戻した。

あの年、誰もが御影夫人をあんな目に遭わせたのは黎月だと言った。

治正も例外ではなく、黎月を骨の髄まで憎んだ。

治正のひと言で、黎月の父、雪村誠(ゆきむら まこと)は名医から世間から罵られる「人殺しのヤブ医者」へと転落し、その汚名を着せられたまま投獄され、獄中で自ら命を絶った。

治正は蒼海第一高校を黎月だけの地獄に変え、登校するたびにいじめに遭うよう仕向けた。初めのうち、黎月は必死に抵抗し、転校して逃げようとさえした。

だが黎月が逆らうたび、刑務所にいる父が怪我をしたという知らせが届いた。

そして転校しようとした時、父の訃報が届いた。

父の葬儀の日、治正は珍しく一輪のデイジーを手に現れ、誠の遺影に一礼した。

その振る舞いが丁寧であればあるほど、続く言葉は冷酷だった。「俺がお前のために用意した牢獄で、おとなしくしていろ。そうすれば妹は無事だ。妹まで失いたくはないだろう?」

どうにか大学入試まで耐え抜き、好成績を収めた黎月だったが、治正が裏で手を回したため、どの大学にも進めず、働くしかなかった。

治正は黎月を憎み抜き、少しでもまともな仕事に就くことを許さなかった。彼女に許されたのは、路上で歌って小銭を稼ぎ、廃品を拾い、物乞いをすることだけだった……

治正は、人並みの暮らしに戻る道をことごとく奪った。黎月は身なりもぼろぼろになり、誰からも蔑まれる存在へと突き落とされた。

そして最後には、いとも簡単に罠を仕掛け、黎月を3年間も刑務所へ送り込んだ。

黎月はようやく吐瀉物を片づけ終えた。

黎月は逃げるように個室を飛び出した。だが角を曲がったところで、一人の女にぶつかった。

「すみません、本当にすみません!」

黎月は深々と頭を下げた。

「きゃっ!私のシャネルのバッグ!汚い、あっちへ行ってよ!」

黎月ははっと息をのんだ。

この女には見覚えがあった。治正が大学時代から付き合っている恋人だ。

黎月が二人の通う大学で清掃員として働いていた頃、治正が結城芽衣(ゆうき めい)に優しく口づける姿を、何度も目にしていた。

治正がどれほど芽衣を愛しているか、黎月は痛いほど知っていた。黎月が芽衣の靴をうっかり汚してしまっただけで、治正は芽衣を宥めるため、いとも簡単に黎月へ濡れ衣を着せ、刑務所へ送り込んだのだから。

「ごめんなさい。すぐにここから離れます!」

芽衣がここにいるということは、治正も……

だめ!絶対に治正に見つかってはいけない!

黎月は身を縮め、芽衣の脇をすり抜けようとした。

その時、背筋が凍るような声が響いた。「黎月」

続いて、氷のように冷酷な嘲笑が鼓膜を打った。「久しぶりだな」

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
7 챕터
ปฐมบท (1/2)
⊹ ปฐมบท ⊹เสียงจอแจดังไปทั่วบริเวณ ทั้งเสียงพูดคุยของผู้คน เสียงเพลงที่ถูกบรรเลงขึ้นและเสียงรถราที่วิ่งอยู่บนท้องถนน ทว่าแทรกสามเสียงนั้นยังคงมีอีกหนึ่งเสียงเกิดขึ้น...เสียงสะอื้นของหญิงสาวในเสื้อสายเดี่ยวผ้าซาตินที่ด้านหน้าแทบจะปิดไม่มิด ด้านหลังนั้นยิ่งกว่า เป็นเพียงเชือกเส้นเล็ก ๆ ที่กระตุกทีเดียวก็หลุด เข้าคู่กับกางเกงยีนส์ขาสั้น ผมที่ยาวประบ่ายิ่งทำให้แผ่นหลังเนียนสวยน่ามอง เธอเป็นดาวเด่นในคืนนี้ได้ไม่ยากหากไม่ติดที่เอาแต่นั่งร้องไห้เหมือนคนถูกแฟนทิ้งหนุ่ม ๆ จ้องมองมาที่เธอราวกับรอจังหวะที่จะเข้ามาดามใจ แต่เจ้าของเสียงร้องนั้นหาได้สนใจไม่ สายตาทอดมองไปยังหน้าจอสี่เหลี่ยมที่อยู่ในมือ“ทำไมอะ ฆ่าเขาเพื่ออะไร” หญิงสาวตัดพ้อด้วยน้ำเสียงเศร้าระคนโกรธ เพื่อนสาวที่นั่งข้างกายได้แต่ตบไหล่เพื่อให้กำลังใจ “เขาน่ารักมากเลย ให้เป็นแค่พระรองไม่พอ ยังให้เขาตายอีก โอ๊ย ฉันจะมีชีวิตอยู่ต่อยังไง”แม้ว่าในสายตาของบุณยากรหรือใบไผ่จะมองว่าการกระทำของเพื่อนช่างไร้สาระ ทว่าเธอก็ยังคงปลอบ ตั้งใจให้เลิกร้องก่อนจะได้สนุกกับสิ่งที่รออยู่ แต่นานนับสิบนาทีก็ยังไม่มีอะไรดีขึ้น สาวเจ้ายังเอาแต่พร่ำเพ้อถึงการ
더 보기
ปฐมบท (2/2)
⊹ ปฐมบท ⊹รอยยิ้มที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าคมไม่สามารถลอดผ่านสายตาของหนุ่มรุ่นพี่ทั้งสามได้บุณยากรหันมามองเพื่อนสนิทที่เดินมาด้วยกันพลางเพ่งพินิจองค์ประกอบของใบหน้าอีกฝ่ายไปในตัว เธอรู้ว่าเพื่อนคนนี้หน้าตาดี แต่ในเวลานี้กลับดูดีกว่าทุก ๆ วัน แม้จะเจอเรื่องราวร้าย ๆ แต่วรัสยากลับสวยวันสวยคืน ส่วนสูงหนึ่งร้อยห้าสิบไม่เกินนี้ น้ำหนักสี่สิบถึงสี่สิบสองเห็นจะได้ ผมสีดำขลับยาวประบ่า ตัดกับผิวสีขาวราวกับน้ำนมนั้นได้อย่างดี ปากเล็ก ๆ มีสีชมพูเหมือนลูกพีช จมูกรั้นนิด ๆ เข้ากับหางตาที่เชิดขึ้น ทำให้ใบหน้าเล็ก ๆ นั้นไม่หวานจนเกินไป แต่ให้ความรู้สึกแสบซ่า นั่นยิ่งน่ามองเข้าไปใหญ่วรัสยาเป็นได้ทั้งคนสวยและคนน่ารัก หล่อนนะเป็นพวกขี้โกง ใครมองก็ไม่รู้จักเบื่อ“ชมไปยังนะว่าวันนี้แต่งตัวดีมาก เปรี้ยวเข็ดฟันเลย” ไม่พูดเปล่า มือยังเอื้อมไปแตะที่เชือกด้านหลัง “อันนี้ระวังโดนกระตุกนะ ไปเต้นในที่คนเยอะ ๆ อะ”“ไม่ไปแล้ว เหนื่อย”หญิงสาวใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำไปพักใหญ่เพราะมีคนต่อคิวอยู่พอสมควร หลังจากล้างไม้ล้างมือเป็นที่เรียบร้อยก็เดินออกมาด้านนอก เห็นว่าบุณยากรยืนรออยู่จึงเดินเข้าไปหา“คนเยอะว่ะ รอนานไหม” แค่ส่าย
더 보기
1
ภายในรถมีแต่ความเงียบเท่านั้นที่ทำงาน เขายังไม่เอ่ยถามด้วยซ้ำว่าที่หมายที่จะต้องไปส่งเธอคือที่ไหน ได้แต่ขับไปตามทางของเขา วรัสยาได้แต่กัดริมฝีปากล่างอย่างรู้สึกประหม่า อยากเอ่ยปากพูดกับเขาแต่ก็รู้สึกกระดากอายที่เพื่อนพูดไปก่อนหน้านี้ เธอชอบเขา แถมยังขอติดรถกลับไปด้วย...ช่างหน้าไม่อาย เธอเหลือบมองเขาเป็นระยะ ว่าบาป หน้าตาดีแท้ล่ะพ่อคุณ เธอต้องพยายามอย่างมากที่จะไม่ยิ้ม ไม่อย่างนั้นเขาจะคิดว่า ‘เพื่อนหนูชอบพี่’ เป็นความจริง เธอไม่ได้ชอบ แต่เขาหล่ออันนี้มันปฏิเสธไม่ได้ “อยู่แถวไหน” เสียงของเขาดังขึ้นเรียกสติของเธอให้กลับมาที่เรื่องสำคัญ หลังจากตอบไปแล้วชายหนุ่มก็ทำหน้าครุ่นคิด คิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปม นั่นทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องไปด้วยเพราะดูเหมือนจะกลายเป็นภาระของคนข้าง ๆ เข้าเสียแล้ว “คนละทางกันเลย” “เอ่อ เดี๋ยวหนูกลับเองดีกว่าค่ะ” เธอรีบกล่าวด้วยความเกรงใจ “จริง ๆ เพื่อนแค่หยอกค่ะ พี่อย่าคิดมากเลยนะคะ ขอโทษที่ทำให้ลำบากใจ งั้นเดี๋ยวพี่จอดข้างหน้านี่เลยค่ะ เดี๋ยวนั่งแท็กซี่กลับได้” “รับปากไปแล้ว” “หนูทราบค่ะ แต่มันไม่จำเป็นหรอก แค่พี่ไม่ด่าที่พวกเพื่อน ๆ หนูเล่นไม่รู้เรื่องก
더 보기
2
“ทำไมมันถึงมาสายนะ” เสียงเข้มถามย้ำอีกครั้ง“ติดหญิงครับ” ดิฐากรเป็นฝ่ายเอ่ยตอบเจ้านายหลังจากนาฬิกาบอกเวลาเจ็ดโมงสามนาทีแล้วแต่ยังไม่เห็นหัวของจีรกิตติ์ ซึ่งควรจะมารออยู่ที่บ้านตั้งแต่ก่อนเจ็ดโมงเช้าด้วยซ้ำได้ฟังเช่นนั้นปราชญาธิปจึงดุนดันลิ้นอยู่ภายในปากอย่างสะกดอารมณ์ ฝ่ามือหนาตีไปที่หน้าขาตามจังหวะการหายใจ ท่าทีดูสบาย ๆ นั้นไม่น่าเชื่อว่าสามารถกดดันเหล่าลูกน้องทั้งสามชีวิตตรงหน้าได้อย่างมหาศาล อรัณย์กลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคออย่างยากลำบาก ขนาดเขาไม่ใช่คนที่จะโดน ‘เล่น’ ยังรู้สึกเสียวสันหลังวาบอันที่จริงดิฐากรและคนอื่น ๆ ไม่รู้เหตุผลที่แน่ชัดของการมาสาย แต่เขาตั้งใจจะหยิกหลังน้องชายพอเป็นพิธีจึงเอ่ยวาจาออกไปเช่นนั้น แต่อาจจะเพราะไม่ทันฉุกคิดถึงอารมณ์ของผู้เป็นนายที่เปรียบเสมือนพายุจับตัวกันเป็นกลุ่มย่อม ๆ หากน้องเล็กเป็นอะไรขึ้นมาเขาคงรู้สึกผิดไปจนวันตาย“เมื่อคืนไปดื่มกันมานี่”“ครับ”“มันหิ้วสาวกลับห้อง”“ไม่เชิงครับ แต่จะว่าอย่างนั้นก็ได้” เพราะเหตุการณ์เมื่อคืนนั้นไม่ใกล้เคียงกับคำว่าหิ้วสาวกลับห้องเลยสักนิด แต่เป็นสาวขอให้หิ้วไปด้วยต่างหาก แต่เขาคร้านจะอธิบายให้ยืดยาว อีกอย่างนั่
더 보기
3
โทรศัพท์มือถือเครื่องบางของเจ้านายหนุ่มแตะลงเบา ๆ ที่ต้นแขนของจีรกิตติ์ เขาหันไปรับมันมาถืออย่างรู้งาน “แวะให้ด้วย เดี๋ยวจะถึงแล้ว”ภาพที่ปรากฏอยู่ในจอสี่เหลี่ยมเป็นร้านกาแฟที่ขายทั้งเครื่องดื่มและอาหารเช้า หนุ่มรุ่นน้องจึงเอ่ยบอกกับรุ่นพี่ที่ทำหน้าที่ขับรถว่าให้จอดที่ไหน ซึ่งก็จวนจะถึงอย่างที่เจ้านายว่า จบธุระจึงส่งมือถือกลับไปให้เจ้าของ จังหวะนั้นเองก็ผ่านซอยที่เขาเพิ่งขับมาส่งใครคนนั้นเมื่อคืนนี้ การห้ามสายตาให้หันไปมองดูเป็นเรื่องยากเกินกำลัง เขาทำไมไม่ได้ จึงหันมองออกไปแม้ว่าจะไม่มีทางได้เห็นแม่ผักกาดหัวเล็ก ๆ นั่น เพราะเจ้าหล่อนเป็นพวกตื่นสายผ่านมาสักพักก็ถึงที่หมาย ร้านขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่แต่มีคนจับจองที่นั่งจนไม่มีที่ว่าง“นายจะรับอะไรครับ” เขาเอ่ยถามและตั้งท่าจะลงไปซื้อให้ฟากปราชญาธิปยกมือมาห้ามในทันที “ไปเอง รออยู่นี่แหละ”ไม่บ่อยนักที่ผู้เป็นนายจะลงจากรถเองโดยที่ไม่วานลูกน้อง สองคนที่ตามมาจอดด้านหลังก็อดแปลกใจไม่ได้ ต่างก็มองตามเข้าไปด้านใน ดีที่เป็นกระจกใจจึงมองเห็นทะลุปรุโปร่ง พวกเขาคิดว่าเจ้านายคงจะไปซื้อกาแฟแต่แทนที่จะตรงไปยังเคาน์เตอร์กลับไปนั่งที่โต๊ะแทน มากกว่านั้นคื
더 보기
4
เที่ยงครึ่งแล้ว...ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองก่อนจะจ้องมองไปยังโทรศัพท์ที่ถืออยู่ เมื่อคิดว่าป่านนี้ก็น่าจะตื่นแล้วเลยตั้งใจจะกดโทร.ออก แต่ก็ต้องชะงักเมื่อคิดว่ามันจะเป็นการเผยไต๋มากเกินจำเป็น เธอเป็นฝ่ายเข้าหาเขา เพราะฉะนั้นเธอก็ควรเป็นคนโทรมาก่อน สุดท้ายสายนั้นก็เป็นหมัน ร่างสูงเก็บมือถือไว้ในกระเป๋าก่อนจะเดินไปรวมกับกลุ่มเพื่อนรุ่นพี่ทั้งสามที่นั่งพักผ่อนระหว่างพัก“มึงไม่รู้จริงเหรอ” พอมาถึงก็ได้ยินดิฐากรเอ่ยถามอะไรบางอย่างกับอรัณย์“กูก็รู้พร้อม ๆ มึงแค่นี่แหละ ปกติเห็นลงอ่างอย่างเดียว ใครจะไปรู้ว่าเลี้ยงอีหนูไว้ด้วย”“รอดพ้นสายตาพวกเราไปได้ไง”“เรื่องของนายก็อย่าไปอะไรมาก เดี๋ยวพายุลงหัวนะมึง” ชยางกูรเตือนรุ่นน้อง แม้ว่าเขาเองก็จะสงสัยมากก็ตาม แต่แค่แอบมองเมื่อเช้ายังแทบจะโดนกินเลือดกินเนื้อทางสายตา จึงคิดได้ว่าเรื่องส่วนตัวของนายไม่ใช่เรื่องที่ลูกน้องอย่างเขาต้องรู้ “คุยธุระเสร็จแล้วเหรอ ไม่เห็นจะยกหูคุย”“จับผิดผม?”“อย่าเยอะ กูแค่หันไปเห็นพอดี สำคัญขนาดนั้นเลยดิมึง”จีรกิตติ์ไหวไหล่ “ไม่ได้คุย ดูรีบเกิน”“กับน้องผักกาด” ดิฐากรเอ่ยแทรกขึ้น คนโดนถามจึงพยักหน้าตอบ “ไม่ได้นะครับคุณจัด
더 보기
5
นับจากวันนั้นจนวันนี้ก็ผ่านมาห้าวันแล้ว ยิ่งคิดนันทภัคก็ยิ่งฉุนกับคนที่เพื่อนบอกว่างานดี หล่อนยกมือเท้าเอวทั้งที่ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ สายตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจหลังเพื่อนสนิทบอกว่าไม่ได้ติดต่อกับพ่อหนุ่มคนนั้นเลยตั้งแต่วันที่เขาไปส่งถึงคอนโด รวมถึงบุณยากรที่เป็นตัวตั้งตัวตีเค้นสมองหาความคิดดี ๆ ทั้งปิ่นปักษาที่บากหน้าไปฝากเพื่อนกลับบ้านกับผู้ชาย โสรยาเองก็ได้แต่ส่ายหน้าให้กับความ ‘ไม่เป็นงาน’ ของเพื่อนที่ทำเหมือนก๋ากั่นไม่มีความกลัวในจิตใจ แต่พอเอาเข้าจริงกลับหงอเหมือนลูกหมา“สุดท้ายแล้วมึงจะเป็นแค่ผักกาดดองใช่ไหม” นันทภัคอดออกปากไม่ด่าไม่ได้แล้ว“ก็บอกเขาแล้วว่าสะดวกให้เลี้ยงข้าววันไหนก็ให้โทร.มา”“แล้ว”“เขายังไม่ติดต่อมาเลยไง ก็แปลว่าไม่สะดวกหรือเปล่า”“ไม่ ๆ” บุณยากรรีบเบรก “อันนี้มันปลายเหตุ มันผิดตั้งแต่อ้อยเข้าปากมึงแต่มึงเลือกที่จะคายแล้ว”“ขอค้าน” วรัสยายกมือประท้วงราวกับกำลังคุยเรื่องสำคัญกันอยู่ ดูท่าทางจริงจัง “ที่พวกมึงเห็นกับที่เกิดขึ้นจริงมันต่างกันมาก ตอนขึ้นรถไปด้วยมึงก็คิดไปต่าง ๆ นานาได้แหละ แต่สถานการณ์จริงคือพี่เขาก็เงียบ ๆ ไม่ค่อยได้คุยอะไรกันมาก ส่วนมากก็เป็นกูท
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status