อยากเป็นเมียที่เฮียรัก 18+ (Set 3 BadBoyไร้รัก 3/3)

อยากเป็นเมียที่เฮียรัก 18+ (Set 3 BadBoyไร้รัก 3/3)

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-13
โดย:  บีน่าเลดี้จบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
120บท
8.4Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ยาหยี แปลว่า ที่รัก แต่ทว่าเธอกลับไม่ใช่ที่รักของเขา “อย่าทำเป็นสะดีดสะดิ้งหน่อยเลย ตอนนี้เป็นเวลาเข้าหอ ผัวเมียก็ต้องเoากันสิ เธอจะได้ฉันเป็นผัวสมใจไง”

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

Chapter 1

My phone buzzed in my hand so hard my fingers went numb. I looked down. The DMs were stacking up faster than I could read them.

[Sophia Shaw, come on, we're classmates, give me a discount. Fifty for one round, deal?]

[With a body like yours, who could stop at just twice a night?]

[I've sent the money. I'll meet you at the hotel you pinned tonight]

My mind went blank. I threw the phone away.

That suffocating feeling–like a plastic bag being pulled over my head–came rushing back, choking me.

Had I… been given another chance?

Before I could think it through, the door opened slightly, and Tara Mansfield's perfectly familiar face leaned in.

She looked exactly the same as she had in my previous life. Between her fingers, she waved a card printed with my explicit photos, grinning.

"Sophia. I made you famous on this campus. How are you going to thank me?"

"You have no idea–I was just joking around, but those disgusting guys went crazy asking me for your contact."

The old me would have already been crying, asking her how she could do this to me, voice breaking.

Not this me. My teeth clenched so hard they hurt. My whole body trembled with anger.

I snatched the flyer out of her hand and slapped her across the face.

Tara screamed, clutching her cheek in disbelief. "You hit me? I treat you like my best friend, and you can't even take a joke anymore?"

Best friend?

I let out a cold laugh.

In my last life, she spread rumors about me–dirty lies that ruined my reputation. She made my boyfriend, Connor Pierce, point at me outside the dorm and call me a sl*t in front of everyone.

Back then, I thought he just did not love me enough.

A few days later, I caught her kissing him outside the dorm.

I heard her tell him, "I've always known Sophia isn't as innocent as she pretends. I just didn't say anything because she's my best friend."

Calling me her best friend in public, while going after my boyfriend behind my back.

I pointed at the phone on the floor. My voice came out flat.

"A joke? Did you ask me whether I thought it was funny?

"You'd better start thinking about how you're going to explain this to the dean–spreading lies about me."

Just then, footsteps came from the hallway. My roommates, Holly Lane and Cassidy Mars, walked in one after the other.

Holly went straight to Tara's side, concern written all over her face. "The dean? Tara, what's wrong with your dad?"

That was when I remembered. From the day Tara enrolled here, Tara had been using the fact that she shared the dean's last name to hint that she was his daughter–never confirming it, but never denying it either.

My family was the school's biggest investor. I had already confirmed with my dad–the dean did not have a daughter.

In my previous life, I treated her like a friend. I thought she had her reasons, so I never exposed her.

But this time?

I was not going to let her keep up this act in front of me.

Tara quickly composed herself, eyes filling with tears, voice trembling. "I made one little joke, and she hit me."

"What? She hit you?" Holly came charging across the room, jabbing a finger at me. "How could you hit Tara? Who do you think you are?"

Tara put on a pitiful expression. "Connor Pierce is the campus heartthrob. Why would a guy like that fall for someone like you, ordinary as you are? I was helping you. Testing whether he really loves you."

Cassidy caught on and let out a mocking laugh. "I knew it. Tara was helping you, and you throw a tantrum? You really think highly of yourself."

Holly piled on. "It's just a couple of dumb flyers in a group chat. You are so fragile. We're in college–people joke around."

It hit me, listening to them, how easily I'd let this happen the first time around.

That had ended with me locked in a basement by some pervert who saw the flyer.

Three days. Three nights. I died there.

Not this time.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
120
Chapter 1
นิยายเรื่อง : อยากเป็นเมียที่เฮียรักผู้เขียน : นามปากกา บีน่าเลดี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และ พ.ศ. 2558 (ฉบับเพิ่มเติม) นิยายเรื่อง อยากเป็นเมียที่เฮียรัก เป็นลิขสิทธิ์ของนามปากกา บีน่าเลดี้ แต่เพียงผู้เดียว ไม่อนุญาตให้คัดลอก ลอกเลียน และดัดแปลง เนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งของนิยายเรื่องนี้โดยเด็ดขาด----------------------------- Chapter 1“นับจากนี้นายวายุภักษ์กับนางสาวยาหยี เตชะอมรทรัพย์ เป็นสามีภรรยาโดยถูกต้องตามกฎหมาย ผมขอให้คุณทั้งสองครองรักกันชั่วนิรันดร์ หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกัน ขอให้มีความสุขมาก ๆ นะครับ...” สิ้นสุดคำพูดของนายทะเบียนที่มาเป็นพยานรักให้กับบ่าวสาวที่ดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก แขกเหรื่อก็ต่างยิ้มกันหน้าชื่นตาบานด้วยความยินดีปรีดา ยกเว้น ‘เขา’ ชายหนุ่มวัยยี่สิบหกปีผู้เป็นเจ้าบ่าวที่เอาแต่แสดงสีหน้าเรียบนิ่งเฉยชาตลอดทั้งวัน จนกระทั่งพิธีส่งตัวเข้าหอ ถึงได้ยินเขาถอนหายใจพรืดใหญ่อย่างเก็บอาการไม่อยู่เมื่อได้ยินคำสั่งคุณพ่อของเขา“ดูแลน้องให้ดี ๆ ล่ะวายุ...”“ครับป๊า”“ดูแลน้องให้ดี ๆ นะวายุ...” จันทร์ฉายผู้เป็นแม่ของวายุพูดต่อจากอาทิตย์ผ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-03
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 2
Chapter 2“ฮึก...” ยาหยีรีบยกมือปิดปาก ลุกเดินเข้าห้องน้ำ แล้วกดล็อกกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ตรงอ่างล้างหน้ามองตัวเองผ่านเงาสะท้อนบนกระจก จนเห็นผู้หญิงคนในกระจกหน้าตาเหมือนเธอทำสีหน้าร้าย ๆ แล้วพูดกับเธอว่า...‘เธอมันก็เป็นแค่เมียที่เขาไม่ต้องการเท่านั้นแหละยาหยี จะทำอะไรก็ดูน่าเบื่อสำหรับเขาไปซะหมด ขนาดร้องไห้เธอก็ยังน่ารำคาญในสายตาเขาเลย’ “ฮึก...” ยาหยียกมือเช็ดคราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนบนใบหน้า จากนั้นเธอถอดชุดแต่งงานออกจากตัว ถอดเครื่องประดับออกจากหัว ก่อนจะเดินไปเปิดน้ำให้เต็มอ่างและก้าวขาลงไปในอ่างอาบน้ำอย่างเหม่อลอย“คุณพ่อคุณแม่ขา มารับหนูไปอยู่ด้วยนะคะ” ร่างบางเอนตัวนอนราบลงไปในอ่างอาบน้ำ ค่อย ๆ ไถลตัวให้หัวจมดิ่งไปใต้น้ำ จากนั้นหญิงสาวกลั้นหายใจ พยายามทำให้ตัวเองขาดออกซิเจนด้วยการกลืนน้ำเข้าปากจนแก้มป่อง แต่เสี้ยววินาทีก็มีภาพหญิงวัยกลางคนผุดขึ้นเข้ามาในห้วงความคิด แล้วส่งยิ้มหวานให้ยาหยีด้วยความอ่อนโยน...‘พ่อกับแม่ยังรอดูความสำเร็จของหนูนะจ๊ะลูกรัก’ เสียงอ่อนโยนนั้นเป็นเหมือนระฆังที่เตือนสติต่อสิ่งที่เธอตัดสินใจฆ่าตัวตายเพียงอารมณ์ชั่ววูบ ยาหยีดันตัวเองผุดขึ้นจา
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-03
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 3
Chapter 3“อย่าทำเป็นสะดีดสะดิ้งหน่อยเลย ตอนนี้เป็นเวลาเข้าหอ ผัวเมียก็ต้องเอากันสิ เธอจะได้ฉันเป็นผัวสมใจไง” “หนูไม่ได้ต้องการให้เฮียทำแบบนี้...” ยาหยีพยายามเอามือดันร่างหนาผละออกจากตัว แต่เขากลับกดน้ำหนักทาบทับร่างกายของเธอจนรู้สึกหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม“ถ้าเธอไม่อยากได้ฉันเป็นผัว ทำไมวันนั้นถึงไม่ปฏิเสธการแต่งงานวะ ทำไมต้องทำเหมือนโดนฉันข่มขืน ทั้งที่ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอสักนิด มีแต่เธอนั่นแหละที่เดินเข้ามานอนห้องฉันเอง เธอนี่มันทำตัวแรดร่านกร้านโลกสิ้นดี” วายุพูดด้วยอารมณ์โกรธ โดยที่ไม่ได้แคร์ความรู้สึกของยาหยีเลยว่าเธอจะรู้สึกยังไงกับคำพูดของเขา“ฮึก ~ เฮีย...” น้ำใส ๆ พรั่งพรูจากดวงตาด้วยความเสียใจกับคำด่าทอสาดเสียเทเสียของเขา“หยุดบีบน้ำตาซะที รำคาญ!” วายุผละตัวออกจากร่างบาง เขากวาดสายตามองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตารังเกียจ ใคร ๆ ที่ได้เห็นยาหยีก็ต่างชมว่าเธอสวยดุจดั่งเจ้าหญิง แต่ความสวยของเธอในตอนนี้กลับไม่เข้าตาเขาเลยสักนิด เพราะยาหยีสวยแค่เปลือกนอก แต่นิสัยของเธอกลับร้ายลึกหลังจากคนตัวสูงผละตัวออก หญิงสาวก็รีบดึงกระโปรงคลุมส่วนล่างอย่างร้อนรน ก่อนที่จะลุกไปหยิบผ้าห่มจากพ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-03
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 4
Chapter 4“มึงทำแบบนี้กับน้องได้ยังไงไอ้วายุ กูไม่เคยสั่งสอนให้มึงข่มขืนผู้หญิง!” อาทิตย์ตะคอกใส่วายุด้วยน้ำเสียงโมโหอย่างเดือดดาล“ป๊าพูดอะไรเนี่ย ผมไม่ได้ข่มขืนยาหยี” วายุเอามือลูบหน้าตัวเองอย่างหงุดหงิดที่โดนคุณพ่อตะคอกใส่เป็นครั้งแรก“ถ้ามึงไม่ได้ทำอะไรยาหยี งั้นมึงตอบกูมาสิ เสื้อผ้ามึงกับน้องหายไปไหน...” “ผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะป๊า ตื่นมาผมก็อยู่สภาพนี้แล้ว” วายุปฏิเสธท่าเดียว ก่อนที่เขาจะหันไปขอความช่วยเหลือจากยาหยีด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ช่วยบอกป๊าทีสิยาหยี ว่าเฮียไม่ได้ทำอะไรหนู...” “...” ยาหยีด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สมองของเธอขาวโพลนจนทำอะไรไม่ถูกคิดอะไรไม่ออก ได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธน้ำตาพรั่งพรูไหลจากดวงตา“ฮึก...ฮือ หนูไม่รู้...” “โธ่โว้ย! ร่างกายของเธอโดนเอาหรือไม่โดนเอาจะไม่รู้หรือไงวะ!” วายุตะคอกใส่ยาหยีเสียงดังอย่างไม่สบอารมณ์ ที่เธอเอาแต่ร้องไห้เหมือนตกเป็นเหยื่อโดนเขาข่มขืน “หนูเจ็บตรงไหนหรือเปล่าจ๊ะยาหยี” จันทร์ฉายเอ่ยถามน้ำเสียงอบอุ่น“ฮึก ~ เจ็บค่ะ” ยาหยีพยักหน้าตอบรับน้ำตานองหน้า เพราะรู้สึกเจ็บหน่วง ๆ ที่กลางกาย“เจ็บอะไรวะ! ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอสักนิด!” วายุ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-03
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 5
Chapter 5วันต่อมา... ยาหยีลืมตาตื่นในเวลาหกโมงเช้า จากนั้นก็หันไปมองคนข้างกายที่นอนห่างกันหนึ่งช่วงแขน เมื่อเห็นว่าเขายังนอนหลับอยู่ ยาหยีจึงขยับตัวลงจากเตียงเบา ๆ แล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนตัวสิบห้านาทีต่อมาเมื่อหญิงสาวออกจากห้อง อาทิตย์และจันทร์ฉายไม่ได้อยู่หน้าห้องแล้ว พอลงมาชั้นล่างบรรยากาศก็เงียบกริบ ยาหยีก็เลยเดาได้ว่าพวกท่านน่าจะกลับคฤหาสน์ไปแล้วคฤหาสน์ของตระกูลเตชะอมรทรัพย์ตั้งตระหง่านอยู่ย่านใจกลางเมืองบนอาณาจักรของพวกเขา โดยจะมีบ้านของจันทร์เจ้าลูกสาวคนโตของอาทิตย์อยู่หลังถัดจากคฤหาสน์ บ้านของหมอสายลมจะอยู่หลังที่สาม และบ้านของวายุจะอยู่หลังสุดท้าย ถึงแม้พวกเขาจะแยกบ้านอยู่คนละหลัง แต่ทว่าลูก ๆ ของอาทิตย์ก็มักจะแวะเวียนไปนอนค้างที่คฤหาสน์เป็นประจำ และตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นเมื่อเดือนก่อน วายุเป็นคนเดียวที่ไม่เคยนอนค้างที่คฤหาสน์อีกเลย“เมี้ยว ~” เจ้าแมวตัวอ้วนขนสีขาวผสมสีน้ำตาลส่งเสียงร้องเมี้ยว ๆ อย่างดีใจ มันเอาขนฟู ๆ ไปถูไถที่ขาเรียว เพื่อเรียกร้องความสนใจจากหญิงสาว ด้วยความที่ยาหยีและยูริไม่เคยห่างกันข้ามคืน แต่เมื่อคืนทั้งคู่ต้องห่างกันเป็นครั้งแรกเพราะยาห
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-03
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 6
Chapter 6ยาหยีนั่งกอดยูริราวสิบนาที เธอก็รู้สึกดีขึ้น จึงปล่อยยูริออกจากอ้อมกอด ก่อนที่จะเอาแซนด์วิชที่เขาไม่กิน บรรจุใส่กล่องอาหาร จากนั้นก็ขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวในวันนี้เธอเลือกใส่เดรสสีขาวแขนกุดสวมทับด้วยเสื้อสูทสีชมพูละมุนตา และสวมรองเท้าส้นเข็มไม่ต่างจากไปเดินบนรันเวย์ ถึงยาหยีจะมีนิสัยชอบเก็บความรู้สึกต่าง ๆ ไว้ในใจ แต่เรื่องการแต่งตัวหญิงสาวก็มักจะโดดเด่นอยู่เสมอ ซึ่งมันช่วยส่งเสริมให้บุคลิกของหญิงสาวดูสวยสะดุดตาต่อคนที่พบเห็น หรือจะพูดง่าย ๆ ว่ายิ่งโตยิ่งสวยสะพรั่งหลังจากหมุนตัวหนึ่งรอบอยู่หน้ากระจกเพื่อสำรวจการแต่งกาย เธอก็เดินไปหยิบกระเป๋าใบเล็กมาพาดไหล่ ก่อนจะหยิบกระเป๋าแมวเดินลงไปชั้นล่าง แล้วอุ้มยูริใส่กระเป๋า จากนั้นก็ล้วงหยิบมือถือเข้าแอปเรียกแกร็บแท็กซี่ยาหยีทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลเอกชนของตระกูลเตชะอมรทรัพย์ เธอทำงานที่นี่ตั้งแต่เรียนจบมัธยมปลาย และเลือกเรียนปริญญาตรีในวันอาทิตย์ เพราะอยากเอาเวลามาทำงานตอบแทนบุญคุณลุงอาทิตย์ที่อุปถัมภ์เลี้ยงดูเธอมาอย่างดีตั้งแต่พ่อกับแม่ของเธอจากไปยาหยีเดินทางมาถึงโรงพยาบาลประมาณแปดโมง และเมื่อหญิงสาวลงจากรถแท็กซี่ก็เงยหน้ามองตึกสูงยี่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-03
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 7
Chapter 7“เอาน่า อย่าคิดมากสิ” เมื่อเห็นยาหยีทำสีหน้าเศร้า สายลมก็รู้สึกผิดทันที เขาไม่น่าปากพล่อยแซวอะไรแบบนี้เลย ทั้งที่ก็รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างวายุกับยาหยีในตอนนี้เป็นยังไง“พี่หมอรับกาแฟเลยไหมคะ” ยาหยีรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที เมื่อเห็นสายลมมองเธออย่างเวทนา“จัดมาเลยครับ พี่ขอเข้ม ๆ นะ”“ได้เลยค่ะ ว่าแต่พี่หมอกินแซนด์วิชด้วยไหมคะ หนูทำเอง” ยาหยีหยิบกล่องแซนด์วิชออกจากถุงผ้าส่งให้คุณหมอสายลม“พี่จะพลาดของอร่อยฝีมือระดับเชฟแบบหนูได้ยังไงล่ะ” สายลมยื่นมือไปรับกล่องแซนด์วิชจากยาหยีด้วยรอยยิ้มทะเล้น“งั้น...พี่หมอรอแป๊บนะคะ เดี๋ยวหนูจะไปชงกาแฟมาให้กินกับแซนด์วิช” พูดจบ ยาหยีก็ผละตัวเดินไปที่ห้องแพนทีน แต่พอเข้ามาในห้องแพนทีน กลับเห็นคนตัวสูงคายกาแฟบ้วนทิ้งลงอ่างล้างมือด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์“เชี่ย ทำไมกูชงเองถึงไม่อร่อยเลยวะ”“ให้หนูชงกาแฟให้ไหมคะเฮีย”“ไม่ต้องยุ่ง”“ค่ะ” ยาหยีพยักหน้ารับทราบในสิ่งที่เขาบอก จากนั้นเธอก็หยิบเมล็ดกาแฟใส่เครื่องชงกาแฟอย่างคล่องแคล่วเสมือนมืออาชีพเมื่อเห็นยาหยีทำในสิ่งที่เขาห้าม วายุก็หันไปดุยาหยีทันที “ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องยุ่ง ฟังไม่รู้เรื่องเหรอยาหยี
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-03
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 8
Chapter 818.00 น.ในขณะที่ยาหยีและสายลมเดินไปที่ลิฟต์ก็ประจวบเหมาะกับที่วายุกำลังเดินเข้าลิฟต์พอดี และในจังหวะที่สายลมเดินเข้ามาในลิฟต์แล้ว วายุก็กดปิดประตูลิฟต์ทันที“ว้าย!!” ยาหยีรีบวิ่งเข้าลิฟต์ทันที เมื่อจู่ ๆ ประตูลิฟต์เลื่อนปิดทั้งที่เธอกำลังเดินอยู่ตรงกรอบประตู“ทำอะไรของเฮียวะ น้องเกือบโดนประตูลิฟต์หนีบแล้วเนี่ย” สายลมพูดเสียงดังใส่พี่ชายอย่างไม่พอใจที่รู้ว่าวายุแกล้งยาหยี“อยากเดินชักช้าเองทำไมวะ”“น้องเดินช้าตรงไหน”“มึงจะเดือดร้อนอะไรนักหนาไอ้หมอ”“พี่หมอ” ยาหยีกระตุกแขนหมอสายลมให้เขาหยุดเถียงกับพี่ชาย สายลมก็เลยถอนหายใจพรืดใหญ่ แล้วเงยหน้าขึ้นระงับอารมณ์หงุดหงิดที่กำลังเดือดปุด ๆ ขึ้นและเมื่อลิฟต์เคลื่อนตัวมาถึงชั้นล่าง หญิงสาวก็เดินตามสองพี่น้องออกจากตึก จนกระทั่งเดินมาถึงลานจอดรถ ยาหยีก็เดินปลีกตัวออกไปเงียบ ๆ แต่ทว่าสายลมกลับเรียกยาหยีด้วยสีหน้ามีคำถาม“จะเดินไปไหนน้องยาหยี”“กลับบ้านค่ะ”“หนูก็กลับบ้านพร้อมเฮียวายุสิ”“กูต้องไปทำธุระที่อื่นต่อ”“จะไปทำธุระที่อื่น แล้วไปส่งเมียที่บ้านก่อนไม่ได้หรือไง”“เมียที่กูไม่ต้องการ ทำไมกูต้องดูแลวะ”“เออ...เดี๋ยวผมดูแลน้องเองก็
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-03
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 9
Chapter 9หลังจากสัญญาณทางนั้นตัดไป ยาหยีก็โทรกลับทันที แต่ทว่ากลับไม่สามารถติดต่อได้ ถึงอย่างนั้นยาหยีก็ยังไม่ถอดใจ เธอพยายามกดโทรหาวายุซ้ำ ๆ ด้วยความเป็นห่วง จนกระทั่งฉุกคิดได้ว่า เขาอาจจะโทรผิด แล้วกลัวเสียหน้าก็เลยชิ่งปิดเครื่องไป ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มีทางโทรหาเธออย่างแน่นอน เพราะขนาดอยู่ต่อหน้า วายุยังไม่อยากพูดกับเธอเลยด้วยซ้ำ...ติ๊ด!ติ๊ด!เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในเวลาหกโมงเช้า ร่างบางปรือตาตื่นด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสดชื่นนักเพราะเพิ่งหลับไปตอนรุ่งสาง และยิ่งซึมหนักกว่าเดิม เมื่อวายุยังไม่กลับบ้าน‘เขาไปนอนที่ไหนนะ?’‘เขาจะไปไหนต่อกับผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า?’หญิงสาวได้แต่ตั้งคำถามด้วยความรู้สึกขมขื่นใจ เพราะต่อให้รู้ว่าเขาไปไหนกับใคร ก็ไม่มีสิทธิ์ไปโวยวาย ถึงเธอจะเป็นเมียแต่ง แต่มีสิทธิ์แค่นอนกอดใบทะเบียนสมรส และยิ่งรู้อยู่แก่ใจว่าเป็นเมียที่เขาไม่ต้องการ น้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจก็ไหลลงมาเงียบ ๆแต่แล้วเจ้าแมวแสนรู้ ก็ไม่ปล่อยให้ยาหยีต้องรู้สึกจมดิ่งเหมือนคนจะจมน้ำ มันรีบไต่ขึ้นมานั่งบนตักนุ่มนิ่มอย่างรู้งาน เอาหัวของมันถูไถที่ขาเรียวอย่างออดอ้อนแล้วส่งเสียงร้องเมี้ยว ๆ ไม่หย
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-03
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 10
Chapter 10สายลมมองหน้ายาหยี เขาเอามือลูบหน้าตัวเอง ก่อนจะเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเครียด“เมื่อคืนเฮียวายุรถคว่ำ”“...” หลังจากสายลมพูดจบ ยาหยีก็ชะงักนิ่งไปทันที ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นจนน้ำใส ๆ ไหลจากดวงตา เพราะข่าวร้ายของวายุทำให้ความรู้สึกของเธอดิ่งลงเหวเหมือนเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อนที่หญิงสาวรู้ว่าพ่อแม่ของเธอเกิดอุบัติเหตุรถตกเขา“ฮะ...เฮียปลอดภัยแล้วใช่ไหมคะพี่หมอ เฮียไม่ได้เป็นอะไรมากใช่ไหม” หญิงสาวเอ่ยถามน้ำเสียงสั่นเครือ“เฮียพ้นขีดอันตรายแล้ว” สายลมยื่นมือมาลูบหัวยาหยีเบา ๆ เพื่อปลอบใจ ทั้งที่สายลมเองก็น้ำตาคลอเบ้าเต็มหน่วยที่พี่ชายของเขาประสบอุบัติเหตุปางตาย“ขอบคุณโลกใบนี้ที่ยังใจดีกับหนู” ยาหยียิ้มทั้งน้ำตา ถึงเธอจะเป็นภรรยาที่เขาไม่ต้องการ แต่เธอก็ยังต้องการเขา ขอบคุณมัจจุราชที่ไม่พรากเขาไปจากเธอ“งั้นเราเข้าไปหาเฮียวายุกันเถอะ”“หนูเอายูริเข้าไปด้วยได้ไหมคะ”“เอาเจ้ายูริไปฝากการ์ดไว้ก่อน” พูดจบ สายลมก็อุ้มกระเป๋าที่ใส่ยูริลงจากรถ แล้วเอาไปฝากไว้กับบอดีการ์ดที่เฝ้าอยู่หน้าประตูชั้นที่สิบแปดในระหว่างที่ยาหยีเดินตามสายลมเข้าไป หญิงสาวก็ได้แต่เอะใจที่วันนี้มีบอดีการ์ดเฝ้าที่หน้าประตูู
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-03
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status