ห้องสมุด
ค้นหา
อยากเป็นเมียที่เฮียรัก 18+ (Set 3 BadBoyไร้รัก 3/3)

อยากเป็นเมียที่เฮียรัก 18+ (Set 3 BadBoyไร้รัก 3/3)

โรแมนติก
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-13
โดย:  บีน่าเลดี้ยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
120บท
4.8Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

คำโปรย

รักทรมาน

อีโรติก

ซาตาน

แต่งงานสายฟ้าแลบ

ยาหยี แปลว่า ที่รัก แต่ทว่าเธอกลับไม่ใช่ที่รักของเขา “อย่าทำเป็นสะดีดสะดิ้งหน่อยเลย ตอนนี้เป็นเวลาเข้าหอ ผัวเมียก็ต้องเoากันสิ เธอจะได้ฉันเป็นผัวสมใจไง”

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

Chapter 1

นิยายเรื่อง : อยากเป็นเมียที่เฮียรัก

ผู้เขียน : นามปากกา บีน่าเลดี้

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และ พ.ศ. 2558 (ฉบับเพิ่มเติม) นิยายเรื่อง อยากเป็นเมียที่เฮียรัก เป็นลิขสิทธิ์ของนามปากกา บีน่าเลดี้ แต่เพียงผู้เดียว ไม่อนุญาตให้คัดลอก ลอกเลียน และดัดแปลง เนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งของนิยายเรื่องนี้โดยเด็ดขาด

----------------------------- 

Chapter 1

“นับจากนี้นายวายุภักษ์กับนางสาวยาหยี เตชะอมรทรัพย์ เป็นสามีภรรยาโดยถูกต้องตามกฎหมาย ผมขอให้คุณทั้งสองครองรักกันชั่วนิรันดร์ หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกัน ขอให้มีความสุขมาก ๆ นะครับ...” สิ้นสุดคำพูดของนายทะเบียนที่มาเป็นพยานรักให้กับบ่าวสาวที่ดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก แขกเหรื่อก็ต่างยิ้มกันหน้าชื่นตาบานด้วยความยินดีปรีดา ยกเว้น ‘เขา’ ชายหนุ่มวัยยี่สิบหกปีผู้เป็นเจ้าบ่าวที่เอาแต่แสดงสีหน้าเรียบนิ่งเฉยชาตลอดทั้งวัน จนกระทั่งพิธีส่งตัวเข้าหอ ถึงได้ยินเขาถอนหายใจพรืดใหญ่อย่างเก็บอาการไม่อยู่เมื่อได้ยินคำสั่งคุณพ่อของเขา

“ดูแลน้องให้ดี ๆ ล่ะวายุ...”

“ครับป๊า”

“ดูแลน้องให้ดี ๆ นะวายุ...” จันทร์ฉายผู้เป็นแม่ของวายุพูดต่อจากอาทิตย์ผู้เป็นสามี

“ครับม้า...”

“ดูแลน้องยาหยีให้ดี ๆ ล่ะวายุ...” จันทร์เจ้าผู้เป็นพี่สาวคนโตเอ่ยขึ้นอีกคน

“ครับเจ๊...”

วายุเริ่มตอบรับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อพ่อแม่ และพี่สาวของเขา ต่างพากันก๊อบปี้คำพูดเดียวกันมาสั่งเขาซ้ำ ๆ ซาก ๆ จนเขารู้สึกเอียนกับคำฝากฝังของผู้ใหญ่ที่ให้ดูแลเจ้าสาวเป็นอย่างดี

“เฮียวายุครับ ดูแล...”

“หยุดสั่งกูสักทีเถอะไอ้หมอ ชีวิตของใครก็ดูแลเอาเอง พาป๊า ม้า เจ๊ กลับบ้านไปได้แล้ว...” วายุพูดตัดบทน้องชายที่อายุห่างกันหนึ่งปี จากนั้นเขาก็ดึงเจ้าสาวเข้าห้องหอทันที ทั้งที่พ่อแม่ของเขายังไม่ทันได้อวยพรเจ้าสาวเลยด้วยซ้ำ

และเมื่อประตูห้องปิดสนิท วายุก็เอ่ยหาเรื่องเจ้าสาวทันที

“เธอเป็นง่อยหรือไงยาหยี ทุกคนถึงต้องให้ฉันดูแลเธอ”

“...” ถึงจะรู้สึกจุกอกกับคำถามของเขาเพียงใด แต่ยาหยีก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรเขา เพราะคิดว่าการเงียบคือทางออกที่ดีที่สุด

แต่อีกคนกลับไม่ได้คิดแบบนั้น ยิ่งเขาเห็นยาหยีเอาแต่ปิดปากเงียบราวกับเจ้าสาวใบ้ มันยิ่งกระตุ้นอารมณ์ขุ่นเคืองของเขาจนแทบระเบิด ชายหนุ่มก็เลยใช้วิธีเปิดปากหญิงสาวด้วยการถอดชุดทักซีโดตามด้วยกางเกงในสลัดออกจากขา เพื่อโชว์เรือนร่างกำยำของเขา

“ว้าย!...อุ๊บ!” ยาหยีรีบยกมือปิดปากอุดเสียงกรี๊ด ก่อนจะก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเองด้วยใจเต้นตุบ ๆ ตอนนี้หัวใจข้างในอกมันเต้นถี่ยิบราวกับจะทะลุออกมา เมื่อเห็นส่วนกลางกายของเขาเต็มตา

‘เฮียนี่หน้าไม่อายจริง ๆ’ ยาหยีค่อนขอดในใจให้กับคนตัวสูงที่ยืนเปลือยกายล่อนจ้อนอย่างหน้าไม่อาย

“หึ...จะตกใจอะไรนักหนากะแค่เห็นค...ของฉัน” วายุที่เห็นยาหยีทำท่าทางตกใจแบบโอเวอร์ก็อดไม่ได้ที่จะพูดประชดแดกดันใส่หญิงสาว เขาน่ะเพิ่งดูออกเมื่อวันนั้นว่าแท้จริงแล้วผู้หญิงหน้าซื่อตาใสอย่างยาหยีร้ายเดียงสามากกว่าไร้เดียงสาเสียอีก “มองให้เต็มตาสิ จะก้มหน้าทำไม อยากได้ฉันเป็นผัวนักไม่ใช่เหรอ?”

“...”

“เธอมันน่าเบื่อจริง ๆ ยาหยี...” พอยาหยีปิดปากเงียบอีกครั้ง เขาก็จิ๊ปากอย่างหงุดหงิด ก่อนที่จะเดินล่อนจ้อนไปทางประตูเชื่อมห้องแต่งตัว หยิบเอาผ้าเช็ดตัวมาพันเอวสอบอย่างหมิ่นเหม่ จากนั้นก็หยิบพอตติดมือเดินออกไปนอกระเบียงบ้าน

ครืด!

เสียงประตูบานเลื่อนเปิดและปิดลง ยาหยีจึงเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงที่ยืนสูบบุหรี่ไฟฟ้า พลางคิดในใจว่า...

‘เมื่อไรเขาจะกลับมาเป็นเฮียวายุคนเดิมของเธอ...’

“มองอะไร” เสียงเข้มทำให้หญิงสาวหลุดจากภวังค์ รู้ตัวอีกทีคนตัวสูงก็ยืนจังก้าอยู่ตรงหน้าแล้ว มิหนำซ้ำเขายังปล่อยควันบุหรี่พ่นใส่หน้าหญิงสาวอย่างป่าเถื่อนอีกด้วย

“แค่ก ๆ สูบพอตมาก ๆ ทำให้อายุสั้นนะคะเฮีย” ถึงจะสำลักควันจนหน้าแดง แต่เธอยังเอ่ยเตือนเขาด้วยความเป็นห่วง

“แล้วคนได้รับควันบุหรี่อย่างเธอตายไวด้วยหรือเปล่า”

“เฮียเกลียดหนูมากเลยเหรอคะ ถึงอยากให้หนูตายนัก” ยาหยีเอ่ยถามน้ำเสียงสั่นเครือ นอกจากเขาจะไม่ได้เห็นความหวังดีของเธอแล้ว เขายังถามกลับราวกับอยากให้เธอตายไปให้พ้นหน้า

“ทำไมต้องถามโง่ ๆ ทั้งที่เธอรู้คำตอบอยู่แล้ว” ปากหยักพ่นควันบุหรี่สีเทาใส่หน้ายาหยีไม่หยุดกับคำถามสิ้นคิดของเธอ

“เฮียคงเกลียดหนูมากเลยใช่ไหมคะ” ยาหยีถามย้ำด้วยน้ำเสียงเบาหวิวราวกับคนละเมอ

“อืม...ฉันเกลียดผู้หญิงอย่างเธอที่สุด”

“...” หญิงสาวพยักหน้าขึ้นลงหงึก ๆ น้ำตาไหลพรากอาบแก้มอย่างกลั้นไว้ไม่ไหวกับคำตอบหนักแน่นของเขา ที่เธอถามย้ำเพราะแอบหวังว่าคำตอบของเขาจะเปลี่ยนไปจากเดิมบ้าง แต่สุดท้ายคำตอบของเขาก็ยังเหมือนเดิม

“อย่ามาบีบน้ำตาแถวนี้ รำคาญตา” พอเห็นยาหยีเบ้ปากคว่ำร้องไห้ วายุก็ยกมือเสยผมอย่างหงุดหงิดที่ยาหยีชอบบีบน้ำตาใส่เขา

“ฮึก!” ยิ่งโดนดุ ยาหยีก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม เธอยกมือเช็ดน้ำตาจนมือเปียกชุ่ม ก่อนจะรีบเดินหนีไปทางห้องแต่งตัว และพอเดินพ้นหน้าเขามาอยู่ในห้องแต่งตัวเพียงลำพัง หญิงสาวก็ทรุดตัวนั่งร้องไห้สะอื้นอย่างหนัก “ฮึก ฮือ”

“จะร้องไห้อะไรหนักหนาวะ หนวกหู” วายุตะโกนเข้ามาในห้องแต่งตัว

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

다른 추천

관련 소설

신작 소설

ไม่มีความคิดเห็น
120
Chapter 1
นิยายเรื่อง : อยากเป็นเมียที่เฮียรักผู้เขียน : นามปากกา บีน่าเลดี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และ พ.ศ. 2558 (ฉบับเพิ่มเติม) นิยายเรื่อง อยากเป็นเมียที่เฮียรัก เป็นลิขสิทธิ์ของนามปากกา บีน่าเลดี้ แต่เพียงผู้เดียว ไม่อนุญาตให้คัดลอก ลอกเลียน และดัดแปลง เนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งของนิยายเรื่องนี้โดยเด็ดขาด----------------------------- Chapter 1“นับจากนี้นายวายุภักษ์กับนางสาวยาหยี เตชะอมรทรัพย์ เป็นสามีภรรยาโดยถูกต้องตามกฎหมาย ผมขอให้คุณทั้งสองครองรักกันชั่วนิรันดร์ หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกัน ขอให้มีความสุขมาก ๆ นะครับ...” สิ้นสุดคำพูดของนายทะเบียนที่มาเป็นพยานรักให้กับบ่าวสาวที่ดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก แขกเหรื่อก็ต่างยิ้มกันหน้าชื่นตาบานด้วยความยินดีปรีดา ยกเว้น ‘เขา’ ชายหนุ่มวัยยี่สิบหกปีผู้เป็นเจ้าบ่าวที่เอาแต่แสดงสีหน้าเรียบนิ่งเฉยชาตลอดทั้งวัน จนกระทั่งพิธีส่งตัวเข้าหอ ถึงได้ยินเขาถอนหายใจพรืดใหญ่อย่างเก็บอาการไม่อยู่เมื่อได้ยินคำสั่งคุณพ่อของเขา“ดูแลน้องให้ดี ๆ ล่ะวายุ...”“ครับป๊า”“ดูแลน้องให้ดี ๆ นะวายุ...” จันทร์ฉายผู้เป็นแม่ของวายุพูดต่อจากอาทิตย์ผ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-03
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 2
Chapter 2“ฮึก...” ยาหยีรีบยกมือปิดปาก ลุกเดินเข้าห้องน้ำ แล้วกดล็อกกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ตรงอ่างล้างหน้ามองตัวเองผ่านเงาสะท้อนบนกระจก จนเห็นผู้หญิงคนในกระจกหน้าตาเหมือนเธอทำสีหน้าร้าย ๆ แล้วพูดกับเธอว่า...‘เธอมันก็เป็นแค่เมียที่เขาไม่ต้องการเท่านั้นแหละยาหยี จะทำอะไรก็ดูน่าเบื่อสำหรับเขาไปซะหมด ขนาดร้องไห้เธอก็ยังน่ารำคาญในสายตาเขาเลย’ “ฮึก...” ยาหยียกมือเช็ดคราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนบนใบหน้า จากนั้นเธอถอดชุดแต่งงานออกจากตัว ถอดเครื่องประดับออกจากหัว ก่อนจะเดินไปเปิดน้ำให้เต็มอ่างและก้าวขาลงไปในอ่างอาบน้ำอย่างเหม่อลอย“คุณพ่อคุณแม่ขา มารับหนูไปอยู่ด้วยนะคะ” ร่างบางเอนตัวนอนราบลงไปในอ่างอาบน้ำ ค่อย ๆ ไถลตัวให้หัวจมดิ่งไปใต้น้ำ จากนั้นหญิงสาวกลั้นหายใจ พยายามทำให้ตัวเองขาดออกซิเจนด้วยการกลืนน้ำเข้าปากจนแก้มป่อง แต่เสี้ยววินาทีก็มีภาพหญิงวัยกลางคนผุดขึ้นเข้ามาในห้วงความคิด แล้วส่งยิ้มหวานให้ยาหยีด้วยความอ่อนโยน...‘พ่อกับแม่ยังรอดูความสำเร็จของหนูนะจ๊ะลูกรัก’ เสียงอ่อนโยนนั้นเป็นเหมือนระฆังที่เตือนสติต่อสิ่งที่เธอตัดสินใจฆ่าตัวตายเพียงอารมณ์ชั่ววูบ ยาหยีดันตัวเองผุดขึ้นจา
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-03
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 3
Chapter 3“อย่าทำเป็นสะดีดสะดิ้งหน่อยเลย ตอนนี้เป็นเวลาเข้าหอ ผัวเมียก็ต้องเอากันสิ เธอจะได้ฉันเป็นผัวสมใจไง” “หนูไม่ได้ต้องการให้เฮียทำแบบนี้...” ยาหยีพยายามเอามือดันร่างหนาผละออกจากตัว แต่เขากลับกดน้ำหนักทาบทับร่างกายของเธอจนรู้สึกหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม“ถ้าเธอไม่อยากได้ฉันเป็นผัว ทำไมวันนั้นถึงไม่ปฏิเสธการแต่งงานวะ ทำไมต้องทำเหมือนโดนฉันข่มขืน ทั้งที่ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอสักนิด มีแต่เธอนั่นแหละที่เดินเข้ามานอนห้องฉันเอง เธอนี่มันทำตัวแรดร่านกร้านโลกสิ้นดี” วายุพูดด้วยอารมณ์โกรธ โดยที่ไม่ได้แคร์ความรู้สึกของยาหยีเลยว่าเธอจะรู้สึกยังไงกับคำพูดของเขา“ฮึก ~ เฮีย...” น้ำใส ๆ พรั่งพรูจากดวงตาด้วยความเสียใจกับคำด่าทอสาดเสียเทเสียของเขา“หยุดบีบน้ำตาซะที รำคาญ!” วายุผละตัวออกจากร่างบาง เขากวาดสายตามองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตารังเกียจ ใคร ๆ ที่ได้เห็นยาหยีก็ต่างชมว่าเธอสวยดุจดั่งเจ้าหญิง แต่ความสวยของเธอในตอนนี้กลับไม่เข้าตาเขาเลยสักนิด เพราะยาหยีสวยแค่เปลือกนอก แต่นิสัยของเธอกลับร้ายลึกหลังจากคนตัวสูงผละตัวออก หญิงสาวก็รีบดึงกระโปรงคลุมส่วนล่างอย่างร้อนรน ก่อนที่จะลุกไปหยิบผ้าห่มจากพ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-03
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 4
Chapter 4“มึงทำแบบนี้กับน้องได้ยังไงไอ้วายุ กูไม่เคยสั่งสอนให้มึงข่มขืนผู้หญิง!” อาทิตย์ตะคอกใส่วายุด้วยน้ำเสียงโมโหอย่างเดือดดาล“ป๊าพูดอะไรเนี่ย ผมไม่ได้ข่มขืนยาหยี” วายุเอามือลูบหน้าตัวเองอย่างหงุดหงิดที่โดนคุณพ่อตะคอกใส่เป็นครั้งแรก“ถ้ามึงไม่ได้ทำอะไรยาหยี งั้นมึงตอบกูมาสิ เสื้อผ้ามึงกับน้องหายไปไหน...” “ผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะป๊า ตื่นมาผมก็อยู่สภาพนี้แล้ว” วายุปฏิเสธท่าเดียว ก่อนที่เขาจะหันไปขอความช่วยเหลือจากยาหยีด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ช่วยบอกป๊าทีสิยาหยี ว่าเฮียไม่ได้ทำอะไรหนู...” “...” ยาหยีด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สมองของเธอขาวโพลนจนทำอะไรไม่ถูกคิดอะไรไม่ออก ได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธน้ำตาพรั่งพรูไหลจากดวงตา“ฮึก...ฮือ หนูไม่รู้...” “โธ่โว้ย! ร่างกายของเธอโดนเอาหรือไม่โดนเอาจะไม่รู้หรือไงวะ!” วายุตะคอกใส่ยาหยีเสียงดังอย่างไม่สบอารมณ์ ที่เธอเอาแต่ร้องไห้เหมือนตกเป็นเหยื่อโดนเขาข่มขืน “หนูเจ็บตรงไหนหรือเปล่าจ๊ะยาหยี” จันทร์ฉายเอ่ยถามน้ำเสียงอบอุ่น“ฮึก ~ เจ็บค่ะ” ยาหยีพยักหน้าตอบรับน้ำตานองหน้า เพราะรู้สึกเจ็บหน่วง ๆ ที่กลางกาย“เจ็บอะไรวะ! ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอสักนิด!” วายุ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-03
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 5
Chapter 5วันต่อมา... ยาหยีลืมตาตื่นในเวลาหกโมงเช้า จากนั้นก็หันไปมองคนข้างกายที่นอนห่างกันหนึ่งช่วงแขน เมื่อเห็นว่าเขายังนอนหลับอยู่ ยาหยีจึงขยับตัวลงจากเตียงเบา ๆ แล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนตัวสิบห้านาทีต่อมาเมื่อหญิงสาวออกจากห้อง อาทิตย์และจันทร์ฉายไม่ได้อยู่หน้าห้องแล้ว พอลงมาชั้นล่างบรรยากาศก็เงียบกริบ ยาหยีก็เลยเดาได้ว่าพวกท่านน่าจะกลับคฤหาสน์ไปแล้วคฤหาสน์ของตระกูลเตชะอมรทรัพย์ตั้งตระหง่านอยู่ย่านใจกลางเมืองบนอาณาจักรของพวกเขา โดยจะมีบ้านของจันทร์เจ้าลูกสาวคนโตของอาทิตย์อยู่หลังถัดจากคฤหาสน์ บ้านของหมอสายลมจะอยู่หลังที่สาม และบ้านของวายุจะอยู่หลังสุดท้าย ถึงแม้พวกเขาจะแยกบ้านอยู่คนละหลัง แต่ทว่าลูก ๆ ของอาทิตย์ก็มักจะแวะเวียนไปนอนค้างที่คฤหาสน์เป็นประจำ และตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นเมื่อเดือนก่อน วายุเป็นคนเดียวที่ไม่เคยนอนค้างที่คฤหาสน์อีกเลย“เมี้ยว ~” เจ้าแมวตัวอ้วนขนสีขาวผสมสีน้ำตาลส่งเสียงร้องเมี้ยว ๆ อย่างดีใจ มันเอาขนฟู ๆ ไปถูไถที่ขาเรียว เพื่อเรียกร้องความสนใจจากหญิงสาว ด้วยความที่ยาหยีและยูริไม่เคยห่างกันข้ามคืน แต่เมื่อคืนทั้งคู่ต้องห่างกันเป็นครั้งแรกเพราะยาห
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-03
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 6
Chapter 6ยาหยีนั่งกอดยูริราวสิบนาที เธอก็รู้สึกดีขึ้น จึงปล่อยยูริออกจากอ้อมกอด ก่อนที่จะเอาแซนด์วิชที่เขาไม่กิน บรรจุใส่กล่องอาหาร จากนั้นก็ขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวในวันนี้เธอเลือกใส่เดรสสีขาวแขนกุดสวมทับด้วยเสื้อสูทสีชมพูละมุนตา และสวมรองเท้าส้นเข็มไม่ต่างจากไปเดินบนรันเวย์ ถึงยาหยีจะมีนิสัยชอบเก็บความรู้สึกต่าง ๆ ไว้ในใจ แต่เรื่องการแต่งตัวหญิงสาวก็มักจะโดดเด่นอยู่เสมอ ซึ่งมันช่วยส่งเสริมให้บุคลิกของหญิงสาวดูสวยสะดุดตาต่อคนที่พบเห็น หรือจะพูดง่าย ๆ ว่ายิ่งโตยิ่งสวยสะพรั่งหลังจากหมุนตัวหนึ่งรอบอยู่หน้ากระจกเพื่อสำรวจการแต่งกาย เธอก็เดินไปหยิบกระเป๋าใบเล็กมาพาดไหล่ ก่อนจะหยิบกระเป๋าแมวเดินลงไปชั้นล่าง แล้วอุ้มยูริใส่กระเป๋า จากนั้นก็ล้วงหยิบมือถือเข้าแอปเรียกแกร็บแท็กซี่ยาหยีทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลเอกชนของตระกูลเตชะอมรทรัพย์ เธอทำงานที่นี่ตั้งแต่เรียนจบมัธยมปลาย และเลือกเรียนปริญญาตรีในวันอาทิตย์ เพราะอยากเอาเวลามาทำงานตอบแทนบุญคุณลุงอาทิตย์ที่อุปถัมภ์เลี้ยงดูเธอมาอย่างดีตั้งแต่พ่อกับแม่ของเธอจากไปยาหยีเดินทางมาถึงโรงพยาบาลประมาณแปดโมง และเมื่อหญิงสาวลงจากรถแท็กซี่ก็เงยหน้ามองตึกสูงยี่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-03
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 7
Chapter 7“เอาน่า อย่าคิดมากสิ” เมื่อเห็นยาหยีทำสีหน้าเศร้า สายลมก็รู้สึกผิดทันที เขาไม่น่าปากพล่อยแซวอะไรแบบนี้เลย ทั้งที่ก็รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างวายุกับยาหยีในตอนนี้เป็นยังไง“พี่หมอรับกาแฟเลยไหมคะ” ยาหยีรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที เมื่อเห็นสายลมมองเธออย่างเวทนา“จัดมาเลยครับ พี่ขอเข้ม ๆ นะ”“ได้เลยค่ะ ว่าแต่พี่หมอกินแซนด์วิชด้วยไหมคะ หนูทำเอง” ยาหยีหยิบกล่องแซนด์วิชออกจากถุงผ้าส่งให้คุณหมอสายลม“พี่จะพลาดของอร่อยฝีมือระดับเชฟแบบหนูได้ยังไงล่ะ” สายลมยื่นมือไปรับกล่องแซนด์วิชจากยาหยีด้วยรอยยิ้มทะเล้น“งั้น...พี่หมอรอแป๊บนะคะ เดี๋ยวหนูจะไปชงกาแฟมาให้กินกับแซนด์วิช” พูดจบ ยาหยีก็ผละตัวเดินไปที่ห้องแพนทีน แต่พอเข้ามาในห้องแพนทีน กลับเห็นคนตัวสูงคายกาแฟบ้วนทิ้งลงอ่างล้างมือด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์“เชี่ย ทำไมกูชงเองถึงไม่อร่อยเลยวะ”“ให้หนูชงกาแฟให้ไหมคะเฮีย”“ไม่ต้องยุ่ง”“ค่ะ” ยาหยีพยักหน้ารับทราบในสิ่งที่เขาบอก จากนั้นเธอก็หยิบเมล็ดกาแฟใส่เครื่องชงกาแฟอย่างคล่องแคล่วเสมือนมืออาชีพเมื่อเห็นยาหยีทำในสิ่งที่เขาห้าม วายุก็หันไปดุยาหยีทันที “ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องยุ่ง ฟังไม่รู้เรื่องเหรอยาหยี
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-03
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 8
Chapter 818.00 น.ในขณะที่ยาหยีและสายลมเดินไปที่ลิฟต์ก็ประจวบเหมาะกับที่วายุกำลังเดินเข้าลิฟต์พอดี และในจังหวะที่สายลมเดินเข้ามาในลิฟต์แล้ว วายุก็กดปิดประตูลิฟต์ทันที“ว้าย!!” ยาหยีรีบวิ่งเข้าลิฟต์ทันที เมื่อจู่ ๆ ประตูลิฟต์เลื่อนปิดทั้งที่เธอกำลังเดินอยู่ตรงกรอบประตู“ทำอะไรของเฮียวะ น้องเกือบโดนประตูลิฟต์หนีบแล้วเนี่ย” สายลมพูดเสียงดังใส่พี่ชายอย่างไม่พอใจที่รู้ว่าวายุแกล้งยาหยี“อยากเดินชักช้าเองทำไมวะ”“น้องเดินช้าตรงไหน”“มึงจะเดือดร้อนอะไรนักหนาไอ้หมอ”“พี่หมอ” ยาหยีกระตุกแขนหมอสายลมให้เขาหยุดเถียงกับพี่ชาย สายลมก็เลยถอนหายใจพรืดใหญ่ แล้วเงยหน้าขึ้นระงับอารมณ์หงุดหงิดที่กำลังเดือดปุด ๆ ขึ้นและเมื่อลิฟต์เคลื่อนตัวมาถึงชั้นล่าง หญิงสาวก็เดินตามสองพี่น้องออกจากตึก จนกระทั่งเดินมาถึงลานจอดรถ ยาหยีก็เดินปลีกตัวออกไปเงียบ ๆ แต่ทว่าสายลมกลับเรียกยาหยีด้วยสีหน้ามีคำถาม“จะเดินไปไหนน้องยาหยี”“กลับบ้านค่ะ”“หนูก็กลับบ้านพร้อมเฮียวายุสิ”“กูต้องไปทำธุระที่อื่นต่อ”“จะไปทำธุระที่อื่น แล้วไปส่งเมียที่บ้านก่อนไม่ได้หรือไง”“เมียที่กูไม่ต้องการ ทำไมกูต้องดูแลวะ”“เออ...เดี๋ยวผมดูแลน้องเองก็
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-03
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 9
Chapter 9หลังจากสัญญาณทางนั้นตัดไป ยาหยีก็โทรกลับทันที แต่ทว่ากลับไม่สามารถติดต่อได้ ถึงอย่างนั้นยาหยีก็ยังไม่ถอดใจ เธอพยายามกดโทรหาวายุซ้ำ ๆ ด้วยความเป็นห่วง จนกระทั่งฉุกคิดได้ว่า เขาอาจจะโทรผิด แล้วกลัวเสียหน้าก็เลยชิ่งปิดเครื่องไป ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มีทางโทรหาเธออย่างแน่นอน เพราะขนาดอยู่ต่อหน้า วายุยังไม่อยากพูดกับเธอเลยด้วยซ้ำ...ติ๊ด!ติ๊ด!เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในเวลาหกโมงเช้า ร่างบางปรือตาตื่นด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสดชื่นนักเพราะเพิ่งหลับไปตอนรุ่งสาง และยิ่งซึมหนักกว่าเดิม เมื่อวายุยังไม่กลับบ้าน‘เขาไปนอนที่ไหนนะ?’‘เขาจะไปไหนต่อกับผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า?’หญิงสาวได้แต่ตั้งคำถามด้วยความรู้สึกขมขื่นใจ เพราะต่อให้รู้ว่าเขาไปไหนกับใคร ก็ไม่มีสิทธิ์ไปโวยวาย ถึงเธอจะเป็นเมียแต่ง แต่มีสิทธิ์แค่นอนกอดใบทะเบียนสมรส และยิ่งรู้อยู่แก่ใจว่าเป็นเมียที่เขาไม่ต้องการ น้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจก็ไหลลงมาเงียบ ๆแต่แล้วเจ้าแมวแสนรู้ ก็ไม่ปล่อยให้ยาหยีต้องรู้สึกจมดิ่งเหมือนคนจะจมน้ำ มันรีบไต่ขึ้นมานั่งบนตักนุ่มนิ่มอย่างรู้งาน เอาหัวของมันถูไถที่ขาเรียวอย่างออดอ้อนแล้วส่งเสียงร้องเมี้ยว ๆ ไม่หย
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-03
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 10
Chapter 10สายลมมองหน้ายาหยี เขาเอามือลูบหน้าตัวเอง ก่อนจะเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเครียด“เมื่อคืนเฮียวายุรถคว่ำ”“...” หลังจากสายลมพูดจบ ยาหยีก็ชะงักนิ่งไปทันที ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นจนน้ำใส ๆ ไหลจากดวงตา เพราะข่าวร้ายของวายุทำให้ความรู้สึกของเธอดิ่งลงเหวเหมือนเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อนที่หญิงสาวรู้ว่าพ่อแม่ของเธอเกิดอุบัติเหตุรถตกเขา“ฮะ...เฮียปลอดภัยแล้วใช่ไหมคะพี่หมอ เฮียไม่ได้เป็นอะไรมากใช่ไหม” หญิงสาวเอ่ยถามน้ำเสียงสั่นเครือ“เฮียพ้นขีดอันตรายแล้ว” สายลมยื่นมือมาลูบหัวยาหยีเบา ๆ เพื่อปลอบใจ ทั้งที่สายลมเองก็น้ำตาคลอเบ้าเต็มหน่วยที่พี่ชายของเขาประสบอุบัติเหตุปางตาย“ขอบคุณโลกใบนี้ที่ยังใจดีกับหนู” ยาหยียิ้มทั้งน้ำตา ถึงเธอจะเป็นภรรยาที่เขาไม่ต้องการ แต่เธอก็ยังต้องการเขา ขอบคุณมัจจุราชที่ไม่พรากเขาไปจากเธอ“งั้นเราเข้าไปหาเฮียวายุกันเถอะ”“หนูเอายูริเข้าไปด้วยได้ไหมคะ”“เอาเจ้ายูริไปฝากการ์ดไว้ก่อน” พูดจบ สายลมก็อุ้มกระเป๋าที่ใส่ยูริลงจากรถ แล้วเอาไปฝากไว้กับบอดีการ์ดที่เฝ้าอยู่หน้าประตูชั้นที่สิบแปดในระหว่างที่ยาหยีเดินตามสายลมเข้าไป หญิงสาวก็ได้แต่เอะใจที่วันนี้มีบอดีการ์ดเฝ้าที่หน้าประตูู
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-03
อ่านเพิ่มเติม
ดูเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status