เพลงประกอบภาพยนตร์ อิมพอสซิเบิ้ล 3 ใครเป็นผู้แต่ง

เพลงประกอบของหนังภาคล่าสุดที่ฉันตามมาต่อเนื่องคือผลงานของ Lorne Balfe — เขาเป็นคนแต่งเพลงให้กับ 'Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One' ซึ่งกลายเป็นซาวด์ที่ติดหูอย่างรวดเร็ว ความประทับใจแรกคือการผสมผสานระหว่างธีมคลาสสิกกับโทนสมัยใหม่: Balfe ยืนบนไหล่ของธีมอันเป็นเอกลักษณ์จาก 'Mission: Impossible' แต่เติมจังหวะอิเล็กทรอนิกส์และองค์ประกอบออร์เคสตร้าที่หนักแน่น ทำให้ฉากแอ็กชั่นมีพลังมากขึ้น ความสามารถของเขาในการแปรสภาพธีมเดิมให้เข้ากับบรรยากาศมืดมนและหัวใจของตัวละครเป็นสิ่งที่ฉันชื่นชม ในมุมมองของคนที่สนใจงานดนตรีภาพยนตร์ มันเป็นผลงานที่ฟังแล้วรู้ทันทีว่าเป็น Balfe แต่ยังคงเคารพตำนานของ Lalo Schifrin อยู่พอสมควร ทำให้ทั้งแฟนรุ่นเก่าและคนดูรุ่นใหม่ได้สัมผัสความต่อเนื่องของแฟรนไชส์อย่างลงตัว

ขอบอกเลยว่าคนที่รับหน้าที่แต่งเพลงประกอบให้กับ 'Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One' (ซึ่งมักถูกเรียกกันว่า มิชชั่น อิมพอสซิเบิ้ล 8) คือ Lorne Balfe นักประพันธ์เพลงบรรเลงและโปรดิวเซอร์ที่มีประสบการณ์กับงานแอ็คชันและผจญภัยมากมาย เขาเข้ามาทำงานต่อจากทีมคอมโพสเซอร์ที่เคยมีส่วนในแฟรนไชส์นี้ และนำเอาโทนดนตรีที่หนักแน่นและมีกลิ่นอายแบบออเคสตรา/อิเล็กทรอนิกส์มาผสมผสาน เพื่อให้สอดคล้องกับสเกลฉากแอ็คชันใหญ่และความดราม่าของตัวละคร ในงานชิ้นนี้ Balfe ไม่ได้สร้างธีมใหม่ทั้งหมดแบบลอยตัว แต่เลือกที่จะถักทอธีมของเขาเข้ากับธีมคลาสสิกที่คนคุ้นเคยอย่างธีมจาก Lalo Schifrin (ธีมหลักของ 'Mission: Impossible') ทำให้เราได้ยินการตีความใหม่ของเมโลดี้ไอคอนิกนั้นในมู้ดที่ดุดันและมืดกว่าเดิม นอกจากนี้สกอร์ยังแบ่งเป็นชิ้นสั้นยาวที่เชื่อมกันตามจังหวะการเล่าเรื่อง: มีคิวสำหรับฉากไล่ล่า ฉากบู๊ระเบิด ฉากเคลือบความลับ และคิวที่เน้นความเป็นส่วนตัวของตัวละคร ทำให้ดนตรีกลายเป็นตัวช่วยสำคัญในการผลักดันอารมณ์และความตึงเครียดตลอดทั้งเรื่อง ส่วนคำถามว่า "มีเพลงอะไรบ้าง" ถ้าให้ตอบภาพรวมอย่างชัดเจน อัลบั้มเพลงประกอบหลักเป็นการรวบรวมคิวออริจินัลทั้งหมดจาก Lorne Balfe ซึ่งเป็นอินสตรูเมนทัลเป็นหลัก และมีการเรียบเรียง/นำธีมของ Lalo Schifrin กลับมาใช้ในรูปแบบใหม่ๆ ทำให้ผู้ฟังจะเจอทั้ง "ธีมหลัก (Main Theme)" ในเวอร์ชันที่ปรับจังหวะและซาวด์สเปกตรัม, คิวแอ็คชันยาวๆ สำหรับฉากไล่ล่าและแอ็คชันทางบก/อากาศ, คิวที่นุ่มลงสำหรับช่วงความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร และคิวที่ตึงเครียดสำหรับฉากเปิดเผยความลับหรือโค้งสุดท้ายของเรื่อง อัลบั้มเวอร์ชันมาตรฐานมักจะมีจำนวนแทร็กหลายสิบชิ้นซึ่งแต่ละชิ้นมีชื่อบ่งบอกฉากหรือโมเมนต์ในภาพยนตร์ แต่ทั้งหมดล้วนเป็นผลงานของ Balfe เป็นหลัก ชอบความที่ Balfe ไม่ได้พยายามลบเลือนร่องรอยของธีมดั้งเดิม แต่ทำให้มันมีสีสันใหม่และเข้ากับโลกของภาพยนตร์ยุคปัจจุบันได้อย่างลงตัว ทำให้พอฟังซาวด์แทร็กแยกจากภาพยนตร์ก็ยังได้อารมณ์แบบหนังสายลับเต็มเปี่ยม เหมือนนั่งเปิดแผ่นเสียงเก่าแล้วโดนรีมาสเตอร์ให้ดุดันขึ้น — นั่นแหละเป็นความประทับใจส่วนตัวที่ทำให้ผมรู้สึกว่าดนตรีในเรื่องนี้ช่วยยกเกรดหนังขึ้นอีกขั้น

ทำนองที่คนจำได้จากแฟรนไชส์นี้มีต้นกำเนิดชัดเจนและพออธิบายได้ง่าย ๆ ว่าเป็นท่อนหลักที่เรียกว่า 'Theme from Mission: Impossible' ซึ่งเป็นผลงานของ Lalo Schifrin ผมชอบเล่าให้เพื่อนฟังว่าไอ้ความแปลกของจังหวะ 5/4 นั่นแหละที่ทำให้เพลงนี้ติดหูสุด ๆ เพราะมันไม่ใช่จังหวะธรรมดา ๆ ทำให้เกิดความตึงเครียดเหมาะกับบรรยากาศสายลับ ลาลอ ชิฟรินเป็นนักแต่งเพลงชาวอาร์เจนตินาที่มีพื้นฐานจากแจ๊สและงานฟิล์ม ยุคแรก ๆ ของเพลงชิ้นนี้มาจากซีรีส์ทางทีวีชื่อ 'Mission: Impossible' (1966) ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดธีมดังกล่าว พอมาถึงเวอร์ชันหนังยาว ฉบับปี 1996 ทีมผู้สร้างให้ Danny Elfman ทำงานกับสกอร์ของหนัง โดยเขานำธีมของ Schifrin มาจัดเรียบเรียงและปรับใช้ให้เข้ากับโทนหนังใหญ่ ผลที่ได้คือกลิ่นดนตรีที่คุ้นเคยแต่ยิ่งใหญ่ขึ้น เหมือนเอาท่อนเพลงเก่าใส่เกราะใหม่เพื่อให้เข้ากับฉากแอ็กชันและความทันสมัยของหนังสมัยนั้น

นักแสดงหลักใน 'อิมพอสซิเบิ้ล 3' ที่คนมักพูดถึงกันคือ ทอม ครูซ, ฟิลิป ซีโมร์ ฮอฟแมน และมิเชล มอนาแฮน — บทบาทของแต่ละคนทำให้หนังมีมิติที่ต่างกันอย่างชัดเจน ทอม ครูซ รับบทเป็นอีธาน ฮันท์ ผู้ที่เป็นแกนกลางของเรื่องและแบกรับทั้งแอ็กชันและความตั้งใจส่วนตัวของตัวละคร การแสดงของเขาไม่ได้มีแค่อิมเมจฮีโร่ที่ทำท่าโลดโผน แต่ยังแสดงให้เห็นด้านอ่อนโยนกับความรับผิดชอบต่อทีมด้วย ฟิลิป ซีโมร์ ฮอฟแมน โดดเด่นมากในบทโอเว่น เดเวียน วายร้ายที่เยือกเย็นและน่ากลัว เพราะรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในการแสดงของเขาทำให้ตัวร้ายมีความเป็นมนุษย์และน่าจดจำ มิเชล มอนาแฮน ในบทจูเลีย มีด เป็นเสียงสะท้อนเชิงอารมณ์ให้กับอีธาน เธอไม่ใช่แค่คนรักธรรมดา แต่เป็นตัวเชื่อมที่ทำให้การตัดสินใจของอีธานมีน้ำหนักมากขึ้น ซึ่งฉันเห็นว่าเป็นองค์ประกอบสำคัญที่เติมเต็มความเข้มข้นของหนัง โครงเรื่องกับการเล่าแบบที่หนังเลือกทำให้ทั้งสามคนมีจังหวะการปรากฏตัวที่ลงตัว ไม่ใช่แค่เวทีต่อสู้หรือฉากไล่ล่าเท่านั้น แต่ยังมีช่วงเงียบที่เปิดให้การแสดงเชิงอารมณ์ได้แสดงฝีมือด้วย ฉันชอบมุมที่หนังให้โอกาสคนดูได้เห็นฝั่งของตัวร้ายผ่านการแสดงของฮอฟแมน ทำให้อารมณ์ของเรื่องไม่ใช่แค่ขาวกับดำ ส่วนมอนาแฮนก็ทำหน้าที่เป็นสมดุลระหว่างโลกสายลับกับชีวิตส่วนตัวของอีธานได้อย่างดี ถามว่านักแสดงสามคนนี้สำคัญแค่ไหนต่อภาพรวมของ 'อิมพอสซิเบิ้ล 3' คำตอบคือมาก ถ้าขาดใครไป บทน้ำหนักอารมณ์และความตึงเครียดของเรื่องคงเปลี่ยนไป ฉันยังชอบมุมที่การจับคู่ระหว่างนักแสดงทำให้บางฉากมีแรงกระแทกทางอารมณ์มากกว่าที่คาดไว้ เป็นหนังสายลับที่พึ่งพาทั้งทักษะแอ็กชันและการแสดงแบบดราม่า และนักแสดงหลักสามคนนี้ก็เป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้งานออกมาน่าจดจำ

มีเพลงหนึ่งจากซาวด์แทร็กของ 'Impossible' ที่ฉันกลับไปฟังซ้ำบ่อยจนแทบจะกลายเป็นเพลงประจำใจ นั่นคือ 'Main Theme' — ท่วงทำนองเปิดที่เรียบแต่ทรงพลัง ทำหน้าที่เป็นเส้นด้ายเชื่อมเหตุการณ์หลักๆ ไว้ด้วยกัน เพลงนี้ไม่ใช่แค่ทำนองสวยแต่มันทำให้บรรยากาศของเรื่องทั้งหมดเด่นชัดขึ้น ทุกครั้งที่ได้ยินโน้ตแรก ฉันจะนึกถึงช่วงเวลาที่ตัวละครต้องตัดสินใจแบบเสี่ยงชีวิต และการเรียงเครื่องดนตรีของมันสามารถสร้างความหวังและความกดดันในเวลาเดียวกัน ความประทับใจเกิดจากการใช้ธีมเดียวกันซ้ำแต่แปรรูปด้วยอารมณ์ที่ต่างกัน — เวอร์ชันเปียโนตอนที่เงียบสงบ ฟังแล้วอกหัก ในขณะที่เวอร์ชันออเคสตร้าตอนคลิมแอกซ์กลับให้ความรู้สึกยิ่งใหญ่จนขนลุก ฉันชอบที่นักแต่งเพลงไม่ยึดติดกับบีทตรงๆ แต่เล่นกับความเงียบและการเพิ่มเครื่องเสียงทีละชิ้นจนเกิดความตึงเครียด นี่แหละเหตุผลที่แฟนๆ ชอบทำคัฟเวอร์หรือรีมิกซ์กันเยอะ เพราะโครงสร้างมันเปิดให้สร้างสรรค์ได้ง่าย สรุปคือ 'Main Theme' ให้ทั้งพื้นที่ของอารมณ์และช่องว่างให้ผู้ฟังเติมเรื่องราวของตัวเองลงไป ในมุมมองของคนที่คุ้นเคยกับซาวด์แทร็กแบบนี้ มันเป็นเพลงที่อยู่ได้นานกว่าแค่ความนิยมชั่วคราว — เป็นเพลงที่ยึดเอาเรื่องราวและความทรงจำเข้าด้วยกัน และนั่นทำให้มันยากจะลืม

เมื่อฟังครั้งแรกฉันสะดุดกับท่วงทำนองที่คุ้นเคยแต่ถูกทาบใหม่จนมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง เสียงเปิดของภาพยนตร์ 'Mission: Impossible — Dead Reckoning Part Two' ยึดโยงกับธีมคลาสสิกของแฟรนไชส์ นั่นคือ 'Mission: Impossible Theme' ของ Lalo Schifrin ซึ่งในเวอร์ชันใหม่ถูกเรียบเรียงและขยายสีสันโดยผู้แต่งสกอร์คนปัจจุบันอย่าง Lorne Balfe ฉันชอบวิธีที่ Balfe ยังคงเคารพเมโลดี้เดิม แต่เพิ่มชั้นเสียงอิเล็กทรอนิกส์และเพอร์คัสชันหนัก แนวเสียงจึงกลายเป็นทั้งร่วมสมัยและราบรื่นสำหรับฉากไล่ล่า ความรู้สึกขณะดูฉากแอ็กชันที่ใช้ธีมนี้คือมันทำหน้าที่สองอย่างพร้อมกัน—ทั้งเตือนความทรงจำของหนังรุ่นก่อนและผลักดันให้ฉากใหม่มีจังหวะกดดัน ถ้าใครชอบงานซาวด์แทร็กที่จับอารมณ์ได้ชัดเจนแบบใน 'Top Gun: Maverick' คุณจะเข้าใจว่าทำไมการนำธีมเก่ามาปัดฝุ่นในรูปแบบนี้ถึงมีพลัง มันไม่ได้เป็นแค่เพลงประกอบ แต่กลายเป็นเครื่องมือนำทางอารมณ์ตลอดทั้งเรื่อง ซึ่งฉันยังคงฮัมตามได้หลังหนังจบ

ทำนองเปิดของ 'Mission: Impossible' ยังคงทำให้หัวใจเต้นแรงเสมอ และในภาคเจ็ดชื่อ 'Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One' งานเพลงถูกฝากไว้กับนักประพันธ์ผู้คุ้นเคยกับบรรยากาศแอ็กชันระดับบล็อกบัสเตอร์ นั่นคือนักแต่งเพลงคนสำคัญ Lorne Balfe ซึ่งรับหน้าที่รังสรรค์สกอร์ทั้งเพื่อรักษาอัตลักษณ์ของธีมคลาสสิกและเพิ่มพลังใหม่ให้กับฉากแอ็กชันต่าง ๆ โดยในงานชุดนี้เขานำธีมดั้งเดิมของ Lalo Schifrin มาแต่งเติม ปรับจังหวะ และทอเข้ากับองค์ประกอบดิจิทัลและออร์เคสตราเต็มรูปแบบ ทำให้เราได้ยินทั้งความคุ้นเคยแบบเก่าและความตื่นเต้นแบบร่วมสมัยควบคู่กันไป รายละเอียดของเพลงประกอบไม่ได้มีแค่ธีมเปิดเท่านั้น แต่เป็นชุดของคิวสั้นยาวที่ออกแบบมาเชื่อมต่อกับแต่ละเหตุการณ์ในหนัง ใจความสำคัญคือการนำโมทีฟหลักของ 'Mission: Impossible' กลับมาใช้เป็นเสาหลัก ในขณะเดียวกัน Balfe เติมเสียงสังเคราะห์ เบสหนัก ๆ และเครื่องเป่าที่คมเพื่อผลักดันความตึงเครียด ตัวอย่างของคิวเด่น ๆ ที่ได้ยินในหนังรวมถึงเพลงสำหรับฉากไล่ล่าบนรถไฟ ฉากต่อสู้บนหลังคา ฉากขับมอเตอร์ไซค์กลางเมือง งานสะท้อนเงื่อนปริศนา และตอนจบแบบระทึก ซึ่งแต่ละคิวมีการเปลี่ยนธีมหลักให้เหมาะกับอารมณ์ เช่น ย่อทำนองให้แหลมคมขึ้นในฉากไล่ล่า หรือยืดเป็นโซโล่เชิงเมโลดี้ในฉากที่ต้องการความละเอียดอ่อนของตัวละคร บนแผ่นซาวด์แทร็กอัลบั้มจะเห็นได้ชัดว่า Balfe ใส่ใจทั้งมิติฮีโร่และมิติความลึกลับของเรื่อง เพลงบางชิ้นจะยกธีม Schifrin ขึ้นมาแบบชัดเจนเพื่อกระตุ้นความทรงจำของผู้ชม ในขณะที่อีกหลายชิ้นเป็นสกอร์ใหม่ทั้งหมดที่เสริมการเล่าเรื่อง เช่น คิวที่เป็นแนวเทมโปเร็วสำหรับการแสดงความสามารถทางสายลับ หรือคิวที่เป็นพื้นหลังชวนระทึกด้วยซินธิไซเซอร์และสตริงเพื่อสร้างความรู้สึกไม่แน่นอน นอกจากนี้ Balfe ยังใช้เทคนิคการมิกซ์เสียงสมัยใหม่ ทำให้เสียงกระเดื่อง แอดเล็กซ์ และสแนร์มีบทบาทในการขับเคลื่อนจังหวะ เฉกเช่นที่ได้ยินในฉากแอ็กชันหลัก ๆ ฟังรวม ๆ แล้วงานของ Lorne Balfe ใน 'Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One' เป็นการเดินสายที่ลงตัวระหว่างเคารพต้นฉบับและการต่อยอดให้โลกของหนังยังมีความสดใหม่สำหรับคนยุคนี้ ผมชอบการที่ธีมคลาสสิคไม่ถูกทิ้ง แต่กลับได้รับการปรับแต่งให้เข้มขึ้นและมีไดนามิกในการเล่าเรื่องมากขึ้น ทำให้ทุกฉากเดินหน้าด้วยจังหวะเพลงที่ดึงเราไปกับหนังจนอยากลุกขึ้นจากที่นั่งในหลายช่วง — เป็นสกอร์ที่ทั้งสนุกและปลุกอารมณ์ได้ดีจริง ๆ

ทำนองที่เป็นเอกลักษณ์ของชุดนี้เริ่มต้นจากปลายปากกาคนหนึ่งที่ชื่อว่า Lalo Schifrin และผมมักพูดถึงเขาเสมอเมื่อมีคนถามเรื่องเพลงของ 'Mission: Impossible' (ซีรีส์ทีวีปี 1966) ผลงานของ Schifrin เป็นการผสานแจ๊สกับจังหวะ 5/4 ที่แปลกตา ทำให้ธีมนี้ติดหูและถูกนำไปยกย่องมาตลอดหลายทศวรรษ ผมชอบวิธีที่เมโลดี้นั้นทั้งตึงเครียดและมีสไตล์ เหมาะกับบรรยากาศงานสายลับอย่างยิ่ง ในงานภาพยนตร์ชุดต่อมาหลายคนยังคงหยิบเอาธีมของเขามาอ้างอิงหรือดัดแปลงเพื่อให้คนดูรับรู้ความเชื่อมโยงระหว่างภาคต่างๆ สรุปสั้นไม่ได้ใช้นะ แต่บอกได้เลยว่าไม่มีธีมเพลงชิ้นไหนในสื่อสายลับที่มีลักษณะเฉพาะแบบนี้อีกแล้ว — เสียงสั้นๆ ที่ทำให้ทุกฉากลุ้นไปพร้อมกัน

ความประทับใจแรกของฉันกับหนัง 'อิมพอสซิเบิ่ล 3' ผูกพันกับวันที่มันออกฉายครั้งแรกในสหรัฐอเมริกา: 5 พฤษภาคม 2006. การจำวันฉายของหนังบล็อกบัสเตอร์สักเรื่องหนึ่งสำหรับฉันมักจะเชื่อมโยงกับบรรยากาศรอบตัวมากกว่าแค่ตัวเลข — ป้ายโฆษณาที่เปลี่ยนไป เสียงตั๋วฉีก และความตื่นเต้นของคนที่ต่อคิวหน้าล็อบบี้โรงหนัง ซึ่งทั้งหมดนี้เกิดขึ้นรอบ ๆ วันที่หนังเปิดตัวอย่างเป็นทางการในอเมริกาเมื่อปี 2006 นั่นเอง คืนที่ฉันได้ดู 'อิมพอสซิเบิ่ล 3' ครั้งแรก มันไม่ใช่แค่ความสนุกของฉากแอ็กชัน แต่เป็นการได้เห็นการเล่าเรื่องโทนเข้มขึ้นและการขยับตัวของตัวละครที่ทำให้แฟรนไชส์นี้รู้สึกมีมิติขึ้นมาจริง ๆ การออกฉายกลางปีแบบนั้นยังช่วยให้หนังเกาะกระแสฤดูร้อนและกลายเป็นหัวข้อพูดคุยระหว่างเพื่อน ๆ ได้ง่าย — เหมือนตอนที่เราเดินออกจากโรงและแลกความคิดเห็นกันเรื่องฉากไคลแมกซ์หรือเทคนิคเซ็ตพีซที่น่าจดจำ ผมมองว่าแค่รู้วันฉายก็พอจะเชื่อมโยงความทรงจำหลายอย่างได้: ข่าวโปรโมต การสัมภาษณ์นักแสดง และบรรยากาศตื่นเต้นก่อนหนังเข้าฉายจริง แม้แต่คนที่อยู่ประเทศอื่นอาจได้ดูช้ากว่า แต่วันที่ 5 พฤษภาคม 2006 ยังคงเป็นวันที่ถูกจดบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ของแฟรนไชส์นี้ — จุดเริ่มต้นของบทใหม่ที่ทำให้ตัวละครและโทนเรื่องพัฒนาขึ้นไปอีกขั้น และนี่คือสิ่งที่ยังคงทำให้หนังเรื่องนี้มีเสน่ห์ในความทรงจำของฉันอยู่เสมอ

เพลงประกอบของแฟรนไชส์นี้มีความหลากหลายจนรู้สึกเหมือนแต่ละคนที่มาทำสีทาบ้านให้โทนมันเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ แต่องค์ประกอบหลักอย่างธีมของทีวีดั้งเดิมยังคงเป็นเส้นใยที่ร้อยทั้งชุดไว้ด้วยกัน รายชื่อคอมโพสเซอร์สำหรับแต่ละภาคดังนี้: 'Mission: Impossible' (1996) แต่งโดย Danny Elfman — เขานำเอาธีมคลาสสิกของ Lalo Schifrin มาถักทอใหม่ให้ได้อารมณ์สไตล์บล็อกบัสเตอร์ยุค 90; 'Mission: Impossible 2' (2000) เป็นงานของ Hans Zimmer — จังหวะหนักและเสียงกีตาร์ไฟฟ้าทำให้ภาคนี้มีเอกลักษณ์ชัดเจน; 'Mission: Impossible III' (2006) Michael Giacchino เข้ามาเติมเมโลดี้และความอบอุ่นให้กับตัวละคร; 'Mission: Impossible – Ghost Protocol' (2011) ก็ยังคงเป็น Michael Giacchino ที่จับธีมดั้งเดิมมาทำให้ร่วมสมัย; 'Mission: Impossible – Rogue Nation' (2015) ได้ Joe Kraemer ที่เน้นบรรยากาศตึงเครียดและการสร้างโมเมนตัมแบบลีน; ส่วน 'Mission: Impossible – Fallout' (2018) เป็นผลงานของ Lorne Balfe ที่เติมพลังแผ่กว้างด้วยออร์เคสตราทรงพลัง ในมุมมองของฉัน ความสนุกอยู่ตรงที่แต่ละคนเอาบทเพลงมาเล่าเรื่องต่างกัน Elfman ให้ความรู้สึกหนังแนวดราม่าแอ็กชันแบบคลาสสิก ในขณะที่ Zimmer ทำให้ภาคสองมีความเป็นร็อก-อิเล็กทรอนิกส์ ถัดมาที่ Giacchino นำเมโลดี้แบบมีหัวใจมาให้ ทำให้ฉากความสัมพันธ์หรือการเสียสละมีน้ำหนักขึ้น Joe Kraemer เก่งเรื่องเท็กซ์เจอร์และจังหวะที่ทำให้ลุ้น ส่วน Balfe ทำให้เฟรนไชส์ยังรักษาพลังบล็อกบัสเตอร์ไว้ได้ ส่วน Lalo Schifrin ต้องย้ำอีกครั้งว่าเป็นคนแต่งธีมต้นฉบับให้กับซีรีส์ทีวี — ธีมของเขาเป็นเหมือน DNA ที่ทุกคนหยิบมาใช้หรือบิดไปตามสไตล์ของตนเอง ฉันมักจะกลับไปฟังบางคิวจาก Giacchino และ Balfe เวลาต้องการความหวือหวาแบบผสมทั้งอารมณ์และแอ็กชัน